ਮਹਿषੋ ਦੁਨ੍ਦੁਭਿਰ੍ਨਾਮ ਕੈਲਾਸਸ਼ਿਖਰਪ੍ਰਭਃ। ਬਲਂ ਨਾਗਸਹਸ੍ਰਸ੍ਯ ਧਾਰਯਾਮਾਸ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਕਿਲਾਸਾ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਮਹਿਸ਼, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਦੁੰਦੁਭੀ ਸੀ, ਉਸ ਕੋਲ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਸੀ।
ਸ ਵੀਰ੍ਯੋਤ੍ਸੇਕਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਵਰਦਾਨੇਨ ਮੋਹਿਤਃ। ਜਗਾਮ ਸ ਮਹਾਕਾਯਃ ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਸਰਿਤਾਂ ਪਤਿਮ੍
ਉਹ ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਨਸ਼ੇ ਤੇ ਵਰਦਾਨ ਦੇ ਭੁਲੇਖੇ ਵਿਚ, ਸਮੁੰਦਰ — ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ — ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਊਰ੍ਮਿਮਨ੍ਤਮਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਸਾਗਰਂ ਰਤ੍ਨਸਂਚਯਮ੍। ਮਮ ਯੁਦ੍ਧਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛੇਤਿ ਤਮੁਵਾਚ ਮਹਾਰ੍ਣਵਮ੍
ਲਹਿਰਾਂ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲਾ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਂਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕਰ।'
ਤਤਃ ਸਮੁਦ੍ਰੋ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਮਹਾਬਲਃ। ਅਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਵਚਨਂ ਰਾਜਨ੍ਨਸੁਰਂ ਕਾਲਚੋਦਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਧਰਮਵਾਨ ਤੇ ਤਾਕਤਵਾਨ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਠ ਕੇ, ਰਾਜਾ, ਉਸ ਅਸੁਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਸੀ, ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਸ਼ੈਲਰਾਜੋ ਮਹਾਰਣ੍ਯੇ ਤਪਸ੍ਵਿਸ਼ਰਣਂ ਪਰਮ੍। ਸ਼ਂਕਰਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰੋ ਨਾਮ੍ਨਾ ਹਿਮਵਾਨਿਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ
ਪਹਾੜਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਤਪਸੀਆਂ ਲਈ ਵੱਡਾ ਆਸਰਾ, ਜੋ ਸ਼ੰਕਰ ਦਾ ਸਸੁਰ ਹੈ, 'ਹਿਮਵਤ' ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ।
ਮਹਾਪ੍ਰਸ੍ਰਵਣੋਪੇਤੋ ਬਹੁਕਨ੍ਦਰਨਿਰ੍ਝਰਃ। ਸ ਸਮਰ੍ਥਸ੍ਤਵ ਪ੍ਰੀਤਿਮਤੁਲਾਂ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਵੱਡੀਆਂ ਝਰਨੀਆਂ, ਕਈ ਗੁਫਾਵਾਂ ਤੇ ਨੀਰਝਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਬੇਮਿਸਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਤਂ ਭੀਤਮਿਤਿ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਸਮੁਦ੍ਰਮਸੁਰੋਤ੍ਤਮਃ। ਹਿਮਵਦ੍ਵਨਮਾਗਮ੍ਯ ਸ਼ਰਸ਼੍ਚਾਪਾਦਿਵ ਚ੍ਯੁਤਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਜਾਣ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਸੁਰ, ਧਨੁ ਤੇ ਤੀਰ ਵਾਂਗ, ਹਿਮਵਤ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਗਿਰੇਃ ਸ਼੍ਵੇਤਾ ਗਜੇਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਤਿਮਾਃ ਸ਼ਿਲਾਃ। ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਬਹੁਧਾ ਭੂਮੌ ਦੁਨ੍ਦੁਭਿਰ੍ਵਿਨਨਾਦ ਚ
ਫਿਰ ਦੁੰਦੁਭੀ ਨੇ ਉਸ ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਚਿੱਟੀਆਂ, ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਪੱਥਰਾਂ, ਕਈ ਵਾਰੀ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸੁੱਟੀਆਂ ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਗੂੰਜਿਆ।
ਤਤਃ ਸ਼੍ਵੇਤਾਮ੍ਬੁਦਾਕਾਰਃ ਸੌਮ੍ਯਃ ਪ੍ਰੀਤਿਕਰਾਕृਤਿਃ। ਹਿਮਵਾਨਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ੍ਵ ਏਵ ਸ਼ਿਖਰੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਹਿਮਵਤ, ਜੋ ਚਿੱਟੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਨਰਮ ਤੇ ਸੁਖਦਾਇਕ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਚੋਟੀ ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਕ੍ਲੇष੍ਟੁਮਰ੍ਹਸਿ ਮਾਂ ਨ ਤ੍ਵਂ ਦੁਨ੍ਦੁਭੇ ਧਰ੍ਮਵਤ੍ਸਲ। ਰਣਕਰ੍ਮਸ੍ਵਕੁਸ਼ਲਸ੍ਤਪਸ੍ਵਿਸ਼ਰਣੋ ਹ੍ਯਹਮ੍
ਦੁੰਦੁਭੀ, ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਤਕਲੀਫ ਨਾ ਦੇ; ਮੈਂ ਤਪਸੀਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਾਂ, ਲੜਾਈ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਨਹੀਂ।
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਗਿਰਿਰਾਜਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ। ਉਵਾਚ ਦੁਨ੍ਦੁਭਿਰ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਕ੍ਰੋਧਾਤ੍ ਸਂਰਕ੍ਤਲੋਚਨਃ
ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਰਾਜਾ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੁੰਦੁਭੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਯਦਿ ਯੁਦ੍ਧੇऽਸਮਰ੍ਥਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਦ੍ਭਯਾਦ੍ ਵਾ ਨਿਰੁਦ੍ਯਮਃ। ਤਮਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਪ੍ਰਦਦ੍ਯਾਨ੍ਮੇ ਯੋ ਹਿ ਯੁਦ੍ਧਂ ਯੁਯੁਤ੍ਸਤਃ
ਜੇ ਤੂੰ ਲੜਾਈ ਕਰਨ ਜੋਗ ਨਹੀਂ, ਜਾਂ ਮੇਰੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਹਟ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਦੱਸ ਕਿ ਕੌਣ ਮੈਨੂੰ ਲੜਾਈ ਦੇਵੇਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਮੁਕਾਬਲਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਹਿਮਵਾਨਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਕ੍ਯਵਿਸ਼ਾਰਦਃ। ਅਨੁਕ੍ਤਪੂਰ੍ਵਂ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਕ੍ਰੋਧਾਤ੍ ਤਮਸੁਰੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਹਿਮਵਤ, ਜੋ ਗੱਲਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਤੇ ਧਰਮਵਾਨ ਹੈ, ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਾ ਪੁੱਛੀ ਗਈ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਉਸ ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਵਾਲੀ ਨਾਮ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਸ਼ਕ੍ਰਪੁਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍। ਅਧ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਵਾਨਰਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਕਿष੍ਕਿਨ੍ਧਾਮਤੁਲਪ੍ਰਭਾਮ੍
ਇਕ ਵੱਡਾ ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਾਲੀ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਮਹਾਨ ਵਾਨਰ ਤੇ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਦੀ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸ਼ਾਨ ਵਾਲੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਸ ਸਮਰ੍ਥੋ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤਵ ਯੁਦ੍ਧਵਿਸ਼ਾਰਦਃ। ਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਯੁਦ੍ਧਂ ਸ ਦਾਤੁਂ ਤੇ ਨਮੁਚੇਰਿਵ ਵਾਸਵਃ
ਉਹ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ, ਬਹੁਤ ਚਤੁਰ ਅਤੇ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਮਾਹਿਰ ਹੈ। ਉਹ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਇਕੱਲਾ ਜੰਗ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਨਾਮੁਚੀ ਨੂੰ ਜੰਗ ਦਿੱਤੀ ਸੀ।
ਤਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਭਿਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਯਦਿ ਯੁਦ੍ਧਮਿਹੇਚ੍ਛਸਿ। ਸ ਹਿ ਦੁਰ੍ਮਰ੍षਣੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ਼ੂਰਃ ਸਮਰਕਰ੍ਮਣਿ
ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਜੰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ ਤਾਂ ਉਸ ਕੋਲ ਤੁਰੇ-ਤੁਰੇ ਜਾ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਜਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਹਰਾਇਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸ਼ੇਰ ਦਿਲ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਹਿਮਵਤੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਕੋਪਾਵਿष੍ਟਃ ਸ ਦੁਨ੍ਦੁਭਿਃ। ਜਗਾਮ ਤਾਂ ਪੁਰੀਂ ਤਸ੍ਯ ਕਿष੍ਕਿਨ੍ਧਾਂ ਵਾਲਿਨਸ੍ਤਦਾ
ਹਿਮਾਵਤ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਡੂੰਡੁਭੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੁਰਕੇ ਵਾਲੀ ਦੀ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਧਾਰਯਨ੍ ਮਾਹਿषਂ ਰੂਪਂ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਸ਼ृਙ੍ਗੋ ਭਯਾਵਹਃ। ਪ੍ਰਾਵृषੀਵ ਮਹਾਮੇਘਸ੍ਤੋਯਪੂਰ੍ਣੋ ਨਭਸ੍ਤਲੇ
ਉਹ ਮਹਿਸ਼ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ, ਤੇਜ਼ ਸਿੰਗਾਂ ਅਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਸ਼ਕਲ ਨਾਲ, ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਵੱਡਾ ਬਦਲ ਜਿਹਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਦ੍ਵਾਰਮਾਗਮ੍ਯ ਕਿष੍ਕਿਨ੍ਧਾਯਾ ਮਹਾਬਲਃ। ਨਨਰ੍ਦ ਕਮ੍ਪਯਨ੍ ਭੂਮਿਂ ਦੁਨ੍ਦੁਭਿਰ੍ਦੁਨ੍ਦੁਭਿਰ੍ਯਥਾ
ਫਿਰ, ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਡੂੰਡੁਭੀ ਨੇ ਐਸਾ ਗੂੰਜਿਆ ਕਿ ਧਰਤੀ ਹਿਲ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗ ਦਾ ਡੋਲ ਵੱਜਦਾ ਹੋਵੇ।
ਸਮੀਪਜਾਨ੍ ਦ੍ਰੁਮਾਨ੍ ਭਞ੍ਜਨ੍ ਵਸੁਧਾਂ ਦਾਰਯਨ੍ ਖੁਰੈਃ। ਵਿषਾਣੇਨੋਲ੍ਲਿਖਨ੍ ਦਰ੍ਪਾਤ੍ ਤਦ੍ਦ੍ਵਾਰਂ ਦ੍ਵਿਰਦੋ ਯਥਾ
ਉਹ ਨੇ ਨੇੜਲੇ ਦਰੱਖਤ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ, ਆਪਣੇ ਖੁਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉਖਾੜੀ, ਤੇ ਸਿੰਗ ਨਾਲ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਦਿਆ, ਅਹੰਕਾਰ ਵਿਚ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਗਲ ਹਾਥੀ।
ਅਨ੍ਤਃਪੁਰਗਤੋ ਵਾਲੀ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ਬ੍ਦਮਮਰ੍षਣਃ। ਨਿष੍ਪਪਾਤ ਸਹ ਸ੍ਤ੍ਰੀਭਿਸ੍ਤਾਰਾਭਿਰਿਵ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਾ
ਵਾਲੀ, ਜੋ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਉਹ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਹਿ ਨਾ ਸਕਿਆ ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ ਬਾਹਰ ਆ ਗਿਆ, ਤਾਰਾ ਸਮੇਤ, ਚੰਦ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ।
ਮਿਤਂ ਵ੍ਯਕ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ਰਪਦਂ ਤਮੁਵਾਚ ਸ ਦੁਨ੍ਦੁਭਿਮ੍। ਹਰੀਣਾਮੀਸ਼੍ਵਰੋ ਵਾਲੀ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਵਨਚਾਰਿਣਾਮ੍
ਵਾਲੀ, ਜੋ ਬਾਂਦਰਾਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀਆਂ ਦਾ ਸਰਤਾਜ ਸੀ, ਡੂੰਡੁਭੀ ਨੂੰ ਸਪਸ਼ਟ ਤੇ ਮਿਠੇ ਬੋਲਾਂ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਨਗਰਦ੍ਵਾਰਮਿਦਂ ਰੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਵਿਨਰ੍ਦਸੇ। ਦੁਨ੍ਦੁਭੇ ਵਿਦਿਤੋ ਮੇऽਸਿ ਰਕ੍ਸ਼ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ ਮਹਾਬਲ
ਤੂੰ ਸ਼ਹਿਰ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਕਿਉਂ ਰੋਕ ਕੇ ਐਸਾ ਗੂੰਜ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਡੂੰਡੁਭੀ? ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ—ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਵੱਡੇ ਤਾਕਤਵਰ।
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ। ਉਵਾਚ ਦੁਨ੍ਦੁਭਿਰ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਕ੍ਰੋਧਾਤ੍ ਸਂਰਕ੍ਤਲੋਚਨਃ
ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਰਾਜਾ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਡੂੰਡੁਭੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਨ ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਸਂਨਿਧੌ ਵੀਰ ਵਚਨਂ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ। ਮਮ ਯੁਦ੍ਧਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਾਦ੍ਯ ਤਤੋ ਜ੍ਞਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਬਲਮ੍
ਹੇ ਵੀਰ, ਪਤਨੀਆਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਕਰਨੀ ਠੀਕ ਨਹੀਂ। ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਜੰਗ ਦੇ, ਫਿਰ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਜਾਣ ਲਵਾਂਗਾ।
ਅਥਵਾ ਧਾਰਯਿष੍ਯਾਮਿ ਕ੍ਰੋਧਮਦ੍ਯ ਨਿਸ਼ਾਮਿਮਾਮ੍। ਗृਹ੍ਯਤਾਮੁਦਯਃ ਸ੍ਵੈਰਂ ਕਾਮਭੋਗੇषੁ ਵਾਨਰ
ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਗੁੱਸਾ ਅੱਜ ਰਾਤ ਰੋਕ ਲਵਾਂਗਾ; ਤੂੰ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਅ, ਹੇ ਬਾਂਦਰ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਲੈ।
ਦੀਯਤਾਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਦਾਨਂ ਚ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਚ ਵਾਨਰਾਨ੍। ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਖਾਮृਗੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸਂਸਾਦਯ ਸੁਹृਜ੍ਜਨਮ੍
ਤੋਹਫੇ ਦਿਓ ਤੇ ਵੰਡੋ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਗਾਓ; ਸਾਰੇ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿਓ।
ਸੁਦृष੍ਟਾਂ ਕੁਰੁ ਕਿष੍ਕਿਨ੍ਧਾਂ ਕੁਰੁष੍ਵਾਤ੍ਮਸਮਂ ਪੁਰੇ। ਕ੍ਰੀਡਸ੍ਵ ਚ ਸਮਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਭਿਰਹਂ ਤੇ ਦਰ੍ਪਸ਼ਾਸਨਃ
ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਕਰ, ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜਿਹਾ ਪਿਆਰਾ ਕਰ; ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖੇਡ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੇਰੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਵਾਲਾ ਮੈਂ ਹਾਂ।
ਯੋ ਹਿ ਮਤ੍ਤਂ ਪ੍ਰਮਤ੍ਤਂ ਵਾ ਭਗ੍ਨਂ ਵਾ ਰਹਿਤਂ ਕृਸ਼ਮ੍। ਹਨ੍ਯਾਤ੍ ਸ ਭ੍ਰੂਣਹਾ ਲੋਕੇ ਤ੍ਵਦ੍ਵਿਧਂ ਮਦਮੋਹਿਤਮ੍
ਜੋ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ, ਲਾਪਰਵਾਹ, ਟੁੱਟਿਆ, ਇਕੱਲਾ ਜਾਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋਏ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਭ੍ਰੂਣਹੰਤਾ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ, ਜੋ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਮਗਨ ਹੈ।
ਸ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯਾਬ੍ਰਵੀਨ੍ਮਨ੍ਦਂ ਕ੍ਰੋਧਾਤ੍ ਤਮਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਮ੍। ਵਿਸृਜ੍ਯ ਤਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤਾਰਾਪ੍ਰਭृਤਿਕਾਸ੍ਤਦਾ
ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਹੱਸ ਕੇ, ਉਸ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਨੂੰ ਕਹਿਆ, ਤੇ ਤਾਰਾ ਸਮੇਤ ਸਾਰੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।