ਸ਼ਙ੍ਕਯਾ ਤ੍ਵੇਤਯਾਹਂ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤ੍ਵਾਮਪਿ ਰਾਘਵ। ਨੋਪਸਰ੍ਪਾਮ੍ਯਹਂ ਭੀਤੋ ਭਯੇ ਸਰ੍ਵੇ ਹਿ ਬਿਭ੍ਯਤਿ
ਇਸ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਰਾਘਵ, ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਵੀ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਡਰ ਵਿੱਚ ਹਰ ਕੋਈ ਡਰਦਾ ਹੈ।
ਕੇਵਲਂ ਹਿ ਸਹਾਯਾ ਮੇ ਹਨੁਮਤ੍ਪ੍ਰਮੁਖਾਸ੍ਤ੍ਵਿਮੇ। ਅਤੋऽਹਂ ਧਾਰਯਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਗਤੋऽਪਿ ਸਨ੍
ਸਿਰਫ ਇਹ ਮੇਰੇ ਸਾਥੀ, ਹਨੂਮਾਨ ਦੇ ਆਗੂਪਣ ਵਿੱਚ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ, ਵੱਡੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਮੈਂ ਅੱਜ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਚਲਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਏਤੇ ਹਿ ਕਪਯਃ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਾ ਮਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਿ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਸਹ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਗਨ੍ਤਵ੍ਯੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਚਾਸ੍ਥਿਤੇ
ਇਹ ਪਿਆਰੇ ਵਾਨਰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਜਾਣਾ ਹੋਵੇ, ਸਦਾ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਉਥੇ ਹੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸਂਕ੍ਸ਼ੇਪਸ੍ਤ੍ਵੇष ਮੇ ਰਾਮ ਕਿਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਸ੍ਤਰਂ ਹਿ ਤੇ। ਸ ਮੇ ਜ੍ਯੇष੍ਠੋ ਰਿਪੁਰ੍ਭ੍ਰਾਤਾ ਵਾਲੀ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਪੌਰੁषਃ
ਇਹ, ਰਾਮਾ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਦਾ ਸੰਖੇਪ ਹੈ; ਪੂਰੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਮੇਰਾ ਵੱਡਾ ਭਰਾ ਵਾਲੀ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਲਈ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ, ਉਹ ਹੀ ਮੇਰਾ ਵੈਰੀ ਤੇ ਭਰਾ ਹੈ।
ਤਦ੍ਵਿਨਾਸ਼ੇऽਪਿ ਮੇ ਦੁਃਖਂ ਪ੍ਰਮृष੍ਟਂ ਸ੍ਯਾਦਨਨ੍ਤਰਮ੍। ਸੁਖਂ ਮੇ ਜੀਵਿਤਂ ਚੈਵ ਤਦ੍ਵਿਨਾਸ਼ਨਿਬਨ੍ਧਨਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਨਾਸ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਮੇਰਾ ਦੁੱਖ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਿਟੇਗਾ; ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਜਿੰਦਗੀ ਉਸ ਦੀ ਹਾਰ ਨਾਲ ਹੀ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਏष ਮੇ ਰਾਮ ਸ਼ੋਕਾਨ੍ਤਃ ਸ਼ੋਕਾਰ੍ਤੇਨ ਨਿਵੇਦਿਤਃ। ਦੁਃਖਿਤਃ ਸੁਖਿਤੋ ਵਾਪਿ ਸਖ੍ਯੁਰ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਖਾ ਗਤਿਃ
ਇਹੀ ਮੇਰੇ ਦੁੱਖ ਦਾ ਅੰਤ ਹੈ, ਰਾਮਾ, ਜੋ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਦੱਸਿਆ ਹੈ; ਦੁੱਖ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸੁਖ, ਦੋਸਤ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੋਸਤ ਦੇ ਪਾਸ ਹੀ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਤਚ੍ਚ ਵਚੋ ਰਾਮਃ ਸੁਗ੍ਰੀਵਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਕਿਂ ਨਿਮਿਤ੍ਤਮਭੂਦ੍ ਵੈਰਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ
ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵੈਰ ਦਾ ਅਸਲ ਕਾਰਨ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।'
ਸੁਖਂ ਹਿ ਕਾਰਣਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵੈਰਸ੍ਯ ਤਵ ਵਾਨਰ। ਆਨਨ੍ਤਰ੍ਯਾਦ੍ ਵਿਧਾਸ੍ਯਾਮਿ ਸਮ੍ਪ੍ਰਧਾਰ੍ਯ ਬਲਾਬਲਮ੍
ਹਾਂ, ਬਾਂਦਰ, ਜਦ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵੈਰ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸੁਣ ਲਵਾਂਗਾ, ਫਿਰ ਤੁਰੰਤ ਹੀ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਕਾਰਵਾਈ ਕਰਾਂਗਾ।
ਬਲਵਾਨ੍ ਹਿ ਮਮਾਮਰ੍षਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਾਮਵਮਾਨਿਤਮ੍। ਵਰ੍ਧਤੇ ਹृਦਯੋਤ੍ਕਮ੍ਪੀ ਪ੍ਰਾਵृਡ੍ਵੇਗ ਇਵਾਮ੍ਭਸਃ
ਸੱਚਮੁੱਚ, ਤੇਰੀ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਸੁਣ ਕੇ ਮੇਰਾ ਗੁੱਸਾ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਮੋੜ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮੀਂਹ ਦੇ ਮੌਸਮ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਦਾ ਵਹਾਵ।
ਹृष੍ਟਃ ਕਥਯ ਵਿਸ੍ਰਬ੍ਧੋ ਯਾਵਦਾਰੋਪ੍ਯਤੇ ਧਨੁਃ। ਸृष੍ਟਸ਼੍ਚ ਹਿ ਮਯਾ ਬਾਣੋ ਨਿਰਸ੍ਤਸ਼੍ਚ ਰਿਪੁਸ੍ਤਵ
ਤੂੰ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਗੱਲ ਦੱਸ, ਜਦ ਤਕ ਮੈਂ ਧਨੁਸ਼ ਚੜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਮੇਰਾ ਤੀਰ ਤਿਆਰ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਵੈਰੀ ਹੁਣ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਪ੍ਰਹਰ੍षਮਤੁਲਂ ਲੇਭੇ ਚਤੁਰ੍ਭਿਃ ਸਹ ਵਾਨਰੈਃ
ਕਾਕੁਤਸਥ ਦੇ ਮਹਾਨ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲੋਂ ਐਸਾ ਕਹੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਸੁਗਰੀਵ ਆਪਣੇ ਚਾਰ ਬਾਂਦਰ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਵਦਨਃ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਾਗ੍ਰਜੇ। ਵੈਰਸ੍ਯ ਕਾਰਣਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤੁਮੁਪਚਕ੍ਰਮੇ
ਫਿਰ, ਚਿਹਰਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਸੁਗਰੀਵ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਵੈਰ ਦਾ ਅਸਲ ਕਾਰਨ ਦੱਸਣ ਲੱਗਾ।
thumb|ਨਵਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਕਿष੍ਕਿਨ੍ਧਾਕਾਣ੍ਡੇ ਨਵਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੪-
ਹੁਣ ਨਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਵਾਲੀ ਨਾਮ ਮਮ ਭ੍ਰਾਤਾ ਜ੍ਯੇष੍ਠਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਨਿषੂਦਨਃ। ਪਿਤੁਰ੍ਬਹੁਮਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਮਮ ਚਾਪਿ ਤਥਾ ਪੁਰਾ
ਵਾਲੀ ਮੇਰਾ ਵੱਡਾ ਭਰਾ ਹੈ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ, ਸਦਾ ਪਿਤਾ ਦੀ ਪਸੰਦ, ਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਮੇਰੀ ਵੀ।
ਪਿਤਰ੍ਯੁਪਰਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਜ੍ਯੇष੍ਠੋऽਯਮਿਤਿ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ। ਕਪੀਨਾਮੀਸ਼੍ਵਰੋ ਰਾਜ੍ਯੇ ਕृਤਃ ਪਰਮਸਮ੍ਮਤਃ
ਜਦ ਪਿਤਾ ਚਲਿਆ ਗਿਆ, ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੇ ਵੱਡਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਬਾਂਦਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਤੇ ਰਾਜ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣਾਇਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਤਾ ਨਾਲ।
ਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪਿਤृਪੈਤਾਮਹਂ ਮਹਤ੍। ਅਹਂ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਕਾਲੇषੁ ਪ੍ਰਣਤਃ ਪ੍ਰੇष੍ਯਵਤ੍ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਜਦ ਉਹ ਪਿਤਾ ਤੇ ਦਾਦਾ ਤੋਂ ਮਿਲੀ ਵੱਡੀ ਰਿਆਸਤ ਚਲਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਿਮਰ ਹੋ ਕੇ, ਨੌਕਰ ਵਾਂਗ, ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਮਾਯਾਵੀ ਨਾਮ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਪੂਰ੍ਵਜੋ ਦੁਨ੍ਦੁਭੇਃ ਸੁਤਃ। ਤੇਨ ਤਸ੍ਯ ਮਹਦ੍ਵੈਰਂ ਵਾਲਿਨਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਕृਤਂ ਪੁਰਾ
ਮਾਯਾਵੀ ਨਾਂ ਦਾ ਤਾਕਤਵਰ, ਡੁੰਦੁਭੀ ਦਾ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ, ਉਸ ਦਾ ਵੈਰ ਵਾਲੀ ਨਾਲ ਪੁਰਾਣਾ ਸੀ, ਇੱਕ ਔਰਤ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ।
ਸ ਤੁ ਸੁਪ੍ਤੇ ਜਨੇ ਰਾਤ੍ਰੌ ਕਿष੍ਕਿਨ੍ਧਾਦ੍ਵਾਰਮਾਗਤਃ। ਨਰ੍ਦਤਿ ਸ੍ਮ ਸੁਸਂਰਬ੍ਧੋ ਵਾਲਿਨਂ ਚਾਹ੍ਵਯਦ੍ ਰਣੇ
ਇੱਕ ਰਾਤ, ਜਦ ਸਭ ਸੌ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਆਇਆ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਗੱਜਦਾ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਲੜਾਈ ਲਈ ਲਲਕਾਰਿਆ।
ਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤਸ੍ਤੁ ਮਮ ਭ੍ਰਾਤਾ ਨਰ੍ਦਤੋ ਭੈਰਵਸ੍ਵਨਮ੍। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨ ਮਮृषੇ ਵਾਲੀ ਨਿष੍ਪਪਾਤ ਜਵਾਤ੍ ਤਦਾ
ਮੇਰਾ ਭਰਾ, ਜਦ ਉਹ ਡਰਾਉਣੀ ਗੱਜਣੀ ਸੁਣੀ, ਸੌ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਵਾਲੀ ਨੇ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਨਾ ਕੀਤਾ ਤੇ ਤੁਰੰਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਿਆ।
ਸ ਤੁ ਵੈ ਨਿਃਸृਤਃ ਕ੍ਰੋਧਾਤ੍ ਤਂ ਹਨ੍ਤੁਮਸੁਰੋਤ੍ਤਮਮ੍। ਵਾਰ੍ਯਮਾਣਸ੍ਤਤਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਭਿਰ੍ਮਯਾ ਚ ਪ੍ਰਣਤਾਤ੍ਮਨਾ
ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਨਿਕਲਿਆ, ਪਰ ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਮੈਂ, ਨਿਮਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਸ ਤੁ ਨਿਰ੍ਧੂਯ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਨੋ ਨਿਰ੍ਜਗਾਮ ਮਹਾਬਲਃ। ਤਤੋऽਹਮਪਿ ਸੌਹਾਰ੍ਦਾਨ੍ਨਿਃਸृਤੋ ਵਾਲਿਨਾ ਸਹ
ਪਰ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਸਭ ਨੂੰ ਹਟਾ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਿਆ; ਫਿਰ ਮੈਂ ਵੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਕਰਕੇ, ਵਾਲੀ ਦੇ ਨਾਲ ਨਿਕਲ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਦ੍ਰਵਤਿ ਸਂਤ੍ਰਸ੍ਤੇ ਹ੍ਯਾਵਾਂ ਦ੍ਰੁਤਤਰਂ ਗਤੌ। ਪ੍ਰਕਾਸ਼ੋऽਪਿ ਕृਤੋ ਮਾਰ੍ਗਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰੇਣੋਦ੍ਗਚ੍ਛਤਾ ਤਦਾ
ਜਦ ਉਹ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜਿਆ, ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜੇ; ਉਸ ਵੇਲੇ ਚੰਦ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੋਇਆ ਰਾਹ ਚਮਕਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸ ਤृਣੈਰਾਵृਤਂ ਦੁਰ੍ਗਂ ਧਰਣ੍ਯਾ ਵਿਵਰਂ ਮਹਤ੍। ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ਾਸੁਰੋ ਵੇਗਾਦਾਵਾਮਾਸਾਦ੍ਯ ਵਿष੍ਠਿਤੌ
ਉਹ ਅਸੁਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਘਾਹ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਵੱਡੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਨੇੜੇ ਖੜੇ ਸੀ।
ਤਂ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਂ ਰਿਪੁਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬਿਲਂ ਰੋषਵਸ਼ਂ ਗਤਃ। ਮਾਮੁਵਾਚ ਤਤੋ ਵਾਲੀ ਵਚਨਂ ਕ੍ਸ਼ੁਭਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ
ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਵਾਲੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਲਚਲ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ।
ਇਹ ਤਿष੍ਠਾਦ੍ਯ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਬਿਲਦ੍ਵਾਰਿ ਸਮਾਹਿਤਃ। ਯਾਵਦਤ੍ਰ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯਾਹਂ ਨਿਹਨ੍ਮਿ ਸਮਰੇ ਰਿਪੁਮ੍
ਸੁਗ੍ਰੀਵ, ਤੂੰ ਅੱਜ ਇੱਥੇ ਗੁਫਾ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਖੜਾ ਰਹਿ, ਜਦ ਤਕ ਮੈਂ ਅੰਦਰ ਜਾ ਕੇ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਨਾ ਦਿਆਂ।
ਮਯਾ ਤ੍ਵੇਤਦ੍ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਯਾਚਿਤਃ ਸ ਪਰਂਤਪਃ। ਸ਼ਾਪਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਮਾਂ ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਬਿਲਂ ਤਤਃ
ਉਸ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਮਹਾਂਵੀਰ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ; ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਸ੍ਯ ਬਿਲਂ ਸਾਗ੍ਰਃ ਸਂਵਤ੍ਸਰੋ ਗਤਃ। ਸ੍ਥਿਤਸ੍ਯ ਚ ਬਿਲਦ੍ਵਾਰਿ ਸ ਕਾਲੋ ਵ੍ਯਤ੍ਯਵਰ੍ਤਤ
ਉਸ ਦੇ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪੂਰਾ ਇੱਕ ਸਾਲ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਜਦ ਮੈਂ ਗੁਫਾ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਖੜਾ ਰਿਹਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਾਂ ਬੀਤ ਗਿਆ।
ਅਹਂ ਤੁ ਨष੍ਟਂ ਤਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸ੍ਨੇਹਾਦਾਗਤਸਮ੍ਭ੍ਰਮਃ। ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਨ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਪਾਪਸ਼ਙ੍ਕਿ ਚ ਮੇ ਮਨਃ
ਜਦ ਮੈਂ ਸਮਝਿਆ ਕਿ ਉਹ ਗੁਆਚ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਚਿੰਤਾ ਆ ਗਈ; ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਿਆ, ਤੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਅਥ ਦੀਰ੍ਘਸ੍ਯ ਕਾਲਸ੍ਯ ਬਿਲਾਤ੍ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਵਿਨਿਃਸृਤਮ੍। ਸਫੇਨਂ ਰੁਧਿਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਤੋऽਹਂ ਭृਸ਼ਦੁਃਖਿਤਃ
ਫਿਰ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚੋਂ ਝੱਗ ਵਾਲਾ ਖੂਨ ਨਿਕਲਦਾ ਵੇਖਿਆ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ।
ਨਰ੍ਦਤਾਮਸੁਰਾਣਾਂ ਚ ਧ੍ਵਨਿਰ੍ਮੇ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਮਾਗਤਃ। ਨ ਰਤਸ੍ਯ ਚ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਕ੍ਰੋਸ਼ਤੋऽਪਿ ਸ੍ਵਨੋ ਗੁਰੋਃ
ਅਸੁਰਾਂ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਮੇਰੇ ਕੰਨੀਂ ਪਹੁੰਚੀਆਂ, ਪਰ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਭਰਾ ਦੀ ਚੀਕ ਵੀ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਸੁਣੀ।