ਵਾਲਿਪ੍ਰਣਿਹਿਤਾਵੇਵ ਸ਼ਙ੍ਕੇऽਹਂ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮੌ। ਰਾਜਾਨੋ ਬਹੁਮਿਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸੋ ਨਾਤ੍ਰ ਹਿ ਕ੍ਸ਼ਮਃ
ਮੈਂ ਸ਼ੱਕ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਦੋ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ ਵਾਲੀ ਵਲੋਂ ਭੇਜੇ ਗਏ ਹਨ; ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਥੀ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਇੱਥੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਨਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।
ਅਰਯਸ਼੍ਚ ਮਨੁष੍ਯੇਣ ਵਿਜ੍ਞੇਯਾਸ਼੍ਛਦ੍ਮਚਾਰਿਣਃ। ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਤਾਨਾਮਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਤਾਸ਼੍ਛਿਦ੍ਰੇषੁ ਪ੍ਰਹਰਨ੍ਤ੍ਯਪਿ
ਦੁਸ਼ਮਣ, ਜੋ ਛੁਪ ਕੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮਨੁੱਖ ਵਲੋਂ ਪਛਾਣੇ ਜਾਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਭਰੋਸਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਕਮਜ਼ੋਰੀਆਂ 'ਤੇ ਵੀ ਵਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਕृਤ੍ਯੇषੁ ਵਾਲੀ ਮੇਧਾਵੀ ਰਾਜਾਨੋ ਬਹੁਦਰ੍ਸ਼ਿਨਃ। ਭਵਨ੍ਤ ਪਰਹਨ੍ਤਾਰਸ੍ਤੇ ਜ੍ਞੇਯਾਃ ਪ੍ਰਾਕृਤੈਰ੍ਨਰੈਃ
ਵਾਲੀ ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਚਤੁਰ ਹੈ, ਤੇ ਰਾਜੇ ਦੂਰ ਦੀ ਸੋਚ ਰੱਖਦੇ ਹਨ; ਤੁਸੀਂ, ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਮ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਪਛਾਣੋ।
ਤੌ ਤ੍ਵਯਾ ਪ੍ਰਾਕृਤੇਨੇਵ ਗਤ੍ਵਾ ਜ੍ਞੇਯੌ ਪ੍ਲਵਂਗਮ। ਇਙ੍ਗਿਤਾਨਾਂ ਪ੍ਰਕਾਰੈਸ਼੍ਚ ਰੂਪਵ੍ਯਾਭਾषਣੇਨ ਚ
ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਆਮ ਬਾਂਦਰ ਵਾਂਗ ਜਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਸ਼ਾਰਿਆਂ, ਚਾਲ-ਚਲਣ ਤੇ ਬੋਲ-ਚਾਲ ਦੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪਛਾਣ।
ਲਕ੍ਸ਼ਯਸ੍ਵ ਤਯੋਰ੍ਭਾਵਂ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਮਨਸੌ ਯਦਿ। ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਯਨ੍ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਾਭਿਰਿਙ੍ਗਿਤੈਸ਼੍ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੱਤ ਦੇਖ, ਜੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਹਨ, ਤਾਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਲਾਘਾ ਕਰਕੇ ਤੇ ਇਸ਼ਾਰਿਆਂ ਰਾਹੀਂ ਭਰੋਸਾ ਜਿਤ।
ਮਮੈਵਾਭਿਮੁਖਂ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਪृਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਹਰਿਪੁਙ੍ਗਵ। ਪ੍ਰਯੋਜਨਂ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਸ੍ਯ ਵਨਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਧਨੁਰ੍ਧਰੌ
ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਤੂੰ ਪੁੱਛ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਕਿ ਇਹ ਦੋ ਧਨੁਧਾਰੀ ਇਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਕਿਉਂ ਆਏ ਹਨ।
ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾਨੌ ਯਦਿ ਤ੍ਵੇਤੌ ਜਾਨੀਹਿ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਲਵਙ੍ਗਮ। ਵ੍ਯਾਭਾषਿਤੈਰ੍ਵਾ ਰੂਪੈਰ੍ਵਾ ਵਿਜ੍ਞੇਯਾ ਦੁष੍ਟਤਾਨਯੋਃ
ਜੇ ਇਹ ਦੋਨੋ ਸੱਚੇ ਦਿਲ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਤੂੰ, ਬਾਂਦਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲਾਂ ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੋਂ ਇਹ ਜਾਣ ਲੈ। ਮਾੜੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਾੜੀ ਸੋਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੋਲਚਾਲ ਜਾਂ ਰੂਪ ਤੋਂ ਪਛਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਕਪਿਰਾਜੇਨ ਸਂਦਿष੍ਟੋ ਮਾਰੁਤਾਤ੍ਮਜਃ। ਚਕਾਰ ਗਮਨੇ ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਯਤ੍ਰ ਤੌ ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੌ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਤਾਂ ਪਵਨਪੁਤ੍ਰ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਉਹ ਉਥੇ ਜਾਵੇ ਜਿੱਥੇ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਹਨ।
ਤਥੇਤਿ ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯ ਵਚਸ੍ਤੁ ਤਸ੍ਯ ਕਪੇਃ ਸੁਭੀਤਸ੍ਯ ਦੁਰਾਸਦਸ੍ਯ। ਮਹਾਨੁਭਾਵੋ ਹਨੁਮਾਨ੍ ਯਯੌ ਤਦਾ ਸ ਯਤ੍ਰ ਰਾਮੋऽਤਿਬਲੀ ਸਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ
‘ਠੀਕ ਹੈ’ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਸਮਝਦਾਰ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਬਾਂਦਰ ਦੀ ਗੱਲ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਕੇ, ਮਹਾਂਬਲੀ ਹਨੂਮਾਨ ਉਥੇ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਰਾਮ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਾਨ ਸੀ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਸਮੇਤ ਸੀ।
thumb|ਤृਤੀਯਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਕਿष੍ਕਿਨ੍ਧਾਕਾਣ੍ਡੇ ਤृਤੀਯਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੪-
ਹੁਣ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਕਾਂਡ ਦਾ ਤੀਜਾ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਵਚੋ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਹਨੁਮਾਨ੍ ਸੁਗ੍ਰੀਵਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਪਰ੍ਵਤਾਦृष੍ਯਮੂਕਾਤ੍ ਤੁ ਪੁਪ੍ਲੁਵੇ ਯਤ੍ਰ ਰਾਘਵੌ
ਸੁਗਰੀਵ ਦੀ ਗੱਲ ਸਮਝ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਪਹਾੜ ਰਿਸ਼ਯਮੂਕ ਤੋਂ ਉੱਛਲ ਕੇ ਉਥੇ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਦੋਨੋ ਵੰਸ਼ਜ ਸੀ।
ਕਪਿਰੂਪਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਹਨੁਮਾਨ੍ ਮਾਰੁਤਾਤ੍ਮਜਃ। ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਰੂਪਂ ਤਤੋ ਭੇਜੇ ਸ਼ਠਬੁਦ੍ਧਿਤਯਾ ਕਪਿਃ
ਪਵਨਪੁਤ੍ਰ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਬਾਂਦਰ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਭਿਖਾਰੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਆਬਭਾषੇ ਚ ਤੌ ਵੀਰੌ ਯਥਾਵਤ੍ ਪ੍ਰਸ਼ਸ਼ਂਸ ਚ। ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯ ਵਿਧਿਵਦ੍ ਵੀਰੌ ਹਨੁਮਾਨ੍ ਵਾਨਰੋਤ੍ਤਮਃ
ਉਸ ਨੇ ਦੋਨੋ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਤੇ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਆਦਰ ਕਰਕੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਉਵਾਚ ਕਾਮਤੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਮृਦੁ ਸਤ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮੌ। ਰਾਜਰ੍षਿਦੇਵਪ੍ਰਤਿਮੌ ਤਾਪਸੌ ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤੌ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਨਰਮ ਤੇ ਸੱਚੇ ਬਹਾਦਰਾਂ, ਰਾਜਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗੇ, ਪੱਕੇ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲੇ ਤਪਸਵੀ ਦੋਨੋ ਨੂੰ ਬਾਤ ਕੀਤੀ।
ਦੇਸ਼ਂ ਕਥਮਿਮਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਭਵਨ੍ਤੌ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੌ। ਤ੍ਰਾਸਯਨ੍ਤੌ ਮृਗਗਣਾਨਨ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਵਨਚਾਰਿਣਃ
ਤੁਸੀਂ ਦੋਨੋ, ਸੋਹਣੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ, ਇਸ ਜਗ੍ਹਾ ਕਿਵੇਂ ਆਏ ਹੋ, ਜਦ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਹਿਰਣਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਜੰਗਲ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਰਹੇ ਹੋ?
ਪਮ੍ਪਾਤੀਰਰੁਹਾਨ੍ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ ਵੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣੌ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਇਮਾਂ ਨਦੀਂ ਸ਼ੁਭਜਲਾਂ ਸ਼ੋਭਯਨ੍ਤੌ ਤਰਸ੍ਵਿਨੌ
ਤੁਸੀਂ ਦੋਨੋ, ਜੋਸ਼ੀਲੇ, ਪੰਪਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਗੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਤੱਕ ਵੇਖ ਰਹੇ ਹੋ, ਤੇ ਇਸ ਨਦੀ ਦੀ ਸੁੱਚੀ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸੋਭਾ ਵਧਾ ਰਹੇ ਹੋ।
ਧੈਰ੍ਯਵਨ੍ਤੌ ਸੁਵਰ੍ਣਾਭੌ ਕੌ ਯੁਵਾਂ ਚੀਰਵਾਸਸੌ। ਨਿਃਸ਼੍ਵਸਨ੍ਤੌ ਵਰਭੁਜੌ ਪੀਡਯਨ੍ਤਾਵਿਮਾਃ ਪ੍ਰਜਾਃ
ਤੁਸੀਂ ਦੋਨੋ ਕੌਣ ਹੋ, ਧੀਰਜ ਵਾਲੇ, ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ, ਛਾਲਾ ਪਹਿਨੇ, ਗਹਿਰੀ ਸਾਹ ਲੈ ਰਹੇ, ਵਧੀਆ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਇਥੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ?
ਸਿਂਹਵਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਿਤੌ ਵੀਰੌ ਮਹਾਬਲਪਰਾਕ੍ਰਮੌ। ਸ਼ਕ੍ਰਚਾਪਨਿਭੇ ਚਾਪੇ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਨਾਸ਼ਨੌ
ਇਹ ਦੋਨੋ ਵੀਰ, ਸਿੰਘਾਂ ਵਾਂਗ ਤੱਕਦੇ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਹੌਸਲੇ ਵਾਲੇ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਵਰਗਾ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ, ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਸ਼੍ਰੀਮਨ੍ਤੌ ਰੂਪਸਮ੍ਪਨ੍ਨੌ ਵृषਭਸ਼੍ਰੇष੍ਠਵਿਕ੍ਰਮੌ। ਹਸ੍ਤਿਹਸ੍ਤੋਪਮਭੁਜੌ ਦ੍ਯੁਤਿਮਨ੍ਤੌ ਨਰਰ੍षਭੌ
ਇਹ ਦੋਨੋ ਚਮਕਦਾਰ, ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਉੱਚ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਵਧੀਆ ਬਲ ਵਾਲੇ, ਹਾਥੀ ਦੀ ਸੂੰਡ ਵਰਗੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨ।
ਪ੍ਰਭਯਾ ਪਰ੍ਵਤੇਨ੍ਦ੍ਰੋऽਸੌ ਯੁਵਯੋਰਵਭਾਸਿਤਃ। ਰਾਜ੍ਯਾਰ੍ਹਾਵਮਰਪ੍ਰਖ੍ਯੌ ਕਥਂ ਦੇਸ਼ਮਿਹਾਗਤੌ
ਤੁਹਾਡੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਪਹਾੜਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਵੀ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਗਿਆ; ਤੁਸੀਂ ਰਾਜ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ, ਅਮਰਾਂ ਵਰਗੇ ਹੋ, ਕਿਵੇਂ ਇਸ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਏ ਹੋ?
ਪਦ੍ਮਪਤ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਣੌ ਵੀਰੌ ਜਟਾਮਣ੍ਡਲਧਾਰਿਣੌ। ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਸਦृਸ਼ੌ ਵੀਰੌ ਦੇਵਲੋਕਾਦਿਹਾਗਤੌ
ਇਹ ਦੋਨੋ ਵੀਰ, ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਜਟਾ ਪਹਿਨੇ, ਆਪਸ ਵਿਚ ਇਕੋ ਜਿਹੇ, ਐਸਾ ਲੱਗਦਾ ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਲੋਕ ਤੋਂ ਇਥੇ ਆਏ ਹੋ।
ਯਦृਚ੍ਛਯੇਵ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸੂਰ੍ਯੌ ਵਸੁਂਧਰਾਮ੍। ਵਿਸ਼ਾਲਵਕ੍ਸ਼ਸੌ ਵੀਰੌ ਮਾਨੁषੌ ਦੇਵਰੂਪਿਣੌ
ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਅਚਾਨਕ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆ ਗਏ ਹੋਣ, ਇਹ ਦੋਨੋ ਵੀਰ, ਚੌੜੀ ਛਾਤੀ ਵਾਲੇ, ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿਚ ਪਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗੇ ਦਿਸਦੇ ਹਨ।
ਸਿਂਹਸ੍ਕਨ੍ਧੌ ਮਹੋਤ੍ਸਾਹੌ ਸਮਦਾਵਿਵ ਗੋਵृषੌ। ਆਯਤਾਸ਼੍ਚ ਸੁਵृਤ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਬਾਹਵਃ ਪਰਿਘੋਪਮਾਃ
ਸਿੰਘਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਮੋਢਿਆਂ, ਵੱਡੇ ਜੋਸ਼ ਵਾਲੇ, ਗੋ-ਵਢੇ ਬਲਦਾਂ ਵਾਂਗ ਇਕੋ ਜਿਹੇ, ਲੰਬੀਆਂ ਤੇ ਚੰਗੀ ਬਣਤ ਵਾਲੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਲੋਹੇ ਦੇ ਸੜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵਭੂषਣਭੂषਾਰ੍ਹਾਃ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਨ ਵਿਭੂषਿਤਾਃ। ਉਭੌ ਯੋਗ੍ਯਾਵਹਂ ਮਨ੍ਯੇ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤੁਂ ਪृਥਿਵੀਮਿਮਾਮ੍
ਸਭ ਗਹਣਿਆਂ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਇਹ ਦੋਨੋ ਕਿਉਂ ਸਜਾਏ ਨਹੀਂ ਹੋਏ? ਮੈਂ ਦੋਨੋ ਨੂੰ ਇਸ ਧਰਤੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ।
ਸਸਾਗਰਵਨਾਂ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਾਂ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਮੇਰੁਵਿਭੂषਿਤਾਮ੍। ਇਮੇ ਚ ਧਨੁषੀ ਚਿਤ੍ਰੇ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣੇ ਚਿਤ੍ਰਾਨੁਲੇਪਨੇ
ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਧਰਤੀ, ਵਿਂਧਿਆ ਤੇ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ; ਇਹ ਦੋਨੋ ਧਨੁਸ਼, ਸੋਹਣੇ, ਚਿੱਟੇ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਹਨ।
ਪ੍ਰਕਾਸ਼ੇਤੇ ਯਥੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵਜ੍ਰੇ ਹੇਮਵਿਭੂषਿਤੇ। ਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਸ੍ਤੂਣਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ੁਭਦਰ੍ਸ਼ਨਾਃ
ਇਹ ਧਨੁਸ਼ ਇੰਦਰ ਦੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਜੜੇ ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤੂਣ, ਤੇਜ਼ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਦੇਖਣ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਚੰਗੇ ਲੱਗਦੇ ਹਨ।
ਜੀਵਿਤਾਨ੍ਤਕਰੈਰ੍ਘੋਰੈਰ੍ਜ੍ਵਲਦ੍ਭਿਰਿਵ ਪਨ੍ਨਗੈਃ। ਮਹਾਪ੍ਰਮਾਣੌ ਵਿਪੁਲੌ ਤਪ੍ਤਹਾਟਕਭੂषਣੌ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤੂਣ ਡਰਾਉਣੇ, ਜਿੰਦ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਹੋਣ; ਉਹ ਵੱਡੇ ਤੇ ਚੌੜੇ ਤੂਣ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਹਨ।
ਖਡ੍ਗਾਵੇਤੌ ਵਿਰਾਜੇਤੇ ਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਭੁਜਗਾਵਿਵ। ਏਵਂ ਮਾਂ ਪਰਿਭਾषਨ੍ਤਂ ਕਸ੍ਮਾਦ੍ ਵੈ ਨਾਭਿਭਾषਤਃ
ਇਹ ਦੋ ਤਲਵਾਰਾਂ ਖੁਲ੍ਹੇ ਹੋਏ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਹਨ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪੁਕਾਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦਾ?
ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਨਾਮ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ ਵਾਨਰਪੁਙ੍ਗਵਃ। ਵੀਰੋ ਵਿਨਿਕृਤੋ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਜਗਦ੍ਭ੍ਰਮਤਿ ਦੁਃਖਿਤਃ
ਸੁਗਰੀਵ ਨਾਂ ਦਾ ਇਕ ਧਰਮਵਾਨ ਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ; ਉਹ ਵੀਰ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਵਲੋਂ ਤਿਆਗਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਫਿਰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋऽਹਂ ਪ੍ਰੇषਿਤਸ੍ਤੇਨ ਸੁਗ੍ਰੀਵੇਣ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਰਾਜ੍ਞਾ ਵਾਨਰਮੁਖ੍ਯਾਨਾਂ ਹਨੁਮਾਨ੍ ਨਾਮ ਵਾਨਰਃ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਸੁਗਰੀਵ ਵਲੋਂ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹਾਂ; ਮੇਰਾ ਨਾਂ ਹਨੂਮਾਨ ਹੈ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮੁਖੀ।