ਵਚੋ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਹਨੁਮਾਨ੍ ਸੁਗ੍ਰੀਵਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਪਰ੍ਵਤਾਦृष੍ਯਮੂਕਾਤ੍ ਤੁ ਪੁਪ੍ਲੁਵੇ ਯਤ੍ਰ ਰਾਘਵੌ
ਸੁਗਰੀਵ ਦੀ ਗੱਲ ਸਮਝ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਪਹਾੜ ਰਿਸ਼ਯਮੂਕ ਤੋਂ ਉੱਛਲ ਕੇ ਉਥੇ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਦੋਨੋ ਵੰਸ਼ਜ ਸੀ।
ਕਪਿਰੂਪਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਹਨੁਮਾਨ੍ ਮਾਰੁਤਾਤ੍ਮਜਃ। ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਰੂਪਂ ਤਤੋ ਭੇਜੇ ਸ਼ਠਬੁਦ੍ਧਿਤਯਾ ਕਪਿਃ
ਪਵਨਪੁਤ੍ਰ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਬਾਂਦਰ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਭਿਖਾਰੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਆਬਭਾषੇ ਚ ਤੌ ਵੀਰੌ ਯਥਾਵਤ੍ ਪ੍ਰਸ਼ਸ਼ਂਸ ਚ। ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯ ਵਿਧਿਵਦ੍ ਵੀਰੌ ਹਨੁਮਾਨ੍ ਵਾਨਰੋਤ੍ਤਮਃ
ਉਸ ਨੇ ਦੋਨੋ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਤੇ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਆਦਰ ਕਰਕੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਉਵਾਚ ਕਾਮਤੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਮृਦੁ ਸਤ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮੌ। ਰਾਜਰ੍षਿਦੇਵਪ੍ਰਤਿਮੌ ਤਾਪਸੌ ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤੌ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਨਰਮ ਤੇ ਸੱਚੇ ਬਹਾਦਰਾਂ, ਰਾਜਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗੇ, ਪੱਕੇ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲੇ ਤਪਸਵੀ ਦੋਨੋ ਨੂੰ ਬਾਤ ਕੀਤੀ।
ਦੇਸ਼ਂ ਕਥਮਿਮਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਭਵਨ੍ਤੌ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੌ। ਤ੍ਰਾਸਯਨ੍ਤੌ ਮृਗਗਣਾਨਨ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਵਨਚਾਰਿਣਃ
ਤੁਸੀਂ ਦੋਨੋ, ਸੋਹਣੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ, ਇਸ ਜਗ੍ਹਾ ਕਿਵੇਂ ਆਏ ਹੋ, ਜਦ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਹਿਰਣਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਜੰਗਲ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਰਹੇ ਹੋ?
ਪਮ੍ਪਾਤੀਰਰੁਹਾਨ੍ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ ਵੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣੌ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਇਮਾਂ ਨਦੀਂ ਸ਼ੁਭਜਲਾਂ ਸ਼ੋਭਯਨ੍ਤੌ ਤਰਸ੍ਵਿਨੌ
ਤੁਸੀਂ ਦੋਨੋ, ਜੋਸ਼ੀਲੇ, ਪੰਪਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਗੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਤੱਕ ਵੇਖ ਰਹੇ ਹੋ, ਤੇ ਇਸ ਨਦੀ ਦੀ ਸੁੱਚੀ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸੋਭਾ ਵਧਾ ਰਹੇ ਹੋ।
ਧੈਰ੍ਯਵਨ੍ਤੌ ਸੁਵਰ੍ਣਾਭੌ ਕੌ ਯੁਵਾਂ ਚੀਰਵਾਸਸੌ। ਨਿਃਸ਼੍ਵਸਨ੍ਤੌ ਵਰਭੁਜੌ ਪੀਡਯਨ੍ਤਾਵਿਮਾਃ ਪ੍ਰਜਾਃ
ਤੁਸੀਂ ਦੋਨੋ ਕੌਣ ਹੋ, ਧੀਰਜ ਵਾਲੇ, ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ, ਛਾਲਾ ਪਹਿਨੇ, ਗਹਿਰੀ ਸਾਹ ਲੈ ਰਹੇ, ਵਧੀਆ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਇਥੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ?
ਸਿਂਹਵਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਿਤੌ ਵੀਰੌ ਮਹਾਬਲਪਰਾਕ੍ਰਮੌ। ਸ਼ਕ੍ਰਚਾਪਨਿਭੇ ਚਾਪੇ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਨਾਸ਼ਨੌ
ਇਹ ਦੋਨੋ ਵੀਰ, ਸਿੰਘਾਂ ਵਾਂਗ ਤੱਕਦੇ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਹੌਸਲੇ ਵਾਲੇ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਵਰਗਾ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ, ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਸ਼੍ਰੀਮਨ੍ਤੌ ਰੂਪਸਮ੍ਪਨ੍ਨੌ ਵृषਭਸ਼੍ਰੇष੍ਠਵਿਕ੍ਰਮੌ। ਹਸ੍ਤਿਹਸ੍ਤੋਪਮਭੁਜੌ ਦ੍ਯੁਤਿਮਨ੍ਤੌ ਨਰਰ੍षਭੌ
ਇਹ ਦੋਨੋ ਚਮਕਦਾਰ, ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਉੱਚ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਵਧੀਆ ਬਲ ਵਾਲੇ, ਹਾਥੀ ਦੀ ਸੂੰਡ ਵਰਗੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨ।
ਪ੍ਰਭਯਾ ਪਰ੍ਵਤੇਨ੍ਦ੍ਰੋऽਸੌ ਯੁਵਯੋਰਵਭਾਸਿਤਃ। ਰਾਜ੍ਯਾਰ੍ਹਾਵਮਰਪ੍ਰਖ੍ਯੌ ਕਥਂ ਦੇਸ਼ਮਿਹਾਗਤੌ
ਤੁਹਾਡੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਪਹਾੜਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਵੀ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਗਿਆ; ਤੁਸੀਂ ਰਾਜ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ, ਅਮਰਾਂ ਵਰਗੇ ਹੋ, ਕਿਵੇਂ ਇਸ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਏ ਹੋ?
ਪਦ੍ਮਪਤ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਣੌ ਵੀਰੌ ਜਟਾਮਣ੍ਡਲਧਾਰਿਣੌ। ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਸਦृਸ਼ੌ ਵੀਰੌ ਦੇਵਲੋਕਾਦਿਹਾਗਤੌ
ਇਹ ਦੋਨੋ ਵੀਰ, ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਜਟਾ ਪਹਿਨੇ, ਆਪਸ ਵਿਚ ਇਕੋ ਜਿਹੇ, ਐਸਾ ਲੱਗਦਾ ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਲੋਕ ਤੋਂ ਇਥੇ ਆਏ ਹੋ।
ਯਦृਚ੍ਛਯੇਵ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸੂਰ੍ਯੌ ਵਸੁਂਧਰਾਮ੍। ਵਿਸ਼ਾਲਵਕ੍ਸ਼ਸੌ ਵੀਰੌ ਮਾਨੁषੌ ਦੇਵਰੂਪਿਣੌ
ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਅਚਾਨਕ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆ ਗਏ ਹੋਣ, ਇਹ ਦੋਨੋ ਵੀਰ, ਚੌੜੀ ਛਾਤੀ ਵਾਲੇ, ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿਚ ਪਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗੇ ਦਿਸਦੇ ਹਨ।
ਸਿਂਹਸ੍ਕਨ੍ਧੌ ਮਹੋਤ੍ਸਾਹੌ ਸਮਦਾਵਿਵ ਗੋਵृषੌ। ਆਯਤਾਸ਼੍ਚ ਸੁਵृਤ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਬਾਹਵਃ ਪਰਿਘੋਪਮਾਃ
ਸਿੰਘਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਮੋਢਿਆਂ, ਵੱਡੇ ਜੋਸ਼ ਵਾਲੇ, ਗੋ-ਵਢੇ ਬਲਦਾਂ ਵਾਂਗ ਇਕੋ ਜਿਹੇ, ਲੰਬੀਆਂ ਤੇ ਚੰਗੀ ਬਣਤ ਵਾਲੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਲੋਹੇ ਦੇ ਸੜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵਭੂषਣਭੂषਾਰ੍ਹਾਃ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਨ ਵਿਭੂषਿਤਾਃ। ਉਭੌ ਯੋਗ੍ਯਾਵਹਂ ਮਨ੍ਯੇ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤੁਂ ਪृਥਿਵੀਮਿਮਾਮ੍
ਸਭ ਗਹਣਿਆਂ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਇਹ ਦੋਨੋ ਕਿਉਂ ਸਜਾਏ ਨਹੀਂ ਹੋਏ? ਮੈਂ ਦੋਨੋ ਨੂੰ ਇਸ ਧਰਤੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ।
ਸਸਾਗਰਵਨਾਂ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਾਂ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਮੇਰੁਵਿਭੂषਿਤਾਮ੍। ਇਮੇ ਚ ਧਨੁषੀ ਚਿਤ੍ਰੇ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣੇ ਚਿਤ੍ਰਾਨੁਲੇਪਨੇ
ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਧਰਤੀ, ਵਿਂਧਿਆ ਤੇ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ; ਇਹ ਦੋਨੋ ਧਨੁਸ਼, ਸੋਹਣੇ, ਚਿੱਟੇ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਹਨ।
ਪ੍ਰਕਾਸ਼ੇਤੇ ਯਥੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵਜ੍ਰੇ ਹੇਮਵਿਭੂषਿਤੇ। ਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਸ੍ਤੂਣਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ੁਭਦਰ੍ਸ਼ਨਾਃ
ਇਹ ਧਨੁਸ਼ ਇੰਦਰ ਦੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਜੜੇ ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤੂਣ, ਤੇਜ਼ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਦੇਖਣ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਚੰਗੇ ਲੱਗਦੇ ਹਨ।
ਜੀਵਿਤਾਨ੍ਤਕਰੈਰ੍ਘੋਰੈਰ੍ਜ੍ਵਲਦ੍ਭਿਰਿਵ ਪਨ੍ਨਗੈਃ। ਮਹਾਪ੍ਰਮਾਣੌ ਵਿਪੁਲੌ ਤਪ੍ਤਹਾਟਕਭੂषਣੌ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤੂਣ ਡਰਾਉਣੇ, ਜਿੰਦ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਹੋਣ; ਉਹ ਵੱਡੇ ਤੇ ਚੌੜੇ ਤੂਣ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਹਨ।
ਖਡ੍ਗਾਵੇਤੌ ਵਿਰਾਜੇਤੇ ਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਭੁਜਗਾਵਿਵ। ਏਵਂ ਮਾਂ ਪਰਿਭਾषਨ੍ਤਂ ਕਸ੍ਮਾਦ੍ ਵੈ ਨਾਭਿਭਾषਤਃ
ਇਹ ਦੋ ਤਲਵਾਰਾਂ ਖੁਲ੍ਹੇ ਹੋਏ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਹਨ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪੁਕਾਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦਾ?
ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਨਾਮ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ ਵਾਨਰਪੁਙ੍ਗਵਃ। ਵੀਰੋ ਵਿਨਿਕृਤੋ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਜਗਦ੍ਭ੍ਰਮਤਿ ਦੁਃਖਿਤਃ
ਸੁਗਰੀਵ ਨਾਂ ਦਾ ਇਕ ਧਰਮਵਾਨ ਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ; ਉਹ ਵੀਰ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਵਲੋਂ ਤਿਆਗਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਫਿਰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋऽਹਂ ਪ੍ਰੇषਿਤਸ੍ਤੇਨ ਸੁਗ੍ਰੀਵੇਣ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਰਾਜ੍ਞਾ ਵਾਨਰਮੁਖ੍ਯਾਨਾਂ ਹਨੁਮਾਨ੍ ਨਾਮ ਵਾਨਰਃ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਸੁਗਰੀਵ ਵਲੋਂ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹਾਂ; ਮੇਰਾ ਨਾਂ ਹਨੂਮਾਨ ਹੈ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮੁਖੀ।
ਯੁਵਾਭ੍ਯਾਂ ਸ ਹਿ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਸਖ੍ਯਮਿਚ੍ਛਤਿ। ਤਸ੍ਯ ਮਾਂ ਸਚਿਵਂ ਵਿਤ੍ਤਂ ਵਾਨਰਂ ਪਵਨਾਤ੍ਮਜਮ੍
ਉਹ ਧਰਮਵਾਨ ਸੁਗਰੀਵ ਤੁਹਾਡੇ ਦੋਨੋ ਨਾਲ ਦੋਸਤੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਦਾ ਮੰਤਰੀ ਸਮਝੋ, ਵਾਨਰ ਹਨੂਮਾਨ, ਪਵਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ।
ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਰੂਪਪ੍ਰਤਿਚ੍ਛਨ੍ਨਂ ਸੁਗ੍ਰੀਵਪ੍ਰਿਯਕਾਰਣਾਤ੍। ऋष੍ਯਮੂਕਾਦਿਹ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਕਾਮਗਂ ਕਾਮਚਾਰਿਣਮ੍
ਸੁਗਰੀਵ ਦੀ ਖ਼ਾਤਰ ਭਿਖਾਰੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਰਿਸ਼ਯਮੂਕ ਤੋਂ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਉਂਦਾ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਹਨੁਮਾਂਸ੍ਤੌ ਵੀਰੌ ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੌ। ਵਾਕ੍ਯਜ੍ਞੋ ਵਾਕ੍ਯਕੁਸ਼ਲਃ ਪੁਨਰ੍ਨੋਵਾਚ ਕਿਂਚਨ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ, ਜੋ ਬੋਲਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਤੇ ਚਤੁਰ ਹੈ, ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਦੋਨੋ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ।
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਸ੍ਤਸ੍ਯ ਰਾਮੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਪ੍ਰਹृष੍ਟਵਦਨਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਤਃ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਮ, ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਾਸੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਬੋਲਿਆ।
ਸਚਿਵੋऽਯਂ ਕਪੀਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸੁਗ੍ਰੀਵਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਤਮੇਵ ਕਾਂਕ੍ਸ਼ਮਾਣਸ੍ਯ ਮਮਾਨ੍ਤਿਕਮਿਹਾਗਤਃ
ਇਹ ਵਾਨਰ ਰਾਜਾ ਸੁਗਰੀਵ ਦਾ ਮੰਤਰੀ ਹੈ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਹੈ; ਉਹ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੁਗਰੀਵ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤਮਭ੍ਯਭਾष ਸੌਮਿਤ੍ਰੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵਸਚਿਵਂ ਕਪਿਮ੍। ਵਾਕ੍ਯਜ੍ਞਂ ਮਧੁਰੈਰ੍ਵਾਕ੍ਯੈਃ ਸ੍ਨੇਹਯੁਕ੍ਤਮਰਿਂਦਮਮ੍
ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ ਨੇ ਸੁਗਰੀਵ ਦੇ ਮੰਤਰੀ, ਵਾਨਰ, ਜੋ ਬੋਲਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ।
ਨਾਨृਗ੍ਵੇਦਵਿਨੀਤਸ੍ਯ ਨਾਯਜੁਰ੍ਵੇਦਧਾਰਿਣਃ। ਨਾਸਾਮਵੇਦਵਿਦੁषਃ ਸ਼ਕ੍ਯਮੇਵਂ ਵਿਭਾषਿਤੁਮ੍
ਇਹੋ ਜਿਹੀ ਗੱਲ ਉਹ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਜੋ ਰਿਗਵੇਦ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਲੈ ਚੁਕਾ, ਨਾ ਯਜੁਰਵੇਦ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਸਮਵੇਦ ਜਾਣਦਾ ਹੈ।
ਨੂਨਂ ਵ੍ਯਾਕਰਣਂ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਮਨੇਨ ਬਹੁਧਾ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍। ਬਹੁ ਵ੍ਯਾਹਰਤਾਨੇਨ ਨ ਕਿਂਚਿਦਪਸ਼ਬ੍ਦਿਤਮ੍
ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ, ਉਸ ਨੇ ਵਿਆਕਰਣ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਢੰਗਾਂ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੜ੍ਹਿਆ ਹੈ; ਉਹ ਜਿੰਨਾ ਵੀ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਕੋਈ ਗਲਤ ਸ਼ਬਦ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ।
ਨ ਮੁਖੇ ਨੇਤ੍ਰਯੋਸ਼੍ਚਾਪਿ ਲਲਾਟੇ ਚ ਭ੍ਰੁਵੋਸ੍ਤਥਾ। ਅਨ੍ਯੇष੍ਵਪਿ ਚ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਦੋषਃ ਸਂਵਿਦਿਤਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ, ਅੱਖਾਂ, ਮੱਥੇ ਜਾਂ ਭੰਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਅੰਗ ਵਿੱਚ, ਕੋਈ ਖਾਮੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦੀ।
ਅਵਿਸ੍ਤਰਮਸਂਦਿਗ੍ਧਮਵਿਲਮ੍ਬਿਤਮਵ੍ਯਥਮ੍। ਉਰਃਸ੍ਥਂ ਕਣ੍ਠਗਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਰ੍ਤਤੇ ਮਧ੍ਯਮਸ੍ਵਰਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੰਖੇਪ, ਸਪਸ਼ਟ, ਰੁਕਾਵਟ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਡੋਲਣ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਛਾਤੀ ਤੇ ਗਲੇ ਤੋਂ ਨਿਕਲਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਮਧੁਰ ਸੁਰ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।