ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਗ੍ਰਾ ऋਜੁਪਰ੍ਵਾਣਃ ਸਰੋषਾ ਭੁਜਗਾ ਇਵ। ਤਮਦ੍ਯ ਵਾਲਿਨਂ ਪਸ਼੍ਯ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰਾਸ਼ੀਵਿषੋਪਮੈਃ
ਤਿੱਖੀ ਨੋਕ ਵਾਲੇ, ਸਿੱਧੇ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰੇ, ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ। ਅੱਜ ਤੂੰ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਤਿੱਖੇ ਤੇ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਰਦਾ ਵੇਖੇਂਗਾ।
ਸ਼ਰੈਰ੍ਵਿਨਿਹਤਂ ਭੂਮੌ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਣਮਿਵ ਪਰ੍ਵਤਮ੍। ਸ ਤੁ ਤਦ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਘਵਸ੍ਯਾਤ੍ਮਨੋ ਹਿਤਮ੍। ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਪਰਮਪ੍ਰੀਤਃ ਪਰਮਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛੇਦਿਆ ਹੋਇਆ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਵਿਖੇਰਿਆ ਪਿਆ ਹੋਵੇਗਾ। ਰਾਘਵ ਦੇ ਇਹ ਹਿਤ ਵਾਲੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੁਗਰੀਵ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਬੋਲਿਆ।
ਤਵ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਨृਸਿਂਹ ਵੀਰ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਚ ਰਾਜ੍ਯਂ ਚ ਸਮਾਪ੍ਨੁਯਾਮਹਮ੍। ਤਥਾ ਕੁਰੁ ਤ੍ਵਂ ਨਰਦੇਵ ਵੈਰਿਣਂ ਯਥਾ ਨ ਹਿਂਸ੍ਯਾਤ੍ ਸ ਪੁਨਰ੍ਮਮਾਗ੍ਰਜਮ੍
ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਿੰਘ, ਵੀਰ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਤੇ ਰਾਜ ਮੁੜ ਹਾਸਲ ਕਰ ਸਕਾਂ। ਤੂੰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮੇਰੇ ਵੈਰੀ ਨਾਲ ਐਸਾ ਕਰ ਕਿ ਉਹ ਮੁੜ ਮੇਰੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਦੇਵੇ।
ਸੀਤਾਕਪੀਨ੍ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼ਣਦਾਚਰਾਣਾਂ ਰਾਜੀਵਹੇਮਜ੍ਵਲਨੋਪਮਾਨਿ। ਸੁਗ੍ਰੀਵਰਾਮਪ੍ਰਣਯਪ੍ਰਸਙ੍ਗੇ ਵਾਮਾਨਿ ਨੇਤ੍ਰਾਣਿ ਸਮਂ ਸ੍ਫੁਰਨ੍ਤਿ
ਸੁਗਰੀਵ ਤੇ ਰਾਮ ਦੀ ਦੋਸਤੀ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ, ਸੀਤਾ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਫਿਰਦੇ ਰਾਖਸ਼—all ਦੇ ਅੱਖ, ਕਮਲ, ਸੋਨੇ ਜਾਂ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੋਹਣੇ, ਇਕੱਠੇ ਫੜਕ ਰਹੇ ਹਨ।
thumb|षष੍ਠਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਕਿष੍ਕਿਨ੍ਧਾਕਾਣ੍ਡੇ षष੍ਠਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੪-
ਸੁਣੋ, ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਕਾਂਡ ਦਾ ਛੇਵਾਂ ਸਰਗ।
ਪੁਨਰੇਵਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਪ੍ਰੀਤੋ ਰਾਘਵਂ ਰਘੁਨਨ੍ਦਨਮ੍। ਅਯਮਾਖ੍ਯਾਤਿ ਤੇ ਰਾਮ ਸਚਿਵੋ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਸਤ੍ਤਮਃ
ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਰਘੁਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਫਿਰ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਸਲਾਹਕਾਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਹਨੂਮਾਨ, ਤੈਨੂੰ ਦੱਸੇਗਾ, ਰਾਮ।'
ਹਨੁਮਾਨ੍ ਯਨ੍ਨਿਮਿਤ੍ਤਂ ਤ੍ਵਂ ਨਿਰ੍ਜਨਂ ਵਨਮਾਗਤਃ। ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਨ ਸਹ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਵਸਤਸ਼੍ਚ ਵਨੇ ਤਵ
ਹਨੂਮਾਨ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਲਖ਼ਮਣ ਦੇ ਨਾਲ ਇਸ ਸੁੰਨੀਆਂ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਕਿਉਂ ਆਇਆ ਹੈ।
ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਪਹृਤਾ ਭਾਰ੍ਯਾ ਮੈਥਿਲੀ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾ। ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਯੁਕ੍ਤਾ ਰੁਦਤੀ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਨ ਚ ਧੀਮਤਾ
ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ, ਮੈਥਿਲੀ, ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ, ਇੱਕ ਰਾਖਸ ਵਲੋਂ ਚੁੱਕ ਲਈ ਗਈ; ਤੈਥੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਲਖ਼ਮਣ, ਦੋਵੇਂ ਰੋ ਰਹੇ ਸਨ।
ਅਨ੍ਤਰਂ ਪ੍ਰੇਪ੍ਸੁਨਾ ਤੇਨ ਹਤ੍ਵਾ ਗृਧ੍ਰਂ ਜਟਾਯੁषਮ੍। ਭਾਰ੍ਯਾਵਿਯੋਗਜਂ ਦੁਃਖਂ ਪ੍ਰਾਪਿਤਸ੍ਤੇਨ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ
ਉਹ ਰਾਖਸ ਮੌਕਾ ਲੱਭ ਕੇ, ਜਟਾਯੂ ਗਿੱਧ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਕਰਕੇ, ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਦੁੱਖ ਮਿਲਿਆ।
ਭਾਰ੍ਯਾਵਿਯੋਗਜਂ ਦੁਃਖਂ ਨਚਿਰਾਤ੍ ਤ੍ਵਂ ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ। ਅਹਂ ਤਾਮਾਨਯਿष੍ਯਾਮਿ ਨष੍ਟਾਂ ਵੇਦਸ਼੍ਰੁਤੀਮਿਵ
ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਦਾ ਦੁੱਖ, ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਛੱਡ ਦੇਵੇਂਗਾ; ਮੈਂ ਉਸ ਗੁੰਮ ਹੋਈ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਵਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਗੁੰਮ ਹੋਇਆ ਵੇਦ ਮੁੜ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਦਂ ਤਥ੍ਯਂ ਮਮ ਵਚਸ੍ਤ੍ਵਮਵੇਹਿ ਚ ਰਾਘਵ। ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਾ ਸਾ ਜਰਯਿਤੁਮਪਿ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰੈਃ ਸੁਰਾਸੁਰੈਃ
ਰਾਘਵ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੱਚ ਹੈ, ਇਹ ਜਾਣ; ਉਹ ਇੰਦਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ-ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਮਿਲ ਕੇ ਵੀ ਥੱਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ।
ਤਵ ਭਾਰ੍ਯਾ ਮਹਾਬਾਹੋ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਵਿषਕृਤਂ ਯਥਾ। ਤ੍ਯਜ ਸ਼ੋਕਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਤਾਂ ਕਾਨ੍ਤਾਮਾਨਯਾਮਿ ਤੇ
ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਜਿਵੇਂ ਜ਼ਹਿਰ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਖਾਣਾ ਹੈ—ਉਹ ਅਣਛੂਹੀ ਹੈ; ਆਪਣਾ ਦੁੱਖ ਛੱਡ ਦੇ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਵਾਂਗਾ।
ਅਨੁਮਾਨਾਤ੍ ਤੁ ਜਾਨਾਮਿ ਮੈਥਿਲੀ ਸਾ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਹ੍ਰਿਯਮਾਣਾ ਮਯਾ ਦृष੍ਟਾ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ ਰੌਦ੍ਰਕਰ੍ਮਣਾ
ਮੈਂ ਅੰਦਾਜ਼ੇ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਯਕੀਨ ਨਾਲ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਉਹ ਮੈਥਿਲੀ ਹੀ ਹੈ; ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਖਸ ਵਲੋਂ ਚੁੱਕਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਕੰਮ ਬਹੁਤ ਹੀ ਕਠੋਰ ਹਨ।
ਕ੍ਰੋਸ਼ਨ੍ਤੀ ਰਾਮਰਾਮੇਤਿ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਤਿ ਚ ਵਿਸ੍ਵਰਮ੍। ਸ੍ਫੁਰਨ੍ਤੀ ਰਾਵਣਸ੍ਯਾਙ੍ਕੇ ਪਨ੍ਨਗੇਨ੍ਦ੍ਰਵਧੂਰ੍ਯਥਾ
ਉਹ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ 'ਰਾਮਾ! ਰਾਮਾ!' ਤੇ 'ਲਖ਼ਮਣ!' ਚੀਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਰਾਵਣ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿਚ ਤੜਫ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਪਤਨੀ।
ਆਤ੍ਮਨਾ ਪਞ੍ਚਮਂ ਮਾਂ ਹਿ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ੈਲਤਲੇ ਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਉਤ੍ਤਰੀਯਂ ਤਯਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤਂ ਸ਼ੁਭਾਨ੍ਯਾਭਰਣਾਨਿ ਚ
ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਢਲਾਨ ਤੇ ਖੜਾ ਵੇਖਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਉਪਰਲਾ ਕਪੜਾ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਗਹਿਣੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੇ।
ਤਾਨ੍ਯਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ਗृਹੀਤਾਨਿ ਨਿਹਿਤਾਨਿ ਚ ਰਾਘਵ। ਆਨਯਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਤਾਨਿ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਿਜ੍ਞਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਰਾਘਵ, ਉਹ ਗਹਿਣੇ ਅਸੀਂ ਚੁੱਕ ਕੇ ਰੱਖ ਲਏ ਹਨ; ਮੈਂ ਉਹ ਲਿਆਵਾਂਗਾ, ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲੈ।
ਤਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਤਤੋ ਰਾਮਃ ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਪ੍ਰਿਯਵਾਦਿਨਮ੍। ਆਨਯਸ੍ਵ ਸਖੇ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਵਿਲਮ੍ਬਸੇ
ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਆਖਿਆ, 'ਦੋਸਤ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਲਿਆਵੋ, ਕਿਉਂ ਦੇਰੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?'
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਸ਼ੈਲਸ੍ਯ ਗਹਨਾਂ ਗੁਹਾਮ੍। ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਤਤਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਰਾਘਵਪ੍ਰਿਯਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਗਹਿਰੀ ਗੁਫਾ ਵਿਚ ਤੁਰੰਤ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਉਤ੍ਤਰੀਯਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸ ਤਾਨ੍ਯਾਭਰਣਾਨਿ ਚ। ਇਦਂ ਪਸ਼੍ਯੇਤਿ ਰਾਮਾਯ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਵਾਨਰਃ
ਉਪਰਲਾ ਕਪੜਾ ਤੇ ਉਹ ਗਹਿਣੇ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਵਾਨਰ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਦਿਖਾ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਵੇਖੋ।'
ਤਤੋ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਵਾਸਸ੍ਤੁ ਸ਼ੁਭਾਨ੍ਯਾਭਰਣਾਨਿ ਚ। ਅਭਵਦ੍ ਬਾष੍ਪਸਂਰੁਦ੍ਧੋ ਨੀਹਾਰੇਣੇਵ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਾਃ
ਉਹ ਕਪੜਾ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਗਹਿਣੇ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਰਾਮ ਦੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਹੰਝੂ ਆ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਉੱਤੇ ਕੋਹਰਾ ਪੈ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਸੀਤਾਸ੍ਨੇਹਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੇਨ ਸ ਤੁ ਬਾष੍ਪੇਣ ਦੂषਿਤਃ। ਹਾ ਪ੍ਰਿਯੇਤਿ ਰੁਦਨ੍ ਧੈਰ੍ਯਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਨ੍ਯਪਤਤ੍ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ
ਸੀਤਾ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਦੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਰਾਮ ਦੀ ਹਾਲਤ ਖਰਾਬ ਹੋ ਗਈ; 'ਹਾਏ ਮੇਰੀ ਪ੍ਰੀਤਮ!' ਆਖ ਕੇ, ਧੀਰਜ ਛੱਡ ਕੇ, ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਹृਦਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ ਬਹੁਸ਼ਸ੍ਤਮਲਂਕਾਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਨਿਸ਼ਸ਼੍ਵਾਸ ਭृਸ਼ਂ ਸਰ੍ਪੋ ਬਿਲਸ੍ਥ ਇਵ ਰੋषਿਤਃ
ਉਹ ਸੋਹਣੇ ਗਹਿਣੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਨਾਲ ਲਾ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਗਹਿਰੀ ਆਹ ਭਰੀ, ਜਿਵੇਂ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਸੱਪ।
ਅਵਿਚ੍ਛਿਨ੍ਨਾਸ਼੍ਰੁਵੇਗਸ੍ਤੁ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਤਃ। ਪਰਿਦੇਵਯਿਤੁਂ ਦੀਨਂ ਰਾਮਃ ਸਮੁਪਚਕ੍ਰਮੇ
ਰਾਮ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਪਾਸ ਸੌਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਵਿਰਤ ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਵਿਲਾਪ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਪਸ਼੍ਯ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣ ਵੈਦੇਹ੍ਯਾ ਸਂਤ੍ਯਕ੍ਤਂ ਹ੍ਰਿਯਮਾਣਯਾ। ਉਤ੍ਤਰੀਯਮਿਦਂ ਭੂਮੌ ਸ਼ਰੀਰਾਦ੍ ਭੂषਣਾਨਿ ਚ
ਲਕਸ਼ਮਣ, ਵੇਖੋ, ਵੈਦੇਹੀ ਨੇ ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਇਆ ਗਿਆ, ਆਪਣਾ ਉਪਰਲਾ ਕਪੜਾ ਤੇ ਗਹਣੇ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੇ।
ਸ਼ਾਦ੍ਵਲਿਨ੍ਯਾਂ ਧ੍ਰੁਵਂ ਭੂਮ੍ਯਾਂ ਸੀਤਯਾ ਹ੍ਰਿਯਮਾਣਯਾ। ਉਤ੍ਸृष੍ਟਂ ਭੂषਣਮਿਦਂ ਤਥਾ ਰੂਪਂ ਹਿ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਇਹ ਗਹਣਾ, ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਸੀਤਾ ਨੇ ਹਰੀਏ ਹੋਏ ਘਾਹ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੁੱਟਿਆ ਸੀ; ਇਸ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਤੋਂ ਇਹੀ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਰਾਮੇਣ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਨਾਹਂ ਜਾਨਾਮਿ ਕੇਯੂਰੇ ਨਾਹਂ ਜਾਨਾਮਿ ਕੁਣ੍ਡਲੇ
ਰਾਮ ਦੇ ਇਹ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਨਾ ਤਾਂ ਕੇਯੂਰ ਪਛਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਨਾ ਹੀ ਕੁੰਡਲ।"
ਨੂਪੁਰੇ ਤ੍ਵਭਿਜਾਨਾਮਿ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪਾਦਾਭਿਵਨ੍ਦਨਾਤ੍। ਤਤਸ੍ਤੁ ਰਾਘਵੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸੁਗ੍ਰੀਵਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਪਰ ਮੈਂ ਨੂਪੁਰ ਪਛਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਫਿਰ ਰਾਘਵ ਨੇ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਬ੍ਰੂਹਿ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਕਂ ਦੇਸ਼ਂ ਹ੍ਰਿਯਨ੍ਤੀ ਲਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਤ੍ਵਯਾ। ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ ਰੌਦ੍ਰਰੂਪੇਣ ਮਮ ਪ੍ਰਾਣਪ੍ਰਿਯਾ ਹृਤਾ
ਸੁਗਰੀਵ, ਦੱਸੋ, ਕਿਸ ਥਾਂ ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਪ੍ਰਾਣ-ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਇਕ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਲੈ ਗਿਆ, ਵੇਖਿਆ ਸੀ?
ਕ੍ਵ ਵਾ ਵਸਤਿ ਤਦ੍ ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਮਹਦ੍ ਵ੍ਯਸਨਦਂ ਮਮ। ਯਨ੍ਨਿਮਿਤ੍ਤਮਹਂ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਨਾਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍
ਕਿੱਥੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਦਿੱਤਾ? ਉਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ।
ਹਰਤਾ ਮੈਥਿਲੀਂ ਯੇਨ ਮਾਂ ਚ ਰੋषਯਤਾ ਧ੍ਰੁਵਮ੍। ਆਤ੍ਮਨੋ ਜੀਵਿਤਾਨ੍ਤਾਯ ਮृਤ੍ਯੁਦ੍ਵਾਰਮਪਾਵृਤਮ੍
ਜਿਸ ਨੇ ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਨੇ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਆਪਣੇ ਮੌਤ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹ ਲਿਆ ਹੈ।