ਮਮ ਦਯਿਤਤਮਾ ਹृਤਾ ਵਨਾਦ੍ ਰਜਨਿਚਰੇਣ ਵਿਮਥ੍ਯ ਯੇਨ ਸਾ। ਕਥਯ ਮਮ ਰਿਪੁਂ ਤਮਦ੍ਯ ਵੈ ਪ੍ਲਵਗਪਤੇ ਯਮਸਂਨਿਧਿਂ ਨਯਾਮਿ
ਮੇਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਤੋਂ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਤੰਗ ਕਰ ਕੇ ਲੈ ਗਿਆ; ਮੈਨੂੰ ਅੱਜ ਦੱਸੋ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ, ਉਹ ਵੈਰੀ ਕੌਣ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਯਮ ਦੇ ਦਰ 'ਤੇ ਭੇਜ ਦਿਆਂਗਾ।
thumb|ਸਪ੍ਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਕਿष੍ਕਿਨ੍ਧਾਕਾਣ੍ਡੇ ਸਪ੍ਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੪-
ਸੱਤਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਰਾਮੇਣਾਰ੍ਤੇਨ ਵਾਨਰਃ। ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਬਾष੍ਪਂ ਬਾष੍ਪਗਦ੍ਗਦਃ
ਰਾਮ ਦੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ ਰੁੰਦ ਹੋਈ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਨ ਜਾਨੇ ਨਿਲਯਂ ਤਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਥਾ ਪਾਪਰਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਸਾਮਰ੍ਥ੍ਯਂ ਵਿਕ੍ਰਮਂ ਵਾਪਿ ਦੌष੍ਕੁਲੇਯਸ੍ਯ ਵਾ ਕੁਲਮ੍
ਮੈਂ ਉਸ ਪਾਪੀ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦਾ ਠਿਕਾਣਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਨਾ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਵੀਰਤਾ ਜਾਂ ਉਸ ਦੀ ਕੁਲ।
ਸਤ੍ਯਂ ਤੁ ਪ੍ਰਤਿਜਾਨਾਮਿ ਤ੍ਯਜ ਸ਼ੋਕਮਰਿਂਦਮ। ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਤਥਾ ਯਤ੍ਨਂ ਯਥਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਮੈਥਿਲੀਮ੍
ਪਰ ਮੈਂ ਸੱਚੀ ਕਸਮ ਖਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਦੁੱਖ ਛੱਡੋ; ਮੈਂ ਐਸਾ ਯਤਨ ਕਰਾਂਗਾ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਵੋ।
ਰਾਵਣਂ ਸਗਣਂ ਹਤ੍ਵਾ ਪਰਿਤੋष੍ਯਾਤ੍ਮਪੌਰੁषਮ੍। ਤਥਾਸ੍ਮਿ ਕਰ੍ਤਾ ਨਚਿਰਾਦ੍ ਯਥਾ ਪ੍ਰੀਤੋ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਰਾਵਣ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਐਸਾ ਕਰਾਂਗਾ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਜਲਦੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਵੋ।
ਅਲਂ ਵੈਕ੍ਲਵ੍ਯਮਾਲਮ੍ਬ੍ਯ ਧੈਰ੍ਯਮਾਤ੍ਮਗਤਂ ਸ੍ਮਰ। ਤ੍ਵਦ੍ਵਿਧਾਨਾਂ ਨ ਸਦृਸ਼ਮੀਦृਸ਼ਂ ਬੁਦ੍ਧਿਲਾਘਵਮ੍
ਹੁਣ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਛੱਡੋ, ਆਪਣੀ ਅੰਦਰਲੀ ਹਿੰਮਤ ਯਾਦ ਕਰੋ; ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗਿਆਂ ਲਈ ਐਸਾ ਮਨ ਦਾ ਡੋਲਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।
ਮਯਾਪਿ ਵ੍ਯਸਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਭਾਰ੍ਯਾਵਿਰਹਜਂ ਮਹਤ੍। ਨਾਹਮੇਵਂ ਹਿ ਸ਼ੋਚਾਮਿ ਧੈਰ੍ਯਂ ਨ ਚ ਪਰਿਤ੍ਯਜੇ
ਮੈਂ ਵੀ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਤੋਂ ਵਿਛੋੜੇ ਦਾ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਮੈਂ ਐਸਾ ਸੋਗ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਆਪਣੀ ਹਿੰਮਤ ਛੱਡਦਾ ਹਾਂ।
ਬਾष੍ਪਮਾਪਤਿਤਂ ਧੈਰ੍ਯਾਨ੍ਨਿਗ੍ਰਹੀਤੁਂ ਤ੍ਵਮਰ੍ਹਸਿ। ਮਰ੍ਯਾਦਾਂ ਸਤ੍ਤ੍ਵਯੁਕ੍ਤਾਨਾਂ ਧृਤਿਂ ਨੋਤ੍ਸ੍ਰष੍ਟੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਹਿੰਮਤ ਨਾਲ ਆਏ ਅੰਸੂਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕੋ; ਉੱਚੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਮਰਯਾਦਾ ਤੇ ਹੌਸਲਾ ਕਦੇ ਛੱਡਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ।
ਵ੍ਯਸਨੇ ਵਾਰ੍ਥਕृਚ੍ਛ੍ਰੇ ਵਾ ਭਯੇ ਵਾ ਜੀਵਿਤਾਨ੍ਤਗੇ। ਵਿਮृਸ਼ਂਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਯਾਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਧृਤਿਮਾਨ੍ ਨਾਵਸੀਦਤਿ
ਮੁਸੀਬਤ, ਕਠਿਨਾਈ, ਡਰ ਜਾਂ ਜਿੰਦਗੀ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਅਕਲ ਨਾਲ ਸੋਚਦਾ ਤੇ ਹੌਸਲੇ ਵਾਲਾ ਹੁੰਦਾ, ਉਹ ਕਦੇ ਡੋਲਦਾ ਨਹੀਂ।
ਬਾਲਿਸ਼ਸ੍ਤੁ ਨਰੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵੈਕ੍ਲਵ੍ਯਂ ਯੋऽਨੁਵਰ੍ਤਤੇ। ਸ ਮਜ੍ਜਤ੍ਯਵਸ਼ਃ ਸ਼ੋਕੇ ਭਾਰਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤੇਵ ਨੌਰ੍ਜਲੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੂਰਖ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਬੇਬਸ ਹੋ ਕੇ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਭਾਰੀ ਹੋਈ ਨੌਕਾ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਏषੋऽਞ੍ਜਲਿਰ੍ਮਯਾ ਬਦ੍ਧਃ ਪ੍ਰਣਯਾਤ੍ ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਸਾਦਯੇ। ਪੌਰੁषਂ ਸ਼੍ਰਯ ਸ਼ੋਕਸ੍ਯ ਨਾਨ੍ਤਰਂ ਦਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਮੈਂ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਹिम्मਤ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰ, ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਥਾਂ ਨਾ ਦੇ।
ਯੇ ਸ਼ੋਕਮਨੁਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਨ ਤੇषਾਂ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਸੁਖਮ੍। ਤੇਜਸ਼੍ਚ ਕ੍ਸ਼ੀਯਤੇ ਤੇषਾਂ ਨ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ੋਚਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਜੋ ਲੋਕ ਦੁੱਖ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਲੱਗਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ; ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੀ ਘਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਤੂੰ ਦੁੱਖ ਨਾ ਕਰ।
ਸ਼ੋਕੇਨਾਭਿਪ੍ਰਪਨ੍ਨਸ੍ਯ ਜੀਵਿਤੇ ਚਾਪਿ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਸ ਸ਼ੋਕਂ ਤ੍ਯਜ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਧੈਰ੍ਯਮਾਸ਼੍ਰਯ ਕੇਵਲਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਘਿਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵੀ ਅਣਸੁਣੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਰਾਜਨ, ਤੂੰ ਦੁੱਖ ਛੱਡ ਦੇ ਅਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਹੌਸਲੇ 'ਤੇ ਟਿਕ ਜਾ।
ਹਿਤਂ ਵਯਸ੍ਯਭਾਵੇਨ ਬ੍ਰੂਹਿ ਨੋਪਦਿਸ਼ਾਮਿ ਤੇ। ਵਯਸ੍ਯਤਾਂ ਪੂਜਯਨ੍ਮੇ ਨ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ੋਚਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਦੋਸਤੀ ਦੇ ਨਾਤੇ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਨੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਦੇ ਰਿਹਾ; ਦੋਸਤੀ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰਦਿਆਂ, ਤੂੰ ਦੁੱਖ ਨਾ ਕਰ।
ਮਧੁਰਂ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਿਤਸ੍ਤੇਨ ਸੁਗ੍ਰੀਵੇਣ ਸ ਰਾਘਵਃ। ਮੁਖਮਸ਼੍ਰੁਪਰਿਕ੍ਲਿਨ੍ਨਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਨ੍ਤੇਨ ਪ੍ਰਮਾਰ੍ਜਯਤ੍
ਸੁਗਰੀਵ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਤੇ ਸਾਂਤਵਨਾ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਘਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਕਪੜੇ ਦੇ ਕੋਨੇ ਨਾਲ ਪੂੰਝ ਲਿਆ।
ਪ੍ਰਕृਤਿਸ੍ਥਸ੍ਤੁ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਃ ਸੁਗ੍ਰੀਵਚਨਾਤ੍ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਸਮ੍ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਸੁਗ੍ਰੀਵਮਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਸੁਗਰੀਵ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਕਾਕੁਤਸਥ ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣੀ ਮੂਲ ਹਾਲਤ 'ਚ ਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਯਦ੍ ਵਯਸ੍ਯੇਨ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧੇਨ ਚ ਹਿਤੇਨ ਚ। ਅਨੁਰੂਪਂ ਚ ਯੁਕ੍ਤਂ ਚ ਕृਤਂ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਤਤ੍ ਤ੍ਵਯਾ
ਜੋ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਭਲਾਈ ਵਾਲਾ ਦੋਸਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਠੀਕ ਅਤੇ ਉਚਿਤ ਹੈ, ਉਹ ਤੂੰ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈਂ, ਸੁਗਰੀਵ।
ਏष ਚ ਪ੍ਰਕृਤਿਸ੍ਥੋऽਹਮਨੁਨੀਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਸਖੇ। ਦੁਰ੍ਲਭੋ ਹੀਦृਸ਼ੋ ਬਨ੍ਧੁਰਸ੍ਮਿਨ੍ ਕਾਲੇ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮੂਲ ਹਾਲਤ 'ਚ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਸਾਂਤਵਨਾ ਮਿਲੀ ਹੈ, ਦੋਸਤ; ਐਸਾ ਸਾਥੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਰਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਕਿਂ ਤੁ ਯਤ੍ਨਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਕਾਰ੍ਯੋ ਮੈਥਿਲ੍ਯਾਃ ਪਰਿਮਾਰ੍ਗਣੇ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ੍ਯ ਚ ਰੌਦ੍ਰਸ੍ਯ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ
ਪਰ ਤੂੰ ਮੈਥਿਲੀ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਨ ਲਈ ਅਤੇ ਉਸ ਕਰੂੜ, ਮੰਦ-ਮਨ ਰਾਖਸ਼ ਰਾਵਣ ਦੀ ਭਾਲ ਲਈ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ।
ਮਯਾ ਚ ਯਦਨੁष੍ਠੇਯਂ ਵਿਸ੍ਰਬ੍ਧੇਨ ਤਦੁਚ੍ਯਤਾਮ੍। ਵਰ੍षਾਸ੍ਵਿਵ ਚ ਸੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਸਰ੍ਵਂ ਸਮ੍ਪਦ੍ਯਤੇ ਤਵ
ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਨੂੰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਦਿਲ ਨਾਲ ਦੱਸ; ਜਿਵੇਂ ਚੰਗੀ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਮੀਂਹ ਪੈਂਦੇ ਸਮੇਂ ਸਭ ਕੁਝ ਵਧੀਆ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਵੀ ਸਭ ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇਗਾ।
ਮਯਾ ਚ ਯਦਿਦਂ ਵਾਕ੍ਯਮਭਿਮਾਨਾਤ੍ ਸਮੀਰਿਤਮ੍। ਤਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਹਰਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਤਤ੍ਤ੍ਵਮਿਤ੍ਯੁਪਧਾਰ੍ਯਤਾਮ੍
ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਕਿਹਾ, ਹਨੂਮਾਨਾਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ, ਤੂੰ ਉਹ ਗੱਲ ਸੱਚ ਸਮਝ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖ।
ਅਨृਤਂ ਨੋਕ੍ਤਪੂਰ੍ਵਂ ਮੇ ਨ ਚ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਕਦਾਚਨ। ਏਤਤ੍ਤੇ ਪ੍ਰਤਿਜਾਨਾਮਿ ਸਤ੍ਯੇਨੈਵ ਸ਼ਪਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਮੈਂ ਕਦੇ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਿਆ, ਨਾ ਹੀ ਕਦੇ ਬੋਲਾਂਗਾ; ਇਹ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਅਦਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਸੱਚ ਦੀ ਕਸਮ ਖਾਂਦਾ ਹਾਂ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਃ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਵਾਨਰੈਃ ਸਚਿਵੈਃ ਸਹ। ਰਾਘਵਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਤਂ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਫਿਰ ਸੁਗਰੀਵ ਆਪਣੇ ਵਾਨਰ ਮੰਤਰੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਰਾਘਵ ਦੀ ਗੱਲ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਵਾਅਦੇ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ।
ਏਵਮੇਕਾਨ੍ਤਸਮ੍ਪृਕ੍ਤੌ ਤਤਸ੍ਤੌ ਨਰਵਾਨਰੌ। ਉਭਾਵਨ੍ਯੋਨ੍ਯਸਦृਸ਼ਂ ਸੁਖਂ ਦੁਃਖਮਭਾषਤਾਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ — ਮਨੁੱਖ ਅਤੇ ਵਾਨਰ — ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਗਹਿਰੀ ਦੋਸਤੀ ਵਿੱਚ ਜੁੜ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸੁਖ-ਦੁੱਖ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਦੱਸਣ ਲੱਗੇ।
ਮਹਾਨੁਭਾਵਸ੍ਯ ਵਚੋ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਹਰਿਰ੍ਨृਪਾਣਾਮਧਿਪਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ। ਕृਤਂ ਸ ਮੇਨੇ ਹਰਿਵੀਰਮੁਖ੍ਯ- ਸ੍ਤਦਾ ਚ ਕਾਰ੍ਯਂ ਹृਦਯੇਨ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍
ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸਮਝ ਲਿਆ ਕਿ ਕੰਮ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
thumb|ਅष੍ਟਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਕਿष੍ਕਿਨ੍ਧਾਕਾਣ੍ਡੇ ਅष੍ਟਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੪-
ਹੁਣ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕੀ ਰਾਮਾਯਣ ਦੇ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਕਾਂਡ ਦੇ ਅਠਵੇਂ ਸਰਗ ਨੂੰ ਸੁਣੋ।
ਪਰਿਤੁष੍ਟਸ੍ਤੁ ਸੁਗ੍ਰੀਵਸ੍ਤੇਨ ਵਾਕ੍ਯੇਨ ਹਰ੍षਿਤਃ। ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ੍ਯਾਗ੍ਰਜਂ ਸ਼ੂਰਮਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਸੁਗਰੀਵ, ਉਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਸਰ੍ਵਥਾਹਮਨੁਗ੍ਰਾਹ੍ਯੋ ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਉਪਪਨ੍ਨੋ ਗੁਣੋਪੇਤਃ ਸਖਾ ਯਸ੍ਯ ਭਵਾਨ੍ ਮਮ
ਸੱਚਮੁੱਚ, ਮੈਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਵਲੋਂ ਖ਼ਾਸ ਮਿਹਰਬਾਨੀ ਮਿਲੀ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ—ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ ਮੇਰੇ ਦੋਸਤ ਬਣੇ ਹੋ।
ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਖਲੁ ਭਵੇਦ੍ ਰਾਮ ਸਹਾਯੇਨ ਤ੍ਵਯਾਨਘ। ਸੁਰਰਾਜ੍ਯਮਪਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੁਂ ਸ੍ਵਰਾਜ੍ਯਂ ਕਿਮੁਤ ਪ੍ਰਭੋ
ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ, ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼, ਤੁਹਾਡੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜ ਵੀ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਦੀ ਤਾਂ ਗੱਲ ਹੀ ਕੀ ਹੈ, ਹੇ ਸਰਤਾਜ।