ਭਾਵ੍ਯੋ ਰਾਜ੍ਯਾਗਮਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸੁਗ੍ਰੀਵਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਯਦਯਂ ਕृਤ੍ਯਵਾਨ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਕृਤ੍ਯਂ ਚੈਤਦੁਪਾਗਤਮ੍
ਸੁਗਰੀਵ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਲਈ ਰਾਜ ਆਉਣਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੇ ਯੋਗ ਸਾਥੀ ਪਾ ਲਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਕੰਮ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤਤਃ ਪਰਮਸਂਹृष੍ਟੋ ਹਨੂਮਾਨ੍ ਪ੍ਲਵਗੋਤ੍ਤਮਃ। ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਤਤੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਰਾਮਂ ਵਾਕ੍ਯਵਿਸ਼ਾਰਦਃ
ਫਿਰ ਹਨੂਮਾਨ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੂੰ, ਜੋ ਬੋਲ ਚਲਣ ਵਿਚ ਨਿਪੁਣ ਸੀ, ਇਹ ਬੋਲ ਬੋਲੇ।
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੋ ਰਾਮਚੋਦਿਤਃ। ਆਚਚਕ੍ਸ਼ੇ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਰਾਮਂ ਦਸ਼ਰਥਾਤ੍ਮਜਮ੍
ਉਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ, ਰਾਮ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਾਮ, ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ।
ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥੋ ਨਾਮ ਦ੍ਯੁਤਿਮਾਨ੍ ਧਰ੍ਮਵਤ੍ਸਲਃ। ਚਾਤੁਰ੍ਵਰ੍ਣ੍ਯਂ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮੇਣ ਨਿਤ੍ਯਮੇਵਾਭਿਪਾਲਯਨ੍
ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਦਸ਼ਰਥ ਸੀ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਸੀ; ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਾਰ ਵਰਨਾਂ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਰੱਖਦਾ ਸੀ।
ਨ ਦ੍ਵੇष੍ਟਾ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਤਸ੍ਯ ਸ ਤੁ ਦ੍ਵੇष੍ਟਿ ਨ ਕਂਚਨ। ਸ ਤੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਭੂਤੇषੁ ਪਿਤਾਮਹ ਇਵਾਪਰਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਵਿਅਰ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਤੇ ਕੋਈ ਵੀ ਉਸ ਨਾਲ ਵਿਅਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਸੀ; ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਦੂਜੇ ਪਿਤਾਮਾ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਅਗ੍ਨਿष੍ਟੋਮਾਦਿਭਿਰ੍ਯਜ੍ਞੈਰਿष੍ਟਵਾਨਾਪ੍ਤਦਕ੍ਸ਼ਿਣੈਃ। ਤਸ੍ਯਾਯਂ ਪੂਰ੍ਵਜਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਰਾਮੋ ਨਾਮ ਜਨੈਃ ਸ਼੍ਰੁਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਅਗਨਿਸ਼ਟੋਮ ਆਦਿ ਯਜਨਾਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਵੱਡੀਆਂ ਦਾਨ ਦਿੱਤੀਆਂ; ਉਸ ਦਾ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਰਾਮ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਰਣ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਪਿਤੁਰ੍ਨਿਰ੍ਦੇਸ਼ਪਾਰਗਃ। ਜ੍ਯੇष੍ਠੋ ਦਸ਼ਰਥਸ੍ਯਾਯਂ ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਗੁਣਵਤ੍ਤਰਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਪਿਤਾ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ ਪੱਕਾ ਹੈ, ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤੇ ਗੁਣਵਾਨ ਹੈ।
ਰਾਜਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਯੁਕ੍ਤਃ ਸਂਯੁਕ੍ਤੋ ਰਾਜ੍ਯਸਮ੍ਪਦਾ। ਰਾਜ੍ਯਾਦ੍ ਭ੍ਰष੍ਟੋ ਮਯਾ ਵਸ੍ਤੁਂ ਵਨੇ ਸਾਰ੍ਧਮਿਹਾਗਤਃ
ਉਹ ਰਾਜਾ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਤੇ ਰਾਜ ਦੀ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ; ਰਾਜ ਤੋਂ ਵੰਜਿਆ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਚ ਮਹਾਭਾਗ ਸੀਤਯਾਨੁਗਤੋ ਵਸ਼ੀ। ਦਿਨਕ੍ਸ਼ਯੇ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਪ੍ਰਭਯੇਵ ਦਿਵਾਕਰਃ
ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਹਾਨ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਪਤਨੀ ਸੀਤਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਸੰਯਮੀ, ਤੇ ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਅਹਮਸ੍ਯਾਵਰੋ ਭ੍ਰਾਤਾ ਗੁਣੈਰ੍ਦਾਸ੍ਯਮੁਪਾਗਤਃ। ਕृਤਜ੍ਞਸ੍ਯ ਬਹੁਜ੍ਞਸ੍ਯ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੋ ਨਾਮ ਨਾਮਤਃ
ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਹਾਂ, ਨਾਮ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਗੁਣ ਤੇ ਉਪਕਾਰ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਸੁਖਾਰ੍ਹਸ੍ਯ ਮਹਾਰ੍ਹਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਭੂਤਹਿਤਾਤ੍ਮਨਃ। ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯੇਣ ਵਿਹੀਨਸ੍ਯ ਵਨਵਾਸੇ ਰਤਸ੍ਯ ਚ
ਜੋ ਸੁਖ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਦੇ ਲਾਇਕ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਸਾਰੀਆਂ ਜਿੰਦਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੁਣ ਰਾਜ ਤੋਂ ਵੰਞ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਲੈ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਪਹृਤਾ ਭਾਰ੍ਯਾ ਰਹਿਤੇ ਕਾਮਰੂਪਿਣਾ। ਤਚ੍ਚ ਨ ਜ੍ਞਾਯਤੇ ਰਕ੍ਸ਼ਃ ਪਤ੍ਨੀ ਯੇਨਾਸ੍ਯ ਵਾ ਹृਤਾ
ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜੋ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਬਦਲ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਇਕੱਲੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਲੈ ਗਿਆ; ਨਾ ਤਾਂ ਉਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦਾ ਪਤਾ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਹਾਲਤ ਦਾ।
ਦਨੁਰ੍ਨਾਮ ਦਿਤੇਃ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸ਼ਾਪਾਦ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਤਾਂ ਗਤਃ। ਆਖ੍ਯਾਤਸ੍ਤੇਨ ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਸਮਰ੍ਥੋ ਵਾਨਰਾਧਿਪਃ
ਦਿਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦਨੁ, ਸ਼ਾਪ ਕਾਰਨ ਰਾਕਸ਼ਸ ਬਣ ਗਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਗਰੀਵ, ਜੋ ਵਾਨਰਾਂ ਦਾ ਤਾਕਤਵਰ ਮੁਖੀ ਹੈ, ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਸ ਜ੍ਞਾਸ੍ਯਤਿ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਸ੍ਤਵ ਭਾਰ੍ਯਾਪਹਾਰਿਣਮ੍। ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦਨੁਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਭ੍ਰਾਜਮਾਨੋ ਦਿਵਂ ਗਤਃ
ਉਹ ਮਹਾਂਵੀਰ ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਲੱਭ ਲਵੇਗਾ; ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਦਨੁ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਏਤਤ੍ ਤੇ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਯਾਥਾਤਥ੍ਯੇਨ ਪृਚ੍ਛਤਃ। ਅਹਂ ਚੈਵ ਚ ਰਾਮਸ਼੍ਚ ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤੌ
ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਸੱਚ-ਸੱਚ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ; ਮੈਂ ਤੇ ਰਾਮ ਦੋਵੇਂ ਸੁਗਰੀਵ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਚੁੱਕੇ ਹਾਂ।
ਏष ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਵਿਤ੍ਤਾਨਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਚਾਨੁਤ੍ਤਮਂ ਯਸ਼ਃ। ਲੋਕਨਾਥਃ ਪੁਰਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਨਾਥਮਿਚ੍ਛਤਿ
ਉਹ, ਜਿਸ ਨੇ ਦੌਲਤ ਦਾਨ ਕਰਕੇ ਉੱਚੀ ਇੱਜ਼ਤ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਹੁਣ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਰੱਖਵਾਲਾ ਬਣਾਉਣ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸੀਤਾ ਯਸ੍ਯ ਸ੍ਨੁषਾ ਚਾਸੀਚ੍ਛਰਣ੍ਯੋ ਧਰ੍ਮਵਤ੍ਸਲਃ। ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸ਼ਰਣ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਃ
ਜਿਸ ਦੀ ਪੁੱਤਣੀ ਸੀਤਾ ਸੀ, ਜੋ ਸ਼ਰਨ ਦਿੰਦਾ ਅਤੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਆਪ ਵੀ ਸ਼ਰਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਸੁਗਰੀਵ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਆ ਗਿਆ।
ਸਰ੍ਵਲੋਕਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸ਼ਰਣ੍ਯਃ ਸ਼ਰਣਂ ਪੁਰਾ। ਗੁਰੁਰ੍ਮੇ ਰਾਘਵਃ ਸੋऽਯਂ ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਃ
ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰੱਖਵਾਲਾ, ਧਰਮਵਾਨ ਅਤੇ ਸ਼ਰਨਯੋਗ ਸੀ, ਮੇਰਾ ਗੁਰੂ ਰਾਘਵ ਹੁਣ ਸੁਗਰੀਵ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਾਦੇ ਸਤਤਂ ਪ੍ਰਸੀਦੇਯੁਰਿਮਾਃ ਪ੍ਰਜਾਃ। ਸ ਰਾਮੋ ਵਾਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਾਦਮਭਿਕਾਂਕ੍ਸ਼ਤੇ
ਜਿਸ ਦੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਰਾਮ ਹੁਣ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਮਿਹਰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਯੇਨ ਸਰ੍ਵਗੁਣੋਪੇਤਾਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਸਰ੍ਵਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ। ਮਾਨਿਤਾਃ ਸਤਤਂ ਰਾਜ੍ਞਾ ਸਦਾ ਦਸ਼ਰਥੇਨ ਵੈ
ਜਿਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ, ਜੋ ਹਰ ਗੁਣ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ, ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ—ਉਹ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯਾਯਂ ਪੂਰ੍ਵਜਃ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ। ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਵਾਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਤੁ ਰਾਮਃ ਸ਼ਰਣਮਾਗਤਃ
ਉਸ ਦਾ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਰਾਮ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸੁਗਰੀਵ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਸ਼ੋਕਾਭਿਭੂਤੇ ਰਾਮੇ ਤੁ ਸ਼ੋਕਾਰ੍ਤੇ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤੇ। ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਸਹ ਯੂਥਪੈਃ
ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਸ਼ਰਨ ਲੈਣ ਆਇਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਉਸ ਉੱਤੇ ਮਿਹਰ ਕਰੇ।
ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਾਣਂ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਂ ਕਰੁਣਂ ਸਾਸ਼੍ਰੁਪਾਤਨਮ੍। ਹਨੂਮਾਨ੍ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚੇਦਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਾਕ੍ਯਵਿਸ਼ਾਰਦਃ
ਜਦੋਂ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ ਨੇ ਦੁੱਖ ਭਰੀ, ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਵਾਕ-ਚਤੁਰ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਈਦृਸ਼ਾ ਬੁਦ੍ਧਿਸਮ੍ਪਨ੍ਨਾ ਜਿਤਕ੍ਰੋਧਾ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਃ। ਦ੍ਰष੍ਟਵ੍ਯਾ ਵਾਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮਾਗਤਾਃ
ਜਿਹੜੇ ਇੰਨੀ ਸਮਝ ਵਾਲੇ, ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਹ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ ਵਾਕਈ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਸ ਹਿ ਰਾਜ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਵਿਭ੍ਰष੍ਟਃ ਕृਤਵੈਰਸ਼੍ਚ ਵਾਲਿਨਾ। ਹृਤਦਾਰੋ ਵਨੇ ਤ੍ਰਸ੍ਤੋ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਵਿਨਿਕृਤੋ ਭृਸ਼ਮ੍
ਉਹ ਰਾਜ ਤੋਂ ਵੰਞ ਗਿਆ, ਵਾਲੀ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਵੈਰ ਪਾ ਲਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਲੈ ਗਈ, ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਭਰਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਸ ਸਾਹਾਯ੍ਯਂ ਯੁਵਯੋਰ੍ਭਾਸ੍ਕਰਾਤ੍ਮਜਃ। ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਸਹ ਚਾਸ੍ਮਾਭਿਃ ਸੀਤਾਯਾਃ ਪਰਿਮਾਰ੍ਗਣੇ
ਸੂਰਜ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੁਗਰੀਵ, ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਦੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਵਿਚ ਜਰੂਰ ਮਦਦ ਕਰੇਗਾ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਹਨੁਮਾਨ੍ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਮਧੁਰਯਾ ਗਿਰਾ। ਬਭਾषੇ ਸਾਧੁ ਗਚ੍ਛਾਮਃ ਸੁਗ੍ਰੀਵਮਿਤਿ ਰਾਘਵਮ੍
ਇਹ ਮਿੱਠੀ ਤੇ ਨਰਮ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਕਹਿ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਚਲੋ, ਸੁਗਰੀਵ ਕੋਲ ਜਾਈਏ।'
ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤਂ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਹਨੂਮਨ੍ਤਂ ਸ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ। ਪ੍ਰਤਿਪੂਜ੍ਯ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਮਿਦਂ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਰਾਘਵਮ੍
ਧਰਮਵਾਨ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਦੀ ਯਥਾ-ਉਚਿਤ ਆਦਰ ਕਰਕੇ, ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਕਪਿਃ ਕਥਯਤੇ ਹृष੍ਟੋ ਯਥਾਯਂ ਮਾਰੁਤਾਤ੍ਮਜਃ। ਕृਤ੍ਯਵਾਨ੍ ਸੋऽਪਿ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਕृਤਕृਤ੍ਯੋऽਸਿ ਰਾਘਵ
ਹਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤ ਕਪਿ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਉਹ ਆਪਣਾ ਫਰਜ ਨਿਭਾ ਕੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਰਾਘਵ, ਤੂੰ ਵੀ ਆਪਣਾ ਮਕਸਦ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਮੁਖਵਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਹृष੍ਟਸ਼੍ਚ ਭਾषਤੇ। ਨਾਨृਤਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਵੀਰੋ ਹਨੂਮਾਨ੍ ਮਾਰੁਤਾਤ੍ਮਜਃ
ਹਨੂਮਾਨ, ਹਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਖੁਸ਼ ਚਿਹਰਾ ਤੇ ਸਾਫ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵੀਰ ਕਦੇ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦਾ।