ਤਸ੍ਯ ਵੇਗਪ੍ਰਵਿਦ੍ਧਸ੍ਯ ਵਕ੍ਤ੍ਰਾਤ੍ ਕ੍ਸ਼ਤਜਬਿਨ੍ਦਵਃ। ਪ੍ਰਪੇਤੁਰ੍ਮਾਰੁਤੋਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾ ਮਤਙ੍ਗਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚੋਂ ਲਹੂ ਦੇ ਬੂੰਦਾਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉੱਡ ਕੇ ਮਤੰਗ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਡਿੱਗੀਆਂ।
ਤਾਨ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਤਿਤਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਮੁਨਿਃ ਸ਼ੋਣਿਤਵਿਪ੍ਰੁषਃ। ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਭਾਗ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਕੋ ਨ੍ਵਯਮ੍
ਉਥੇ ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਡਿੱਗਦੀਆਂ ਦੇਖ ਕੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆਏ ਤੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗੇ: 'ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ?'
ਯੇਨਾਹਂ ਸਹਸਾ ਸ੍ਪृष੍ਟਃ ਸ਼ੋਣਿਤੇਨ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ। ਕੋऽਯਂ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾ ਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧਿਰਕृਤਾਤ੍ਮਾ ਚ ਬਾਲਿਸ਼ਃ
'ਕਿਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਲਹੂ ਨਾਲ ਛੂਹਿਆ? ਇਹ ਕੌਣ ਦੁਸ਼ਟ, ਮੰਦੀ ਸੋਚ ਵਾਲਾ, ਬੇ-ਕਾਬੂ ਤੇ ਮੂਰਖ ਹੈ?'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਵਿਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯ ਦਦृਸ਼ੇ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ। ਮਹਿषਂ ਪਰ੍ਵਤਾਕਾਰਂ ਗਤਾਸੁਂ ਪਤਿਤਂ ਭੁਵਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਰਿਸ਼ੀ ਬਾਹਰ ਆਇਆ ਤੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗਾ ਮਹਿਸ, ਮਰੇ ਹੋਏ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਿਆ ਦੇਖਿਆ।
ਸ ਤੁ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਤਪਸਾ ਵਾਨਰੇਣ ਕृਤਂ ਹਿ ਤਤ੍। ਉਤ੍ਸਸਰ੍ਜ ਮਹਾਸ਼ਾਪਂ ਕ੍ਸ਼ੇਪ੍ਤਾਰਂ ਵਾਨਰਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਪਸਿਆ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਜਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਇਹ ਕੰਮ ਵਾਨਰ ਨੇ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਸ ਵਾਨਰ ਉੱਤੇ, ਜਿਸ ਨੇ ਸੁੱਟਿਆ, ਵੱਡਾ ਸ਼ਾਪ ਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਇਹ ਤੇਨਾਪ੍ਰਵੇष੍ਟਵ੍ਯਂ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਸ੍ਯ ਵਧੋ ਭਵੇਤ੍। ਵਨਂ ਮਤ੍ਸਂਸ਼੍ਰਯਂ ਯੇਨ ਦੂषਿਤਂ ਰੁਧਿਰਸ੍ਰਵੈਃ
ਇਥੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਉਣ ਦੀ ਮਨਾਹੀ ਹੈ; ਜੇ ਆਇਆ ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ—ਜਿਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਆਸ਼ਰਮ, ਮੇਰੀ ਠਾਂ, ਲਹੂ ਨਾਲ ਗੰਦੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਕ੍ਸ਼ਿਪਤਾ ਪਾਦਪਾਸ਼੍ਚੇਮੇ ਸਮ੍ਭਗ੍ਨਾਸ਼੍ਚਾਸੁਰੀਂ ਤਨੁਮ੍। ਸਮਨ੍ਤਾਦਾਸ਼੍ਰਮਂ ਪੂਰ੍ਣਂ ਯੋਜਨਂ ਮਾਮਕਂ ਯਦਿ
ਰੁੱਖ ਸੁੱਟ ਕੇ, ਇਹ ਰੁੱਖ ਟੁੱਟ ਗਏ ਹਨ ਤੇ ਅਸੁਰ ਦੀ ਲਾਸ਼ ਵੀ ਟੁੱਟ ਗਈ। ਜੇ ਕੋਈ ਮੇਰੇ ਆਸ਼ਰਮ, ਜੋ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਇੱਕ ਯੋਜਨ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਭਰ ਦੇਵੇ—
ਆਗਮਿष੍ਯਤਿ ਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਸ ਨ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਯੇ ਚਾਸ੍ਯ ਸਚਿਵਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ ਸਂਸ਼੍ਰਿਤਾ ਮਾਮਕਂ ਵਨਮ੍
ਜੇ ਉਹ ਮੰਦੀ ਸੋਚ ਵਾਲਾ ਆਇਆ, ਉਹ ਪੱਕਾ ਮਰ ਜਾਵੇਗਾ। ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀ ਜੇ ਮੇਰੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਰਹਿਣ—
ਨ ਚ ਤੈਰਿਹ ਵਸ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਯਾਨ੍ਤੁ ਯਥਾਸੁਖਮ੍। ਤੇऽਪਿ ਵਾ ਯਦਿ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਸ਼ਪਿष੍ਯੇ ਤਾਨਪਿ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਇਥੇ ਰਹਿਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲੇ ਜਾਣ। ਜੇ ਉਹ ਰਹਿ ਗਏ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪੱਕਾ ਸ਼ਾਪ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਵਨੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਮਾਮਕੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪੁਤ੍ਰਵਤ੍ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤੇ। ਪਤ੍ਰਾਙ੍ਕੁਰਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਫਲਮੂਲਾਭਵਾਯ ਚ
ਇਸ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖਿਆ ਹੈ; ਪੱਤਿਆਂ ਤੇ ਕਲੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਫਲ ਤੇ ਜੜਾਂ ਲਈ—
ਦਿਵਸਸ਼੍ਚਾਦ੍ਯ ਮਰ੍ਯਾਦਾ ਯਂ ਦ੍ਰष੍ਟਾ ਸ਼੍ਵੋऽਸ੍ਮਿ ਵਾਨਰਮ੍। ਬਹੁਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ ਵੈ ਸ਼ੈਲੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਅੱਜ ਆਖਰੀ ਦਿਨ ਹੈ; ਜੇ ਕੱਲ੍ਹ ਮੈਂ ਉਸ ਵਾਂਦਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਪਹਾੜ ਬਣ ਜਾਵੇਗਾ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਵਾਨਰਾਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਗਿਰਂ ਮੁਨਿਸਮੀਰਿਤਾਮ੍। ਨਿਸ਼੍ਚਕ੍ਰਮੁਰ੍ਵਨਾਤ੍ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਤਾਨ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਾਲਿਰਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦੋਂ ਵਾਂਦਰਾਂ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣੇ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਵਾਲੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ।
ਕਿਂ ਭਵਨ੍ਤਃ ਸਮਸ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਮਤਙ੍ਗਵਨਵਾਸਿਨਃ। ਮਤ੍ਸਮੀਪਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਅਪਿ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਵਨੌਕਸਾਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਮਤੰਗ ਜੰਗਲ ਦੇ ਵਾਸੀ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਇਕੱਠੇ ਕਿਉਂ ਆਏ ਹੋ? ਜੰਗਲ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਦਾ ਸਭ ਕੁਝ ਠੀਕ ਹੈ?
ਤਤਸ੍ਤੇ ਕਾਰਣਂ ਸਰ੍ਵਂ ਤਥਾ ਸ਼ਾਪਂ ਚ ਵਾਲਿਨਃ। ਸ਼ਸ਼ਂਸੁਰ੍ਵਾਨਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਾਲਿਨੇ ਹੇਮਮਾਲਿਨੇ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਵਾਂਦਰਾਂ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਾਲਾ ਵਾਲੇ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਸਾਰਾ ਕਾਰਨ ਤੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਲੱਗੇ ਸ਼ਾਪ ਬਾਰੇ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਦਾ ਵਾਲੀ ਵਚਨਂ ਵਾਨਰੇਰਿਤਮ੍। ਸ ਮਹਰ੍षਿਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਯਾਚਤੇ ਸ੍ਮ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਾਲੀ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉਸ ਤੋਂ ਮਾਫੀ ਮੰਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਮਹਰ੍षਿਸ੍ਤਮਨਾਦृਤ੍ਯ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ਾਸ਼੍ਰਮਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਸ਼ਾਪਧਾਰਣਭੀਤਸ੍ਤੁ ਵਾਲੀ ਵਿਹ੍ਵਲਤਾਂ ਗਤਃ
ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਨਾ ਸੁਣੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਵਾਲੀ ਬਹੁਤ ਘਬਰਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤਤਃ ਸ਼ਾਪਭਯਾਦ੍ ਭੀਤੋ ऋष੍ਯਮੂਕਂ ਮਹਾਗਿਰਿਮ੍। ਪ੍ਰਵੇष੍ਟੁਂ ਨੇਚ੍ਛਤਿ ਹਰਿਰ੍ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਵਾਪਿ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਵਾਂਦਰ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ਯਮੂਕ ਪਹਾੜ ਵਿਚ ਜਾਣਾ ਜਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਣਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਤਸ੍ਯਾਪ੍ਰਵੇਸ਼ਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾਹਮਿਦਂ ਰਾਮ ਮਹਾਵਨਮ੍। ਵਿਚਰਾਮਿ ਸਹਾਮਾਤ੍ਯੋ ਵਿषਾਦੇਨ ਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਉਸ ਦੇ ਨਾ ਆ ਸਕਣ ਦੀ ਗੱਲ ਜਾਣ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਮ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਇਹ ਵੱਡਾ ਜੰਗਲ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਘੁੰਮਦਾ ਹਾਂ।
ਏषੋऽਸ੍ਥਿਨਿਚਯਸ੍ਤਸ੍ਯ ਦੁਨ੍ਦੁਭੇਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤੇ। ਵੀਰ੍ਯੋਤ੍ਸੇਕਾਨ੍ਨਿਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਗਿਰਿਕੂਟਨਿਭੋ ਮਹਾਨ੍
ਇਹ ਜੋ ਹੱਡੀਆਂ ਦਾ ਢੇਰ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਇਹ ਦੁੰਦੁਭੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਵਾਲੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਇਮੇ ਚ ਵਿਪੁਲਾਃ ਸਾਲਾਃ ਸਪ੍ਤ ਸ਼ਾਖਾਵਲਮ੍ਬਿਨਃ। ਯਤ੍ਰੈਕਂ ਘਟਤੇ ਵਾਲੀ ਨਿष੍ਪਤ੍ਰਯਿਤੁਮੋਜਸਾ
ਇਹ ਸੱਤ ਵੱਡੇ ਸਾਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਫੈਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ। ਵਾਲੀ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਦੇ ਪੱਤੇ ਹਿਲਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਏਤਦਸ੍ਯਾਸਮਂ ਵੀਰ੍ਯਂ ਮਯਾ ਰਾਮ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤਮ੍। ਕਥਂ ਤਂ ਵਾਲਿਨਂ ਹਨ੍ਤੁਂ ਸਮਰੇ ਸ਼ਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ ਨृਪ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਮ, ਮੈਂ ਤੇਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਬੇਮਿਸਾਲ ਤਾਕਤ ਵਿਖਾ ਦਿੱਤੀ ਹੈ; ਦੱਸ, ਤੂੰ ਕਿਵੇਂ ਜੰਗ ਵਿਚ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕੇਂਗਾ?
ਤਥਾ ਬ੍ਰੁਵਾਣਂ ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਪ੍ਰਹਸਁਲ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਕਸ੍ਮਿਨ੍ ਕਰ੍ਮਣਿ ਨਿਰ੍ਵृਤ੍ਤੇ ਸ਼੍ਰਦ੍ਦਧ੍ਯਾ ਵਾਲਿਨੋ ਵਧਮ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਲਖ਼ਮਣ ਹੱਸ ਕੇ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ, 'ਕਿਹੜਾ ਕੰਮ ਹੋਣ 'ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਆ ਜਾਵੇਗਾ ਕਿ ਵਾਲੀ ਮਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?'
ਤਮੁਵਾਚਾਥ ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਸਪ੍ਤ ਸਾਲਾਨਿਮਾਨ੍ ਪੁਰਾ। ਏਵਮੇਕੈਕਸ਼ੋ ਵਾਲੀ ਵਿਵ੍ਯਾਧਾਥ ਸ ਚਾਸਕृਤ੍
ਫਿਰ ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਸੱਤ ਸਾਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਹਨ—ਵਾਲੀ ਨੇ ਕਈ ਵਾਰੀ ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਛੇਦ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।'
ਰਾਮੋ ਨਿਰ੍ਦਾਰਯੇਦੇषਾਂ ਬਾਣੇਨੈਕੇਨ ਚ ਦ੍ਰੁਮਮ੍। ਵਾਲਿਨਂ ਨਿਹਤਂ ਮਨ੍ਯੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਮਸ੍ਯ ਵਿਕ੍ਰਮਮ੍
ਜੇ ਰਾਮ ਇੱਕ ਹੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਇਹ ਸਾਰੇ ਦਰੱਖਤ ਚੀਰ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਰਾਮ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖ ਕੇ ਮੈਂ ਮੰਨ ਲਵਾਂਗਾ ਕਿ ਵਾਲੀ ਮਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਹਤਸ੍ਯ ਮਹਿषਸ੍ਯਾਸ੍ਥਿ ਪਾਦੇਨੈਕੇਨ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣ। ਉਦ੍ਯਮ੍ਯ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਿਪੇਚ੍ਚਾਪਿ ਤਰਸਾ ਦ੍ਵੇ ਧਨੁਃਸ਼ਤੇ
ਲਖ਼ਮਣ, ਵਾਲੀ ਨੇ ਇੱਕ ਪੈਰ ਨਾਲ ਮਰੇ ਹੋਏ ਮਹਿਸ ਦੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਚੁੱਕ ਕੇ ਦੋ ਸੌ ਧਨੁਸ਼ ਲੰਬਾਈ ਦੂਰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀਆਂ ਸਨ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਰਾਮਂ ਰਕ੍ਤਾਨ੍ਤਲੋਚਨਮ੍। ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਂ ਪੁਨਰੇਵ ਵਚੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਆਖ ਕੇ, ਸੁਗਰੀਵ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਰਾਮ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦਾ ਰਿਹਾ, ਫਿਰ ਮੁੜ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਸ਼ੂਰਸ਼੍ਚ ਸ਼ੂਰਮਾਨੀ ਚ ਪ੍ਰਖ੍ਯਾਤਬਲਪੌਰੁषਃ। ਬਲਵਾਨ੍ ਵਾਨਰੋ ਵਾਲੀ ਸਂਯੁਗੇष੍ਵਪਰਾਜਿਤਃ
ਵਾਲੀ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਵੀਰ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਵਿਰਤਾ ਤੇ ਮਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਸਭ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ; ਉਹ ਵਾਂਦਰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਕਦੇ ਨਾ ਹਾਰਿਆ।
ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਚਾਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਦੁष੍ਕਰਾਣਿ ਸੁਰੈਰਪਿ। ਯਾਨਿ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਭੀਤੋऽਹਮृष੍ਯਮੂਕਮੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤਃ
ਉਸ ਦੇ ਕੰਮ ਇਵੇਂ ਨੇ ਕਿ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ; ਇਹ ਸਭ ਸੋਚ ਕੇ ਮੈਂ ਡਰ ਕੇ ਰਿਸ਼ਯਮੂਕ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਆ ਗਿਆ।
ਤਮਜਯ੍ਯਮਧृष੍ਯਂ ਚ ਵਾਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਮਮਰ੍षਣਮ੍। ਵਿਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਨ ਮੁਞ੍ਚਾਪਿ ऋष੍ਯਮੂਕਮਮੁਂ ਤ੍ਵਹਮ੍
ਉਹ ਅਜਿੱਤ ਅਤੇ ਅਟੱਲ, ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸੋਚ ਕੇ, ਮੈਂ ਅਜੇ ਤੱਕ ਰਿਸ਼ਯਮੂਕ ਪਹਾੜ ਨਹੀਂ ਛੱਡਿਆ।
ਉਦ੍ਵਿਗ੍ਨਃ ਸ਼ਙ੍ਕਿਤਸ਼੍ਚਾਹਂ ਵਿਚਰਾਮਿ ਮਹਾਵਨੇ। ਅਨੁਰਕ੍ਤੈਃ ਸਹਾਮਾਤ੍ਯੈਰ੍ਹਨੁਮਤ੍ਪ੍ਰਮੁਖੈਰ੍ਵਰੈਃ
ਚਿੰਤਾ ਅਤੇ ਸ਼ੱਕ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਵਫਾਦਾਰ ਸਾਥੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਹਨੂਮਾਨ ਅੱਗੇ ਹੈ, ਇਸ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।