ਪਦ੍ਮਨਾਭਮਹਾਨਾਭੌ ਦੁਨ੍ਦੁਨਾਭਸੁਨਾਭਕੌ । ਜ੍ਯੋਤਿषਂ ਸ਼ਕੁਨਂ ਚੈਵ ਨੈਰਾਸ੍ਯਵਿਮਲਾਵੁਭੌ ॥੧-੨੮-
ਉਸ ਨੇ ਪਦਮਨਾਭ, ਮਹਾਨਾਭ, ਦੁੰਦੁਨਾਭ, ਸੁਨਾਭਕਾ, ਜੋਤਿਸ਼, ਸ਼ਕੁਨ ਅਤੇ ਨੈਰਾਸਯ ਤੇ ਵਿਮਲ ਦੋਵੇਂ ਵੀ ਸਿਖਾਏ।
ਯੌਗਨ੍ਧਰਵਿਨਿਦ੍ਰੌ ਚ ਦੈਤ੍ਯਪ੍ਰਮਥਨੌ ਤਥਾ । ਸ਼ੁਚਿਬਾਹੁਰ੍ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਨਿष੍ਕਲਿਰ੍ਵਿਰੁਚਸ੍ਤਥਾ । ਸਾਰ੍ਚਿਰ੍ਮਾਲੀ ਧृਤਿਮਾਲੀ ਵृਤ੍ਤਿਮਾਨ੍ ਰੁਚਿਰਸ੍ਤਥਾ ॥੧-੨੮-
ਉਸ ਨੇ ਯੌਗੰਧਰ, ਵਿਨਿਦ੍ਰਾ, ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸ਼ੁਚਿਬਾਹੁ, ਮਹਾਬਾਹੁ, ਨਿਸ਼ਕਲੀ, ਵਿਰੁਚਾ, ਸਾਰਚਿਰਮਾਲੀ, ਧ੍ਰਿਤਿਮਾਲੀ, ਵ੍ਰਿਤਿਮਾਨ ਅਤੇ ਰੁਚਿਰਾ ਵੀ ਸਿਖਾਏ।
ਪਿਤ੍ਰ੍ਯਃ ਸੌਮਨਸਸ਼੍ਚੈਵ ਵਿਧੂਤਮਕਰਾਵੁਭੌ । ਪਰਵੀਰਂ ਰਤਿਂ ਚੈਵ ਧਨਧਾਨ੍ਯੌ ਚ ਰਾਘਵ ॥੧-੨੮-
ਉਸ ਨੇ ਪਿਤਰਿਆ, ਸੌਮਨਸਾ, ਦੋਵੇਂ ਵਿਧੂਤਮਕਰਾ, ਪਰਵੀਰ, ਰਤੀ ਅਤੇ ਧਨਧਾਨਿਆ ਵੀ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਸਿਖਾਏ।
ਕਾਮਰੂਪਂ ਕਾਮਰੁਚਿਂ ਮੋਹਮਾਵਰਣਂ ਤਥਾ । ਜृਮ੍ਭਕਂ ਸਰ੍ਵਨਾਭਂ ਚ ਪਨ੍ਥਨਵਰੁਣੌ ਤਥਾ ॥੧-੨੮-
ਉਸ ਨੇ ਕਾਮਰੂਪ, ਕਾਮਰੁਚਿ, ਮੋਹਮਾਵਰਣ, ਜ੍ਰੰਭਕਾ, ਸਰਵਨਾਭ ਅਤੇ ਪੰਥਨਵਰੁਣਾ ਵੀ ਸਿਖਾਏ।
ਕृਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਨਯਾਨ੍ ਰਾਮ ਭਾਸ੍ਵਰਾਨ੍ ਕਾਮਰੂਪਿਣਃ । ਪ੍ਰਤੀਚ੍ਛ ਮਮ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਪਾਤ੍ਰਭੂਤੋऽਸਿ ਰਾਘਵ ॥੧-੨੮-
ਰਾਮ ਜੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਾਸ਼ਵ ਦੇ ਚਮਕਦੇ, ਰੂਪ ਬਦਲਣ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤਰ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ; ਤੁਸੀਂ ਯੋਗ ਹੋ, ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ।
ਬਾਢਮਿਤ੍ਯੇਵ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟੇਨਾਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਨਾ । ਦਿਵ੍ਯਭਾਸ੍ਵਰਦੇਹਾਸ਼੍ਚ ਮੂਰ੍ਤਿਮਨ੍ਤਃ ਸੁਖਪ੍ਰਦਾਃ ॥੧-੨੮-
ਕਾਕੁਤਸਥ ਨੇ "ਠੀਕ ਹੈ" ਆਖਿਆ, ਅੰਦਰੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ। ਉਹ ਦਿਵ੍ਯ, ਚਮਕਦੇ, ਸਰੀਰਧਾਰੀ ਹਥਿਆਰ ਆ ਕੇ, ਸੁਖ ਦੇਣ ਲੱਗੇ।
ਕੇਚਿਦਙ੍ਗਾਰਸਦृਸ਼ਾਃ ਕੇਚਿਦ੍ ਧੂਮੋਪਮਾਸ੍ਤਥਾ । ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਕਸਦृਸ਼ਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ ਪ੍ਰਹ੍ਵਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟਾਸ੍ਤਥਾ ॥੧-੨੮-
ਕੁਝ ਹਥਿਆਰ ਅੰਗਾਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਕੁਝ ਧੂੰਏ ਵਾਂਗ, ਕੁਝ ਚੰਦ੍ਰ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਤੇ ਕੁਝ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜੇ ਸਨ।
ਰਾਮਂ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਯੋ ਭੂਤ੍ਵਾਬ੍ਰੁਵਨ੍ ਮਧੁਰਭਾषਿਣਃ । ਇਮੇ ਸ੍ਮ ਨਰਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਸ਼ਾਧਿ ਕਿਂ ਕਰਵਾਮ ਤੇ ॥੧-੨੮-
ਉਹ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਵਾਲੇ ਲੋਕ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ: 'ਅਸੀਂ ਹਾਜ਼ਰ ਹਾਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ਼ੇਰ, ਹੁਕਮ ਕਰੋ, ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰੀਏ?'
ਗਮ੍ਯਤਾਮਿਤਿ ਤਾਨਾਹ ਯਥੇष੍ਟਂ ਰਘੁਨਨ੍ਦਨਃ । ਮਾਨਸਾਃ ਕਾਰ੍ਯਕਾਲੇषੁ ਸਾਹਾਯ੍ਯਂ ਮੇ ਕਰਿष੍ਯਥ ॥੧-੨੮-
ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਜੋ ਤੁਹਾਡਾ ਮਨ ਕਰੇ, ਜਾਓ। ਜਦੋਂ ਮੈਨੂੰ ਕੰਮ ਹੋਵੇ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਮਦਦ ਕਰੋਗੇ।'
ਅਥ ਤੇ ਰਾਮਮਾਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਕृਤ੍ਵਾ ਚਾਪਿ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍ । ਏਵਮਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਯਥਾਗਤਮ੍ ॥੧-੨੮-
ਉਹ ਲੋਕ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ, ਕਾਕੁਤਸਥ ਨੂੰ 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ, ਐਸਾ ਹੋਵੇ' ਕਹਿ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸੀ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਚਲੇ ਗਏ।
ਸ ਚ ਤਾਨ੍ ਰਾਘਵੋ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਂ ਮਹਾਮੁਨਿਮ੍ । ਗਚ੍ਛਨ੍ਨੇਵਾਥ ਮਧੁਰਂ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ ॥੧-੨੮-
ਰਾਘਵ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤਰ ਨੂੰ, ਚਲਦਿਆਂ ਹੀ ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਨਰਮ ਬੋਲ ਆਖੇ।
ਕਿਮੇਤਨ੍ਮੇਘਸਂਕਾਸ਼ਂ ਪਰ੍ਵਤਸ੍ਯਾਵਿਦੂਰਤਃ । ਵृਕ੍ਸ਼ਖਣ੍ਡਮਿਤੋ ਭਾਤਿ ਪਰਂ ਕੌਤੂਹਲਂ ਹਿ ਮੇ ॥੧-੨੮-
ਉਹ ਪਰਬਤ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਬੱਦਲਾਂ ਵਰਗਾ ਗੂੜ੍ਹਾ, ਰੁੱਖਾਂ ਦਾ ਗੁੱਝ ਕਿਹੜਾ ਹੈ? ਮੇਰੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਇਸ ਬਾਰੇ ਬਹੁਤ ਵਧ ਗਈ ਹੈ।
ਦਰ੍ਸ਼ਨੀਯਂ ਮृਗਾਕੀਰ੍ਣਂ ਮਨੋਹਰਮਤੀਵ ਚ । ਨਾਨਾਪ੍ਰਕਾਰੈਃ ਸ਼ਕੁਨੈਰ੍ਵਲ੍ਗੁਭਾषੈਰਲਙ੍ਕृਤਮ੍ ॥੧-੨੮-
ਉਹ ਥਾਂ ਦੇਖਣਯੋਗ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਹਰਣ ਵਧੇਰੇ ਹਨ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਮਨਮੋਹਣੀ ਹੈ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਪੰਛੀ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸਜਾ ਰਹੇ ਹਨ।
ਨਿਃਸृਤਾਃਸ੍ਮੋ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਕਾਨ੍ਤਾਰਾਦ੍ ਰੋਮਹਰ੍षਣਾਤ੍ । ਅਨਯਾ ਤ੍ਵਵਗਚ੍ਛਾਮਿ ਦੇਸ਼ਸ੍ਯ ਸੁਖਵਤ੍ਤਯਾ ॥੧-੨੮-
ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਘਣੇ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਆਏ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਰੋਮਾਂਚਿਤ ਕੀਤਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਥਾਂ ਕਿੰਨੀ ਸੁਖਦਾਇਕ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਂ ਮੇ ਸ਼ਂਸ ਭਗਵਨ੍ ਕਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਪਦਂ ਤ੍ਵਿਦਮ੍ । ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਯਤ੍ਰ ਤੇ ਪਾਪਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਘ੍ਨਾ ਦੁष੍ਟਚਾਰਿਣਃ ॥੧-੨੮-
ਭਗਵਾਨ, ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸੋ: ਇਹ ਕਿਸ ਦਾ ਆਸ਼ਰਮ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਪਾਪੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਦੁਸ਼ਟ ਆਏ ਸਨ?
ਤਵ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਵਿਘ੍ਨਾਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾਨੋ ਮਹਾਮੁਨੇ । ਭਗਵਂਸ੍ਤਸ੍ਯ ਕੋ ਦੇਸ਼ਃ ਸਾ ਯਤ੍ਰ ਤਵ ਯਾਜ੍ਞਿਕੀ ॥੧-੨੮-
ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ, ਤੇਰੇ ਯਜਨ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ ਉਹ ਮੰਦ-ਚਿੱਤ ਵਾਲੇ ਆਏ; ਭਗਵਾਨ, ਉਹ ਥਾਂ ਕਿਹੜਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਤੇਰੇ ਯਜਨ ਹੋਦੇ ਹਨ?
thumb|ਏਕੋਨਤ੍ਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਬਾਲਕਾਣ੍ਡੇ ਏਕੋਨਤ੍ਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੧-
ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਬਾਲ ਕਾਂਡ ਦੀ ਉਣਤੀਹਵੀਂ ਸਰਗਾ ਸੁਣੋ।
ਅਥ ਤਸ੍ਯਾਪ੍ਰਮੇਯਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਪਰਿਪृਚ੍ਛਤਃ । ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੋ ਮਹਾਤੇਜਾ ਵ੍ਯਾਖ੍ਯਾਤੁਮੁਪਚਕ੍ਰਮੇ ॥੧-੨੯-
ਜਦੋਂ ਉਹ ਅਣਮਾਪੇ ਵਾਲੇ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਦ ਮਹਾਂਤੇਜੀ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤਰ ਨੇ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ।
ਇਹ ਰਾਮ ਮਹਾਬਾਹੋ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਦੇਵਨਮਸ੍ਕृਤਃ । ਵਰ੍षਾਣਿ ਸੁਬਹੂਨੀਹ ਤਥਾ ਯੁਗਸ਼ਤਾਨਿ ਚ ॥੧-੨੯-
ਇਥੇ, ਮਹਾਬਲੀ ਰਾਮ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਗਿਆ, ਬਹੁਤ ਸਾਲਾਂ ਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਯੁਗ ਇਥੇ ਬਿਤਾਏ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਰਾਮ ਕਸ਼੍ਯਪੋਗ੍ਨਿਸਮਪ੍ਰਭਃ । ਅਦਿਤ੍ਯਾ ਸਹਿਤੋ ਰਾਮ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨ ਇਵੌਜਸਾ ॥੧-੨੯-
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਰਾਮ, ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ ਕਸ਼ਯਪ, ਅਦਿਤੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਰਜਾ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਦੇਵੀਸਹਾਯੋ ਭਗਵਾਨ੍ ਦਿਵ੍ਯਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਕਮ੍ । ਵ੍ਰਤਂ ਸਮਾਪ੍ਯ ਵਰਦਂ ਤੁष੍ਟਾਵ ਮਧੁਸੂਦਨਮ੍ ॥੧-੨੯-
ਭਗਵਾਨ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਦਿਵਯ ਵਰਤ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਦੀ ਸਤਕਾਰ ਕਰੀ।
ਤਪੋਮਯਂ ਤਪੋਰਾਸ਼ਿਂ ਤਪੋਮੂਰ੍ਤਿਂ ਤਪਾਤ੍ਮਕਮ੍ । ਤਪਸਾ ਤ੍ਵਾਂ ਸੁਤਪ੍ਤੇਨ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍ ॥੧-੨੯-
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਜੋ ਤਪ ਦੀ ਮੂਰਤੀ, ਤਪ ਦਾ ਢੇਰ, ਤਪ ਦਾ ਸਰੂਪ ਤੇ ਤਪ ਹੀ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੀਤੇ ਤਪ ਨਾਲ, ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ।
ਸ਼ਰੀਰੇ ਤਵ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਜਗਤ੍ ਸਰ੍ਵਮਿਦਂ ਪ੍ਰਭੋ । ਤ੍ਵਮਨਾਦਿਰਨਿਰ੍ਦੇਸ਼੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਾਮਹਂ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਃ ॥੧-੨੯-
ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਅਨਾਦੀ ਤੇ ਅਵਰਨਣਯ ਹੈ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸ਼ਰਨ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਤਮੁਵਾਚ ਹਰਿਃ ਪ੍ਰੀਤਃ ਕਸ਼੍ਯਪਂ ਗਤਕਲ੍ਮषਮ੍ । ਵਰਂ ਵਰਯ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਵਰਾਰ੍ਹੋऽਸਿ ਮਤੋ ਮਮ ॥੧-੨੯-
ਹਰੀ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਕਸ਼ਯਪ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਇੱਕ ਵਰ ਮੰਗੋ, ਤੇਰੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ; ਤੂੰ ਵਰ ਲੈਣ ਯੋਗ ਤੇ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਹੈ।'
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯ ਮਾਰੀਚਃ ਕਸ਼੍ਯਪੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਅਦਿਤ੍ਯਾ ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਚ ਮਮ ਚੈਵਾਨੁਯਾਚਿਤਮ੍ ॥੧-੨੯-
ਉਸ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਾਰੀਚਾ ਕਸ਼ਯਪ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਅਦਿਤੀ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਮੈਂ, ਇਹ ਇਕੱਠੇ ਮੰਗਦੇ ਹਾਂ।'
ਵਰਂ ਵਰਦ ਸੁਪ੍ਰੀਤੋ ਦਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਸੁਵ੍ਰਤ । ਪੁਤ੍ਰਤ੍ਵਂ ਗਚ੍ਛ ਭਗਵਨ੍ਨਦਿਤ੍ਯਾ ਮਮ ਚਾਨਘ ॥੧-੨੯-
ਹੇ ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ, ਤੇ ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ। ਹੇ ਨਿੱਘਾ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਰਿਸ਼ੀ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਬਣ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਅਦਿਤੀ ਦਾ ਵੀ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇ।
ਭ੍ਰਾਤਾ ਭਵ ਯਵੀਯਾਂਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯਾਸੁਰਸੂਦਨ । ਸ਼ੋਕਾਰ੍ਤਾਨਾਂ ਤੁ ਦੇਵਾਨਾਂ ਸਾਹਾਯ੍ਯਂ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ॥੧-੨੯-
ਹੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੁਸੀਂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਬਣੋ। ਜੋ ਦੇਵਤਾ ਦੁਖੀ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਨੀ ਤੁਹਾਡੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਹੈ।
thumb|ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਬਾਲਕਾਣ੍ਡੇ ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੧-
ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਬਾਲ ਕਾਂਡ ਦਾ ਤੀਹਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਅਥ ਤੌ ਦੇਸ਼ਕਾਲਜ੍ਞੌ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਾਵਰਿਂਦਮੌ । ਦੇਸ਼ੇ ਕਾਲੇ ਚ ਵਾਕ੍ਯਜ੍ਞਾਵਬ੍ਰੂਤਾਂ ਕੌਸ਼ਿਕਂ ਵਚਃ ॥੧-੩੦-
ਫਿਰ ਉਹ ਦੋ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਜੋ ਠੀਕ ਸਮੇਂ ਤੇ ਥਾਂ ਜਾਣਦੇ ਤੇ ਗੱਲ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ, ਕੌਸ਼ਿਕ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ।
ਭਗਵਞ੍ਛ੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਵੋ ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਕਾਲੇ ਨਿਸ਼ਾਚਰੌ । ਸਂਰਕ੍ਸ਼ਣੀਯੌ ਤੌ ਬ੍ਰੂਹਿ ਨਾਤਿਵਰ੍ਤੇਤ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ ॥੧-੩੦-
ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਅਸੀਂ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਕਿਹੜੇ ਵੇਲੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਉਹ ਸਮਾਂ ਨਾ ਗੁਆ ਲਏ।