ਅਨ੍ਤਃਪੁਰਗਤੋ ਵਾਲੀ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ਬ੍ਦਮਮਰ੍षਣਃ। ਨਿष੍ਪਪਾਤ ਸਹ ਸ੍ਤ੍ਰੀਭਿਸ੍ਤਾਰਾਭਿਰਿਵ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਾ
ਵਾਲੀ, ਜੋ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਉਹ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਹਿ ਨਾ ਸਕਿਆ ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ ਬਾਹਰ ਆ ਗਿਆ, ਤਾਰਾ ਸਮੇਤ, ਚੰਦ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ।
ਮਿਤਂ ਵ੍ਯਕ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ਰਪਦਂ ਤਮੁਵਾਚ ਸ ਦੁਨ੍ਦੁਭਿਮ੍। ਹਰੀਣਾਮੀਸ਼੍ਵਰੋ ਵਾਲੀ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਵਨਚਾਰਿਣਾਮ੍
ਵਾਲੀ, ਜੋ ਬਾਂਦਰਾਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀਆਂ ਦਾ ਸਰਤਾਜ ਸੀ, ਡੂੰਡੁਭੀ ਨੂੰ ਸਪਸ਼ਟ ਤੇ ਮਿਠੇ ਬੋਲਾਂ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਨਗਰਦ੍ਵਾਰਮਿਦਂ ਰੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਵਿਨਰ੍ਦਸੇ। ਦੁਨ੍ਦੁਭੇ ਵਿਦਿਤੋ ਮੇऽਸਿ ਰਕ੍ਸ਼ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ ਮਹਾਬਲ
ਤੂੰ ਸ਼ਹਿਰ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਕਿਉਂ ਰੋਕ ਕੇ ਐਸਾ ਗੂੰਜ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਡੂੰਡੁਭੀ? ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ—ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਵੱਡੇ ਤਾਕਤਵਰ।
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ। ਉਵਾਚ ਦੁਨ੍ਦੁਭਿਰ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਕ੍ਰੋਧਾਤ੍ ਸਂਰਕ੍ਤਲੋਚਨਃ
ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਰਾਜਾ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਡੂੰਡੁਭੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਨ ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਸਂਨਿਧੌ ਵੀਰ ਵਚਨਂ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ। ਮਮ ਯੁਦ੍ਧਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਾਦ੍ਯ ਤਤੋ ਜ੍ਞਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਬਲਮ੍
ਹੇ ਵੀਰ, ਪਤਨੀਆਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਕਰਨੀ ਠੀਕ ਨਹੀਂ। ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਜੰਗ ਦੇ, ਫਿਰ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਜਾਣ ਲਵਾਂਗਾ।
ਅਥਵਾ ਧਾਰਯਿष੍ਯਾਮਿ ਕ੍ਰੋਧਮਦ੍ਯ ਨਿਸ਼ਾਮਿਮਾਮ੍। ਗृਹ੍ਯਤਾਮੁਦਯਃ ਸ੍ਵੈਰਂ ਕਾਮਭੋਗੇषੁ ਵਾਨਰ
ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਗੁੱਸਾ ਅੱਜ ਰਾਤ ਰੋਕ ਲਵਾਂਗਾ; ਤੂੰ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਅ, ਹੇ ਬਾਂਦਰ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਲੈ।
ਦੀਯਤਾਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਦਾਨਂ ਚ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਚ ਵਾਨਰਾਨ੍। ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਖਾਮृਗੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸਂਸਾਦਯ ਸੁਹृਜ੍ਜਨਮ੍
ਤੋਹਫੇ ਦਿਓ ਤੇ ਵੰਡੋ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਗਾਓ; ਸਾਰੇ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿਓ।
ਸੁਦृष੍ਟਾਂ ਕੁਰੁ ਕਿष੍ਕਿਨ੍ਧਾਂ ਕੁਰੁष੍ਵਾਤ੍ਮਸਮਂ ਪੁਰੇ। ਕ੍ਰੀਡਸ੍ਵ ਚ ਸਮਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਭਿਰਹਂ ਤੇ ਦਰ੍ਪਸ਼ਾਸਨਃ
ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਕਰ, ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜਿਹਾ ਪਿਆਰਾ ਕਰ; ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖੇਡ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੇਰੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਵਾਲਾ ਮੈਂ ਹਾਂ।
ਯੋ ਹਿ ਮਤ੍ਤਂ ਪ੍ਰਮਤ੍ਤਂ ਵਾ ਭਗ੍ਨਂ ਵਾ ਰਹਿਤਂ ਕृਸ਼ਮ੍। ਹਨ੍ਯਾਤ੍ ਸ ਭ੍ਰੂਣਹਾ ਲੋਕੇ ਤ੍ਵਦ੍ਵਿਧਂ ਮਦਮੋਹਿਤਮ੍
ਜੋ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ, ਲਾਪਰਵਾਹ, ਟੁੱਟਿਆ, ਇਕੱਲਾ ਜਾਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋਏ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਭ੍ਰੂਣਹੰਤਾ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ, ਜੋ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਮਗਨ ਹੈ।
ਸ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯਾਬ੍ਰਵੀਨ੍ਮਨ੍ਦਂ ਕ੍ਰੋਧਾਤ੍ ਤਮਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਮ੍। ਵਿਸृਜ੍ਯ ਤਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤਾਰਾਪ੍ਰਭृਤਿਕਾਸ੍ਤਦਾ
ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਹੱਸ ਕੇ, ਉਸ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਨੂੰ ਕਹਿਆ, ਤੇ ਤਾਰਾ ਸਮੇਤ ਸਾਰੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਮਤ੍ਤੋऽਯਮਿਤਿ ਮਾ ਮਂਸ੍ਥਾ ਯਦ੍ਯਭੀਤੋऽਸਿ ਸਂਯੁਗੇ। ਮਦੋऽਯਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਹਾਰੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਵੀਰਪਾਨਂ ਸਮਰ੍ਥ੍ਯਤਾਮ੍
ਮੈਨੂੰ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਨਾ ਸਮਝ, ਜੇ ਤੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡਰਦਾ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਨਸ਼ਾ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਾਬਤ ਹੋਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਵੀਰਾਂ ਦੀ ਪੀਣੀ ਹੈ।
ਤਮੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਮਾਲਾਮੁਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਕਾਞ੍ਚਨੀਮ੍। ਪਿਤ੍ਰਾ ਦਤ੍ਤਾਂ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਵ੍ਯਵਤਿष੍ਠਤ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਮਹੇਂਦਰ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਾਲਾ ਚੁੱਕੀ, ਤੇ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵਿषਾਣਯੋਰ੍ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤਂ ਦੁਨ੍ਦੁਭਿਂ ਗਿਰਿਸਂਨਿਭਮ੍। ਆਵਿਧ੍ਯਤ ਤਥਾ ਵਾਲੀ ਵਿਨਦਨ੍ ਕਪਿਕੁਞ੍ਜਰਃ
ਵਾਲੀ ਨੇ ਡੂੰਡੁਭੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਵੱਡਾ ਸੀ, ਸਿੰਗਾਂ ਫੜ ਕੇ ਉਚਾਲਿਆ। ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹਾਥੀ ਵਰਗਾ ਵਾਲੀ ਗੱਜਦਾ ਹੋਇਆ ਉਸ ਨੂੰ ਪਚਾ ਦਿੱਤਾ।
ਬਲਾਦ੍ ਵ੍ਯਾਪਾਦਯਾਂਚਕ੍ਰੇ ਨਨਰ੍ਦ ਚ ਮਹਾਸ੍ਵਨਮ੍। ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਮਥ ਰਕ੍ਤਂ ਤੁ ਤਸ੍ਯ ਸੁਸ੍ਰਾਵ ਪਾਤ੍ਯਤਃ
ਵਾਲੀ ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਗੱਜਿਆ। ਡੂੰਡੁਭੀ ਦੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਲਹੂ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਜਦੋਂ ਉਹ ਡਿੱਗਿਆ।
ਤਯੋਸ੍ਤੁ ਕ੍ਰੋਧਸਂਰਮ੍ਭਾਤ੍ ਪਰਸ੍ਪਰਜਯੈषਿਣੋਃ। ਯੁਦ੍ਧਂ ਸਮਭਵਦ੍ ਘੋਰਂ ਦੁਨ੍ਦੁਭੇਰ੍ਵਾਲਿਨਸ੍ਤਥਾ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਹਾਂ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਡੂੰਡੁਭੀ ਤੇ ਵਾਲੀ ਵਿਚ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਲੜਾਈ ਹੋਈ।
ਅਯੁਧ੍ਯਤ ਤਦਾ ਵਾਲੀ ਸ਼ਕ੍ਰਤੁਲ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਃ। ਮੁष੍ਟਿਭਿਰ੍ਜਾਨੁਭਿਃ ਪਦ੍ਭਿਃ ਸ਼ਿਲਾਭਿਃ ਪਾਦਪੈਸ੍ਤਥਾ
ਵਾਲੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਇੰਦਰ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਮੁੱਕਿਆਂ, ਗੋਡਿਆਂ, ਪੈਰਾਂ, ਪੱਥਰਾਂ ਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਲੜਦਾ ਰਿਹਾ।
ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਘ੍ਨਤੋਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਾਨਰਾਸੁਰਯੋਸ੍ਤਦਾ। ਆਸੀਦ੍ਧੀਨੋऽਸੁਰੋ ਯੁਦ੍ਧੇ ਸ਼ਕ੍ਰਸੂਨੁਰ੍ਵ੍ਯਵਰ੍ਧਤ
ਉਥੇ ਵਾਨਰ ਤੇ ਅਸੁਰ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਰਹੇ। ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਅਸੁਰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਇੰਦਰ ਦਾ ਪੁੱਤ ਵਾਲੀ ਹੋਰ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਂ ਤੁ ਦੁਨ੍ਦੁਭਿਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਧਰਣ੍ਯਾਮਭ੍ਯਪਾਤਯਤ੍। ਯੁਦ੍ਧੇ ਪ੍ਰਾਣਹਰੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਿष੍ਪਿष੍ਟੋ ਦੁਨ੍ਦੁਭਿਸ੍ਤਦਾ
ਵਾਲੀ ਨੇ ਡੂੰਡੁਭੀ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਮੌਤ ਵਾਲੀ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਡੂੰਡੁਭੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੁਚਲ ਗਿਆ।
ਸ੍ਰੋਤੋਭ੍ਯੋ ਬਹੁ ਰਕ੍ਤਂ ਤੁ ਤਸ੍ਯ ਸੁਸ੍ਰਾਵ ਪਾਤ੍ਯਤਃ। ਪਪਾਤ ਚ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ ਪਞ੍ਚਤ੍ਵਮਾਗਤਃ
ਉਸ ਦੇ ਜ਼ਖਮਾਂ ਵਿਚੋਂ ਬਹੁਤ ਲਹੂ ਵਗਿਆ। ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਾ ਡੂੰਡੁਭੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਕੇ ਆਪਣਾ ਅੰਤ ਪਾ ਗਿਆ।
ਤਂ ਤੋਲਯਿਤ੍ਵਾ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਗਤਸਤ੍ਤ੍ਵਮਚੇਤਨਮ੍। ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਵੇਗਵਾਨ੍ ਵਾਲੀ ਵੇਗੇਨੈਕੇਨ ਯੋਜਨਮ੍
ਵਾਲੀ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਮੁਰਦਾ ਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਲਾਸ਼ ਨੂੰ ਬਾਹਾਂ ਨਾਲ ਚੁੱਕ ਕੇ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਯੋਜਨ ਦੂਰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਯ ਵੇਗਪ੍ਰਵਿਦ੍ਧਸ੍ਯ ਵਕ੍ਤ੍ਰਾਤ੍ ਕ੍ਸ਼ਤਜਬਿਨ੍ਦਵਃ। ਪ੍ਰਪੇਤੁਰ੍ਮਾਰੁਤੋਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾ ਮਤਙ੍ਗਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚੋਂ ਲਹੂ ਦੇ ਬੂੰਦਾਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉੱਡ ਕੇ ਮਤੰਗ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਡਿੱਗੀਆਂ।
ਤਾਨ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਤਿਤਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਮੁਨਿਃ ਸ਼ੋਣਿਤਵਿਪ੍ਰੁषਃ। ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਭਾਗ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਕੋ ਨ੍ਵਯਮ੍
ਉਥੇ ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਡਿੱਗਦੀਆਂ ਦੇਖ ਕੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆਏ ਤੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗੇ: 'ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ?'
ਯੇਨਾਹਂ ਸਹਸਾ ਸ੍ਪृष੍ਟਃ ਸ਼ੋਣਿਤੇਨ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ। ਕੋऽਯਂ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾ ਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧਿਰਕृਤਾਤ੍ਮਾ ਚ ਬਾਲਿਸ਼ਃ
'ਕਿਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਲਹੂ ਨਾਲ ਛੂਹਿਆ? ਇਹ ਕੌਣ ਦੁਸ਼ਟ, ਮੰਦੀ ਸੋਚ ਵਾਲਾ, ਬੇ-ਕਾਬੂ ਤੇ ਮੂਰਖ ਹੈ?'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਵਿਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯ ਦਦृਸ਼ੇ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ। ਮਹਿषਂ ਪਰ੍ਵਤਾਕਾਰਂ ਗਤਾਸੁਂ ਪਤਿਤਂ ਭੁਵਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਰਿਸ਼ੀ ਬਾਹਰ ਆਇਆ ਤੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗਾ ਮਹਿਸ, ਮਰੇ ਹੋਏ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਿਆ ਦੇਖਿਆ।
ਸ ਤੁ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਤਪਸਾ ਵਾਨਰੇਣ ਕृਤਂ ਹਿ ਤਤ੍। ਉਤ੍ਸਸਰ੍ਜ ਮਹਾਸ਼ਾਪਂ ਕ੍ਸ਼ੇਪ੍ਤਾਰਂ ਵਾਨਰਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਪਸਿਆ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਜਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਇਹ ਕੰਮ ਵਾਨਰ ਨੇ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਸ ਵਾਨਰ ਉੱਤੇ, ਜਿਸ ਨੇ ਸੁੱਟਿਆ, ਵੱਡਾ ਸ਼ਾਪ ਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਇਹ ਤੇਨਾਪ੍ਰਵੇष੍ਟਵ੍ਯਂ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਸ੍ਯ ਵਧੋ ਭਵੇਤ੍। ਵਨਂ ਮਤ੍ਸਂਸ਼੍ਰਯਂ ਯੇਨ ਦੂषਿਤਂ ਰੁਧਿਰਸ੍ਰਵੈਃ
ਇਥੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਉਣ ਦੀ ਮਨਾਹੀ ਹੈ; ਜੇ ਆਇਆ ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ—ਜਿਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਆਸ਼ਰਮ, ਮੇਰੀ ਠਾਂ, ਲਹੂ ਨਾਲ ਗੰਦੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਕ੍ਸ਼ਿਪਤਾ ਪਾਦਪਾਸ਼੍ਚੇਮੇ ਸਮ੍ਭਗ੍ਨਾਸ਼੍ਚਾਸੁਰੀਂ ਤਨੁਮ੍। ਸਮਨ੍ਤਾਦਾਸ਼੍ਰਮਂ ਪੂਰ੍ਣਂ ਯੋਜਨਂ ਮਾਮਕਂ ਯਦਿ
ਰੁੱਖ ਸੁੱਟ ਕੇ, ਇਹ ਰੁੱਖ ਟੁੱਟ ਗਏ ਹਨ ਤੇ ਅਸੁਰ ਦੀ ਲਾਸ਼ ਵੀ ਟੁੱਟ ਗਈ। ਜੇ ਕੋਈ ਮੇਰੇ ਆਸ਼ਰਮ, ਜੋ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਇੱਕ ਯੋਜਨ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਭਰ ਦੇਵੇ—
ਆਗਮਿष੍ਯਤਿ ਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਸ ਨ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਯੇ ਚਾਸ੍ਯ ਸਚਿਵਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ ਸਂਸ਼੍ਰਿਤਾ ਮਾਮਕਂ ਵਨਮ੍
ਜੇ ਉਹ ਮੰਦੀ ਸੋਚ ਵਾਲਾ ਆਇਆ, ਉਹ ਪੱਕਾ ਮਰ ਜਾਵੇਗਾ। ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀ ਜੇ ਮੇਰੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਰਹਿਣ—
ਨ ਚ ਤੈਰਿਹ ਵਸ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਯਾਨ੍ਤੁ ਯਥਾਸੁਖਮ੍। ਤੇऽਪਿ ਵਾ ਯਦਿ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਸ਼ਪਿष੍ਯੇ ਤਾਨਪਿ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਇਥੇ ਰਹਿਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲੇ ਜਾਣ। ਜੇ ਉਹ ਰਹਿ ਗਏ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪੱਕਾ ਸ਼ਾਪ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਵਨੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਮਾਮਕੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪੁਤ੍ਰਵਤ੍ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤੇ। ਪਤ੍ਰਾਙ੍ਕੁਰਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਫਲਮੂਲਾਭਵਾਯ ਚ
ਇਸ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖਿਆ ਹੈ; ਪੱਤਿਆਂ ਤੇ ਕਲੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਫਲ ਤੇ ਜੜਾਂ ਲਈ—