ਉਪਲਬ੍ਧਂ ਚ ਮੇ ਸ਼੍ਲਾਘ੍ਯਂ ਸਨ੍ਮਿਤ੍ਰਂ ਮਿਤ੍ਰਵਤ੍ਸਲ। ਤ੍ਵਾਮਹਂ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਹਿਮਵਨ੍ਤਮਿਵਾਸ਼੍ਰਿਤਃ
ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਵਧੀਆ ਤੇ ਸੱਚਾ ਦੋਸਤ ਮਿਲਿਆ ਹੈ, ਦੋਸਤੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਹਿਮਾਲਿਆ ਵਾਂਗ ਆਸਰਾ ਬਣਾਇਆ ਹੈ।
ਕਿਂ ਤੁ ਤਸ੍ਯ ਬਲਜ੍ਞੋऽਹਂ ਦੁਰ੍ਭ੍ਰਾਤੁਰ੍ਬਲਸ਼ਾਲਿਨਃ। ਅਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਤੁ ਮੇ ਵੀਰ੍ਯਂ ਸਮਰੇ ਤਵ ਰਾਘਵ
ਪਰ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਭੈੜੇ ਪਰੰਤੂ ਤਾਕਤਵਰ ਭਰਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ; ਪਰ ਰਾਘਵ, ਤੇਰੀ ਜੰਗ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਮੈਨੂੰ ਅਜੇ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦੀ।
ਨ ਖਲ੍ਵਹਂ ਤ੍ਵਾਂ ਤੁਲਯੇ ਨਾਵਮਨ੍ਯੇ ਨ ਭੀषਯੇ। ਕਰ੍ਮਭਿਸ੍ਤਸ੍ਯ ਭੀਮੈਸ਼੍ਚ ਕਾਤਰ੍ਯਂ ਜਨਿਤਂ ਮਮ
ਨਾ ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਤੁਲਨਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਨਾ ਹੀ ਤੈਨੂੰ ਘੱਟ ਆਂਕਦਾ ਜਾਂ ਡਰਦਾ ਹਾਂ; ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਡਰਾਉਣੇ ਕੰਮਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਕਾਮਂ ਰਾਘਵ ਤੇ ਵਾਣੀ ਪ੍ਰਮਾਣਂ ਧੈਰ੍ਯਮਾਕृਤਿਃ। ਸੂਚਯਨ੍ਤਿ ਪਰਂ ਤੇਜੋ ਭਸ੍ਮਚ੍ਛਨ੍ਨਮਿਵਾਨਲਮ੍
ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ, ਰਾਘਵ, ਤੇਰੀ ਗੱਲਾਂ, ਹੌਸਲਾ ਤੇ ਚਾਲ-ਢਾਲ ਇਹ ਸਾਬਤ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਦਾ ਇਸ਼ਾਰਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸੁਆਹ ਹੇਠਾਂ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਅੱਗ।
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸੁਗ੍ਰੀਵਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਸ੍ਮਿਤਪੂਰ੍ਵਮਥੋ ਰਾਮਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਹਰਿਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉੱਚ ਆਤਮਾ ਸੁਗਰੀਵ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਹੌਲੀ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਵਾਨਰ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਯਦਿ ਨ ਪ੍ਰਤ੍ਯਯੋऽਸ੍ਮਾਸੁ ਵਿਕ੍ਰਮੇ ਤਵ ਵਾਨਰ। ਪ੍ਰਤ੍ਯਯਂ ਸਮਰੇ ਸ਼੍ਲਾਘ੍ਯਮਹਮੁਤ੍ਪਾਦਯਾਮਿ ਤੇ
ਜੇਕਰ ਤੈਨੂੰ ਸਾਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ, ਵਾਨਰ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਵਧੀਆ ਵਿਰਤਾ ਦਿਖਾਵਾਂਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਁਲ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਾਗ੍ਰਜਃ। ਰਾਘਵੋ ਦੁਨ੍ਦੁਭੇਃ ਕਾਯਂ ਪਾਦਾਙ੍ਗੁष੍ਠੇਨ ਲੀਲਯਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਰਾਘਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਦੇ ਅੰਗੂਠੇ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ ਦੁੰਦੁਭੀ ਦੀ ਲਾਸ਼ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ।
ਤੋਲਯਿਤ੍ਵਾ ਮਹਾਬਾਹੁਸ਼੍ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਦਸ਼ਯੋਜਨਮ੍। ਅਸੁਰਸ੍ਯ ਤਨੁਂ ਸ਼ੁष੍ਕਾਂ ਪਾਦਾਙ੍ਗੁष੍ਠੇਨ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਮਹਾਬਲੀ ਨੇ ਉਸ ਲਾਸ਼ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਦੇ ਅੰਗੂਠੇ ਨਾਲ ਦੱਸ ਜੋਜਨ ਦੂਰ ਸੁੱਕੀ ਹੋਈ ਅਸੁਰ ਦੀ ਲਾਸ਼ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀ।
ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਤਃ ਕਾਯਂ ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਪੁਨਰਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ੍ਯਾਗ੍ਰਤੋ ਰਾਮਂ ਤਪਨ੍ਤਮਿਵ ਭਾਸ੍ਕਰਮ੍। ਹਰੀਣਾਮਗ੍ਰਤੋ ਵੀਰਮਿਦਂ ਵਚਨਮਰ੍ਥਵਤ੍
ਉਹ ਲਾਸ਼ ਦੂਰ ਸੁੱਟੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਮੁੜ ਰਾਮ ਨੂੰ, ਜੋ ਲਕਸ਼ਮਣ ਅਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਅੱਗੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇਹ ਅਰਥਪੂਰਨ ਬਚਨ ਆਖੇ।
ਆਰ੍ਦ੍ਰਃ ਸਮਾਂਸਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਗ੍ਰਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਃ ਕਾਯਃ ਪੁਰਾ ਸਖੇ। ਪਰਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤੇਨ ਮਤ੍ਤੇਨ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਮੇ ਵਾਲਿਨਾ ਤਦਾ
ਦੋਸਤ, ਇਕ ਵਾਰੀ ਮੇਰਾ ਭਰਾ ਵਾਲੀ, ਜੋ ਥੱਕਿਆ ਤੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਨੇ ਮੇਰਾ ਤਾਜ਼ਾ, ਮਾਸ ਵਾਲਾ ਤੇ ਤੰਦਰੁਸਤ ਸਰੀਰ ਸੁੱਟਿਆ ਸੀ।
ਲਘੁਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਤਿ ਨਿਰ੍ਮਾਂਸਸ੍ਤृਣਭੂਤਸ਼੍ਚ ਰਾਘਵ। ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤ ਏਵਂ ਪ੍ਰਹਰ੍षੇਣ ਭਵਤਾ ਰਘੁਨਨ੍ਦਨ
ਪਰ ਹੁਣ, ਰਾਘਵ, ਇਹ ਹਲਕਾ, ਬਿਨਾ ਮਾਸ ਅਤੇ ਸੁੱਕਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ; ਫਿਰ ਵੀ ਤੂੰ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਇਸ ਨੂੰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਰਾਜ।
ਨਾਤ੍ਰ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਬਲਂ ਜ੍ਞਾਤੁਂ ਤਵ ਵਾ ਤਸ੍ਯ ਵਾਧਿਕਮ੍। ਆਰ੍ਦ੍ਰਂ ਸ਼ੁष੍ਕਮਿਤਿ ਹ੍ਯੇਤਤ੍ ਸੁਮਹਦ੍ ਰਾਘਵਾਨ੍ਤਰਮ੍
ਇੱਥੇ ਇਹ ਪਤਾ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਹੈ ਕਿ ਕਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੱਧ ਹੈ—ਤੇਰੀ ਜਾਂ ਉਸ ਦੀ; ਕਿਉਂਕਿ ਤਾਜ਼ਾ ਤੇ ਸੁੱਕੇ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਫਰਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਰਾਘਵ।
ਸ ਏਵ ਸਂਸ਼ਯਸ੍ਤਾਤ ਤਵ ਤਸ੍ਯ ਚ ਯਦ੍ਬਲਮ੍। ਸਾਲਮੇਕਂ ਵਿਨਿਰ੍ਭਿਦ੍ਯ ਭਵੇਦ੍ ਵ੍ਯਕ੍ਤਿਰ੍ਬਲਾਬਲੇ
ਇਹੀ ਮੇਰੀ ਸ਼ੰਕਾ ਹੈ, ਪਿਆਰੇ, ਤੇਰੀ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਬਾਰੇ; ਜੇ ਤੂੰ ਇਕ ਸਾਲ ਦਾ ਦਰੱਖਤ ਚੀਰ ਦੇਵੇਂ, ਤਾਂ ਤਾਕਤ ਦਾ ਅੰਤਰ ਸਾਫ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਕृਤ੍ਵੈਤਤ੍ ਕਾਰ੍ਮੁਕਂ ਸਜ੍ਯਂ ਹਸ੍ਤਿਹਸ੍ਤਮਿਵਾਤਤਮ੍। ਆਕਰ੍ਣਪੂਰ੍ਣਮਾਯਮ੍ਯ ਵਿਸृਜਸ੍ਵ ਮਹਾਸ਼ਰਮ੍
ਹੁਣ, ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਿਆਰ ਕਰ, ਹਾਥੀ ਦੀ ਸੁੰਡ ਵਾਂਗ ਖਿੱਚ, ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਕੰਨ ਤੱਕ ਤਾਣ ਅਤੇ ਵੱਡਾ ਤੀਰ ਛੱਡ।
ਇਮਂ ਹਿ ਸਾਲਂ ਪ੍ਰਹਿਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਸ਼ਰੋ ਨ ਸਂਸ਼ਯੋऽਤ੍ਰਾਸ੍ਤਿ ਵਿਦਾਰਯਿष੍ਯਤਿ। ਅਲਂ ਵਿਮਰ੍ਸ਼ੇਨ ਮਮ ਪ੍ਰਿਯਂ ਧ੍ਰੁਵਂ ਕੁਰੁष੍ਵ ਰਾਜਨ੍ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਾਪਿਤੋ ਮਯਾ
ਜੇ ਤੂੰ ਇਸ ਸਾਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਨੂੰ ਤੀਰ ਨਾਲ ਮਾਰੇਂ, ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ ਕਿ ਇਹ ਚੀਰ ਜਾਵੇਗਾ; ਹੋਰ ਸੋਚਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ—ਇਹ ਕੰਮ ਜਰੂਰ ਕਰ, ਰਾਜਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਯਥਾ ਹਿ ਤੇਜਃਸੁ ਵਰਃ ਸਦਾਰਵਿ- ਰ੍ਯਥਾ ਹਿ ਸ਼ੈਲੋ ਹਿਮਵਾਨ੍ ਮਹਾਦ੍ਰਿषੁ। ਯਥਾ ਚਤੁष੍ਪਾਤ੍ਸੁ ਚ ਕੇਸਰੀ ਵਰ- ਸ੍ਤਥਾ ਨਰਾਣਾਮਸਿ ਵਿਕ੍ਰਮੇ ਵਰਃ
ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚਮਕਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਹਿਮਾਲਿਆ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੇਰ ਚੌਪਾਇਆ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਤਿਵੇਂ ਤੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਰਤਾ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈਂ।
thumb|ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਕਿष੍ਕਿਨ੍ਧਾਕਾਣ੍ਡੇ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੪-
ਹੁਣ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਕਾਂਡ ਦਾ ਬਾਰਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸੁਣੋ।
ਏਤਚ੍ਚ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸੁਗ੍ਰੀਵਸ੍ਯ ਸੁਭਾषਿਤਮ੍। ਪ੍ਰਤ੍ਯਯਾਰ੍ਥਂ ਮਹਾਤੇਜਾ ਰਾਮੋ ਜਗ੍ਰਾਹ ਕਾਰ੍ਮੁਕਮ੍
ਸੁਗਰੀਵ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਰਾਮ ਨੇ ਉਸਦਾ ਭਰੋਸਾ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਸ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਧਨੁਰ੍ਘੋਰਂ ਸ਼ਰਮੇਕਂ ਚ ਮਾਨਦਃ। ਸਾਲਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਪੂਰਯਨ੍ ਸ ਰਵੈਰ੍ਦਿਸ਼ਃ
ਉਸ ਨੇ ਡਰਾਉਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਇਕ ਤੀਰ ਫੜਿਆ, ਸਾਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਵੱਲ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਾਇਆ ਤੇ ਤੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਚਾਰੋ ਪਾਸੇ ਗੂੰਜ ਉਠੀ।
ਸ ਵਿਸृष੍ਟੋ ਬਲਵਤਾ ਬਾਣਃ ਸ੍ਵਰ੍ਣਪਰਿष੍ਕृਤਃ। ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸਾਲਾਨ੍ ਗਿਰਿਪ੍ਰਸ੍ਥਂ ਸਪ੍ਤਂ ਭੂਮਿਂ ਵਿਵੇਸ਼ ਹ
ਉਹ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਤੀਰ, ਜੋ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਸੱਤ ਸਾਲ ਦਰੱਖਤਾਂ, ਪਹਾੜੀ ਢਲਾਣ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੀਰਦਾ ਹੋਇਆ ਅੰਦਰ ਵੜ ਗਿਆ।
ਸਾਯਕਸ੍ਤੁ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇਨ ਸਾਲਾਨ੍ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਜਵਃ। ਨਿष੍ਪਤ੍ਯ ਚ ਪੁਨਸ੍ਤੂਣਂ ਤਮੇਵ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਹ
ਉਹ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਸਾਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ ਨਿਕਲਿਆ ਤੇ ਮੁੜ ਕੇ ਉਸੇ ਤਰਕਸ਼ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ।
ਤਾਨ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਪ੍ਤ ਨਿਰ੍ਭਿਨ੍ਨਾਨ੍ ਸਾਲਾਨ੍ ਵਾਨਰਪੁਙ੍ਗਵਃ। ਰਾਮਸ੍ਯ ਸ਼ਰਵੇਗੇਨ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਪਰਮਂ ਗਤਃ
ਜਦੋਂ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਿਰਮੌਰ ਨੇ ਰਾਮ ਦੇ ਤੀਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸੱਤ ਸਾਲ ਦਰੱਖਤ ਚੀਰਦੇ ਵੇਖੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਾ ਨ੍ਯਪਤਦ੍ ਭੂਮੌ ਪ੍ਰਲਮ੍ਬੀਕृਤਭੂषਣਃ। ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਪਰਮਪ੍ਰੀਤੋ ਰਾਘਵਾਯ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ
ਸੁਗਰੀਵ, ਜਿਸ ਦੇ ਗਹਿਣੇ ਝੁਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ ਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਰਾਘਵ ਦੇ ਅੱਗੇ ਹੋ ਗਿਆ।
ਇਦਂ ਚੋਵਾਚ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਂ ਕਰ੍ਮਣਾ ਤੇਨ ਹਰ੍षਿਤਃ। ਰਾਮਂ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦੁषਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਸ਼ੂਰਮਵਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਸ ਕੰਮ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਤੇ ਵੀਰ ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾਨਪਿ ਸੁਰਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤ੍ਵਂ ਬਾਣੈਃ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ। ਸਮਰ੍ਥਃ ਸਮਰੇ ਹਨ੍ਤੁਂ ਕਿਂ ਪੁਨਰ੍ਵਾਲਿਨਂ ਪ੍ਰਭੋ
ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਸਕਦਾ ਹੈਂ, ਫਿਰ ਵਾਲੀ ਦੀ ਗੱਲ ਹੀ ਕੀ ਹੈ।
ਯੇਨ ਸਪ੍ਤ ਮਹਾਸਾਲਾ ਗਿਰਿਰ੍ਭੂਮਿਸ਼੍ਚ ਦਾਰਿਤਾਃ। ਬਾਣੇਨੈਕੇਨ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥ ਸ੍ਥਾਤਾ ਤੇ ਕੋ ਰਣਾਗ੍ਰਤਃ
ਹੇ ਕਕੁਤਸਥ ਵੰਸ਼ੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਇਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਸੱਤ ਵੱਡੇ ਸਾਲ ਦਰੱਖਤ, ਪਹਾੜ ਤੇ ਧਰਤੀ ਚੀਰ ਦਿੱਤੀ, ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕੌਣ ਖੜਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਅਦ੍ਯ ਮੇ ਵਿਗਤਃ ਸ਼ੋਕਃ ਪ੍ਰੀਤਿਰਦ੍ਯ ਪਰਾ ਮਮ। ਸੁਹृਦਂ ਤ੍ਵਾਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਵਰੁਣੋਪਮਮ੍
ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਬੇਹੱਦ ਵਧ ਗਈ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਨੂੰ ਤੂੰ ਦੋਸਤ ਵਜੋਂ ਮਿਲਿਆ, ਜੋ ਮਹਿੰਦਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਵਰਗਾ ਹੈ।
ਤਮਦ੍ਯੈਵ ਪ੍ਰਿਯਾਰ੍ਥਂ ਮੇ ਵੈਰਿਣਂ ਭ੍ਰਾਤृਰੂਪਿਣਮ੍। ਵਾਲਿਨਂ ਜਹਿ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥ ਮਯਾ ਬਦ੍ਧੋऽਯਮਞ੍ਜਲਿਃ
ਹੇ ਕਕੁਤਸਥ ਵੰਸ਼ੀ, ਅੱਜ ਹੀ ਮੇਰੀ ਖਾਤਰ, ਉਸ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਜੋ ਭਰਾ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ—ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ। ਮੈਂ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਤੇਰੀ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਅਸ੍ਮਾਦ੍ਗਚ੍ਛਾਮ ਕਿष੍ਕਿਨ੍ਧਾਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਮਗ੍ਰਤਃ। ਗਤ੍ਵਾ ਚਾਹ੍ਵਯ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਵਾਲਿਨਂ ਭ੍ਰਾਤृਗਨ੍ਧਿਨਮ੍
ਆਓ ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਜਲਦੀ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਵੱਲ ਚੱਲੀਏ; ਤੂੰ ਅੱਗੇ ਜਾ। ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਸੁਗਰੀਵ ਤੇ ਵਾਲੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਭਰਾਵਾਂ ਵਾਲੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਬੁਲਾ।
ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਤ੍ਵਰਿਤਂ ਗਤ੍ਵਾ ਕਿष੍ਕਿਨ੍ਧਾਂ ਵਾਲਿਨਃ ਪੁਰੀਮ੍। ਵृਕ੍ਸ਼ੈਰਾਤ੍ਮਾਨਮਾਵृਤ੍ਯ ਹ੍ਯਤਿष੍ਠਨ੍ ਗਹਨੇ ਵਨੇ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਜਲਦੀ-ਜਲਦੀ ਵਾਲੀ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਪਹੁੰਚ ਗਏ, ਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀ ਆੜ ਲੈ ਕੇ ਘਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।