ਦਿष੍ਟ੍ਯਾਸਿ ਕੁਸ਼ਲੀ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਨਿਹਤਸ਼੍ਚ ਤ੍ਵਯਾ ਰਿਪੁਃ। ਅਨਾਥਸ੍ਯ ਹਿ ਮੇ ਨਾਥਸ੍ਤ੍ਵਮੇਕੋऽਨਾਥਨਨ੍ਦਨ
ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਤੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਆ ਗਿਆ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਵੈਰੀ ਮਰ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਤਾਂ ਬੇਸਹਾਰਾ ਸੀ, ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਸਹਾਰਾ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਹੀ ਬੇਸਹਾਰਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੈਂ।
ਇਦਂ ਬਹੁਸ਼ਲਾਕਂ ਤੇ ਪੂਰ੍ਣਚਨ੍ਦ੍ਰਮਿਵੋਦਿਤਮ੍। ਛਤ੍ਰਂ ਸਵਾਲਵ੍ਯਜਨਂ ਪ੍ਰਤੀਚ੍ਛਸ੍ਵ ਮਯਾ ਧृਤਮ੍
ਇਹ ਛਤਰ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕਈ ਡੰਡੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਯਕ ਦੀ ਪੂੰਛ ਵਾਲਾ ਪੱਖਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਫੜਿਆ ਹੈ, ਇਸਨੂੰ ਕਬੂਲ ਕਰ।
ਆਰ੍ਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਬਿਲਦ੍ਵਾਰਿ ਸ੍ਥਿਤਃ ਸਂਵਤ੍ਸਰਂ ਨृਪ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਸ਼ੋਣਿਤਂ ਦ੍ਵਾਰਿ ਬਿਲਾਚ੍ਚਾਪਿ ਸਮੁਤ੍ਥਿਤਮ੍
ਮਹਾਰਾਜ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਮੈਂ ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੱਕ ਗੁਫਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਖੜਾ ਰਿਹਾ। ਤੇ ਜਦ ਮੈਂ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਖੂਨ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਗੁਫਾ ਵਿਚੋਂ ਉੱਭਰ ਆਇਆ ਸੀ।
ਸ਼ੋਕਸਂਵਿਗ੍ਨਹृਦਯੋ ਭृਸ਼ਂ ਵ੍ਯਾਕੁਲਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ। ਅਪਿਧਾਯ ਬਿਲਦ੍ਵਾਰਂ ਸ਼ੈਲਸ਼ृਙ੍ਗੇਣ ਤਤ੍ ਤਦਾ
ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਗਮ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਮੇਰੀਆਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਬਹੁਤ ਉਲਝ ਗਈਆਂ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਨਾਲ ਗੁਫਾ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਦੇਸ਼ਾਦਪਾਕ੍ਰਮ੍ਯ ਕਿष੍ਕਿਨ੍ਧਾਂ ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਂ ਪੁਨਃ। ਵਿषਾਦਾਤ੍ਤ੍ਵਿਹ ਮਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੌਰੈਰ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਭਿਰੇਵ ਚ
ਉਸ ਥਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਮੈਂ ਮੁੜ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਪਰ ਇੱਥੇ, ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਦੁਖੀ ਹੋਏ।
ਅਭਿषਿਕ੍ਤੋ ਨ ਕਾਮੇਨ ਤਨ੍ਮੇ ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੁਂ ਤ੍ਵਮਰ੍ਹਸਿ। ਤ੍ਵਮੇਵ ਰਾਜਾ ਮਾਨਾਰ੍ਹਃ ਸਦਾ ਚਾਹਂ ਯਥਾ ਪੁਰਾ
ਮੈਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ। ਰਾਜਾ ਬਣਨ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਹਾਂ।
ਰਾਜਭਾਵੇ ਨਿਯੋਗੋऽਯਂ ਮਮ ਤ੍ਵਦ੍ਵਿਰਹਾਤ੍ ਕृਤਃ। ਸਾਮਾਤ੍ਯਪੌਰਨਗਰਂ ਸ੍ਥਿਤਂ ਨਿਹਤਕਣ੍ਟਕਮ੍
ਇਹ ਰਾਜਾ ਬਣਨ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਤੇਰੇ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ ਕਰਕੇ ਆਈ। ਮੰਤਰੀਆਂ, ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਸਮੇਤ, ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਹੁਣ ਕੋਈ ਵੈਰੀ ਨਹੀਂ।
ਨ੍ਯਾਸਭੂਤਮਿਦਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਤਵ ਨਿਰ੍ਯਾਤਯਾਮ੍ਯਹਮ੍। ਮਾ ਚ ਰੋषਂ ਕृਥਾਃ ਸੌਮ੍ਯ ਮਮ ਸ਼ਤ੍ਰੁਨਿषੂਦਨ
ਇਹ ਰਾਜ ਤੇਰੇ ਹਵਾਲੇ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਮੈਂ ਇਹ ਤੈਨੂੰ ਸੌਂਪ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸਾ ਨਾ ਕਰ, ਸੁਖੀ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।
ਰਾਜਭਾਵੇ ਨਿਯੁਕ੍ਤੋऽਹਂ ਸ਼ੂਨ੍ਯਦੇਸ਼ਜਿਗੀषਯਾ। ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਮੇਵਂ ਬ੍ਰੁਵਾਣਂ ਮਾਂ ਸ ਵਿਨਿਰ੍ਭਰ੍ਤ੍ਸ੍ਯ ਵਾਨਰਃ
ਮੈਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਖਾਲੀ ਥਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ। ਜਦ ਮੈਂ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਇਹ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਵਾਨਰ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਡਾਂਟ ਦਿੱਤੀ।
ਧਿਕ੍ਤ੍ਵਾਮਿਤਿ ਚ ਮਾਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਬਹੁ ਤਤ੍ਤਦੁਵਾਚ ਹ। ਪ੍ਰਕृਤੀਸ਼੍ਚ ਸਮਾਨੀਯ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਸ਼੍ਚੈਵ ਸਮ੍ਮਤਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ 'ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਰਮ ਆਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ' ਕਹਿ ਕੇ ਹੋਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਆਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਮਨਜ਼ੂਰ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਮਾਮਾਹ ਸੁਹृਦਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਵਾਕ੍ਯਂ ਪਰਮਗਰ੍ਹਿਤਮ੍। ਵਿਦਿਤਂ ਵੋ ਮਯਾ ਰਾਤ੍ਰੌ ਮਾਯਾਵੀ ਸ ਮਹਾਸੁਰਃ
ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦੋਸਤਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਬਹੁਤ ਨਿੰਦਾ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਆਖੀ: 'ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਮੈਂ ਮਾਯਾਵੀ, ਵੱਡਾ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਸੀ।'
ਮਾਂ ਸਮਾਹ੍ਵਯਤ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਯੁਦ੍ਧਾਕਾਂਕ੍ਸ਼ੀ ਤਦਾ ਪੁਰਾ। ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ ਭਾषਿਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਿਃਸृਤੋऽਹਂ ਨृਪਾਲਯਾਤ੍
ਉਹ ਕਦੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਲੜਾਈ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਮੈਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਰਾਜ ਨਗਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ।
ਅਨੁਯਾਤਸ਼੍ਚ ਮਾਂ ਤੂਰ੍ਣਮਯਂ ਭ੍ਰਾਤਾ ਸੁਦਾਰੁਣਃ। ਸ ਤੁ ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵ ਮਾਂ ਰਾਤ੍ਰੌ ਸਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਮਹਾਬਲਃ
ਮੇਰਾ ਡਰਾਉਣਾ ਭਰਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਆਇਆ। ਪਰ ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਮੈਨੂੰ ਦੂਜੇ ਦੇ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ,
ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਦ੍ ਭਯਸਂਤ੍ਰਸ੍ਤੋ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯਾਵਾਂ ਸਮੁਪਾਗਤੌ। ਅਭਿਦ੍ਰੁਤਸ੍ਤੁ ਵੇਗੇਨ ਵਿਵੇਸ਼ ਸ ਮਹਾਬਿਲਮ੍
ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ ਡਰ ਗਿਆ ਤੇ ਭੱਜ ਪਿਆ। ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਘੁਸ ਗਿਆ।
ਤਂ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਂ ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸੁਘੋਰਂ ਸੁਮਹਦ੍ਬਿਲਮ੍। ਅਯਮੁਕ੍ਤੋऽਥ ਮੇ ਭ੍ਰਾਤਾ ਮਯਾ ਤੁ ਕ੍ਰੂਰਦਰ੍ਸ਼ਨਃ
ਜਦ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਉਹ ਡਰਾਉਣੀ, ਵੱਡੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਹੈ, ਮੇਰਾ ਭਰਾ, ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਕਠੋਰ ਸੀ, ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ:
ਅਹਤ੍ਵਾ ਨਾਸ੍ਤਿ ਮੇ ਸ਼ਕ੍ਤਿਃ ਪ੍ਰਤਿਗਨ੍ਤੁਮਿਤਃ ਪੁਰੀਮ੍। ਬਿਲਦ੍ਵਾਰਿ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ ਤ੍ਵਂ ਯਾਵਦੇਨਂ ਨਿਹਨ੍ਮ੍ਯਹਮ੍
'ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰੇ ਬਿਨਾਂ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਜਾਣਾ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਗੁਫਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਉਡੀਕ ਕਰ, ਜਦ ਤਕ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਨਾ ਦਵਾਂ।'
ਸ੍ਥਿਤੋऽਯਮਿਤਿ ਮਤ੍ਵਾਹਂ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਸ੍ਤੁ ਦੁਰਾਸਦਮ੍। ਤਂ ਮੇ ਮਾਰ੍ਗਯਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਗਤਃ ਸਂਵਤ੍ਸਰਸ੍ਤਦਾ
ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ 'ਉਹ ਇੱਥੇ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ', ਤੇ ਉਸ ਔਖੀ ਥਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁਸ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਉਸ ਨੂੰ ਲੱਭਦੇ ਲੱਭਦੇ ਇੱਕ ਸਾਲ ਲੰਘ ਗਿਆ।
ਸ ਤੁ ਦृष੍ਟੋ ਮਯਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਰਨਿਰ੍ਵੇਦਾਦ੍ ਭਯਾਵਹਃ। ਨਿਹਤਸ਼੍ਚ ਮਯਾ ਸਦ੍ਯਃ ਸ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸਹ ਬਨ੍ਧੁਭਿਃ
ਉਥੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਹੌਸਲੇ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ, ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਤੁਰੰਤ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਯਾਤ੍ਤੁ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੇਨ ਰੁਧਿਰੌਘੇਣ ਤਦ੍ਬਿਲਮ੍। ਪੂਰ੍ਣਮਾਸੀਦ੍ ਦੁਰਾਕ੍ਰਾਮਂ ਸ੍ਤਨਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਭੂਤਲੇ
ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚੋਂ ਲਹੂ ਦੀ ਧਾਰ ਵਗ ਪਈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਗੁਫਾ ਪੂਰੀ ਭਰ ਗਈ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਗੂੰਜ ਉਠੀ।
ਸੂਦਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਂ ਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਤਮਹਂ ਸੁਖਮ੍। ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਮਂ ਨੈਵ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਬਿਲਸ੍ਯ ਪਿਹਿਤਂ ਮੁਖਮ੍
ਮੈਂ ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਗੁਫਾ ਦਾ ਮੂੰਹ ਬੰਦ ਸੀ, ਮੈਨੂੰ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ।
ਵਿਕ੍ਰੋਸ਼ਮਾਨਸ੍ਯ ਤੁ ਮੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵੇਤਿ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ। ਯਤਃ ਪ੍ਰਤਿਵਚੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਤਤੋऽਹਂ ਭृਸ਼ਦੁਃਖਿਤਃ
ਮੈਂ 'ਸੁਗ੍ਰੀਵ!' ਕਹਿ ਕੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਵਾਜ਼ ਮਾਰੀ, ਪਰ ਕੋਈ ਜਵਾਬ ਨਾ ਆਇਆ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪਾਦਪ੍ਰਹਾਰੈਸ੍ਤੁ ਮਯਾ ਬਹੁਭਿਃ ਪਰਿਪਾਤਿਤਮ੍। ਤਤੋऽਹਂ ਤੇਨ ਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯ ਪਥਾ ਪੁਰਮੁਪਾਗਤਃ
ਮੈਂ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਗੁਫਾ ਦੇ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਮਾਰਿਆ, ਫਿਰ ਉਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਬਾਹਰ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰਾਨੇਨਾਸ੍ਮਿ ਸਂਰੁਦ੍ਧੋ ਰਾਜ੍ਯਂ ਮृਗਯਤਾऽऽਤ੍ਮਨਃ। ਸੁਗ੍ਰੀਵੇਣ ਨृਸ਼ਂਸੇਨ ਵਿਸ੍ਮृਤ੍ਯ ਭ੍ਰਾਤृਸੌਹृਦਮ੍
ਉਥੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਰਾਜ ਤੋਂ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਆਪਣੇ ਲਈ ਰਾਜ ਲੱਭਦੇ ਹੋਏ, ਭਰਾਤਾ-ਪਿਆਰ ਭੁੱਲ ਕੇ ਕਠੋਰਤਾ ਕਰੀ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਮਾਂ ਤਤ੍ਰ ਵਸ੍ਤ੍ਰੇਣੈਕੇਨ ਵਾਨਰਃ। ਤਦਾ ਨਿਰ੍ਵਾਸਯਾਮਾਸ ਵਾਲੀ ਵਿਗਤਸਾਧ੍ਵਸਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਵਾਲੀ ਨੇ ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਉਥੋਂ ਇੱਕ ਹੀ ਕਪੜਾ ਦੇ ਕੇ ਨਿਕਲ ਦਿੱਤਾ।
ਤੇਨਾਹਮਪਵਿਦ੍ਧਸ਼੍ਚ ਹृਤਦਾਰਸ਼੍ਚ ਰਾਘਵ। ਤਦ੍ਭਯਾਚ੍ਚ ਮਹੀਂ ਸਰ੍ਵਾਂ ਕ੍ਰਾਨ੍ਤਵਾਨ੍ ਸਵਨਾਰ੍ਣਵਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਵੀ ਛੀਨ ਲਈ, ਹੇ ਰਾਘਵ, ਉਸ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ, ਜੰਗਲ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਵਿਚ ਭਟਕਦਾ ਰਿਹਾ।
ऋष੍ਯਮੂਕਂ ਗਿਰਿਵਰਂ ਭਾਰ੍ਯਾਹਰਣਦੁਃਖਿਤਃ। ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੋऽਸ੍ਮਿ ਦੁਰਾਧਰ੍षਂ ਵਾਲਿਨਃ ਕਾਰਣਾਨ੍ਤਰੇ
ਪਤਨੀ ਦੇ ਅਪਹਰਨ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਵੱਡੇ ṛਸ਼ਯਮੂਕ ਪਹਾੜ ਵਿਚ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵਾਲੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ।
ਏਤਤ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਵੈਰਾਨੁਕਥਨਂ ਮਹਤ੍। ਅਨਾਗਸਾ ਮਯਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਵ੍ਯਸਨਂ ਪਸ਼੍ਯ ਰਾਘਵ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਾਰੀ ਵੈਰ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ; ਵੇਖ, ਹੇ ਰਾਘਵ, ਮੈਂ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਕਿੰਨੇ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ।
ਵਾਲਿਨਸ਼੍ਚ ਭਯਾਤ੍ ਤਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਲੋਕਭਯਾਪਹ। ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਮੇ ਵੀਰ ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਤਸ੍ਯ ਨਿਗ੍ਰਹਾਤ੍
ਵਾਲੀ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਵੀਰ, ਤੂੰ ਮਿਹਰ ਕਰ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਕਰ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞੋ ਧਰ੍ਮਸਂਹਿਤਮ੍। ਵਚਨਂ ਵਕ੍ਤੁਮਾਰੇਭੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਧਰਮ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਬਚਨ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੂੰ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ।
ਅਮੋਘਾਃ ਸੂਰ੍ਯਸਂਕਾਸ਼ਾ ਨਿਸ਼ਿਤਾ ਮੇ ਸ਼ਰਾ ਇਮੇ। ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਵਾਲਿਨਿ ਦੁਰ੍ਵृਤ੍ਤੇ ਪਤਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਰੁषਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਮੇਰੇ ਇਹ ਤੀਰ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਅਟੱਲ ਹਨ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਸ ਬੁਰੇ ਵਾਲੀ ਉੱਤੇ ਵੱਜਣਗੇ।