ਮਤ੍ਤੋऽਯਮਿਤਿ ਮਾ ਮਂਸ੍ਥਾ ਯਦ੍ਯਭੀਤੋऽਸਿ ਸਂਯੁਗੇ। ਮਦੋऽਯਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਹਾਰੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਵੀਰਪਾਨਂ ਸਮਰ੍ਥ੍ਯਤਾਮ੍
ਮੈਨੂੰ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਨਾ ਸਮਝ, ਜੇ ਤੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡਰਦਾ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਨਸ਼ਾ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਾਬਤ ਹੋਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਵੀਰਾਂ ਦੀ ਪੀਣੀ ਹੈ।
ਤਮੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਮਾਲਾਮੁਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਕਾਞ੍ਚਨੀਮ੍। ਪਿਤ੍ਰਾ ਦਤ੍ਤਾਂ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਵ੍ਯਵਤਿष੍ਠਤ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਮਹੇਂਦਰ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਾਲਾ ਚੁੱਕੀ, ਤੇ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵਿषਾਣਯੋਰ੍ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤਂ ਦੁਨ੍ਦੁਭਿਂ ਗਿਰਿਸਂਨਿਭਮ੍। ਆਵਿਧ੍ਯਤ ਤਥਾ ਵਾਲੀ ਵਿਨਦਨ੍ ਕਪਿਕੁਞ੍ਜਰਃ
ਵਾਲੀ ਨੇ ਡੂੰਡੁਭੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਵੱਡਾ ਸੀ, ਸਿੰਗਾਂ ਫੜ ਕੇ ਉਚਾਲਿਆ। ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹਾਥੀ ਵਰਗਾ ਵਾਲੀ ਗੱਜਦਾ ਹੋਇਆ ਉਸ ਨੂੰ ਪਚਾ ਦਿੱਤਾ।
ਬਲਾਦ੍ ਵ੍ਯਾਪਾਦਯਾਂਚਕ੍ਰੇ ਨਨਰ੍ਦ ਚ ਮਹਾਸ੍ਵਨਮ੍। ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਮਥ ਰਕ੍ਤਂ ਤੁ ਤਸ੍ਯ ਸੁਸ੍ਰਾਵ ਪਾਤ੍ਯਤਃ
ਵਾਲੀ ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਗੱਜਿਆ। ਡੂੰਡੁਭੀ ਦੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਲਹੂ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਜਦੋਂ ਉਹ ਡਿੱਗਿਆ।
ਤਯੋਸ੍ਤੁ ਕ੍ਰੋਧਸਂਰਮ੍ਭਾਤ੍ ਪਰਸ੍ਪਰਜਯੈषਿਣੋਃ। ਯੁਦ੍ਧਂ ਸਮਭਵਦ੍ ਘੋਰਂ ਦੁਨ੍ਦੁਭੇਰ੍ਵਾਲਿਨਸ੍ਤਥਾ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਹਾਂ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਡੂੰਡੁਭੀ ਤੇ ਵਾਲੀ ਵਿਚ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਲੜਾਈ ਹੋਈ।
ਅਯੁਧ੍ਯਤ ਤਦਾ ਵਾਲੀ ਸ਼ਕ੍ਰਤੁਲ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਃ। ਮੁष੍ਟਿਭਿਰ੍ਜਾਨੁਭਿਃ ਪਦ੍ਭਿਃ ਸ਼ਿਲਾਭਿਃ ਪਾਦਪੈਸ੍ਤਥਾ
ਵਾਲੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਇੰਦਰ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਮੁੱਕਿਆਂ, ਗੋਡਿਆਂ, ਪੈਰਾਂ, ਪੱਥਰਾਂ ਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਲੜਦਾ ਰਿਹਾ।
ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਘ੍ਨਤੋਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਾਨਰਾਸੁਰਯੋਸ੍ਤਦਾ। ਆਸੀਦ੍ਧੀਨੋऽਸੁਰੋ ਯੁਦ੍ਧੇ ਸ਼ਕ੍ਰਸੂਨੁਰ੍ਵ੍ਯਵਰ੍ਧਤ
ਉਥੇ ਵਾਨਰ ਤੇ ਅਸੁਰ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਰਹੇ। ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਅਸੁਰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਇੰਦਰ ਦਾ ਪੁੱਤ ਵਾਲੀ ਹੋਰ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਂ ਤੁ ਦੁਨ੍ਦੁਭਿਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਧਰਣ੍ਯਾਮਭ੍ਯਪਾਤਯਤ੍। ਯੁਦ੍ਧੇ ਪ੍ਰਾਣਹਰੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਿष੍ਪਿष੍ਟੋ ਦੁਨ੍ਦੁਭਿਸ੍ਤਦਾ
ਵਾਲੀ ਨੇ ਡੂੰਡੁਭੀ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਮੌਤ ਵਾਲੀ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਡੂੰਡੁਭੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੁਚਲ ਗਿਆ।
ਸ੍ਰੋਤੋਭ੍ਯੋ ਬਹੁ ਰਕ੍ਤਂ ਤੁ ਤਸ੍ਯ ਸੁਸ੍ਰਾਵ ਪਾਤ੍ਯਤਃ। ਪਪਾਤ ਚ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ ਪਞ੍ਚਤ੍ਵਮਾਗਤਃ
ਉਸ ਦੇ ਜ਼ਖਮਾਂ ਵਿਚੋਂ ਬਹੁਤ ਲਹੂ ਵਗਿਆ। ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਾ ਡੂੰਡੁਭੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਕੇ ਆਪਣਾ ਅੰਤ ਪਾ ਗਿਆ।
ਤਂ ਤੋਲਯਿਤ੍ਵਾ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਗਤਸਤ੍ਤ੍ਵਮਚੇਤਨਮ੍। ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਵੇਗਵਾਨ੍ ਵਾਲੀ ਵੇਗੇਨੈਕੇਨ ਯੋਜਨਮ੍
ਵਾਲੀ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਮੁਰਦਾ ਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਲਾਸ਼ ਨੂੰ ਬਾਹਾਂ ਨਾਲ ਚੁੱਕ ਕੇ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਯੋਜਨ ਦੂਰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਯ ਵੇਗਪ੍ਰਵਿਦ੍ਧਸ੍ਯ ਵਕ੍ਤ੍ਰਾਤ੍ ਕ੍ਸ਼ਤਜਬਿਨ੍ਦਵਃ। ਪ੍ਰਪੇਤੁਰ੍ਮਾਰੁਤੋਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾ ਮਤਙ੍ਗਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚੋਂ ਲਹੂ ਦੇ ਬੂੰਦਾਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉੱਡ ਕੇ ਮਤੰਗ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਡਿੱਗੀਆਂ।
ਤਾਨ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਤਿਤਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਮੁਨਿਃ ਸ਼ੋਣਿਤਵਿਪ੍ਰੁषਃ। ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਭਾਗ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਕੋ ਨ੍ਵਯਮ੍
ਉਥੇ ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਡਿੱਗਦੀਆਂ ਦੇਖ ਕੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆਏ ਤੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗੇ: 'ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ?'
ਯੇਨਾਹਂ ਸਹਸਾ ਸ੍ਪृष੍ਟਃ ਸ਼ੋਣਿਤੇਨ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ। ਕੋऽਯਂ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾ ਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧਿਰਕृਤਾਤ੍ਮਾ ਚ ਬਾਲਿਸ਼ਃ
'ਕਿਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਲਹੂ ਨਾਲ ਛੂਹਿਆ? ਇਹ ਕੌਣ ਦੁਸ਼ਟ, ਮੰਦੀ ਸੋਚ ਵਾਲਾ, ਬੇ-ਕਾਬੂ ਤੇ ਮੂਰਖ ਹੈ?'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਵਿਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯ ਦਦृਸ਼ੇ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ। ਮਹਿषਂ ਪਰ੍ਵਤਾਕਾਰਂ ਗਤਾਸੁਂ ਪਤਿਤਂ ਭੁਵਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਰਿਸ਼ੀ ਬਾਹਰ ਆਇਆ ਤੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗਾ ਮਹਿਸ, ਮਰੇ ਹੋਏ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਿਆ ਦੇਖਿਆ।
ਸ ਤੁ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਤਪਸਾ ਵਾਨਰੇਣ ਕृਤਂ ਹਿ ਤਤ੍। ਉਤ੍ਸਸਰ੍ਜ ਮਹਾਸ਼ਾਪਂ ਕ੍ਸ਼ੇਪ੍ਤਾਰਂ ਵਾਨਰਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਪਸਿਆ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਜਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਇਹ ਕੰਮ ਵਾਨਰ ਨੇ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਸ ਵਾਨਰ ਉੱਤੇ, ਜਿਸ ਨੇ ਸੁੱਟਿਆ, ਵੱਡਾ ਸ਼ਾਪ ਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਇਹ ਤੇਨਾਪ੍ਰਵੇष੍ਟਵ੍ਯਂ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਸ੍ਯ ਵਧੋ ਭਵੇਤ੍। ਵਨਂ ਮਤ੍ਸਂਸ਼੍ਰਯਂ ਯੇਨ ਦੂषਿਤਂ ਰੁਧਿਰਸ੍ਰਵੈਃ
ਇਥੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਉਣ ਦੀ ਮਨਾਹੀ ਹੈ; ਜੇ ਆਇਆ ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ—ਜਿਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਆਸ਼ਰਮ, ਮੇਰੀ ਠਾਂ, ਲਹੂ ਨਾਲ ਗੰਦੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਕ੍ਸ਼ਿਪਤਾ ਪਾਦਪਾਸ਼੍ਚੇਮੇ ਸਮ੍ਭਗ੍ਨਾਸ਼੍ਚਾਸੁਰੀਂ ਤਨੁਮ੍। ਸਮਨ੍ਤਾਦਾਸ਼੍ਰਮਂ ਪੂਰ੍ਣਂ ਯੋਜਨਂ ਮਾਮਕਂ ਯਦਿ
ਰੁੱਖ ਸੁੱਟ ਕੇ, ਇਹ ਰੁੱਖ ਟੁੱਟ ਗਏ ਹਨ ਤੇ ਅਸੁਰ ਦੀ ਲਾਸ਼ ਵੀ ਟੁੱਟ ਗਈ। ਜੇ ਕੋਈ ਮੇਰੇ ਆਸ਼ਰਮ, ਜੋ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਇੱਕ ਯੋਜਨ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਭਰ ਦੇਵੇ—
ਆਗਮਿष੍ਯਤਿ ਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਸ ਨ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਯੇ ਚਾਸ੍ਯ ਸਚਿਵਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ ਸਂਸ਼੍ਰਿਤਾ ਮਾਮਕਂ ਵਨਮ੍
ਜੇ ਉਹ ਮੰਦੀ ਸੋਚ ਵਾਲਾ ਆਇਆ, ਉਹ ਪੱਕਾ ਮਰ ਜਾਵੇਗਾ। ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀ ਜੇ ਮੇਰੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਰਹਿਣ—
ਨ ਚ ਤੈਰਿਹ ਵਸ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਯਾਨ੍ਤੁ ਯਥਾਸੁਖਮ੍। ਤੇऽਪਿ ਵਾ ਯਦਿ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਸ਼ਪਿष੍ਯੇ ਤਾਨਪਿ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਇਥੇ ਰਹਿਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲੇ ਜਾਣ। ਜੇ ਉਹ ਰਹਿ ਗਏ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪੱਕਾ ਸ਼ਾਪ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਵਨੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਮਾਮਕੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪੁਤ੍ਰਵਤ੍ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤੇ। ਪਤ੍ਰਾਙ੍ਕੁਰਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਫਲਮੂਲਾਭਵਾਯ ਚ
ਇਸ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖਿਆ ਹੈ; ਪੱਤਿਆਂ ਤੇ ਕਲੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਫਲ ਤੇ ਜੜਾਂ ਲਈ—
ਦਿਵਸਸ਼੍ਚਾਦ੍ਯ ਮਰ੍ਯਾਦਾ ਯਂ ਦ੍ਰष੍ਟਾ ਸ਼੍ਵੋऽਸ੍ਮਿ ਵਾਨਰਮ੍। ਬਹੁਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ ਵੈ ਸ਼ੈਲੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਅੱਜ ਆਖਰੀ ਦਿਨ ਹੈ; ਜੇ ਕੱਲ੍ਹ ਮੈਂ ਉਸ ਵਾਂਦਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਪਹਾੜ ਬਣ ਜਾਵੇਗਾ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਵਾਨਰਾਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਗਿਰਂ ਮੁਨਿਸਮੀਰਿਤਾਮ੍। ਨਿਸ਼੍ਚਕ੍ਰਮੁਰ੍ਵਨਾਤ੍ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਤਾਨ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਾਲਿਰਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦੋਂ ਵਾਂਦਰਾਂ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣੇ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਵਾਲੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ।
ਕਿਂ ਭਵਨ੍ਤਃ ਸਮਸ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਮਤਙ੍ਗਵਨਵਾਸਿਨਃ। ਮਤ੍ਸਮੀਪਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਅਪਿ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਵਨੌਕਸਾਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਮਤੰਗ ਜੰਗਲ ਦੇ ਵਾਸੀ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਇਕੱਠੇ ਕਿਉਂ ਆਏ ਹੋ? ਜੰਗਲ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਦਾ ਸਭ ਕੁਝ ਠੀਕ ਹੈ?
ਤਤਸ੍ਤੇ ਕਾਰਣਂ ਸਰ੍ਵਂ ਤਥਾ ਸ਼ਾਪਂ ਚ ਵਾਲਿਨਃ। ਸ਼ਸ਼ਂਸੁਰ੍ਵਾਨਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਾਲਿਨੇ ਹੇਮਮਾਲਿਨੇ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਵਾਂਦਰਾਂ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਾਲਾ ਵਾਲੇ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਸਾਰਾ ਕਾਰਨ ਤੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਲੱਗੇ ਸ਼ਾਪ ਬਾਰੇ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਦਾ ਵਾਲੀ ਵਚਨਂ ਵਾਨਰੇਰਿਤਮ੍। ਸ ਮਹਰ੍षਿਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਯਾਚਤੇ ਸ੍ਮ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਾਲੀ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉਸ ਤੋਂ ਮਾਫੀ ਮੰਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਮਹਰ੍षਿਸ੍ਤਮਨਾਦृਤ੍ਯ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ਾਸ਼੍ਰਮਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਸ਼ਾਪਧਾਰਣਭੀਤਸ੍ਤੁ ਵਾਲੀ ਵਿਹ੍ਵਲਤਾਂ ਗਤਃ
ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਨਾ ਸੁਣੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਵਾਲੀ ਬਹੁਤ ਘਬਰਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤਤਃ ਸ਼ਾਪਭਯਾਦ੍ ਭੀਤੋ ऋष੍ਯਮੂਕਂ ਮਹਾਗਿਰਿਮ੍। ਪ੍ਰਵੇष੍ਟੁਂ ਨੇਚ੍ਛਤਿ ਹਰਿਰ੍ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਵਾਪਿ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਵਾਂਦਰ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ਯਮੂਕ ਪਹਾੜ ਵਿਚ ਜਾਣਾ ਜਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਣਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਤਸ੍ਯਾਪ੍ਰਵੇਸ਼ਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾਹਮਿਦਂ ਰਾਮ ਮਹਾਵਨਮ੍। ਵਿਚਰਾਮਿ ਸਹਾਮਾਤ੍ਯੋ ਵਿषਾਦੇਨ ਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਉਸ ਦੇ ਨਾ ਆ ਸਕਣ ਦੀ ਗੱਲ ਜਾਣ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਮ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਇਹ ਵੱਡਾ ਜੰਗਲ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਘੁੰਮਦਾ ਹਾਂ।
ਏषੋऽਸ੍ਥਿਨਿਚਯਸ੍ਤਸ੍ਯ ਦੁਨ੍ਦੁਭੇਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤੇ। ਵੀਰ੍ਯੋਤ੍ਸੇਕਾਨ੍ਨਿਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਗਿਰਿਕੂਟਨਿਭੋ ਮਹਾਨ੍
ਇਹ ਜੋ ਹੱਡੀਆਂ ਦਾ ਢੇਰ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਇਹ ਦੁੰਦੁਭੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਵਾਲੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਇਮੇ ਚ ਵਿਪੁਲਾਃ ਸਾਲਾਃ ਸਪ੍ਤ ਸ਼ਾਖਾਵਲਮ੍ਬਿਨਃ। ਯਤ੍ਰੈਕਂ ਘਟਤੇ ਵਾਲੀ ਨਿष੍ਪਤ੍ਰਯਿਤੁਮੋਜਸਾ
ਇਹ ਸੱਤ ਵੱਡੇ ਸਾਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਫੈਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ। ਵਾਲੀ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਦੇ ਪੱਤੇ ਹਿਲਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।