ਏਤਦਸ੍ਯਾਸਮਂ ਵੀਰ੍ਯਂ ਮਯਾ ਰਾਮ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤਮ੍। ਕਥਂ ਤਂ ਵਾਲਿਨਂ ਹਨ੍ਤੁਂ ਸਮਰੇ ਸ਼ਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ ਨृਪ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਮ, ਮੈਂ ਤੇਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਬੇਮਿਸਾਲ ਤਾਕਤ ਵਿਖਾ ਦਿੱਤੀ ਹੈ; ਦੱਸ, ਤੂੰ ਕਿਵੇਂ ਜੰਗ ਵਿਚ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕੇਂਗਾ?
ਤਥਾ ਬ੍ਰੁਵਾਣਂ ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਪ੍ਰਹਸਁਲ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਕਸ੍ਮਿਨ੍ ਕਰ੍ਮਣਿ ਨਿਰ੍ਵृਤ੍ਤੇ ਸ਼੍ਰਦ੍ਦਧ੍ਯਾ ਵਾਲਿਨੋ ਵਧਮ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਲਖ਼ਮਣ ਹੱਸ ਕੇ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ, 'ਕਿਹੜਾ ਕੰਮ ਹੋਣ 'ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਆ ਜਾਵੇਗਾ ਕਿ ਵਾਲੀ ਮਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?'
ਤਮੁਵਾਚਾਥ ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਸਪ੍ਤ ਸਾਲਾਨਿਮਾਨ੍ ਪੁਰਾ। ਏਵਮੇਕੈਕਸ਼ੋ ਵਾਲੀ ਵਿਵ੍ਯਾਧਾਥ ਸ ਚਾਸਕृਤ੍
ਫਿਰ ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਸੱਤ ਸਾਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਹਨ—ਵਾਲੀ ਨੇ ਕਈ ਵਾਰੀ ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਛੇਦ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।'
ਰਾਮੋ ਨਿਰ੍ਦਾਰਯੇਦੇषਾਂ ਬਾਣੇਨੈਕੇਨ ਚ ਦ੍ਰੁਮਮ੍। ਵਾਲਿਨਂ ਨਿਹਤਂ ਮਨ੍ਯੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਮਸ੍ਯ ਵਿਕ੍ਰਮਮ੍
ਜੇ ਰਾਮ ਇੱਕ ਹੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਇਹ ਸਾਰੇ ਦਰੱਖਤ ਚੀਰ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਰਾਮ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖ ਕੇ ਮੈਂ ਮੰਨ ਲਵਾਂਗਾ ਕਿ ਵਾਲੀ ਮਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਹਤਸ੍ਯ ਮਹਿषਸ੍ਯਾਸ੍ਥਿ ਪਾਦੇਨੈਕੇਨ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣ। ਉਦ੍ਯਮ੍ਯ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਿਪੇਚ੍ਚਾਪਿ ਤਰਸਾ ਦ੍ਵੇ ਧਨੁਃਸ਼ਤੇ
ਲਖ਼ਮਣ, ਵਾਲੀ ਨੇ ਇੱਕ ਪੈਰ ਨਾਲ ਮਰੇ ਹੋਏ ਮਹਿਸ ਦੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਚੁੱਕ ਕੇ ਦੋ ਸੌ ਧਨੁਸ਼ ਲੰਬਾਈ ਦੂਰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀਆਂ ਸਨ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਰਾਮਂ ਰਕ੍ਤਾਨ੍ਤਲੋਚਨਮ੍। ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਂ ਪੁਨਰੇਵ ਵਚੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਆਖ ਕੇ, ਸੁਗਰੀਵ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਰਾਮ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦਾ ਰਿਹਾ, ਫਿਰ ਮੁੜ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਸ਼ੂਰਸ਼੍ਚ ਸ਼ੂਰਮਾਨੀ ਚ ਪ੍ਰਖ੍ਯਾਤਬਲਪੌਰੁषਃ। ਬਲਵਾਨ੍ ਵਾਨਰੋ ਵਾਲੀ ਸਂਯੁਗੇष੍ਵਪਰਾਜਿਤਃ
ਵਾਲੀ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਵੀਰ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਵਿਰਤਾ ਤੇ ਮਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਸਭ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ; ਉਹ ਵਾਂਦਰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਕਦੇ ਨਾ ਹਾਰਿਆ।
ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਚਾਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਦੁष੍ਕਰਾਣਿ ਸੁਰੈਰਪਿ। ਯਾਨਿ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਭੀਤੋऽਹਮृष੍ਯਮੂਕਮੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤਃ
ਉਸ ਦੇ ਕੰਮ ਇਵੇਂ ਨੇ ਕਿ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ; ਇਹ ਸਭ ਸੋਚ ਕੇ ਮੈਂ ਡਰ ਕੇ ਰਿਸ਼ਯਮੂਕ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਆ ਗਿਆ।
ਤਮਜਯ੍ਯਮਧृष੍ਯਂ ਚ ਵਾਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਮਮਰ੍षਣਮ੍। ਵਿਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਨ ਮੁਞ੍ਚਾਪਿ ऋष੍ਯਮੂਕਮਮੁਂ ਤ੍ਵਹਮ੍
ਉਹ ਅਜਿੱਤ ਅਤੇ ਅਟੱਲ, ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸੋਚ ਕੇ, ਮੈਂ ਅਜੇ ਤੱਕ ਰਿਸ਼ਯਮੂਕ ਪਹਾੜ ਨਹੀਂ ਛੱਡਿਆ।
ਉਦ੍ਵਿਗ੍ਨਃ ਸ਼ਙ੍ਕਿਤਸ਼੍ਚਾਹਂ ਵਿਚਰਾਮਿ ਮਹਾਵਨੇ। ਅਨੁਰਕ੍ਤੈਃ ਸਹਾਮਾਤ੍ਯੈਰ੍ਹਨੁਮਤ੍ਪ੍ਰਮੁਖੈਰ੍ਵਰੈਃ
ਚਿੰਤਾ ਅਤੇ ਸ਼ੱਕ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਵਫਾਦਾਰ ਸਾਥੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਹਨੂਮਾਨ ਅੱਗੇ ਹੈ, ਇਸ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਉਪਲਬ੍ਧਂ ਚ ਮੇ ਸ਼੍ਲਾਘ੍ਯਂ ਸਨ੍ਮਿਤ੍ਰਂ ਮਿਤ੍ਰਵਤ੍ਸਲ। ਤ੍ਵਾਮਹਂ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਹਿਮਵਨ੍ਤਮਿਵਾਸ਼੍ਰਿਤਃ
ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਵਧੀਆ ਤੇ ਸੱਚਾ ਦੋਸਤ ਮਿਲਿਆ ਹੈ, ਦੋਸਤੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਹਿਮਾਲਿਆ ਵਾਂਗ ਆਸਰਾ ਬਣਾਇਆ ਹੈ।
ਕਿਂ ਤੁ ਤਸ੍ਯ ਬਲਜ੍ਞੋऽਹਂ ਦੁਰ੍ਭ੍ਰਾਤੁਰ੍ਬਲਸ਼ਾਲਿਨਃ। ਅਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਤੁ ਮੇ ਵੀਰ੍ਯਂ ਸਮਰੇ ਤਵ ਰਾਘਵ
ਪਰ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਭੈੜੇ ਪਰੰਤੂ ਤਾਕਤਵਰ ਭਰਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ; ਪਰ ਰਾਘਵ, ਤੇਰੀ ਜੰਗ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਮੈਨੂੰ ਅਜੇ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦੀ।
ਨ ਖਲ੍ਵਹਂ ਤ੍ਵਾਂ ਤੁਲਯੇ ਨਾਵਮਨ੍ਯੇ ਨ ਭੀषਯੇ। ਕਰ੍ਮਭਿਸ੍ਤਸ੍ਯ ਭੀਮੈਸ਼੍ਚ ਕਾਤਰ੍ਯਂ ਜਨਿਤਂ ਮਮ
ਨਾ ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਤੁਲਨਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਨਾ ਹੀ ਤੈਨੂੰ ਘੱਟ ਆਂਕਦਾ ਜਾਂ ਡਰਦਾ ਹਾਂ; ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਡਰਾਉਣੇ ਕੰਮਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਕਾਮਂ ਰਾਘਵ ਤੇ ਵਾਣੀ ਪ੍ਰਮਾਣਂ ਧੈਰ੍ਯਮਾਕृਤਿਃ। ਸੂਚਯਨ੍ਤਿ ਪਰਂ ਤੇਜੋ ਭਸ੍ਮਚ੍ਛਨ੍ਨਮਿਵਾਨਲਮ੍
ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ, ਰਾਘਵ, ਤੇਰੀ ਗੱਲਾਂ, ਹੌਸਲਾ ਤੇ ਚਾਲ-ਢਾਲ ਇਹ ਸਾਬਤ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਦਾ ਇਸ਼ਾਰਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸੁਆਹ ਹੇਠਾਂ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਅੱਗ।
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸੁਗ੍ਰੀਵਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਸ੍ਮਿਤਪੂਰ੍ਵਮਥੋ ਰਾਮਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਹਰਿਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉੱਚ ਆਤਮਾ ਸੁਗਰੀਵ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਹੌਲੀ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਵਾਨਰ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਯਦਿ ਨ ਪ੍ਰਤ੍ਯਯੋऽਸ੍ਮਾਸੁ ਵਿਕ੍ਰਮੇ ਤਵ ਵਾਨਰ। ਪ੍ਰਤ੍ਯਯਂ ਸਮਰੇ ਸ਼੍ਲਾਘ੍ਯਮਹਮੁਤ੍ਪਾਦਯਾਮਿ ਤੇ
ਜੇਕਰ ਤੈਨੂੰ ਸਾਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ, ਵਾਨਰ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਵਧੀਆ ਵਿਰਤਾ ਦਿਖਾਵਾਂਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਁਲ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਾਗ੍ਰਜਃ। ਰਾਘਵੋ ਦੁਨ੍ਦੁਭੇਃ ਕਾਯਂ ਪਾਦਾਙ੍ਗੁष੍ਠੇਨ ਲੀਲਯਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਰਾਘਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਦੇ ਅੰਗੂਠੇ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ ਦੁੰਦੁਭੀ ਦੀ ਲਾਸ਼ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ।
ਤੋਲਯਿਤ੍ਵਾ ਮਹਾਬਾਹੁਸ਼੍ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਦਸ਼ਯੋਜਨਮ੍। ਅਸੁਰਸ੍ਯ ਤਨੁਂ ਸ਼ੁष੍ਕਾਂ ਪਾਦਾਙ੍ਗੁष੍ਠੇਨ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਮਹਾਬਲੀ ਨੇ ਉਸ ਲਾਸ਼ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਦੇ ਅੰਗੂਠੇ ਨਾਲ ਦੱਸ ਜੋਜਨ ਦੂਰ ਸੁੱਕੀ ਹੋਈ ਅਸੁਰ ਦੀ ਲਾਸ਼ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀ।
ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਤਃ ਕਾਯਂ ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਪੁਨਰਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ੍ਯਾਗ੍ਰਤੋ ਰਾਮਂ ਤਪਨ੍ਤਮਿਵ ਭਾਸ੍ਕਰਮ੍। ਹਰੀਣਾਮਗ੍ਰਤੋ ਵੀਰਮਿਦਂ ਵਚਨਮਰ੍ਥਵਤ੍
ਉਹ ਲਾਸ਼ ਦੂਰ ਸੁੱਟੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਮੁੜ ਰਾਮ ਨੂੰ, ਜੋ ਲਕਸ਼ਮਣ ਅਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਅੱਗੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇਹ ਅਰਥਪੂਰਨ ਬਚਨ ਆਖੇ।
ਆਰ੍ਦ੍ਰਃ ਸਮਾਂਸਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਗ੍ਰਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਃ ਕਾਯਃ ਪੁਰਾ ਸਖੇ। ਪਰਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤੇਨ ਮਤ੍ਤੇਨ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਮੇ ਵਾਲਿਨਾ ਤਦਾ
ਦੋਸਤ, ਇਕ ਵਾਰੀ ਮੇਰਾ ਭਰਾ ਵਾਲੀ, ਜੋ ਥੱਕਿਆ ਤੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਨੇ ਮੇਰਾ ਤਾਜ਼ਾ, ਮਾਸ ਵਾਲਾ ਤੇ ਤੰਦਰੁਸਤ ਸਰੀਰ ਸੁੱਟਿਆ ਸੀ।
ਲਘੁਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਤਿ ਨਿਰ੍ਮਾਂਸਸ੍ਤृਣਭੂਤਸ਼੍ਚ ਰਾਘਵ। ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤ ਏਵਂ ਪ੍ਰਹਰ੍षੇਣ ਭਵਤਾ ਰਘੁਨਨ੍ਦਨ
ਪਰ ਹੁਣ, ਰਾਘਵ, ਇਹ ਹਲਕਾ, ਬਿਨਾ ਮਾਸ ਅਤੇ ਸੁੱਕਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ; ਫਿਰ ਵੀ ਤੂੰ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਇਸ ਨੂੰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਰਾਜ।
ਨਾਤ੍ਰ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਬਲਂ ਜ੍ਞਾਤੁਂ ਤਵ ਵਾ ਤਸ੍ਯ ਵਾਧਿਕਮ੍। ਆਰ੍ਦ੍ਰਂ ਸ਼ੁष੍ਕਮਿਤਿ ਹ੍ਯੇਤਤ੍ ਸੁਮਹਦ੍ ਰਾਘਵਾਨ੍ਤਰਮ੍
ਇੱਥੇ ਇਹ ਪਤਾ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਹੈ ਕਿ ਕਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੱਧ ਹੈ—ਤੇਰੀ ਜਾਂ ਉਸ ਦੀ; ਕਿਉਂਕਿ ਤਾਜ਼ਾ ਤੇ ਸੁੱਕੇ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਫਰਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਰਾਘਵ।
ਸ ਏਵ ਸਂਸ਼ਯਸ੍ਤਾਤ ਤਵ ਤਸ੍ਯ ਚ ਯਦ੍ਬਲਮ੍। ਸਾਲਮੇਕਂ ਵਿਨਿਰ੍ਭਿਦ੍ਯ ਭਵੇਦ੍ ਵ੍ਯਕ੍ਤਿਰ੍ਬਲਾਬਲੇ
ਇਹੀ ਮੇਰੀ ਸ਼ੰਕਾ ਹੈ, ਪਿਆਰੇ, ਤੇਰੀ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਬਾਰੇ; ਜੇ ਤੂੰ ਇਕ ਸਾਲ ਦਾ ਦਰੱਖਤ ਚੀਰ ਦੇਵੇਂ, ਤਾਂ ਤਾਕਤ ਦਾ ਅੰਤਰ ਸਾਫ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਕृਤ੍ਵੈਤਤ੍ ਕਾਰ੍ਮੁਕਂ ਸਜ੍ਯਂ ਹਸ੍ਤਿਹਸ੍ਤਮਿਵਾਤਤਮ੍। ਆਕਰ੍ਣਪੂਰ੍ਣਮਾਯਮ੍ਯ ਵਿਸृਜਸ੍ਵ ਮਹਾਸ਼ਰਮ੍
ਹੁਣ, ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਿਆਰ ਕਰ, ਹਾਥੀ ਦੀ ਸੁੰਡ ਵਾਂਗ ਖਿੱਚ, ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਕੰਨ ਤੱਕ ਤਾਣ ਅਤੇ ਵੱਡਾ ਤੀਰ ਛੱਡ।
ਇਮਂ ਹਿ ਸਾਲਂ ਪ੍ਰਹਿਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਸ਼ਰੋ ਨ ਸਂਸ਼ਯੋऽਤ੍ਰਾਸ੍ਤਿ ਵਿਦਾਰਯਿष੍ਯਤਿ। ਅਲਂ ਵਿਮਰ੍ਸ਼ੇਨ ਮਮ ਪ੍ਰਿਯਂ ਧ੍ਰੁਵਂ ਕੁਰੁष੍ਵ ਰਾਜਨ੍ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਾਪਿਤੋ ਮਯਾ
ਜੇ ਤੂੰ ਇਸ ਸਾਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਨੂੰ ਤੀਰ ਨਾਲ ਮਾਰੇਂ, ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ ਕਿ ਇਹ ਚੀਰ ਜਾਵੇਗਾ; ਹੋਰ ਸੋਚਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ—ਇਹ ਕੰਮ ਜਰੂਰ ਕਰ, ਰਾਜਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਯਥਾ ਹਿ ਤੇਜਃਸੁ ਵਰਃ ਸਦਾਰਵਿ- ਰ੍ਯਥਾ ਹਿ ਸ਼ੈਲੋ ਹਿਮਵਾਨ੍ ਮਹਾਦ੍ਰਿषੁ। ਯਥਾ ਚਤੁष੍ਪਾਤ੍ਸੁ ਚ ਕੇਸਰੀ ਵਰ- ਸ੍ਤਥਾ ਨਰਾਣਾਮਸਿ ਵਿਕ੍ਰਮੇ ਵਰਃ
ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚਮਕਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਹਿਮਾਲਿਆ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੇਰ ਚੌਪਾਇਆ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਤਿਵੇਂ ਤੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਰਤਾ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈਂ।
thumb|ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਕਿष੍ਕਿਨ੍ਧਾਕਾਣ੍ਡੇ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੪-
ਹੁਣ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਕਾਂਡ ਦਾ ਬਾਰਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸੁਣੋ।
ਏਤਚ੍ਚ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸੁਗ੍ਰੀਵਸ੍ਯ ਸੁਭਾषਿਤਮ੍। ਪ੍ਰਤ੍ਯਯਾਰ੍ਥਂ ਮਹਾਤੇਜਾ ਰਾਮੋ ਜਗ੍ਰਾਹ ਕਾਰ੍ਮੁਕਮ੍
ਸੁਗਰੀਵ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਰਾਮ ਨੇ ਉਸਦਾ ਭਰੋਸਾ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਸ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਧਨੁਰ੍ਘੋਰਂ ਸ਼ਰਮੇਕਂ ਚ ਮਾਨਦਃ। ਸਾਲਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਪੂਰਯਨ੍ ਸ ਰਵੈਰ੍ਦਿਸ਼ਃ
ਉਸ ਨੇ ਡਰਾਉਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਇਕ ਤੀਰ ਫੜਿਆ, ਸਾਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਵੱਲ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਾਇਆ ਤੇ ਤੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਚਾਰੋ ਪਾਸੇ ਗੂੰਜ ਉਠੀ।
ਸ ਵਿਸृष੍ਟੋ ਬਲਵਤਾ ਬਾਣਃ ਸ੍ਵਰ੍ਣਪਰਿष੍ਕृਤਃ। ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸਾਲਾਨ੍ ਗਿਰਿਪ੍ਰਸ੍ਥਂ ਸਪ੍ਤਂ ਭੂਮਿਂ ਵਿਵੇਸ਼ ਹ
ਉਹ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਤੀਰ, ਜੋ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਸੱਤ ਸਾਲ ਦਰੱਖਤਾਂ, ਪਹਾੜੀ ਢਲਾਣ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੀਰਦਾ ਹੋਇਆ ਅੰਦਰ ਵੜ ਗਿਆ।