ਸੁਖਾਰ੍ਹਸ੍ਯ ਮਹਾਰ੍ਹਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਭੂਤਹਿਤਾਤ੍ਮਨਃ। ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯੇਣ ਵਿਹੀਨਸ੍ਯ ਵਨਵਾਸੇ ਰਤਸ੍ਯ ਚ
ਜੋ ਸੁਖ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਦੇ ਲਾਇਕ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਸਾਰੀਆਂ ਜਿੰਦਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੁਣ ਰਾਜ ਤੋਂ ਵੰਞ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਲੈ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਪਹृਤਾ ਭਾਰ੍ਯਾ ਰਹਿਤੇ ਕਾਮਰੂਪਿਣਾ। ਤਚ੍ਚ ਨ ਜ੍ਞਾਯਤੇ ਰਕ੍ਸ਼ਃ ਪਤ੍ਨੀ ਯੇਨਾਸ੍ਯ ਵਾ ਹृਤਾ
ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜੋ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਬਦਲ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਇਕੱਲੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਲੈ ਗਿਆ; ਨਾ ਤਾਂ ਉਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦਾ ਪਤਾ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਹਾਲਤ ਦਾ।
ਦਨੁਰ੍ਨਾਮ ਦਿਤੇਃ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸ਼ਾਪਾਦ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਤਾਂ ਗਤਃ। ਆਖ੍ਯਾਤਸ੍ਤੇਨ ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਸਮਰ੍ਥੋ ਵਾਨਰਾਧਿਪਃ
ਦਿਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦਨੁ, ਸ਼ਾਪ ਕਾਰਨ ਰਾਕਸ਼ਸ ਬਣ ਗਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਗਰੀਵ, ਜੋ ਵਾਨਰਾਂ ਦਾ ਤਾਕਤਵਰ ਮੁਖੀ ਹੈ, ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਸ ਜ੍ਞਾਸ੍ਯਤਿ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਸ੍ਤਵ ਭਾਰ੍ਯਾਪਹਾਰਿਣਮ੍। ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦਨੁਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਭ੍ਰਾਜਮਾਨੋ ਦਿਵਂ ਗਤਃ
ਉਹ ਮਹਾਂਵੀਰ ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਲੱਭ ਲਵੇਗਾ; ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਦਨੁ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਏਤਤ੍ ਤੇ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਯਾਥਾਤਥ੍ਯੇਨ ਪृਚ੍ਛਤਃ। ਅਹਂ ਚੈਵ ਚ ਰਾਮਸ਼੍ਚ ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤੌ
ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਸੱਚ-ਸੱਚ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ; ਮੈਂ ਤੇ ਰਾਮ ਦੋਵੇਂ ਸੁਗਰੀਵ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਚੁੱਕੇ ਹਾਂ।
ਏष ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਵਿਤ੍ਤਾਨਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਚਾਨੁਤ੍ਤਮਂ ਯਸ਼ਃ। ਲੋਕਨਾਥਃ ਪੁਰਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਨਾਥਮਿਚ੍ਛਤਿ
ਉਹ, ਜਿਸ ਨੇ ਦੌਲਤ ਦਾਨ ਕਰਕੇ ਉੱਚੀ ਇੱਜ਼ਤ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਹੁਣ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਰੱਖਵਾਲਾ ਬਣਾਉਣ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸੀਤਾ ਯਸ੍ਯ ਸ੍ਨੁषਾ ਚਾਸੀਚ੍ਛਰਣ੍ਯੋ ਧਰ੍ਮਵਤ੍ਸਲਃ। ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸ਼ਰਣ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਃ
ਜਿਸ ਦੀ ਪੁੱਤਣੀ ਸੀਤਾ ਸੀ, ਜੋ ਸ਼ਰਨ ਦਿੰਦਾ ਅਤੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਆਪ ਵੀ ਸ਼ਰਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਸੁਗਰੀਵ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਆ ਗਿਆ।
ਸਰ੍ਵਲੋਕਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸ਼ਰਣ੍ਯਃ ਸ਼ਰਣਂ ਪੁਰਾ। ਗੁਰੁਰ੍ਮੇ ਰਾਘਵਃ ਸੋऽਯਂ ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਃ
ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰੱਖਵਾਲਾ, ਧਰਮਵਾਨ ਅਤੇ ਸ਼ਰਨਯੋਗ ਸੀ, ਮੇਰਾ ਗੁਰੂ ਰਾਘਵ ਹੁਣ ਸੁਗਰੀਵ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਾਦੇ ਸਤਤਂ ਪ੍ਰਸੀਦੇਯੁਰਿਮਾਃ ਪ੍ਰਜਾਃ। ਸ ਰਾਮੋ ਵਾਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਾਦਮਭਿਕਾਂਕ੍ਸ਼ਤੇ
ਜਿਸ ਦੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਰਾਮ ਹੁਣ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਮਿਹਰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਯੇਨ ਸਰ੍ਵਗੁਣੋਪੇਤਾਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਸਰ੍ਵਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ। ਮਾਨਿਤਾਃ ਸਤਤਂ ਰਾਜ੍ਞਾ ਸਦਾ ਦਸ਼ਰਥੇਨ ਵੈ
ਜਿਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ, ਜੋ ਹਰ ਗੁਣ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ, ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ—ਉਹ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯਾਯਂ ਪੂਰ੍ਵਜਃ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ। ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਵਾਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਤੁ ਰਾਮਃ ਸ਼ਰਣਮਾਗਤਃ
ਉਸ ਦਾ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਰਾਮ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸੁਗਰੀਵ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਸ਼ੋਕਾਭਿਭੂਤੇ ਰਾਮੇ ਤੁ ਸ਼ੋਕਾਰ੍ਤੇ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤੇ। ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਸਹ ਯੂਥਪੈਃ
ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਸ਼ਰਨ ਲੈਣ ਆਇਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਉਸ ਉੱਤੇ ਮਿਹਰ ਕਰੇ।
ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਾਣਂ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਂ ਕਰੁਣਂ ਸਾਸ਼੍ਰੁਪਾਤਨਮ੍। ਹਨੂਮਾਨ੍ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚੇਦਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਾਕ੍ਯਵਿਸ਼ਾਰਦਃ
ਜਦੋਂ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ ਨੇ ਦੁੱਖ ਭਰੀ, ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਵਾਕ-ਚਤੁਰ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਈਦृਸ਼ਾ ਬੁਦ੍ਧਿਸਮ੍ਪਨ੍ਨਾ ਜਿਤਕ੍ਰੋਧਾ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਃ। ਦ੍ਰष੍ਟਵ੍ਯਾ ਵਾਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮਾਗਤਾਃ
ਜਿਹੜੇ ਇੰਨੀ ਸਮਝ ਵਾਲੇ, ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਹ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ ਵਾਕਈ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਸ ਹਿ ਰਾਜ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਵਿਭ੍ਰष੍ਟਃ ਕृਤਵੈਰਸ਼੍ਚ ਵਾਲਿਨਾ। ਹृਤਦਾਰੋ ਵਨੇ ਤ੍ਰਸ੍ਤੋ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਵਿਨਿਕृਤੋ ਭृਸ਼ਮ੍
ਉਹ ਰਾਜ ਤੋਂ ਵੰਞ ਗਿਆ, ਵਾਲੀ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਵੈਰ ਪਾ ਲਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਲੈ ਗਈ, ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਭਰਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਸ ਸਾਹਾਯ੍ਯਂ ਯੁਵਯੋਰ੍ਭਾਸ੍ਕਰਾਤ੍ਮਜਃ। ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਸਹ ਚਾਸ੍ਮਾਭਿਃ ਸੀਤਾਯਾਃ ਪਰਿਮਾਰ੍ਗਣੇ
ਸੂਰਜ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੁਗਰੀਵ, ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਦੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਵਿਚ ਜਰੂਰ ਮਦਦ ਕਰੇਗਾ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਹਨੁਮਾਨ੍ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਮਧੁਰਯਾ ਗਿਰਾ। ਬਭਾषੇ ਸਾਧੁ ਗਚ੍ਛਾਮਃ ਸੁਗ੍ਰੀਵਮਿਤਿ ਰਾਘਵਮ੍
ਇਹ ਮਿੱਠੀ ਤੇ ਨਰਮ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਕਹਿ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਚਲੋ, ਸੁਗਰੀਵ ਕੋਲ ਜਾਈਏ।'
ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤਂ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਹਨੂਮਨ੍ਤਂ ਸ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ। ਪ੍ਰਤਿਪੂਜ੍ਯ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਮਿਦਂ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਰਾਘਵਮ੍
ਧਰਮਵਾਨ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਦੀ ਯਥਾ-ਉਚਿਤ ਆਦਰ ਕਰਕੇ, ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਕਪਿਃ ਕਥਯਤੇ ਹृष੍ਟੋ ਯਥਾਯਂ ਮਾਰੁਤਾਤ੍ਮਜਃ। ਕृਤ੍ਯਵਾਨ੍ ਸੋऽਪਿ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਕृਤਕृਤ੍ਯੋऽਸਿ ਰਾਘਵ
ਹਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤ ਕਪਿ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਉਹ ਆਪਣਾ ਫਰਜ ਨਿਭਾ ਕੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਰਾਘਵ, ਤੂੰ ਵੀ ਆਪਣਾ ਮਕਸਦ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਮੁਖਵਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਹृष੍ਟਸ਼੍ਚ ਭਾषਤੇ। ਨਾਨृਤਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਵੀਰੋ ਹਨੂਮਾਨ੍ ਮਾਰੁਤਾਤ੍ਮਜਃ
ਹਨੂਮਾਨ, ਹਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਖੁਸ਼ ਚਿਹਰਾ ਤੇ ਸਾਫ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵੀਰ ਕਦੇ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦਾ।
ਤਤਃ ਸ ਸੁਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਹਨੂਮਾਨ੍ ਮਾਰੁਤਾਤ੍ਮਜਃ। ਜਗਾਮਾਦਾਯ ਤੌ ਵੀਰੌ ਹਰਿਰਾਜਾਯ ਰਾਘਵੌ
ਫਿਰ ਹਨੂਮਾਨ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੈ ਤੇ ਹਵਾ ਦਾ ਪੁੱਤ ਹੈ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਰੂਪਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਵਾਨਰਂ ਰੂਪਮਾਸ੍ਥਿਤਃ। ਪृष੍ਠਮਾਰੋਪ੍ਯ ਤੌ ਵੀਰੌ ਜਗਾਮ ਕਪਿਕੁਞ੍ਜਰਃ
ਉਹ ਭਿਖਾਰੀ ਦਾ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ ਵਾਨਰ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਪਿੱਠ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਕਪਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਚਲ ਪਿਆ।
ਸ ਤੁ ਵਿਪੁਲਯਸ਼ਾਃ ਕਪਿਪ੍ਰਵੀਰਃ ਪਵਨਸੁਤਃ ਕृਤਕृਤ੍ਯਵਤ੍ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਃ। ਗਿਰਿਵਰਮੁਰੁਵਿਕ੍ਰਮਃ ਪ੍ਰਯਾਤਃ ਸ ਸ਼ੁਭਮਤਿਃ ਸਹ ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਾਭ੍ਯਾਮ੍
ਉਹ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਤੇ ਤਾਕਤ ਵੱਡੀ ਹੈ, ਹਵਾ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਚੰਗੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ, ਰਾਮ ਤੇ ਲਖ਼ਮਣ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਤੁਰ ਪਿਆ।
thumb|ਪਞ੍ਚਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਕਿष੍ਕਿਨ੍ਧਾਕਾਣ੍ਡੇ ਪਞ੍ਚਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੪-
ਹੁਣ ਪੰਜਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ। ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਕਾਂਡ ਦਾ ਪੰਜਵਾਂ ਸਰਗ ਇਥੇ ਮੁਕਦਾ ਹੈ।
ऋष੍ਯਮੂਕਾਤ੍ ਤੁ ਹਨੁਮਾਨ੍ ਗਤ੍ਵਾ ਤਂ ਮਲਯਂ ਗਿਰਿਮ੍। ਆਚਚਕ੍ਸ਼ੇ ਤਦਾ ਵੀਰੌ ਕਪਿਰਾਜਾਯ ਰਾਘਵੌ
ਰਿਸ਼ਯਮੂਕ ਤੋਂ ਹਨੂਮਾਨ ਮਲਯਾ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਗਿਆ ਤੇ ਵਾਨਰ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੋਵੇਂ ਰਾਘਵ ਵੀਰਾਂ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਦਿੱਤੀ।
ਅਯਂ ਰਾਮੋ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਦृਢਵਿਕ੍ਰਮਃ। ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਨ ਸਹ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਰਾਮੋऽਯਂ ਸਤ੍ਯਵਿਕ੍ਰਮਃ
ਇਹ ਰਾਮ ਹੈ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਪੱਕਾ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਲਖ਼ਮਣ ਨਾਲ ਆਇਆ ਹੈ; ਇਹ ਰਾਮ ਸੱਚਮੁੱਚ ਦਿਲੇਰੀ ਵਿੱਚ ਸਥਿਰ ਹੈ।
ਇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੂਣਾਂ ਕੁਲੇ ਜਾਤੋ ਰਾਮੋ ਦਸ਼ਰਥਾਤ੍ਮਜਃ। ਧਰ੍ਮੇ ਨਿਗਦਿਤਸ਼੍ਚੈਵ ਪਿਤੁਰ੍ਨਿਰ੍ਦੇਸ਼ਕਾਰਕਃ
ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜੰਮਿਆ, ਰਾਮ ਦਸ਼ਰਥ ਦਾ ਪੁੱਤ ਹੈ। ਉਹ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ ਤੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਰਾਜਸੂਯਾਸ਼੍ਵਮੇਧੈਸ਼੍ਚ ਵਹ੍ਨਿਰ੍ਯੇਨਾਭਿਤਰ੍ਪਿਤਃ। ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਸ਼੍ਚ ਤਥੋਤ੍ਸृष੍ਟਾ ਗਾਵਃ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਉਸ ਨੇ ਰਾਜਸੂਯ ਤੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਗਾਂ ਰਾਹੀਂ ਅੱਗ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਵਸਤੋऽਰਣ੍ਯੇ ਨਿਯਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਰਾਵਣੇਨ ਹृਤਾ ਭਾਰ੍ਯਾ ਸ ਤ੍ਵਾਂ ਸ਼ਰਣਮਾਗਤਃ
ਇਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਜਦ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਰਾਵਣ ਵਲੋਂ ਚੁੱਕ ਲਈ ਗਈ। ਹੁਣ ਉਹ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਆਇਆ ਹੈ।
ਭਵਤਾ ਸਖ੍ਯਕਾਮੌ ਤੌ ਭ੍ਰਾਤਰੌ ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੌ। ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਚਾਰ੍ਚਯਸ੍ਵੈਤੌ ਪੂਜਨੀਯਤਮਾਵੁਭੌ
ਤੂੰ ਰਾਮ ਤੇ ਲਖ਼ਮਣ, ਦੋਵੇਂ ਭਰਾਵਾਂ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਦੋਸਤੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਨੂੰ ਆਦਰ ਦੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਵਾਗਤ ਕਰ ਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਦੋਵੇਂ ਸਭ ਤੋਂ ਆਦਰਨੀਯ ਹਨ।