ਤਤਃ ਸ ਸੁਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਹਨੂਮਾਨ੍ ਮਾਰੁਤਾਤ੍ਮਜਃ। ਜਗਾਮਾਦਾਯ ਤੌ ਵੀਰੌ ਹਰਿਰਾਜਾਯ ਰਾਘਵੌ
ਫਿਰ ਹਨੂਮਾਨ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੈ ਤੇ ਹਵਾ ਦਾ ਪੁੱਤ ਹੈ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਰੂਪਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਵਾਨਰਂ ਰੂਪਮਾਸ੍ਥਿਤਃ। ਪृष੍ਠਮਾਰੋਪ੍ਯ ਤੌ ਵੀਰੌ ਜਗਾਮ ਕਪਿਕੁਞ੍ਜਰਃ
ਉਹ ਭਿਖਾਰੀ ਦਾ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ ਵਾਨਰ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਪਿੱਠ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਕਪਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਚਲ ਪਿਆ।
ਸ ਤੁ ਵਿਪੁਲਯਸ਼ਾਃ ਕਪਿਪ੍ਰਵੀਰਃ ਪਵਨਸੁਤਃ ਕृਤਕृਤ੍ਯਵਤ੍ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਃ। ਗਿਰਿਵਰਮੁਰੁਵਿਕ੍ਰਮਃ ਪ੍ਰਯਾਤਃ ਸ ਸ਼ੁਭਮਤਿਃ ਸਹ ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਾਭ੍ਯਾਮ੍
ਉਹ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਤੇ ਤਾਕਤ ਵੱਡੀ ਹੈ, ਹਵਾ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਚੰਗੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ, ਰਾਮ ਤੇ ਲਖ਼ਮਣ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਤੁਰ ਪਿਆ।
thumb|ਪਞ੍ਚਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਕਿष੍ਕਿਨ੍ਧਾਕਾਣ੍ਡੇ ਪਞ੍ਚਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੪-
ਹੁਣ ਪੰਜਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ। ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਕਾਂਡ ਦਾ ਪੰਜਵਾਂ ਸਰਗ ਇਥੇ ਮੁਕਦਾ ਹੈ।
ऋष੍ਯਮੂਕਾਤ੍ ਤੁ ਹਨੁਮਾਨ੍ ਗਤ੍ਵਾ ਤਂ ਮਲਯਂ ਗਿਰਿਮ੍। ਆਚਚਕ੍ਸ਼ੇ ਤਦਾ ਵੀਰੌ ਕਪਿਰਾਜਾਯ ਰਾਘਵੌ
ਰਿਸ਼ਯਮੂਕ ਤੋਂ ਹਨੂਮਾਨ ਮਲਯਾ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਗਿਆ ਤੇ ਵਾਨਰ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੋਵੇਂ ਰਾਘਵ ਵੀਰਾਂ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਦਿੱਤੀ।
ਅਯਂ ਰਾਮੋ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਦृਢਵਿਕ੍ਰਮਃ। ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਨ ਸਹ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਰਾਮੋऽਯਂ ਸਤ੍ਯਵਿਕ੍ਰਮਃ
ਇਹ ਰਾਮ ਹੈ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਪੱਕਾ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਲਖ਼ਮਣ ਨਾਲ ਆਇਆ ਹੈ; ਇਹ ਰਾਮ ਸੱਚਮੁੱਚ ਦਿਲੇਰੀ ਵਿੱਚ ਸਥਿਰ ਹੈ।
ਇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੂਣਾਂ ਕੁਲੇ ਜਾਤੋ ਰਾਮੋ ਦਸ਼ਰਥਾਤ੍ਮਜਃ। ਧਰ੍ਮੇ ਨਿਗਦਿਤਸ਼੍ਚੈਵ ਪਿਤੁਰ੍ਨਿਰ੍ਦੇਸ਼ਕਾਰਕਃ
ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜੰਮਿਆ, ਰਾਮ ਦਸ਼ਰਥ ਦਾ ਪੁੱਤ ਹੈ। ਉਹ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ ਤੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਰਾਜਸੂਯਾਸ਼੍ਵਮੇਧੈਸ਼੍ਚ ਵਹ੍ਨਿਰ੍ਯੇਨਾਭਿਤਰ੍ਪਿਤਃ। ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਸ਼੍ਚ ਤਥੋਤ੍ਸृष੍ਟਾ ਗਾਵਃ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਉਸ ਨੇ ਰਾਜਸੂਯ ਤੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਗਾਂ ਰਾਹੀਂ ਅੱਗ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਵਸਤੋऽਰਣ੍ਯੇ ਨਿਯਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਰਾਵਣੇਨ ਹृਤਾ ਭਾਰ੍ਯਾ ਸ ਤ੍ਵਾਂ ਸ਼ਰਣਮਾਗਤਃ
ਇਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਜਦ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਰਾਵਣ ਵਲੋਂ ਚੁੱਕ ਲਈ ਗਈ। ਹੁਣ ਉਹ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਆਇਆ ਹੈ।
ਭਵਤਾ ਸਖ੍ਯਕਾਮੌ ਤੌ ਭ੍ਰਾਤਰੌ ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੌ। ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਚਾਰ੍ਚਯਸ੍ਵੈਤੌ ਪੂਜਨੀਯਤਮਾਵੁਭੌ
ਤੂੰ ਰਾਮ ਤੇ ਲਖ਼ਮਣ, ਦੋਵੇਂ ਭਰਾਵਾਂ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਦੋਸਤੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਨੂੰ ਆਦਰ ਦੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਵਾਗਤ ਕਰ ਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਦੋਵੇਂ ਸਭ ਤੋਂ ਆਦਰਨੀਯ ਹਨ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਹਨੂਮਤੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਵਾਨਰਾਧਿਪਃ। ਦਰ੍ਸ਼ਨੀਯਤਮੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯੋਵਾਚ ਚ ਰਾਘਵਮ੍
ਹਨੂਮਾਨ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੁਗਰੀਵ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਭਵਾਨ੍ ਧਰ੍ਮਵਿਨੀਤਸ਼੍ਚ ਸੁਤਪਾਃ ਸਰ੍ਵਵਤ੍ਸਲਃ। ਆਖ੍ਯਾਤਾ ਵਾਯੁਪੁਤ੍ਰੇਣ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤੋ ਮੇ ਭਵਦ੍ਗੁਣਾਃ
ਤੂੰ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਨਿਯਮਤ, ਤਪ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਹਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਤੇਰੇ ਗੁਣ ਮੈਨੂੰ ਸੱਚੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸੇ ਹਨ।
ਤਨ੍ਮਮੈਵੈष ਸਤ੍ਕਾਰੋ ਲਾਭਸ਼੍ਚੈਵੋਤ੍ਤਮਃ ਪ੍ਰਭੋ। ਯਤ੍ਤ੍ਵਮਿਚ੍ਛਸਿ ਸੌਹਾਰ੍ਦਂ ਵਾਨਰੇਣ ਮਯਾ ਸਹ
ਇਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਆਦਰ ਤੇ ਵੱਡੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੈ, ਪ੍ਰਭੂ, ਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰੇ, ਇੱਕ ਵਾਨਰ, ਨਾਲ ਦੋਸਤੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਰੋਚਤੇ ਯਦਿ ਮੇ ਸਖ੍ਯਂ ਬਾਹੁਰੇष ਪ੍ਰਸਾਰਿਤਃ। ਗृਹ੍ਯਤਾਂ ਪਾਣਿਨਾ ਪਾਣਿਰ੍ਮਰ੍ਯਾਦਾ ਬਧ੍ਯਤਾਂ ਧ੍ਰੁਵਾ
ਜੇ ਮੇਰੀ ਦੋਸਤੀ ਤੈਨੂੰ ਚੰਗੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਬਾਂਹ ਵਧਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਪਾ ਤੇ ਦੋਸਤੀ ਦਾ ਬੰਧਨ ਪੱਕਾ ਕਰ।
ਏਤਤ੍ ਤੁ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸੁਗ੍ਰੀਵਸ੍ਯ ਸੁਭਾषਿਤਮ੍। ਸਮ੍ਪ੍ਰਹृष੍ਟਮਨਾ ਹਸ੍ਤਂ ਪੀਡਯਾਮਾਸ ਪਾਣਿਨਾ
ਸੁਗਰੀਵ ਦੀ ਸੁਣੀ-ਸੁਣਾਈ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਨਾਲ ਸੁਗਰੀਵ ਦਾ ਹੱਥ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜਿਆ।
ਹृष੍ਟਃ ਸੌਹृਦਮਾਲਮ੍ਬ੍ਯ ਪਰ੍ਯष੍ਵਜਤ ਪੀਡਿਤਮ੍। ਤਤੋ ਹਨੂਮਾਨ੍ ਸਂਤ੍ਯਜ੍ਯ ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਰੂਪਮਰਿਂਦਮਃ
ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਦੋਸਤੀ ਦਾ ਬੰਧਨ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾਇਆ। ਫਿਰ ਹਨੂਮਾਨ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਭਿਖਾਰੀ ਦਾ ਰੂਪ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਕਾष੍ਠਯੋਃ ਸ੍ਵੇਨ ਰੂਪੇਣ ਜਨਯਾਮਾਸ ਪਾਵਕਮ੍। ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਂ ਤਤੋ ਵਹ੍ਨਿਂ ਪੁष੍ਪੈਰਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਸਤ੍ਕृਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦੋ ਲੱਕੜੀਆਂ ਰਗੜ ਕੇ ਅੱਗ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਉਸ ਜਲਦੀ ਹੋਈ ਅੱਗ ਨੂੰ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਤਯੋਰ੍ਮਧ੍ਯੇ ਤੁ ਸੁਪ੍ਰੀਤੋ ਨਿਦਧੌ ਸੁਸਮਾਹਿਤਃ। ਤਤੋऽਗ੍ਨਿਂ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਂ ਤੌ ਚਕ੍ਰਤੁਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਗ ਨੂੰ ਦੋਨਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਰੱਖਿਆ। ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਉਸ ਜਲਦੀ ਹੋਈ ਅੱਗ ਦੀ ਘੁੰਮ ਕੇ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ।
ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਰਾਘਵਸ਼੍ਚੈਵ ਵਯਸ੍ਯਤ੍ਵਮੁਪਾਗਤੌ। ਤਤਃ ਸੁਪ੍ਰੀਤਮਨਸੌ ਤਾਵੁਭੌ ਹਰਿਰਾਘਵੌ
ਸੁਗਰੀਵ ਅਤੇ ਰਾਮ ਨੇ ਦੋਸਤੀ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਦੋਵੇਂ—ਵਾਨਰ ਅਤੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ—ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਗਏ।
ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਭਿਵੀਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੌ ਨ ਤृਪ੍ਤਿਮਭਿਜਗ੍ਮਤੁਃ। ਤ੍ਵਂ ਵਯਸ੍ਯੋऽਸਿ ਹृਦ੍ਯੋ ਮੇ ਹ੍ਯੇਕਂ ਦੁਃਖਂ ਸੁਖਂ ਚ ਨੌ
ਉਹ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਤੱਕਦੇ ਰਹੇ, ਪਰ ਰੱਜੇ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਦੋਸਤ ਹੈਂ, ਹੁਣ ਤੋਂ ਸਾਡਾ ਦੁੱਖ ਤੇ ਸੁਖ ਇਕ ਹੋਵੇਗਾ।
ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਰਾਘਵਂ ਵਾਕ੍ਯਮਿਤ੍ਯੁਵਾਚ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਵਤ੍। ਤਤਃ ਸੁਪਰ੍ਣਬਹੁਲਾਂ ਭਙ੍ਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਾਖਾਂ ਸੁਪੁष੍ਪਿਤਾਮ੍
ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਕਿਹਾ। ਫਿਰ, ਗਰੁੜ ਰੁੱਖ ਦੀ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਟਾਹਣੀ ਤੋੜੀ।
ਸਾਲਸ੍ਯਾਸ੍ਤੀਰ੍ਯ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਨਿषਸਾਦ ਸਰਾਘਵਃ। ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਾਯਾਥ ਸਂਹृष੍ਟੋ ਹਨੁਮਾਨ੍ ਮਾਰੁਤਾਤ੍ਮਜਃ
ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਉਹ ਟਾਹਣੀ ਪਸਾਰ ਕੇ ਰਾਮ ਦੇ ਨਾਲ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਹਨੂਮਾਨ—ਪਵਨ ਪੁੱਤਰ—ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ।
ਸ਼ਾਖਾਂ ਚਨ੍ਦਨਵृਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਦਦੌ ਪਰਮਪੁष੍ਪਿਤਾਮ੍। ਤਤਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਃ ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਮਧੁਰਯਾ ਗਿਰਾ
ਚੰਦਨ ਰੁੱਖ ਦੀ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਟਾਹਣੀ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ, ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਨਰਮ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਤਦਾ ਰਾਮਂ ਹਰ੍षਵ੍ਯਾਕੁਲਲੋਚਨਃ। ਅਹਂ ਵਿਨਿਕृਤੋ ਰਾਮ ਚਰਾਮੀਹ ਭਯਾਰ੍ਦਿਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਰਾਮ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ: 'ਰਾਮ, ਮੈਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਡਰ ਦੇ ਕਾਰਨ ਭਟਕਦਾ ਫਿਰਦਾ ਹਾਂ।'
ਹृਤਭਾਰ੍ਯੋ ਵਨੇ ਤ੍ਰਸ੍ਤੋ ਦੁਰ੍ਗਮੇਤਦੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤਃ। ਸੋऽਹਂ ਤ੍ਰਸ੍ਤੋ ਵਨੇ ਭੀਤੋ ਵਸਾਮ੍ਯੁਦ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਚੇਤਨਃ
ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਲੈ ਜਾਈ ਗਈ ਹੈ, ਮੈਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ, ਇਸ ਔਖੀ ਥਾਂ ਤੇ ਆਸਰਾ ਲੈ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਡਰ ਅਤੇ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਰਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਵਾਲਿਨਾ ਨਿਕृਤੋ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਕृਤਵੈਰਸ਼੍ਚ ਰਾਘਵ। ਵਾਲਿਨੋ ਮੇ ਮਹਾਭਾਗ ਭਯਾਰ੍ਤਸ੍ਯਾਭਯਂ ਕੁਰੁ
ਮੇਰੇ ਭਰਾ ਵਾਲੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਤੇ ਮੈਂ ਉਸ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ, ਰਾਮ। ਮਹਾਨ ਰਾਮ, ਮੈਨੂੰ ਵਾਲੀ ਤੋਂ ਡਰ ਮੁਕਾ ਦੇ, ਮੈਂ ਡਰ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹਾਂ।
ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥ ਭਯਂ ਮੇ ਨ ਭਵੇਦ੍ ਯਥਾ। ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞੋ ਧਰ੍ਮਵਤ੍ਸਲਃ
ਤੂੰ ਕਾਕੁਤਸਥ ਵੰਸ਼ੀ ਹੋ ਕੇ ਐਸਾ ਕਰ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਡਰ ਨਾ ਰਹੇ। ਐਸਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਚਮਕਦਾਰ, ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਰਾਮ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਃ ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ। ਉਪਕਾਰਫਲਂ ਮਿਤ੍ਰਂ ਵਿਦਿਤਂ ਮੇ ਮਹਾਕਪੇ
ਕਾਕੁਤਸਥ ਨੇ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ, ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: 'ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਵੱਡੇ ਵਾਨਰ, ਦੋਸਤ ਉਹ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਸਹਾਇਤਾ ਦਾ ਫਲ ਦੇਵੇ।'
ਵਾਲਿਨਂ ਤਂ ਵਧਿष੍ਯਾਮਿ ਤਵ ਭਾਰ੍ਯਾਪਹਾਰਿਣਮ੍। ਅਮੋਘਾਃ ਸੂਰ੍ਯਸਂਕਾਸ਼ਾ ਮਮੇਮੇ ਨਿਸ਼ਿਤਾਃ ਸ਼ਰਾਃ
ਮੈਂ ਉਸ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ ਲੈ ਲਈ। ਮੇਰੇ ਇਹ ਤਿੱਖੇ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ, ਕਦੇ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਵਾਲਿਨਿ ਦੁਰ੍ਵृਤ੍ਤੇ ਨਿਪਤਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਵੇਗਿਤਾਃ। ਕਙ੍ਕਪਤ੍ਰਪ੍ਰਤਿਚ੍ਛਨ੍ਨਾ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼ਨਿਸਂਨਿਭਾਃ
ਉਹ ਮੰਦ-ਚਿੱਤ ਵਾਲੀ ਵਾਲੀ ਉੱਤੇ ਇਹ ਤੀਰ, ਗਿੱਧ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਜਰ ਵਾਂਗ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪੈਣਗੇ।