ਸੀਤਾਸ੍ਨੇਹਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੇਨ ਸ ਤੁ ਬਾष੍ਪੇਣ ਦੂषਿਤਃ। ਹਾ ਪ੍ਰਿਯੇਤਿ ਰੁਦਨ੍ ਧੈਰ੍ਯਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਨ੍ਯਪਤਤ੍ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ
ਸੀਤਾ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਦੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਰਾਮ ਦੀ ਹਾਲਤ ਖਰਾਬ ਹੋ ਗਈ; 'ਹਾਏ ਮੇਰੀ ਪ੍ਰੀਤਮ!' ਆਖ ਕੇ, ਧੀਰਜ ਛੱਡ ਕੇ, ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਹृਦਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ ਬਹੁਸ਼ਸ੍ਤਮਲਂਕਾਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਨਿਸ਼ਸ਼੍ਵਾਸ ਭृਸ਼ਂ ਸਰ੍ਪੋ ਬਿਲਸ੍ਥ ਇਵ ਰੋषਿਤਃ
ਉਹ ਸੋਹਣੇ ਗਹਿਣੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਨਾਲ ਲਾ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਗਹਿਰੀ ਆਹ ਭਰੀ, ਜਿਵੇਂ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਸੱਪ।
ਅਵਿਚ੍ਛਿਨ੍ਨਾਸ਼੍ਰੁਵੇਗਸ੍ਤੁ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਤਃ। ਪਰਿਦੇਵਯਿਤੁਂ ਦੀਨਂ ਰਾਮਃ ਸਮੁਪਚਕ੍ਰਮੇ
ਰਾਮ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਪਾਸ ਸੌਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਵਿਰਤ ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਵਿਲਾਪ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਪਸ਼੍ਯ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣ ਵੈਦੇਹ੍ਯਾ ਸਂਤ੍ਯਕ੍ਤਂ ਹ੍ਰਿਯਮਾਣਯਾ। ਉਤ੍ਤਰੀਯਮਿਦਂ ਭੂਮੌ ਸ਼ਰੀਰਾਦ੍ ਭੂषਣਾਨਿ ਚ
ਲਕਸ਼ਮਣ, ਵੇਖੋ, ਵੈਦੇਹੀ ਨੇ ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਇਆ ਗਿਆ, ਆਪਣਾ ਉਪਰਲਾ ਕਪੜਾ ਤੇ ਗਹਣੇ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੇ।
ਸ਼ਾਦ੍ਵਲਿਨ੍ਯਾਂ ਧ੍ਰੁਵਂ ਭੂਮ੍ਯਾਂ ਸੀਤਯਾ ਹ੍ਰਿਯਮਾਣਯਾ। ਉਤ੍ਸृष੍ਟਂ ਭੂषਣਮਿਦਂ ਤਥਾ ਰੂਪਂ ਹਿ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਇਹ ਗਹਣਾ, ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਸੀਤਾ ਨੇ ਹਰੀਏ ਹੋਏ ਘਾਹ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੁੱਟਿਆ ਸੀ; ਇਸ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਤੋਂ ਇਹੀ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਰਾਮੇਣ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਨਾਹਂ ਜਾਨਾਮਿ ਕੇਯੂਰੇ ਨਾਹਂ ਜਾਨਾਮਿ ਕੁਣ੍ਡਲੇ
ਰਾਮ ਦੇ ਇਹ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਨਾ ਤਾਂ ਕੇਯੂਰ ਪਛਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਨਾ ਹੀ ਕੁੰਡਲ।"
ਨੂਪੁਰੇ ਤ੍ਵਭਿਜਾਨਾਮਿ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪਾਦਾਭਿਵਨ੍ਦਨਾਤ੍। ਤਤਸ੍ਤੁ ਰਾਘਵੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸੁਗ੍ਰੀਵਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਪਰ ਮੈਂ ਨੂਪੁਰ ਪਛਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਫਿਰ ਰਾਘਵ ਨੇ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਬ੍ਰੂਹਿ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਕਂ ਦੇਸ਼ਂ ਹ੍ਰਿਯਨ੍ਤੀ ਲਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਤ੍ਵਯਾ। ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ ਰੌਦ੍ਰਰੂਪੇਣ ਮਮ ਪ੍ਰਾਣਪ੍ਰਿਯਾ ਹृਤਾ
ਸੁਗਰੀਵ, ਦੱਸੋ, ਕਿਸ ਥਾਂ ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਪ੍ਰਾਣ-ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਇਕ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਲੈ ਗਿਆ, ਵੇਖਿਆ ਸੀ?
ਕ੍ਵ ਵਾ ਵਸਤਿ ਤਦ੍ ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਮਹਦ੍ ਵ੍ਯਸਨਦਂ ਮਮ। ਯਨ੍ਨਿਮਿਤ੍ਤਮਹਂ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਨਾਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍
ਕਿੱਥੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਦਿੱਤਾ? ਉਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ।
ਹਰਤਾ ਮੈਥਿਲੀਂ ਯੇਨ ਮਾਂ ਚ ਰੋषਯਤਾ ਧ੍ਰੁਵਮ੍। ਆਤ੍ਮਨੋ ਜੀਵਿਤਾਨ੍ਤਾਯ ਮृਤ੍ਯੁਦ੍ਵਾਰਮਪਾਵृਤਮ੍
ਜਿਸ ਨੇ ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਨੇ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਆਪਣੇ ਮੌਤ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹ ਲਿਆ ਹੈ।
ਮਮ ਦਯਿਤਤਮਾ ਹृਤਾ ਵਨਾਦ੍ ਰਜਨਿਚਰੇਣ ਵਿਮਥ੍ਯ ਯੇਨ ਸਾ। ਕਥਯ ਮਮ ਰਿਪੁਂ ਤਮਦ੍ਯ ਵੈ ਪ੍ਲਵਗਪਤੇ ਯਮਸਂਨਿਧਿਂ ਨਯਾਮਿ
ਮੇਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਤੋਂ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਤੰਗ ਕਰ ਕੇ ਲੈ ਗਿਆ; ਮੈਨੂੰ ਅੱਜ ਦੱਸੋ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ, ਉਹ ਵੈਰੀ ਕੌਣ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਯਮ ਦੇ ਦਰ 'ਤੇ ਭੇਜ ਦਿਆਂਗਾ।
thumb|ਸਪ੍ਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਕਿष੍ਕਿਨ੍ਧਾਕਾਣ੍ਡੇ ਸਪ੍ਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੪-
ਸੱਤਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਰਾਮੇਣਾਰ੍ਤੇਨ ਵਾਨਰਃ। ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਬਾष੍ਪਂ ਬਾष੍ਪਗਦ੍ਗਦਃ
ਰਾਮ ਦੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ ਰੁੰਦ ਹੋਈ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਨ ਜਾਨੇ ਨਿਲਯਂ ਤਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਥਾ ਪਾਪਰਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਸਾਮਰ੍ਥ੍ਯਂ ਵਿਕ੍ਰਮਂ ਵਾਪਿ ਦੌष੍ਕੁਲੇਯਸ੍ਯ ਵਾ ਕੁਲਮ੍
ਮੈਂ ਉਸ ਪਾਪੀ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦਾ ਠਿਕਾਣਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਨਾ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਵੀਰਤਾ ਜਾਂ ਉਸ ਦੀ ਕੁਲ।
ਸਤ੍ਯਂ ਤੁ ਪ੍ਰਤਿਜਾਨਾਮਿ ਤ੍ਯਜ ਸ਼ੋਕਮਰਿਂਦਮ। ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਤਥਾ ਯਤ੍ਨਂ ਯਥਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਮੈਥਿਲੀਮ੍
ਪਰ ਮੈਂ ਸੱਚੀ ਕਸਮ ਖਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਦੁੱਖ ਛੱਡੋ; ਮੈਂ ਐਸਾ ਯਤਨ ਕਰਾਂਗਾ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਵੋ।
ਰਾਵਣਂ ਸਗਣਂ ਹਤ੍ਵਾ ਪਰਿਤੋष੍ਯਾਤ੍ਮਪੌਰੁषਮ੍। ਤਥਾਸ੍ਮਿ ਕਰ੍ਤਾ ਨਚਿਰਾਦ੍ ਯਥਾ ਪ੍ਰੀਤੋ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਰਾਵਣ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਐਸਾ ਕਰਾਂਗਾ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਜਲਦੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਵੋ।
ਅਲਂ ਵੈਕ੍ਲਵ੍ਯਮਾਲਮ੍ਬ੍ਯ ਧੈਰ੍ਯਮਾਤ੍ਮਗਤਂ ਸ੍ਮਰ। ਤ੍ਵਦ੍ਵਿਧਾਨਾਂ ਨ ਸਦृਸ਼ਮੀਦृਸ਼ਂ ਬੁਦ੍ਧਿਲਾਘਵਮ੍
ਹੁਣ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਛੱਡੋ, ਆਪਣੀ ਅੰਦਰਲੀ ਹਿੰਮਤ ਯਾਦ ਕਰੋ; ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗਿਆਂ ਲਈ ਐਸਾ ਮਨ ਦਾ ਡੋਲਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।
ਮਯਾਪਿ ਵ੍ਯਸਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਭਾਰ੍ਯਾਵਿਰਹਜਂ ਮਹਤ੍। ਨਾਹਮੇਵਂ ਹਿ ਸ਼ੋਚਾਮਿ ਧੈਰ੍ਯਂ ਨ ਚ ਪਰਿਤ੍ਯਜੇ
ਮੈਂ ਵੀ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਤੋਂ ਵਿਛੋੜੇ ਦਾ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਮੈਂ ਐਸਾ ਸੋਗ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਆਪਣੀ ਹਿੰਮਤ ਛੱਡਦਾ ਹਾਂ।
ਬਾष੍ਪਮਾਪਤਿਤਂ ਧੈਰ੍ਯਾਨ੍ਨਿਗ੍ਰਹੀਤੁਂ ਤ੍ਵਮਰ੍ਹਸਿ। ਮਰ੍ਯਾਦਾਂ ਸਤ੍ਤ੍ਵਯੁਕ੍ਤਾਨਾਂ ਧृਤਿਂ ਨੋਤ੍ਸ੍ਰष੍ਟੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਹਿੰਮਤ ਨਾਲ ਆਏ ਅੰਸੂਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕੋ; ਉੱਚੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਮਰਯਾਦਾ ਤੇ ਹੌਸਲਾ ਕਦੇ ਛੱਡਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ।
ਵ੍ਯਸਨੇ ਵਾਰ੍ਥਕृਚ੍ਛ੍ਰੇ ਵਾ ਭਯੇ ਵਾ ਜੀਵਿਤਾਨ੍ਤਗੇ। ਵਿਮृਸ਼ਂਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਯਾਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਧृਤਿਮਾਨ੍ ਨਾਵਸੀਦਤਿ
ਮੁਸੀਬਤ, ਕਠਿਨਾਈ, ਡਰ ਜਾਂ ਜਿੰਦਗੀ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਅਕਲ ਨਾਲ ਸੋਚਦਾ ਤੇ ਹੌਸਲੇ ਵਾਲਾ ਹੁੰਦਾ, ਉਹ ਕਦੇ ਡੋਲਦਾ ਨਹੀਂ।
ਬਾਲਿਸ਼ਸ੍ਤੁ ਨਰੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵੈਕ੍ਲਵ੍ਯਂ ਯੋऽਨੁਵਰ੍ਤਤੇ। ਸ ਮਜ੍ਜਤ੍ਯਵਸ਼ਃ ਸ਼ੋਕੇ ਭਾਰਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤੇਵ ਨੌਰ੍ਜਲੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੂਰਖ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਬੇਬਸ ਹੋ ਕੇ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਭਾਰੀ ਹੋਈ ਨੌਕਾ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਏषੋऽਞ੍ਜਲਿਰ੍ਮਯਾ ਬਦ੍ਧਃ ਪ੍ਰਣਯਾਤ੍ ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਸਾਦਯੇ। ਪੌਰੁषਂ ਸ਼੍ਰਯ ਸ਼ੋਕਸ੍ਯ ਨਾਨ੍ਤਰਂ ਦਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਮੈਂ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਹिम्मਤ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰ, ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਥਾਂ ਨਾ ਦੇ।
ਯੇ ਸ਼ੋਕਮਨੁਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਨ ਤੇषਾਂ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਸੁਖਮ੍। ਤੇਜਸ਼੍ਚ ਕ੍ਸ਼ੀਯਤੇ ਤੇषਾਂ ਨ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ੋਚਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਜੋ ਲੋਕ ਦੁੱਖ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਲੱਗਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ; ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੀ ਘਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਤੂੰ ਦੁੱਖ ਨਾ ਕਰ।
ਸ਼ੋਕੇਨਾਭਿਪ੍ਰਪਨ੍ਨਸ੍ਯ ਜੀਵਿਤੇ ਚਾਪਿ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਸ ਸ਼ੋਕਂ ਤ੍ਯਜ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਧੈਰ੍ਯਮਾਸ਼੍ਰਯ ਕੇਵਲਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਘਿਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵੀ ਅਣਸੁਣੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਰਾਜਨ, ਤੂੰ ਦੁੱਖ ਛੱਡ ਦੇ ਅਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਹੌਸਲੇ 'ਤੇ ਟਿਕ ਜਾ।
ਹਿਤਂ ਵਯਸ੍ਯਭਾਵੇਨ ਬ੍ਰੂਹਿ ਨੋਪਦਿਸ਼ਾਮਿ ਤੇ। ਵਯਸ੍ਯਤਾਂ ਪੂਜਯਨ੍ਮੇ ਨ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ੋਚਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਦੋਸਤੀ ਦੇ ਨਾਤੇ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਨੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਦੇ ਰਿਹਾ; ਦੋਸਤੀ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰਦਿਆਂ, ਤੂੰ ਦੁੱਖ ਨਾ ਕਰ।
ਮਧੁਰਂ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਿਤਸ੍ਤੇਨ ਸੁਗ੍ਰੀਵੇਣ ਸ ਰਾਘਵਃ। ਮੁਖਮਸ਼੍ਰੁਪਰਿਕ੍ਲਿਨ੍ਨਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਨ੍ਤੇਨ ਪ੍ਰਮਾਰ੍ਜਯਤ੍
ਸੁਗਰੀਵ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਤੇ ਸਾਂਤਵਨਾ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਘਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਕਪੜੇ ਦੇ ਕੋਨੇ ਨਾਲ ਪੂੰਝ ਲਿਆ।
ਪ੍ਰਕृਤਿਸ੍ਥਸ੍ਤੁ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਃ ਸੁਗ੍ਰੀਵਚਨਾਤ੍ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਸਮ੍ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਸੁਗ੍ਰੀਵਮਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਸੁਗਰੀਵ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਕਾਕੁਤਸਥ ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣੀ ਮੂਲ ਹਾਲਤ 'ਚ ਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਯਦ੍ ਵਯਸ੍ਯੇਨ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧੇਨ ਚ ਹਿਤੇਨ ਚ। ਅਨੁਰੂਪਂ ਚ ਯੁਕ੍ਤਂ ਚ ਕृਤਂ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਤਤ੍ ਤ੍ਵਯਾ
ਜੋ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਭਲਾਈ ਵਾਲਾ ਦੋਸਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਠੀਕ ਅਤੇ ਉਚਿਤ ਹੈ, ਉਹ ਤੂੰ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈਂ, ਸੁਗਰੀਵ।
ਏष ਚ ਪ੍ਰਕृਤਿਸ੍ਥੋऽਹਮਨੁਨੀਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਸਖੇ। ਦੁਰ੍ਲਭੋ ਹੀਦृਸ਼ੋ ਬਨ੍ਧੁਰਸ੍ਮਿਨ੍ ਕਾਲੇ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮੂਲ ਹਾਲਤ 'ਚ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਸਾਂਤਵਨਾ ਮਿਲੀ ਹੈ, ਦੋਸਤ; ਐਸਾ ਸਾਥੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਰਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਕਿਂ ਤੁ ਯਤ੍ਨਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਕਾਰ੍ਯੋ ਮੈਥਿਲ੍ਯਾਃ ਪਰਿਮਾਰ੍ਗਣੇ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ੍ਯ ਚ ਰੌਦ੍ਰਸ੍ਯ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ
ਪਰ ਤੂੰ ਮੈਥਿਲੀ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਨ ਲਈ ਅਤੇ ਉਸ ਕਰੂੜ, ਮੰਦ-ਮਨ ਰਾਖਸ਼ ਰਾਵਣ ਦੀ ਭਾਲ ਲਈ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ।