ਯਾਵਤ੍ ਤਂ ਨਹਿ ਪਸ਼੍ਯੇਯਂ ਤਵ ਭਾਰ੍ਯਾਪਹਾਰਿਣਮ੍। ਤਾਵਤ੍ ਸ ਜੀਵੇਤ੍ ਪਾਪਾਤ੍ਮਾ ਵਾਲੀ ਚਾਰਿਤ੍ਰਦੂषਕਃ
ਜਦ ਤਕ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਚੀਨਣ ਵਾਲੇ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਤੇ ਚਰਿਤਰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਜੀਉਂਦਾ ਰਹੇਗਾ।
ਆਤ੍ਮਾਨੁਮਾਨਾਤ੍ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਮਗ੍ਨਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸ਼ੋਕਸਾਗਰੇ। ਤ੍ਵਾਮਹਂ ਤਾਰਯਿष੍ਯਾਮਿ ਬਾਢਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਪੁष੍ਕਲਮ੍
ਆਪਣੀ ਸੋਚ ਨਾਲ ਮੈਂ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਗਮ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜ਼ਰੂਰ ਬਚਾਵਾਂਗਾ ਤੇ ਤੂੰ ਵਾਧੂ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਵੇਂਗਾ।
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਹਰ੍षਪੌਰੁषਵਰ੍ਧਨਮ੍। ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਪਰਮਪ੍ਰੀਤਃ ਸੁਮਹਦ੍ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਹੌਸਲਾ ਵਧਾਉਂਦੇ ਸਨ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਵਧੀਆ ਬਚਨ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ।
thumb|ਏਕਾਦਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਕਿष੍ਕਿਨ੍ਧਾਕਾਣ੍ਡੇ ਏਕਾਦਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੪-
ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲ਼ਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਕਾਂਡ ਦਾ ਗਿਆਰਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਰਾਮਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਹਰ੍षਪੌਰੁषਵਰ੍ਧਨਮ੍। ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਪੂਜਯਾਂਚਕ੍ਰੇ ਰਾਘਵਂ ਪ੍ਰਸ਼ਸ਼ਂਸ ਚ
ਰਾਮ ਦੇ ਉਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਹੌਸਲਾ ਵਧਾਉਂਦੇ ਸਨ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਰਾਘਵ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਕੀਤੀ।
ਅਸਂਸ਼ਯਂ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਿਤੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰ੍ਮਰ੍ਮਾਤਿਗੈਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਤ੍ਵਂ ਦਹੇਃ ਕੁਪਿਤੋ ਲੋਕਾਨ੍ ਯੁਗਾਨ੍ਤ ਇਵ ਭਾਸ੍ਕਰਃ
ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ, ਤੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਨੁਕਤੇਦਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਜਿਵੇਂ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਸੂਰਜ ਸਾਰੀਆਂ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਵੀ ਸਾੜ ਸਕਦਾ ਹੈਂ।
ਵਾਲਿਨਃ ਪੌਰੁषਂ ਯਤ੍ਤਦ੍ ਯਚ੍ਚ ਵੀਰ੍ਯਂ ਧृਤਿਸ਼੍ਚ ਯਾ। ਤਨ੍ਮਮੈਕਮਨਾਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿਧਤ੍ਸ੍ਵ ਯਦਨਨ੍ਤਰਮ੍
ਵਾਲੀ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਸ਼ੌਰ, ਤੇ ਢੀਠਤਾ ਬਾਰੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ; ਫਿਰ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਠੀਕ ਲੱਗੇ, ਉਹ ਕਰੋ।
ਸਮੁਦ੍ਰਾਤ੍ ਪਸ਼੍ਚਿਮਾਤ੍ ਪੂਰ੍ਵਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਦਪਿ ਚੋਤ੍ਤਰਮ੍। ਕ੍ਰਾਮਤ੍ਯਨੁਦਿਤੇ ਸੂਰ੍ਯੇ ਵਾਲੀ ਵ੍ਯਪਗਤਕ੍ਲਮਃ
ਪੱਛਮੀ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪੂਰਬ, ਦੱਖਣ ਤੋਂ ਉੱਤਰ ਤੱਕ, ਵਾਲੀ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਥਕਾਵਟ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸਫਰ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਗ੍ਰਾਣ੍ਯਾਰੁਹ੍ਯ ਸ਼ੈਲਾਨਾਂ ਸ਼ਿਖਰਾਣਿ ਮਹਾਨ੍ਤ੍ਯਪਿ। ਊਰ੍ਧ੍ਵਮੁਤ੍ਪਾਤ੍ਯ ਤਰਸਾ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣਾਤਿ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਉਹ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਉਪਰ ਉੱਡਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਹੈ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ।
ਬਹਵਃ ਸਾਰਵਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਵਨੇषੁ ਵਿਵਿਧਾ ਦ੍ਰੁਮਾਃ। ਵਾਲਿਨਾ ਤਰਸਾ ਭਗ੍ਨਾ ਬਲਂ ਪ੍ਰਥਯਤਾऽऽਤ੍ਮਨਃ
ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਕਈ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੁੱਖ ਵਾਲੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਟੋੜ ਦਿੱਤੇ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹੋਏ।
ਮਹਿषੋ ਦੁਨ੍ਦੁਭਿਰ੍ਨਾਮ ਕੈਲਾਸਸ਼ਿਖਰਪ੍ਰਭਃ। ਬਲਂ ਨਾਗਸਹਸ੍ਰਸ੍ਯ ਧਾਰਯਾਮਾਸ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਕਿਲਾਸਾ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਮਹਿਸ਼, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਦੁੰਦੁਭੀ ਸੀ, ਉਸ ਕੋਲ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਸੀ।
ਸ ਵੀਰ੍ਯੋਤ੍ਸੇਕਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਵਰਦਾਨੇਨ ਮੋਹਿਤਃ। ਜਗਾਮ ਸ ਮਹਾਕਾਯਃ ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਸਰਿਤਾਂ ਪਤਿਮ੍
ਉਹ ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਨਸ਼ੇ ਤੇ ਵਰਦਾਨ ਦੇ ਭੁਲੇਖੇ ਵਿਚ, ਸਮੁੰਦਰ — ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ — ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਊਰ੍ਮਿਮਨ੍ਤਮਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਸਾਗਰਂ ਰਤ੍ਨਸਂਚਯਮ੍। ਮਮ ਯੁਦ੍ਧਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛੇਤਿ ਤਮੁਵਾਚ ਮਹਾਰ੍ਣਵਮ੍
ਲਹਿਰਾਂ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲਾ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਂਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕਰ।'
ਤਤਃ ਸਮੁਦ੍ਰੋ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਮਹਾਬਲਃ। ਅਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਵਚਨਂ ਰਾਜਨ੍ਨਸੁਰਂ ਕਾਲਚੋਦਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਧਰਮਵਾਨ ਤੇ ਤਾਕਤਵਾਨ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਠ ਕੇ, ਰਾਜਾ, ਉਸ ਅਸੁਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਸੀ, ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਸ਼ੈਲਰਾਜੋ ਮਹਾਰਣ੍ਯੇ ਤਪਸ੍ਵਿਸ਼ਰਣਂ ਪਰਮ੍। ਸ਼ਂਕਰਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰੋ ਨਾਮ੍ਨਾ ਹਿਮਵਾਨਿਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ
ਪਹਾੜਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਤਪਸੀਆਂ ਲਈ ਵੱਡਾ ਆਸਰਾ, ਜੋ ਸ਼ੰਕਰ ਦਾ ਸਸੁਰ ਹੈ, 'ਹਿਮਵਤ' ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ।
ਮਹਾਪ੍ਰਸ੍ਰਵਣੋਪੇਤੋ ਬਹੁਕਨ੍ਦਰਨਿਰ੍ਝਰਃ। ਸ ਸਮਰ੍ਥਸ੍ਤਵ ਪ੍ਰੀਤਿਮਤੁਲਾਂ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਵੱਡੀਆਂ ਝਰਨੀਆਂ, ਕਈ ਗੁਫਾਵਾਂ ਤੇ ਨੀਰਝਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਬੇਮਿਸਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਤਂ ਭੀਤਮਿਤਿ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਸਮੁਦ੍ਰਮਸੁਰੋਤ੍ਤਮਃ। ਹਿਮਵਦ੍ਵਨਮਾਗਮ੍ਯ ਸ਼ਰਸ਼੍ਚਾਪਾਦਿਵ ਚ੍ਯੁਤਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਜਾਣ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਸੁਰ, ਧਨੁ ਤੇ ਤੀਰ ਵਾਂਗ, ਹਿਮਵਤ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਗਿਰੇਃ ਸ਼੍ਵੇਤਾ ਗਜੇਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਤਿਮਾਃ ਸ਼ਿਲਾਃ। ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਬਹੁਧਾ ਭੂਮੌ ਦੁਨ੍ਦੁਭਿਰ੍ਵਿਨਨਾਦ ਚ
ਫਿਰ ਦੁੰਦੁਭੀ ਨੇ ਉਸ ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਚਿੱਟੀਆਂ, ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਪੱਥਰਾਂ, ਕਈ ਵਾਰੀ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸੁੱਟੀਆਂ ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਗੂੰਜਿਆ।
ਤਤਃ ਸ਼੍ਵੇਤਾਮ੍ਬੁਦਾਕਾਰਃ ਸੌਮ੍ਯਃ ਪ੍ਰੀਤਿਕਰਾਕृਤਿਃ। ਹਿਮਵਾਨਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ੍ਵ ਏਵ ਸ਼ਿਖਰੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਹਿਮਵਤ, ਜੋ ਚਿੱਟੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਨਰਮ ਤੇ ਸੁਖਦਾਇਕ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਚੋਟੀ ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਕ੍ਲੇष੍ਟੁਮਰ੍ਹਸਿ ਮਾਂ ਨ ਤ੍ਵਂ ਦੁਨ੍ਦੁਭੇ ਧਰ੍ਮਵਤ੍ਸਲ। ਰਣਕਰ੍ਮਸ੍ਵਕੁਸ਼ਲਸ੍ਤਪਸ੍ਵਿਸ਼ਰਣੋ ਹ੍ਯਹਮ੍
ਦੁੰਦੁਭੀ, ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਤਕਲੀਫ ਨਾ ਦੇ; ਮੈਂ ਤਪਸੀਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਾਂ, ਲੜਾਈ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਨਹੀਂ।
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਗਿਰਿਰਾਜਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ। ਉਵਾਚ ਦੁਨ੍ਦੁਭਿਰ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਕ੍ਰੋਧਾਤ੍ ਸਂਰਕ੍ਤਲੋਚਨਃ
ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਰਾਜਾ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੁੰਦੁਭੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਯਦਿ ਯੁਦ੍ਧੇऽਸਮਰ੍ਥਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਦ੍ਭਯਾਦ੍ ਵਾ ਨਿਰੁਦ੍ਯਮਃ। ਤਮਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਪ੍ਰਦਦ੍ਯਾਨ੍ਮੇ ਯੋ ਹਿ ਯੁਦ੍ਧਂ ਯੁਯੁਤ੍ਸਤਃ
ਜੇ ਤੂੰ ਲੜਾਈ ਕਰਨ ਜੋਗ ਨਹੀਂ, ਜਾਂ ਮੇਰੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਹਟ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਦੱਸ ਕਿ ਕੌਣ ਮੈਨੂੰ ਲੜਾਈ ਦੇਵੇਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਮੁਕਾਬਲਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਹਿਮਵਾਨਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਕ੍ਯਵਿਸ਼ਾਰਦਃ। ਅਨੁਕ੍ਤਪੂਰ੍ਵਂ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਕ੍ਰੋਧਾਤ੍ ਤਮਸੁਰੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਹਿਮਵਤ, ਜੋ ਗੱਲਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਤੇ ਧਰਮਵਾਨ ਹੈ, ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਾ ਪੁੱਛੀ ਗਈ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਉਸ ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਵਾਲੀ ਨਾਮ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਸ਼ਕ੍ਰਪੁਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍। ਅਧ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਵਾਨਰਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਕਿष੍ਕਿਨ੍ਧਾਮਤੁਲਪ੍ਰਭਾਮ੍
ਇਕ ਵੱਡਾ ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਾਲੀ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਮਹਾਨ ਵਾਨਰ ਤੇ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਦੀ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸ਼ਾਨ ਵਾਲੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਸ ਸਮਰ੍ਥੋ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤਵ ਯੁਦ੍ਧਵਿਸ਼ਾਰਦਃ। ਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਯੁਦ੍ਧਂ ਸ ਦਾਤੁਂ ਤੇ ਨਮੁਚੇਰਿਵ ਵਾਸਵਃ
ਉਹ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ, ਬਹੁਤ ਚਤੁਰ ਅਤੇ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਮਾਹਿਰ ਹੈ। ਉਹ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਇਕੱਲਾ ਜੰਗ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਨਾਮੁਚੀ ਨੂੰ ਜੰਗ ਦਿੱਤੀ ਸੀ।
ਤਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਭਿਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਯਦਿ ਯੁਦ੍ਧਮਿਹੇਚ੍ਛਸਿ। ਸ ਹਿ ਦੁਰ੍ਮਰ੍षਣੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ਼ੂਰਃ ਸਮਰਕਰ੍ਮਣਿ
ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਜੰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ ਤਾਂ ਉਸ ਕੋਲ ਤੁਰੇ-ਤੁਰੇ ਜਾ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਜਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਹਰਾਇਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸ਼ੇਰ ਦਿਲ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਹਿਮਵਤੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਕੋਪਾਵਿष੍ਟਃ ਸ ਦੁਨ੍ਦੁਭਿਃ। ਜਗਾਮ ਤਾਂ ਪੁਰੀਂ ਤਸ੍ਯ ਕਿष੍ਕਿਨ੍ਧਾਂ ਵਾਲਿਨਸ੍ਤਦਾ
ਹਿਮਾਵਤ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਡੂੰਡੁਭੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੁਰਕੇ ਵਾਲੀ ਦੀ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਧਾਰਯਨ੍ ਮਾਹਿषਂ ਰੂਪਂ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਸ਼ृਙ੍ਗੋ ਭਯਾਵਹਃ। ਪ੍ਰਾਵृषੀਵ ਮਹਾਮੇਘਸ੍ਤੋਯਪੂਰ੍ਣੋ ਨਭਸ੍ਤਲੇ
ਉਹ ਮਹਿਸ਼ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ, ਤੇਜ਼ ਸਿੰਗਾਂ ਅਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਸ਼ਕਲ ਨਾਲ, ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਵੱਡਾ ਬਦਲ ਜਿਹਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਦ੍ਵਾਰਮਾਗਮ੍ਯ ਕਿष੍ਕਿਨ੍ਧਾਯਾ ਮਹਾਬਲਃ। ਨਨਰ੍ਦ ਕਮ੍ਪਯਨ੍ ਭੂਮਿਂ ਦੁਨ੍ਦੁਭਿਰ੍ਦੁਨ੍ਦੁਭਿਰ੍ਯਥਾ
ਫਿਰ, ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਡੂੰਡੁਭੀ ਨੇ ਐਸਾ ਗੂੰਜਿਆ ਕਿ ਧਰਤੀ ਹਿਲ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗ ਦਾ ਡੋਲ ਵੱਜਦਾ ਹੋਵੇ।
ਸਮੀਪਜਾਨ੍ ਦ੍ਰੁਮਾਨ੍ ਭਞ੍ਜਨ੍ ਵਸੁਧਾਂ ਦਾਰਯਨ੍ ਖੁਰੈਃ। ਵਿषਾਣੇਨੋਲ੍ਲਿਖਨ੍ ਦਰ੍ਪਾਤ੍ ਤਦ੍ਦ੍ਵਾਰਂ ਦ੍ਵਿਰਦੋ ਯਥਾ
ਉਹ ਨੇ ਨੇੜਲੇ ਦਰੱਖਤ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ, ਆਪਣੇ ਖੁਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉਖਾੜੀ, ਤੇ ਸਿੰਗ ਨਾਲ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਦਿਆ, ਅਹੰਕਾਰ ਵਿਚ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਗਲ ਹਾਥੀ।