ਸੋऽਹਂ ਸਭਾਜ੍ਯੋ ਬਨ੍ਧੂਨਾਂ ਸੁਹृਦਾਂ ਚੈਵ ਰਾਘਵ। ਯਸ੍ਯਾਗ੍ਨਿਸਾਕ੍ਸ਼ਿਕਂ ਮਿਤ੍ਰਂ ਲਬ੍ਧਂ ਰਾਘਵਵਂਸ਼ਜਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਵੰਸ਼ੀ, ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਤੇ ਦੋਸਤਾਂ ਵਿਚ ਮੈਂ ਇਜ਼ਤਦਾਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਅੱਗ ਨੂੰ ਗਵਾਹ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦੋਸਤ ਵਜੋਂ ਪਾ ਲਿਆ ਹੈ।
ਅਹਮਪ੍ਯਨੁਰੂਪਸ੍ਤੇ ਵਯਸ੍ਯੋ ਜ੍ਞਾਸ੍ਯਸੇ ਸ਼ਨੈਃ। ਨ ਤੁ ਵਕ੍ਤੁਂ ਸਮਰ੍ਥੋऽਹਂ ਤ੍ਵਯਿ ਆਤ੍ਮਗਤਾਨ੍ ਗੁਣਾਨ੍
ਮੈਂ ਵੀ ਤੁਹਾਡਾ ਯੋਗ ਦੋਸਤ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਗੱਲ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਜਾਣ ਜਾਵੋਗੇ; ਪਰ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਪਣੇ ਗੁਣ ਬਿਆਨ ਕਰਨ ਦੀ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹਿਮਤ ਨਹੀਂ।
ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਂ ਤੁ ਭੂਯਿष੍ਠਂ ਤ੍ਵਦ੍ਵਿਧਾਨਾਂ ਕृਤਾਤ੍ਮਨਾਮ੍। ਨਿਸ਼੍ਚਲਾ ਭਵਤਿ ਪ੍ਰੀਤਿਰ੍ਧੈਰ੍ਯਮਾਤ੍ਮਵਤਾਂ ਵਰ
ਪਰ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਵਰਗੇ ਸੰਜਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ, ਪਿਆਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਟੱਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਹੌਸਲਾ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਆਤਮ-ਸੰਯਮੀ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ।
ਰਜਤਂ ਵਾ ਸੁਵਰ੍ਣਂ ਵਾ ਸ਼ੁਭਾਨ੍ਯਾਭਰਣਾਨਿ ਚ। ਅਵਿਭਕ੍ਤਾਨਿ ਸਾਧੂਨਾਮਵਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਸਾਧਵਃ
ਚਾਂਦੀ ਹੋਵੇ, ਸੋਨਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸੋਹਣੇ ਗਹਿਣੇ ਹੋਣ, ਨੇਕ ਲੋਕ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਚੀਜ਼ਾਂ ਚੰਗਿਆਂ ਵਿਚ ਵੰਡੀਆਂ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀਆਂ।
ਧਨਤ੍ਯਾਗਃ ਸੁਖਤ੍ਯਾਗੋ ਦੇਸ਼ਤ੍ਯਾਗੋऽਪਿ ਵਾਨਘ। ਵਯਸ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਸ੍ਨੇਹਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਥਾਵਿਧਮ੍
ਦੋਸਤ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼, ਲੋਕ ਦੌਲਤ, ਆਰਾਮ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਆਪਣਾ ਦੇਸ਼ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਉਹ ਐਸਾ ਪਿਆਰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ ਤਥੇਤ੍ਯਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਰਾਮਃ ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਪ੍ਰਿਯਵਾਦਿਨਮ੍। ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ੍ਯਾਗ੍ਰਤੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਵਾਸਵਸ੍ਯੇਵ ਧੀਮਤਃ
ਫਿਰ ਰਾਮ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਸੁਗਰੀਵ ਦੀ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, 'ਇਹੀ ਹੋਵੇ' ਕਿਹਾ।
ਤਤੋ ਰਾਮਂ ਸ੍ਥਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਚ ਮਹਾਬਲਮ੍। ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਸਰ੍ਵਤਸ਼੍ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਵਨੇ ਲੋਲਮਪਾਤਯਤ੍
ਫਿਰ ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਖੜਾ ਵੇਖ ਕੇ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ, ਆਪਣੀ ਬੇਚੈਨ ਨਜ਼ਰ ਸਾਰੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਘੁਮਾ ਲਈ।
ਸ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਤਃ ਸਾਲਮਵਿਦੂਰੇ ਹਰੀਸ਼੍ਵਰਃ। ਸੁਪੁष੍ਪਮੀषਤ੍ਪਤ੍ਰਾਢ੍ਯਂ ਭ੍ਰਮਰੈਰੁਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਨੇ ਨੇੜੇ ਹੀ ਇੱਕ ਸਾਲ ਦਾ ਦਰਖ਼ਤ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਕੁਝ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯੈਕਾਂ ਪਰ੍ਣਬਹੁਲਾਂ ਸ਼ਾਖਾਂ ਭਙ੍ਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤਾਮ੍। ਰਾਮਸ੍ਯਾਸ੍ਤੀਰ੍ਯ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਨਿषਸਾਦ ਸਰਾਘਵਃ
ਉਸ ਦਰਖ਼ਤ ਦੀ ਇੱਕ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੀ ਡਾਲ, ਜੋ ਸੋਹਣੀ ਸੀ, ਤੋੜ ਕੇ, ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਰਾਮ ਲਈ ਵਿਛਾ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਰਾਘਵ ਦੇ ਨਾਲ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਤਾਵਾਸੀਨੌ ਤਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਨੂਮਾਨਪਿ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਮ੍। ਸ਼ਾਲਸ਼ਾਖਾਂ ਸਮੁਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਵਿਨੀਤਮੁਪਵੇਸ਼ਯਤ੍
ਫਿਰ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ, ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਬੈਠਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਲ ਦੀ ਡਾਲ ਤੋੜ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸੁਖੋਪਵਿष੍ਟਂ ਰਾਮਂ ਤੁ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਮੁਦਧਿਂ ਯਥਾ। ਸਾਲਪੁष੍ਪਾਵਸਂਕੀਰ੍ਣੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਗਿਰਿਵਰੋਤ੍ਤਮੇ
ਰਾਮ, ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠੇ ਤੇ ਖੁਸ਼, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਂਤ ਸਮੁੰਦਰ, ਉਸ ਵਧੀਆ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਸੀ, ਜੋ ਸਾਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਃ ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਯਾ ਸ਼ੁਭਯਾ ਗਿਰਾ। ਉਵਾਚ ਪ੍ਰਣਯਾਦ੍ ਰਾਮਂ ਹਰ੍षਵ੍ਯਾਕੁਲਿਤਾਕ੍ਸ਼ਰਮ੍
ਫਿਰ ਸੁਗਰੀਵ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕੰਪਦੀ ਮਿੱਠੀ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਅਹਂ ਵਿਨਿਕृਤੋ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਚਰਾਮ੍ਯੇष ਭਯਾਰ੍ਦਿਤਃ। ऋष੍ਯਮੂਕਂ ਗਿਰਿਵਰਂ ਹृਤਭਾਰ੍ਯਃ ਸੁਦੁਃਖਿਤਃ
ਮੈਂ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਵਲੋਂ ਵੰਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਡਰ ਦੇ ਕਾਰਨ ਇਸ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ਮੂਕ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਛਿਨ ਗਈ ਹੈ, ਤੇ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹਾਂ।
ਸੋऽਹਂ ਤ੍ਰਸ੍ਤੋ ਭਯੇ ਮਗ੍ਨੋ ਵਨੇ ਸਮ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਚੇਤਨਃ। ਵਾਲਿਨਾ ਨਿਕृਤੋ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਕृਤਵੈਰਸ਼੍ਚ ਰਾਘਵ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਘਵ, ਮੈਂ ਡਰ ਵਿਚ ਡੁੱਬਿਆ, ਮਨ ਘਬਰਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਭਟਕ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਵਾਲੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਵੈਰੀ ਬਣ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਵਾਲਿਨੋ ਮੇ ਭਯਾਰ੍ਤਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਭਯਂਕਰ। ਮਮਾਪਿ ਤ੍ਵਮਨਾਥਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਵਾਲੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਡਰ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਬੇਸਾਹਰਾ ਹੈ, ਮਿਹਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞੋ ਧਰ੍ਮਵਤ੍ਸਲਃ। ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਸ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਃ ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਤੇਜਸਵੀ, ਧਰਮ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕਾਕੁਤਸਥ ਨੇ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਹੱਸ ਕੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਉਪਕਾਰਫਲਂ ਮਿਤ੍ਰਮਪਕਾਰੋऽਰਿਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍। ਅਦ੍ਯੈਵ ਤਂ ਵਧਿष੍ਯਾਮਿ ਤਵ ਭਾਰ੍ਯਾਪਹਾਰਿਣਮ੍
ਜੋ ਸਹਾਈ ਹੈ, ਉਹ ਚੰਗੀ ਕਰੀ ਦਾ ਫਲ ਲੈ ਕੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਨੁਕਸਾਨ ਕਰੇ, ਉਹ ਵੈਰੀ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਅੱਜ ਹੀ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਚੁਰਾ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਇਮੇ ਹਿ ਮੇ ਮਹਾਭਾਗ ਪਤ੍ਰਿਣਸ੍ਤਿਗ੍ਮਤੇਜਸਃ। ਕਾਰ੍ਤਿਕੇਯਵਨੋਦ੍ਭੂਤਾਃ ਸ਼ਰਾ ਹੇਮਵਿਭੂषਿਤਾਃ
ਇਹ ਮੇਰੇ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੀਰ ਹਨ, ਜੋ ਕਾਰਤਿਕੇ ਦੇ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਉਪਜੇ ਹਨ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਹਨ, ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਹਨ।
ਕਙ੍ਕਪਤ੍ਰਪਰਿਚ੍ਛਨ੍ਨਾ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼ਨਿਸਂਨਿਭਾਃ। ਸੁਪਰ੍ਵਾਣਃ ਸੁਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਗ੍ਰਾਃ ਸਰੋषਾ ਭੁਜਗਾ ਇਵ
ਇਹ ਤੀਰ ਗਿੱਧ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹਨ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਜੋੜ ਵਾਲੇ ਤੇ ਨੁਕਦਾਰ ਹਨ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਲਗਦੇ ਹਨ।
ਵਾਲਿਸਂਜ੍ਞਮਮਿਤ੍ਰਂ ਤੇ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਕृਤਕਿਲ੍ਬਿषਮ੍। ਸ਼ਰੈਰ੍ਵਿਨਿਹਤਂ ਪਸ਼੍ਯ ਵਿਕੀਰ੍ਣਮਿਵ ਪਰ੍ਵਤਮ੍
ਤੂੰ ਵੇਖ, ਤੇਰਾ ਭਰਾ ਵੈਰੀ ਵਾਲੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਬੁਰਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਟੁੱਟ ਕੇ ਵਿਖਰ ਗਿਆ ਹੈ।
ਰਾਘਵਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਵਾਹਿਨੀਪਤਿਃ। ਪ੍ਰਹਰ੍षਮਤੁਲਂ ਲੇਭੇ ਸਾਧੁ ਸਾਧ੍ਵਿਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਰਾਘਵ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੁਗਰੀਵ ਜੋ ਫੌਜ ਦਾ ਮੁਖੀ ਹੈ, ਬੇਮਿਸਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, 'ਵਧੀਆ! ਵਧੀਆ!'
ਰਾਮ ਸ਼ੋਕਾਭਿਭੂਤੋऽਹਂ ਸ਼ੋਕਾਰ੍ਤਾਨਾਂ ਭਵਾਨ੍ ਗਤਿਃ। ਵਯਸ੍ਯ ਇਤਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਹਿ ਤ੍ਵਯ੍ਯਹਂ ਪਰਿਦੇਵਯੇ
ਰਾਮਾ, ਮੈਂ ਗਮ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਦੁਖੀ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਆਸਰਾ ਹੈ। ਤੈਨੂੰ ਦੋਸਤ ਸਮਝ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਪਣਾ ਦੁਖ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ।
ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਪਾਣਿਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਵਯਸ੍ਯੋ ਮੇऽਗ੍ਨਿਸਾਕ੍ਸ਼ਿਕਮ੍। ਕृਤਃ ਪ੍ਰਾਣੈਰ੍ਬਹੁਮਤਃ ਸਤ੍ਯੇਨ ਚ ਸ਼ਪਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਹੱਥ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਗਵਾਹ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਦੋਸਤ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ। ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਜਾਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਤੇ ਮੈਂ ਸੱਚੀ ਕਸਮ ਖਾਂਦਾ ਹਾਂ।
ਵਯਸ੍ਯ ਇਤਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਵਿਸ੍ਰਬ੍ਧਃ ਪ੍ਰਵਦਾਮ੍ਯਹਮ੍। ਦੁਃਖਮਨ੍ਤਰ੍ਗਤਂ ਤਨ੍ਮੇ ਮਨੋ ਹਰਤਿ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ
ਤੈਨੂੰ ਦੋਸਤ ਮੰਨ ਕੇ, ਮੈਂ ਖੁੱਲ੍ਹ ਕੇ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਜੋ ਦੁਖ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਭਾਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਏਤਾਵਦੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਬਾष੍ਪਦੂषਿਤਲੋਚਨਃ। ਬਾष੍ਪਦੂषਿਤਯਾ ਵਾਚਾ ਨੋਚ੍ਚੈਃ ਸ਼ਕ੍ਨੋਤਿ ਭਾषਿਤੁਮ੍
ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਰੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਉਸ ਦਾ ਬੋਲ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਨਿਕਲ ਸਕਿਆ।
ਬਾष੍ਪਵੇਗਂ ਤੁ ਸਹਸਾ ਨਦੀਵੇਗਮਿਵਾਗਤਮ੍। ਧਾਰਯਾਮਾਸ ਧੈਰ੍ਯੇਣ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਰਾਮਸਂਨਿਧੌ
ਪਰ ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ, ਰਾਮਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ ਹੰਝੂਆਂ ਦੇ ਵਗ ਨੂੰ, ਨਦੀ ਦੇ ਵਗ ਵਾਂਗ, ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਸ ਨਿਗृਹ੍ਯ ਤੁ ਤਂ ਬਾष੍ਪਂ ਪ੍ਰਮृਜ੍ਯ ਨਯਨੇ ਸ਼ੁਭੇ। ਵਿਨਿਃਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਚ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਰਾਘਵਂ ਪੁਨਰੂਚਿਵਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਪੂੰਝੀਆਂ, ਤੇ ਡੂੰਘਾ ਸਾਹ ਲੈ ਕੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਮੁੜ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਪੁਰਾਹਂ ਵਾਲਿਨਾ ਰਾਮ ਰਾਜ੍ਯਾਤ੍ ਸ੍ਵਾਦਵਰੋਪਿਤਃ। ਪਰੁषਾਣਿ ਚ ਸਂਸ਼੍ਰਾਵ੍ਯ ਨਿਰ੍ਧੂਤੋऽਸ੍ਮਿ ਬਲੀਯਸਾ
ਪਹਿਲਾਂ, ਰਾਮਾ, ਵਾਲੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਰਾਜ ਤੋਂ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਤੇ ਕੜੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਧੱਕ ਦਿੱਤਾ।
ਹृਤਾ ਭਾਰ੍ਯਾ ਚ ਮੇ ਤੇਨ ਪ੍ਰਾਣੇਭ੍ਯੋऽਪਿ ਗਰੀਯਸੀ। ਸੁਹृਦਸ਼੍ਚ ਮਦੀਯਾ ਯੇ ਸਂਯਤਾ ਬਨ੍ਧਨੇषੁ ਤੇ
ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਲਈ ਜਾਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਸੀ, ਛੀਨ ਲਈ; ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਉਹ ਨੇ ਕੈਦ ਕਰ ਲਿਆ।
ਯਤ੍ਨਵਾਂਸ਼੍ਚ ਸ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਮਦ੍ਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਰਾਘਵ। ਬਹੁਸ਼ਸ੍ਤਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਵਾਨਰਾ ਨਿਹਤਾ ਮਯਾ
ਉਹ ਮਾੜਾ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਰਾਘਵ, ਮੈਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਲਈ ਬਹੁਤ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ; ਤੇ ਮੈਂ ਉਸ ਵੱਲੋਂ ਭੇਜੇ ਬਹੁਤ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ।