ਪਦ੍ਮਪਤ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਣੌ ਵੀਰੌ ਜਟਾਮਣ੍ਡਲਧਾਰਿਣੌ। ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਸਦृਸ਼ੌ ਵੀਰੌ ਦੇਵਲੋਕਾਦਿਹਾਗਤੌ
ਇਹ ਦੋਨੋ ਵੀਰ, ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਜਟਾ ਪਹਿਨੇ, ਆਪਸ ਵਿਚ ਇਕੋ ਜਿਹੇ, ਐਸਾ ਲੱਗਦਾ ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਲੋਕ ਤੋਂ ਇਥੇ ਆਏ ਹੋ।
ਯਦृਚ੍ਛਯੇਵ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸੂਰ੍ਯੌ ਵਸੁਂਧਰਾਮ੍। ਵਿਸ਼ਾਲਵਕ੍ਸ਼ਸੌ ਵੀਰੌ ਮਾਨੁषੌ ਦੇਵਰੂਪਿਣੌ
ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਅਚਾਨਕ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆ ਗਏ ਹੋਣ, ਇਹ ਦੋਨੋ ਵੀਰ, ਚੌੜੀ ਛਾਤੀ ਵਾਲੇ, ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿਚ ਪਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗੇ ਦਿਸਦੇ ਹਨ।
ਸਿਂਹਸ੍ਕਨ੍ਧੌ ਮਹੋਤ੍ਸਾਹੌ ਸਮਦਾਵਿਵ ਗੋਵृषੌ। ਆਯਤਾਸ਼੍ਚ ਸੁਵृਤ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਬਾਹਵਃ ਪਰਿਘੋਪਮਾਃ
ਸਿੰਘਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਮੋਢਿਆਂ, ਵੱਡੇ ਜੋਸ਼ ਵਾਲੇ, ਗੋ-ਵਢੇ ਬਲਦਾਂ ਵਾਂਗ ਇਕੋ ਜਿਹੇ, ਲੰਬੀਆਂ ਤੇ ਚੰਗੀ ਬਣਤ ਵਾਲੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਲੋਹੇ ਦੇ ਸੜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵਭੂषਣਭੂषਾਰ੍ਹਾਃ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਨ ਵਿਭੂषਿਤਾਃ। ਉਭੌ ਯੋਗ੍ਯਾਵਹਂ ਮਨ੍ਯੇ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤੁਂ ਪृਥਿਵੀਮਿਮਾਮ੍
ਸਭ ਗਹਣਿਆਂ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਇਹ ਦੋਨੋ ਕਿਉਂ ਸਜਾਏ ਨਹੀਂ ਹੋਏ? ਮੈਂ ਦੋਨੋ ਨੂੰ ਇਸ ਧਰਤੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ।
ਸਸਾਗਰਵਨਾਂ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਾਂ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਮੇਰੁਵਿਭੂषਿਤਾਮ੍। ਇਮੇ ਚ ਧਨੁषੀ ਚਿਤ੍ਰੇ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣੇ ਚਿਤ੍ਰਾਨੁਲੇਪਨੇ
ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਧਰਤੀ, ਵਿਂਧਿਆ ਤੇ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ; ਇਹ ਦੋਨੋ ਧਨੁਸ਼, ਸੋਹਣੇ, ਚਿੱਟੇ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਹਨ।
ਪ੍ਰਕਾਸ਼ੇਤੇ ਯਥੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵਜ੍ਰੇ ਹੇਮਵਿਭੂषਿਤੇ। ਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਸ੍ਤੂਣਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ੁਭਦਰ੍ਸ਼ਨਾਃ
ਇਹ ਧਨੁਸ਼ ਇੰਦਰ ਦੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਜੜੇ ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤੂਣ, ਤੇਜ਼ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਦੇਖਣ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਚੰਗੇ ਲੱਗਦੇ ਹਨ।
ਜੀਵਿਤਾਨ੍ਤਕਰੈਰ੍ਘੋਰੈਰ੍ਜ੍ਵਲਦ੍ਭਿਰਿਵ ਪਨ੍ਨਗੈਃ। ਮਹਾਪ੍ਰਮਾਣੌ ਵਿਪੁਲੌ ਤਪ੍ਤਹਾਟਕਭੂषਣੌ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤੂਣ ਡਰਾਉਣੇ, ਜਿੰਦ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਹੋਣ; ਉਹ ਵੱਡੇ ਤੇ ਚੌੜੇ ਤੂਣ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਹਨ।
ਖਡ੍ਗਾਵੇਤੌ ਵਿਰਾਜੇਤੇ ਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਭੁਜਗਾਵਿਵ। ਏਵਂ ਮਾਂ ਪਰਿਭਾषਨ੍ਤਂ ਕਸ੍ਮਾਦ੍ ਵੈ ਨਾਭਿਭਾषਤਃ
ਇਹ ਦੋ ਤਲਵਾਰਾਂ ਖੁਲ੍ਹੇ ਹੋਏ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਹਨ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪੁਕਾਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦਾ?
ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਨਾਮ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ ਵਾਨਰਪੁਙ੍ਗਵਃ। ਵੀਰੋ ਵਿਨਿਕृਤੋ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਜਗਦ੍ਭ੍ਰਮਤਿ ਦੁਃਖਿਤਃ
ਸੁਗਰੀਵ ਨਾਂ ਦਾ ਇਕ ਧਰਮਵਾਨ ਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ; ਉਹ ਵੀਰ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਵਲੋਂ ਤਿਆਗਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਫਿਰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋऽਹਂ ਪ੍ਰੇषਿਤਸ੍ਤੇਨ ਸੁਗ੍ਰੀਵੇਣ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਰਾਜ੍ਞਾ ਵਾਨਰਮੁਖ੍ਯਾਨਾਂ ਹਨੁਮਾਨ੍ ਨਾਮ ਵਾਨਰਃ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਸੁਗਰੀਵ ਵਲੋਂ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹਾਂ; ਮੇਰਾ ਨਾਂ ਹਨੂਮਾਨ ਹੈ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮੁਖੀ।
ਯੁਵਾਭ੍ਯਾਂ ਸ ਹਿ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਸਖ੍ਯਮਿਚ੍ਛਤਿ। ਤਸ੍ਯ ਮਾਂ ਸਚਿਵਂ ਵਿਤ੍ਤਂ ਵਾਨਰਂ ਪਵਨਾਤ੍ਮਜਮ੍
ਉਹ ਧਰਮਵਾਨ ਸੁਗਰੀਵ ਤੁਹਾਡੇ ਦੋਨੋ ਨਾਲ ਦੋਸਤੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਦਾ ਮੰਤਰੀ ਸਮਝੋ, ਵਾਨਰ ਹਨੂਮਾਨ, ਪਵਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ।
ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਰੂਪਪ੍ਰਤਿਚ੍ਛਨ੍ਨਂ ਸੁਗ੍ਰੀਵਪ੍ਰਿਯਕਾਰਣਾਤ੍। ऋष੍ਯਮੂਕਾਦਿਹ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਕਾਮਗਂ ਕਾਮਚਾਰਿਣਮ੍
ਸੁਗਰੀਵ ਦੀ ਖ਼ਾਤਰ ਭਿਖਾਰੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਰਿਸ਼ਯਮੂਕ ਤੋਂ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਉਂਦਾ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਹਨੁਮਾਂਸ੍ਤੌ ਵੀਰੌ ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੌ। ਵਾਕ੍ਯਜ੍ਞੋ ਵਾਕ੍ਯਕੁਸ਼ਲਃ ਪੁਨਰ੍ਨੋਵਾਚ ਕਿਂਚਨ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ, ਜੋ ਬੋਲਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਤੇ ਚਤੁਰ ਹੈ, ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਦੋਨੋ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ।
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਸ੍ਤਸ੍ਯ ਰਾਮੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਪ੍ਰਹृष੍ਟਵਦਨਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਤਃ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਮ, ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਾਸੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਬੋਲਿਆ।
ਸਚਿਵੋऽਯਂ ਕਪੀਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸੁਗ੍ਰੀਵਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਤਮੇਵ ਕਾਂਕ੍ਸ਼ਮਾਣਸ੍ਯ ਮਮਾਨ੍ਤਿਕਮਿਹਾਗਤਃ
ਇਹ ਵਾਨਰ ਰਾਜਾ ਸੁਗਰੀਵ ਦਾ ਮੰਤਰੀ ਹੈ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਹੈ; ਉਹ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੁਗਰੀਵ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤਮਭ੍ਯਭਾष ਸੌਮਿਤ੍ਰੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵਸਚਿਵਂ ਕਪਿਮ੍। ਵਾਕ੍ਯਜ੍ਞਂ ਮਧੁਰੈਰ੍ਵਾਕ੍ਯੈਃ ਸ੍ਨੇਹਯੁਕ੍ਤਮਰਿਂਦਮਮ੍
ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ ਨੇ ਸੁਗਰੀਵ ਦੇ ਮੰਤਰੀ, ਵਾਨਰ, ਜੋ ਬੋਲਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ।
ਨਾਨृਗ੍ਵੇਦਵਿਨੀਤਸ੍ਯ ਨਾਯਜੁਰ੍ਵੇਦਧਾਰਿਣਃ। ਨਾਸਾਮਵੇਦਵਿਦੁषਃ ਸ਼ਕ੍ਯਮੇਵਂ ਵਿਭਾषਿਤੁਮ੍
ਇਹੋ ਜਿਹੀ ਗੱਲ ਉਹ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਜੋ ਰਿਗਵੇਦ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਲੈ ਚੁਕਾ, ਨਾ ਯਜੁਰਵੇਦ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਸਮਵੇਦ ਜਾਣਦਾ ਹੈ।
ਨੂਨਂ ਵ੍ਯਾਕਰਣਂ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਮਨੇਨ ਬਹੁਧਾ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍। ਬਹੁ ਵ੍ਯਾਹਰਤਾਨੇਨ ਨ ਕਿਂਚਿਦਪਸ਼ਬ੍ਦਿਤਮ੍
ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ, ਉਸ ਨੇ ਵਿਆਕਰਣ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਢੰਗਾਂ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੜ੍ਹਿਆ ਹੈ; ਉਹ ਜਿੰਨਾ ਵੀ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਕੋਈ ਗਲਤ ਸ਼ਬਦ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ।
ਨ ਮੁਖੇ ਨੇਤ੍ਰਯੋਸ਼੍ਚਾਪਿ ਲਲਾਟੇ ਚ ਭ੍ਰੁਵੋਸ੍ਤਥਾ। ਅਨ੍ਯੇष੍ਵਪਿ ਚ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਦੋषਃ ਸਂਵਿਦਿਤਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ, ਅੱਖਾਂ, ਮੱਥੇ ਜਾਂ ਭੰਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਅੰਗ ਵਿੱਚ, ਕੋਈ ਖਾਮੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦੀ।
ਅਵਿਸ੍ਤਰਮਸਂਦਿਗ੍ਧਮਵਿਲਮ੍ਬਿਤਮਵ੍ਯਥਮ੍। ਉਰਃਸ੍ਥਂ ਕਣ੍ਠਗਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਰ੍ਤਤੇ ਮਧ੍ਯਮਸ੍ਵਰਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੰਖੇਪ, ਸਪਸ਼ਟ, ਰੁਕਾਵਟ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਡੋਲਣ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਛਾਤੀ ਤੇ ਗਲੇ ਤੋਂ ਨਿਕਲਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਮਧੁਰ ਸੁਰ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਸਂਸ੍ਕਾਰਕ੍ਰਮਸਮ੍ਪਨ੍ਨਾਮਦ੍ਭੁਤਾਮਵਿਲਮ੍ਬਿਤਾਮ੍। ਉਚ੍ਚਾਰਯਤਿ ਕਲ੍ਯਾਣੀਂ ਵਾਚਂ ਹृਦਯਹਰ੍षਿਣੀਮ੍
ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ, ਅਦਭੁਤ, ਰੁਕਾਵਟ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸ਼ੁਭ ਤੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ।
ਅਨਯਾ ਚਿਤ੍ਰਯਾ ਵਾਚਾ ਤ੍ਰਿਸ੍ਥਾਨਵ੍ਯਞ੍ਜਨਸ੍ਥਯਾ। ਕਸ੍ਯ ਨਾਰਾਧ੍ਯਤੇ ਚਿਤ੍ਤਮੁਦ੍ਯਤਾਸੇਰਰੇਰਪਿ
ਇਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗ ਦੀ, ਤਿੰਨ ਥਾਵਾਂ ਤੋਂ ਉਚਾਰਿਤ ਗੱਲ ਨਾਲ, ਕਿਸ ਦਾ ਮਨ ਨਹੀਂ ਜੀਤਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ—even ਵੈਰੀ ਦਾ ਵੀ, ਜੋ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਵੇ?
ਏਵਂਵਿਧੋ ਯਸ੍ਯ ਦੂਤੋ ਨ ਭਵੇਤ੍ ਪਾਰ੍ਥਿਵਸ੍ਯ ਤੁ। ਸਿਦ੍ਧ੍ਯਨ੍ਤਿ ਹਿ ਕਥਂ ਤਸ੍ਯ ਕਾਰ੍ਯਾਣਾਂ ਗਤਯੋऽਨਘ
ਜੇ ਕਿਸੇ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਐਸਾ ਦੂਤ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਜੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀਆਂ ਮੰਜਿਲਾਂ ਕਿਵੇਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ?
ਏਵਂਗੁਣਗਣੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਯਸ੍ਯ ਸ੍ਯੁਃ ਕਾਰ੍ਯਸਾਧਕਾਃ। ਤਸ੍ਯ ਸਿਦ੍ਧ੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵੇऽਰ੍ਥਾ ਦੂਤਵਾਕ੍ਯਪ੍ਰਚੋਦਿਤਾਃ
ਜਿਸ ਦੇ ਕੰਮ ਸਧਾਉਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਣ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਦੂਤ ਦੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਪੂਰੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਃ ਸੁਗ੍ਰੀਵਸਚਿਵਂ ਕਪਿਮ੍। ਅਭ੍ਯਭਾषਤ ਵਾਕ੍ਯਜ੍ਞੋ ਵਾਕ੍ਯਜ੍ਞਂ ਪਵਨਾਤ੍ਮਜਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਸੁਗਰੀਵ ਦੇ ਮੰਤਰੀ, ਬੋਲ ਚਲਣ ਵਿਚ ਨਿਪੁਣ, ਪਵਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਕਪੀ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ, ਜੋ ਆਪ ਵੀ ਬੋਲਣ ਵਿਚ ਨਿਪੁਣ ਸੀ।
ਵਿਦਿਤਾ ਨੌ ਗੁਣਾ ਵਿਦ੍ਵਨ੍ ਸੁਗ੍ਰੀਵਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਤਮੇਵ ਚਾਵਾਂ ਮਾਰ੍ਗਾਵਃ ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਪ੍ਲਵਗੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਵਿਦਵਾਨ ਜੀ, ਅਸੀਂ ਸੁਗਰੀਵ ਦੇ ਮਹਾਨ ਗੁਣ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ; ਅਸੀਂ ਕੇਵਲ ਸੁਗਰੀਵ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਨੂੰ ਹੀ ਲੱਭ ਰਹੇ ਹਾਂ।
ਯਥਾ ਬ੍ਰਵੀषਿ ਹਨੁਮਨ੍ ਸੁਗ੍ਰੀਵਵਚਨਾਦਿਹ। ਤਤ੍ ਤਥਾ ਹਿ ਕਰਿष੍ਯਾਵੋ ਵਚਨਾਤ੍ ਤਵ ਸਤ੍ਤਮ
ਹਨੂਮਾਨ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਸੁਗਰੀਵ ਦੇ ਬੋਲਾਂ ਬਾਰੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹੋ, ਅਸੀਂ ਉਹੀ ਕਰਾਂਗੇ, ਤੇਰੇ ਆਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਤਕਾਰੀ ਜੀ।
ਤਤ੍ ਤਸ੍ਯ ਵਾਕ੍ਯਂ ਨਿਪੁਣਂ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਰੂਪਃ ਪਵਨਾਤ੍ਮਜਃ ਕਪਿਃ। ਮਨਃ ਸਮਾਧਾਯ ਜਯੋਪਪਤ੍ਤੌ ਸਖ੍ਯਂ ਤਦਾ ਕਰ੍ਤੁਮਿਯੇष ਤਾਭ੍ਯਾਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਿਪੁਣ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਵਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਬਾਂਦਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਆਪਣਾ ਮਨ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਨ 'ਤੇ ਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਦੋਨੋਂ ਨਾਲ ਦੋਸਤੀ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ।
thumb|ਚਤੁਰ੍ਥਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਕਿष੍ਕਿਨ੍ਧਾਕਾਣ੍ਡੇ ਚਤੁਰ੍ਥਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੪-
ਚੌਥਾ ਸਰਗ ਸੁਣੋ। ਮਹਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਕਾਂਡ ਵਿਚ ਚੌਥਾ ਸਰਗ ਹੈ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟੋ ਹਨੁਮਾਨ੍ ਕृਤ੍ਯਵਾਨਿਤਿ ਤਦ੍ਵਚਃ। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਧੁਰਭਾਵਂ ਚ ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਮਨਸਾ ਗਤਃ
ਫਿਰ ਹਨੂਮਾਨ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਨ ਵਿਚ ਸੁਗਰੀਵ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ।