ਬਾਲਿਸ਼ਸ੍ਤੁ ਨਰੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵੈਕ੍ਲਵ੍ਯਂ ਯੋऽਨੁਵਰ੍ਤਤੇ। ਸ ਮਜ੍ਜਤ੍ਯਵਸ਼ਃ ਸ਼ੋਕੇ ਭਾਰਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤੇਵ ਨੌਰ੍ਜਲੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੂਰਖ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਬੇਬਸ ਹੋ ਕੇ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਭਾਰੀ ਹੋਈ ਨੌਕਾ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਏषੋऽਞ੍ਜਲਿਰ੍ਮਯਾ ਬਦ੍ਧਃ ਪ੍ਰਣਯਾਤ੍ ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਸਾਦਯੇ। ਪੌਰੁषਂ ਸ਼੍ਰਯ ਸ਼ੋਕਸ੍ਯ ਨਾਨ੍ਤਰਂ ਦਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਮੈਂ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਹिम्मਤ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰ, ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਥਾਂ ਨਾ ਦੇ।
ਯੇ ਸ਼ੋਕਮਨੁਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਨ ਤੇषਾਂ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਸੁਖਮ੍। ਤੇਜਸ਼੍ਚ ਕ੍ਸ਼ੀਯਤੇ ਤੇषਾਂ ਨ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ੋਚਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਜੋ ਲੋਕ ਦੁੱਖ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਲੱਗਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ; ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੀ ਘਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਤੂੰ ਦੁੱਖ ਨਾ ਕਰ।
ਸ਼ੋਕੇਨਾਭਿਪ੍ਰਪਨ੍ਨਸ੍ਯ ਜੀਵਿਤੇ ਚਾਪਿ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਸ ਸ਼ੋਕਂ ਤ੍ਯਜ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਧੈਰ੍ਯਮਾਸ਼੍ਰਯ ਕੇਵਲਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਘਿਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵੀ ਅਣਸੁਣੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਰਾਜਨ, ਤੂੰ ਦੁੱਖ ਛੱਡ ਦੇ ਅਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਹੌਸਲੇ 'ਤੇ ਟਿਕ ਜਾ।
ਹਿਤਂ ਵਯਸ੍ਯਭਾਵੇਨ ਬ੍ਰੂਹਿ ਨੋਪਦਿਸ਼ਾਮਿ ਤੇ। ਵਯਸ੍ਯਤਾਂ ਪੂਜਯਨ੍ਮੇ ਨ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ੋਚਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਦੋਸਤੀ ਦੇ ਨਾਤੇ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਨੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਦੇ ਰਿਹਾ; ਦੋਸਤੀ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰਦਿਆਂ, ਤੂੰ ਦੁੱਖ ਨਾ ਕਰ।
ਮਧੁਰਂ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਿਤਸ੍ਤੇਨ ਸੁਗ੍ਰੀਵੇਣ ਸ ਰਾਘਵਃ। ਮੁਖਮਸ਼੍ਰੁਪਰਿਕ੍ਲਿਨ੍ਨਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਨ੍ਤੇਨ ਪ੍ਰਮਾਰ੍ਜਯਤ੍
ਸੁਗਰੀਵ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਤੇ ਸਾਂਤਵਨਾ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਘਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਕਪੜੇ ਦੇ ਕੋਨੇ ਨਾਲ ਪੂੰਝ ਲਿਆ।
ਪ੍ਰਕृਤਿਸ੍ਥਸ੍ਤੁ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਃ ਸੁਗ੍ਰੀਵਚਨਾਤ੍ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਸਮ੍ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਸੁਗ੍ਰੀਵਮਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਸੁਗਰੀਵ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਕਾਕੁਤਸਥ ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣੀ ਮੂਲ ਹਾਲਤ 'ਚ ਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਯਦ੍ ਵਯਸ੍ਯੇਨ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧੇਨ ਚ ਹਿਤੇਨ ਚ। ਅਨੁਰੂਪਂ ਚ ਯੁਕ੍ਤਂ ਚ ਕृਤਂ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਤਤ੍ ਤ੍ਵਯਾ
ਜੋ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਭਲਾਈ ਵਾਲਾ ਦੋਸਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਠੀਕ ਅਤੇ ਉਚਿਤ ਹੈ, ਉਹ ਤੂੰ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈਂ, ਸੁਗਰੀਵ।
ਏष ਚ ਪ੍ਰਕृਤਿਸ੍ਥੋऽਹਮਨੁਨੀਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਸਖੇ। ਦੁਰ੍ਲਭੋ ਹੀਦृਸ਼ੋ ਬਨ੍ਧੁਰਸ੍ਮਿਨ੍ ਕਾਲੇ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮੂਲ ਹਾਲਤ 'ਚ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਸਾਂਤਵਨਾ ਮਿਲੀ ਹੈ, ਦੋਸਤ; ਐਸਾ ਸਾਥੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਰਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਕਿਂ ਤੁ ਯਤ੍ਨਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਕਾਰ੍ਯੋ ਮੈਥਿਲ੍ਯਾਃ ਪਰਿਮਾਰ੍ਗਣੇ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ੍ਯ ਚ ਰੌਦ੍ਰਸ੍ਯ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ
ਪਰ ਤੂੰ ਮੈਥਿਲੀ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਨ ਲਈ ਅਤੇ ਉਸ ਕਰੂੜ, ਮੰਦ-ਮਨ ਰਾਖਸ਼ ਰਾਵਣ ਦੀ ਭਾਲ ਲਈ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ।
ਮਯਾ ਚ ਯਦਨੁष੍ਠੇਯਂ ਵਿਸ੍ਰਬ੍ਧੇਨ ਤਦੁਚ੍ਯਤਾਮ੍। ਵਰ੍षਾਸ੍ਵਿਵ ਚ ਸੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਸਰ੍ਵਂ ਸਮ੍ਪਦ੍ਯਤੇ ਤਵ
ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਨੂੰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਦਿਲ ਨਾਲ ਦੱਸ; ਜਿਵੇਂ ਚੰਗੀ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਮੀਂਹ ਪੈਂਦੇ ਸਮੇਂ ਸਭ ਕੁਝ ਵਧੀਆ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਵੀ ਸਭ ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇਗਾ।
ਮਯਾ ਚ ਯਦਿਦਂ ਵਾਕ੍ਯਮਭਿਮਾਨਾਤ੍ ਸਮੀਰਿਤਮ੍। ਤਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਹਰਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਤਤ੍ਤ੍ਵਮਿਤ੍ਯੁਪਧਾਰ੍ਯਤਾਮ੍
ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਕਿਹਾ, ਹਨੂਮਾਨਾਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ, ਤੂੰ ਉਹ ਗੱਲ ਸੱਚ ਸਮਝ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖ।
ਅਨृਤਂ ਨੋਕ੍ਤਪੂਰ੍ਵਂ ਮੇ ਨ ਚ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਕਦਾਚਨ। ਏਤਤ੍ਤੇ ਪ੍ਰਤਿਜਾਨਾਮਿ ਸਤ੍ਯੇਨੈਵ ਸ਼ਪਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਮੈਂ ਕਦੇ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਿਆ, ਨਾ ਹੀ ਕਦੇ ਬੋਲਾਂਗਾ; ਇਹ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਅਦਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਸੱਚ ਦੀ ਕਸਮ ਖਾਂਦਾ ਹਾਂ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਃ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਵਾਨਰੈਃ ਸਚਿਵੈਃ ਸਹ। ਰਾਘਵਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਤਂ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਫਿਰ ਸੁਗਰੀਵ ਆਪਣੇ ਵਾਨਰ ਮੰਤਰੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਰਾਘਵ ਦੀ ਗੱਲ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਵਾਅਦੇ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ।
ਏਵਮੇਕਾਨ੍ਤਸਮ੍ਪृਕ੍ਤੌ ਤਤਸ੍ਤੌ ਨਰਵਾਨਰੌ। ਉਭਾਵਨ੍ਯੋਨ੍ਯਸਦृਸ਼ਂ ਸੁਖਂ ਦੁਃਖਮਭਾषਤਾਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ — ਮਨੁੱਖ ਅਤੇ ਵਾਨਰ — ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਗਹਿਰੀ ਦੋਸਤੀ ਵਿੱਚ ਜੁੜ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸੁਖ-ਦੁੱਖ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਦੱਸਣ ਲੱਗੇ।
ਮਹਾਨੁਭਾਵਸ੍ਯ ਵਚੋ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਹਰਿਰ੍ਨृਪਾਣਾਮਧਿਪਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ। ਕृਤਂ ਸ ਮੇਨੇ ਹਰਿਵੀਰਮੁਖ੍ਯ- ਸ੍ਤਦਾ ਚ ਕਾਰ੍ਯਂ ਹृਦਯੇਨ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍
ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸਮਝ ਲਿਆ ਕਿ ਕੰਮ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
thumb|ਅष੍ਟਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਕਿष੍ਕਿਨ੍ਧਾਕਾਣ੍ਡੇ ਅष੍ਟਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੪-
ਹੁਣ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕੀ ਰਾਮਾਯਣ ਦੇ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਕਾਂਡ ਦੇ ਅਠਵੇਂ ਸਰਗ ਨੂੰ ਸੁਣੋ।
ਪਰਿਤੁष੍ਟਸ੍ਤੁ ਸੁਗ੍ਰੀਵਸ੍ਤੇਨ ਵਾਕ੍ਯੇਨ ਹਰ੍षਿਤਃ। ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ੍ਯਾਗ੍ਰਜਂ ਸ਼ੂਰਮਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਸੁਗਰੀਵ, ਉਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਸਰ੍ਵਥਾਹਮਨੁਗ੍ਰਾਹ੍ਯੋ ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਉਪਪਨ੍ਨੋ ਗੁਣੋਪੇਤਃ ਸਖਾ ਯਸ੍ਯ ਭਵਾਨ੍ ਮਮ
ਸੱਚਮੁੱਚ, ਮੈਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਵਲੋਂ ਖ਼ਾਸ ਮਿਹਰਬਾਨੀ ਮਿਲੀ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ—ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ ਮੇਰੇ ਦੋਸਤ ਬਣੇ ਹੋ।
ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਖਲੁ ਭਵੇਦ੍ ਰਾਮ ਸਹਾਯੇਨ ਤ੍ਵਯਾਨਘ। ਸੁਰਰਾਜ੍ਯਮਪਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੁਂ ਸ੍ਵਰਾਜ੍ਯਂ ਕਿਮੁਤ ਪ੍ਰਭੋ
ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ, ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼, ਤੁਹਾਡੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜ ਵੀ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਦੀ ਤਾਂ ਗੱਲ ਹੀ ਕੀ ਹੈ, ਹੇ ਸਰਤਾਜ।
ਸੋऽਹਂ ਸਭਾਜ੍ਯੋ ਬਨ੍ਧੂਨਾਂ ਸੁਹृਦਾਂ ਚੈਵ ਰਾਘਵ। ਯਸ੍ਯਾਗ੍ਨਿਸਾਕ੍ਸ਼ਿਕਂ ਮਿਤ੍ਰਂ ਲਬ੍ਧਂ ਰਾਘਵਵਂਸ਼ਜਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਵੰਸ਼ੀ, ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਤੇ ਦੋਸਤਾਂ ਵਿਚ ਮੈਂ ਇਜ਼ਤਦਾਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਅੱਗ ਨੂੰ ਗਵਾਹ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦੋਸਤ ਵਜੋਂ ਪਾ ਲਿਆ ਹੈ।
ਅਹਮਪ੍ਯਨੁਰੂਪਸ੍ਤੇ ਵਯਸ੍ਯੋ ਜ੍ਞਾਸ੍ਯਸੇ ਸ਼ਨੈਃ। ਨ ਤੁ ਵਕ੍ਤੁਂ ਸਮਰ੍ਥੋऽਹਂ ਤ੍ਵਯਿ ਆਤ੍ਮਗਤਾਨ੍ ਗੁਣਾਨ੍
ਮੈਂ ਵੀ ਤੁਹਾਡਾ ਯੋਗ ਦੋਸਤ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਗੱਲ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਜਾਣ ਜਾਵੋਗੇ; ਪਰ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਪਣੇ ਗੁਣ ਬਿਆਨ ਕਰਨ ਦੀ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹਿਮਤ ਨਹੀਂ।
ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਂ ਤੁ ਭੂਯਿष੍ਠਂ ਤ੍ਵਦ੍ਵਿਧਾਨਾਂ ਕृਤਾਤ੍ਮਨਾਮ੍। ਨਿਸ਼੍ਚਲਾ ਭਵਤਿ ਪ੍ਰੀਤਿਰ੍ਧੈਰ੍ਯਮਾਤ੍ਮਵਤਾਂ ਵਰ
ਪਰ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਵਰਗੇ ਸੰਜਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ, ਪਿਆਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਟੱਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਹੌਸਲਾ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਆਤਮ-ਸੰਯਮੀ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ।
ਰਜਤਂ ਵਾ ਸੁਵਰ੍ਣਂ ਵਾ ਸ਼ੁਭਾਨ੍ਯਾਭਰਣਾਨਿ ਚ। ਅਵਿਭਕ੍ਤਾਨਿ ਸਾਧੂਨਾਮਵਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਸਾਧਵਃ
ਚਾਂਦੀ ਹੋਵੇ, ਸੋਨਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸੋਹਣੇ ਗਹਿਣੇ ਹੋਣ, ਨੇਕ ਲੋਕ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਚੀਜ਼ਾਂ ਚੰਗਿਆਂ ਵਿਚ ਵੰਡੀਆਂ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀਆਂ।
ਧਨਤ੍ਯਾਗਃ ਸੁਖਤ੍ਯਾਗੋ ਦੇਸ਼ਤ੍ਯਾਗੋऽਪਿ ਵਾਨਘ। ਵਯਸ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਸ੍ਨੇਹਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਥਾਵਿਧਮ੍
ਦੋਸਤ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼, ਲੋਕ ਦੌਲਤ, ਆਰਾਮ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਆਪਣਾ ਦੇਸ਼ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਉਹ ਐਸਾ ਪਿਆਰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ ਤਥੇਤ੍ਯਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਰਾਮਃ ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਪ੍ਰਿਯਵਾਦਿਨਮ੍। ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ੍ਯਾਗ੍ਰਤੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਵਾਸਵਸ੍ਯੇਵ ਧੀਮਤਃ
ਫਿਰ ਰਾਮ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਸੁਗਰੀਵ ਦੀ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, 'ਇਹੀ ਹੋਵੇ' ਕਿਹਾ।
ਤਤੋ ਰਾਮਂ ਸ੍ਥਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਚ ਮਹਾਬਲਮ੍। ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਸਰ੍ਵਤਸ਼੍ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਵਨੇ ਲੋਲਮਪਾਤਯਤ੍
ਫਿਰ ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਖੜਾ ਵੇਖ ਕੇ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ, ਆਪਣੀ ਬੇਚੈਨ ਨਜ਼ਰ ਸਾਰੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਘੁਮਾ ਲਈ।
ਸ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਤਃ ਸਾਲਮਵਿਦੂਰੇ ਹਰੀਸ਼੍ਵਰਃ। ਸੁਪੁष੍ਪਮੀषਤ੍ਪਤ੍ਰਾਢ੍ਯਂ ਭ੍ਰਮਰੈਰੁਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਨੇ ਨੇੜੇ ਹੀ ਇੱਕ ਸਾਲ ਦਾ ਦਰਖ਼ਤ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਕੁਝ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯੈਕਾਂ ਪਰ੍ਣਬਹੁਲਾਂ ਸ਼ਾਖਾਂ ਭਙ੍ਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤਾਮ੍। ਰਾਮਸ੍ਯਾਸ੍ਤੀਰ੍ਯ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਨਿषਸਾਦ ਸਰਾਘਵਃ
ਉਸ ਦਰਖ਼ਤ ਦੀ ਇੱਕ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੀ ਡਾਲ, ਜੋ ਸੋਹਣੀ ਸੀ, ਤੋੜ ਕੇ, ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਰਾਮ ਲਈ ਵਿਛਾ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਰਾਘਵ ਦੇ ਨਾਲ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਤਾਵਾਸੀਨੌ ਤਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਨੂਮਾਨਪਿ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਮ੍। ਸ਼ਾਲਸ਼ਾਖਾਂ ਸਮੁਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਵਿਨੀਤਮੁਪਵੇਸ਼ਯਤ੍
ਫਿਰ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ, ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਬੈਠਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਲ ਦੀ ਡਾਲ ਤੋੜ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ ਦਿੱਤਾ।