ਦृਢਂ ਹਿ ਹृਦਯੇ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਮਮ ਸਮ੍ਪਰਿਵਰ੍ਤਤੇ। ਨਾਲਂ ਵਰ੍ਤਯਿਤੁਂ ਸੀਤਾ ਸਾਧ੍ਵੀ ਮਦ੍ਵਿਰਹਂ ਗਤਾ
ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਪੱਕਾ ਯਕੀਨ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਸੀਤਾ, ਜੋ ਬੜੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਵਿਛੋੜੇ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ।
ਮਯਿ ਭਾਵੋ ਹਿ ਵੈਦੇਹ੍ਯਾਸ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਤੋ ਵਿਨਿਵੇਸ਼ਿਤਃ। ਮਮਾਪਿ ਭਾਵਃ ਸੀਤਾਯਾਂ ਸਰ੍ਵਥਾ ਵਿਨਿਵੇਸ਼ਿਤਃ
ਵੈਦੇਹੀ ਦਾ ਪਿਆਰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਮੇਰੇ ਵਿਚ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਤੇ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰ ਵੀ ਸੀਤਾ ਲਈ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੱਕਾ ਹੈ।
ਏष ਪੁष੍ਪਵਹੋ ਵਾਯੁਃ ਸੁਖਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ੋ ਹਿਮਾਵਹਃ। ਤਾਂ ਵਿਚਿਨ੍ਤਯਤਃ ਕਾਨ੍ਤਾਂ ਪਾਵਕਪ੍ਰਤਿਮੋ ਮਮ
ਇਹ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹਵਾ, ਜੋ ਛੂਹਣ ਵਿਚ ਸੁਖਦਾਈ ਤੇ ਠੰਡੀ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਿਆਂ ਅੱਗ ਵਰਗੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।
ਸਦਾ ਸੁਖਮਹਂ ਮਨ੍ਯੇ ਯਂ ਪੁਰਾ ਸਹ ਸੀਤਯਾ। ਮਾਰੁਤਃ ਸ ਵਿਨਾ ਸੀਤਾਂ ਸ਼ੋਕਸਂਜਨਨੋ ਮਮ
ਜਦੋਂ ਸੀਤਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਇਹ ਹਵਾ ਆਉਂਦੀ ਸੀ, ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਸ ਨੂੰ ਸੁਖਦਾਈ ਸਮਝਦਾ ਸੀ; ਪਰ ਹੁਣ, ਸੀਤਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਸਿਰਫ ਦੁੱਖ ਹੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਤਾਂ ਵਿਨਾਥ ਵਿਹਙ੍ਗੋऽਸੌ ਪਕ੍ਸ਼ੀ ਪ੍ਰਣਦਿਤਸ੍ਤਦਾ। ਵਾਯਸਃ ਪਾਦਪਗਤਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਮਭਿਕੂਜਤਿ
ਉਸ ਦੇ ਬਿਨਾਂ, ਉਹ ਪੰਛੀ, ਕਾਂ, ਦਰਖ਼ਤ 'ਤੇ ਬੈਠਾ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਏष ਵੈ ਤਤ੍ਰ ਵੈਦੇਹ੍ਯਾ ਵਿਹਗਃ ਪ੍ਰਤਿਹਾਰਕਃ। ਪਕ੍ਸ਼ੀ ਮਾਂ ਤੁ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼੍ਯਾਃ ਸਮੀਪਮੁਪਨੇष੍ਯਤਿ
ਉਹ ਪੰਛੀ ਵੈਦੇਹੀ ਲਈ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਪਰ ਪੰਛੀ ਮੈਨੂੰ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਲੈ ਆਵੇਗਾ।
ਪਸ਼੍ਯ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣ ਸਂਨਾਦਂ ਵਨੇ ਮਦਵਿਵਰ੍ਧਨਮ੍। ਪੁष੍ਪਿਤਾਗ੍ਰੇषੁ ਵृਕ੍ਸ਼ੇषੁ ਦ੍ਵਿਜਾਨਾਮਵਕੂਜਤਾਮ੍
ਲਖ਼ਸ਼ਮਣ, ਵੇਖੋ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਉਹ ਆਵਾਜ਼, ਜੋ ਪ੍ਰੇਮ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਪੰਛੀ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਦਰਖ਼ਤਾਂ 'ਤੇ ਗਾ ਰਹੇ ਹਨ।
ਵਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾਂ ਪਵਨੇਨੈਤਾਮਸੌ ਤਿਲਕਮਞ੍ਜਰੀਮ੍। षਟ੍ਪਦਃ ਸਹਸਾਭ੍ਯੇਤਿ ਮਦੋਦ੍ਧੂਤਾਮਿਵ ਪ੍ਰਿਯਾਮ੍
ਹਵਾ ਇਸ ਤਿਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮੰਜਰੀ ਨੂੰ ਉਡਾ ਰਹੀ ਹੈ; ਮਧੁਮੱਖੀ ਅਚਾਨਕ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਝੂਮ ਰਹੀ ਪਿਆਰੀ ਵੱਲ ਖਿੱਚੀ ਆਉਂਦੀ ਹੋਵੇ।
ਕਾਮਿਨਾਮਯਮਤ੍ਯਨ੍ਤਮਸ਼ੋਕਃ ਸ਼ੋਕਵਰ੍ਧਨਃ। ਸ੍ਤਬਕੈਃ ਪਵਨੋਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤੈਸ੍ਤਰ੍ਜਯਨ੍ਨਿਵ ਮਾਂ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਇਹ ਅਸ਼ੋਕ ਦਾ ਦਰਖ਼ਤ, ਜੋ ਪ੍ਰੇਮੀਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੈ, ਮੇਰਾ ਦੁੱਖ ਵਧਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਡਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦਾ ਹੋਵੇ।
ਅਮੀ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਚੂਤਾਃ ਕੁਸੁਮਸ਼ਾਲਿਨਃ। ਵਿਭ੍ਰਮੋਤ੍ਸਿਕ੍ਤਮਨਸਃ ਸਾਙ੍ਗਰਾਗਾ ਨਰਾ ਇਵ
ਲਖ਼ਸ਼ਮਣ, ਵੇਖੋ ਇੱਥੇ ਆਮ ਦੇ ਦਰਖ਼ਤ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਲਦੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋਏ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ, ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਮਨੁੱਖ।
ਸੌਮਿਤ੍ਰੇ ਪਸ਼੍ਯ ਪਮ੍ਪਾਯਾਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਾਸੁ ਵਨਰਾਜਿषੁ। ਕਿਂਨਰਾ ਨਰਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਵਿਚਰਨ੍ਤਿ ਯਤਸ੍ਤਤਃ
ਸੌਮਿਤ੍ਰ, ਵੇਖੋ ਪੰਪਾ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚ, ਕਿੰਨਰ ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਹਨ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ!
ਇਮਾਨਿ ਸ਼ੁਭਗਨ੍ਧੀਨਿ ਪਸ਼੍ਯ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਨਲਿਨਾਨਿ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ੍ਤੇ ਜਲੇ ਤਰੁਣਸੂਰ੍ਯਵਤ੍
ਲਖ਼ਸ਼ਮਣ, ਵੇਖੋ ਇਹ ਸੁਗੰਧਤ ਕੰਵਲ, ਜੋ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਹਰ ਥਾਂ ਚਮਕ ਰਹੇ ਹਨ, ਨਵੇਂ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਰੋਸ਼ਨ।
ਏषਾ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਸਲਿਲਾ ਪਦ੍ਮਨੀਲੋਤ੍ਪਲਾਯੁਤਾ। ਹਂਸਕਾਰਣ੍ਡਵਾਕੀਰ੍ਣਾ ਪਮ੍ਪਾ ਸੌਗਨ੍ਧਿਕਾਯੁਤਾ
ਇਹ ਪੰਪਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਪਾਣੀ ਸਾਫ਼ ਹੈ, ਕੰਵਲ ਤੇ ਨੀਲੋਫਰ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਹੰਸ ਤੇ ਜਲ-ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਜਲੇ ਤਰੁਣਸੂਰ੍ਯਾਭੈਃ षਟ੍ਪਦਾਹਤਕੇਸਰੈਃ। ਪਙ੍ਕਜੈਃ ਸ਼ੋਭਤੇ ਪਮ੍ਪਾ ਸਮਨ੍ਤਾਦਭਿਸਂਵृਤਾ
ਪੰਪਾ ਹਰ ਪਾਸੇ ਚਮਕ ਰਹੀ ਹੈ, ਕੰਵਲਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੇਸਰਾਂ ਨੂੰ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਟੱਕ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਨਵੇਂ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਰੋਸ਼ਨ।
ਚਕ੍ਰਵਾਕਯੁਤਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਚਿਤ੍ਰਪ੍ਰਸ੍ਥਵਨਾਨ੍ਤਰਾ। ਮਾਤਙ੍ਗਮृਗਯੂਥੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ੋਭਤੇ ਸਲਿਲਾਰ੍ਥਿਭਿਃ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਕਰਵਾਕ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਢਲਾਨਾਂ ਵਿਚ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਹਿਰਣਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣੀ, ਜੋ ਪਾਣੀ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।
ਪਵਨਾਹਤਵੇਗਾਭਿਰੂਰ੍ਮਿਭਿਰ੍ਵਿਮਲੇऽਮ੍ਭਸਿ। ਪਙ੍ਕਜਾਨਿ ਵਿਰਾਜਨ੍ਤੇ ਤਾਡ੍ਯਮਾਨਾਨਿ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣ
ਪਵਨ ਨਾਲ ਉਡਦੇ ਲਹਿਰਾਂ ਦੇ ਜੋਰ ਨਾਲ, ਸਾਫ਼ ਪਾਣੀ 'ਤੇ, ਕੰਵਲਾਂ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਲਖ਼ਸ਼ਮਣ।
ਪਦ੍ਮਪਤ੍ਰਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ੀਂ ਸਤਤਂ ਪ੍ਰਿਯਪਙ੍ਕਜਾਮ੍। ਅਪਸ਼੍ਯਤੋ ਮੇ ਵੈਦੇਹੀਂ ਜੀਵਿਤਂ ਨਾਭਿਰੋਚਤੇ
ਮੈਨੂੰ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਵੈਦੇਹੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਵੱਡੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਜੋ ਸਦਾ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕਮਲ ਵਰਗੀ ਪਿਆਰੀ ਰਹੀ ਹੈ, ਦੀ ਝਲਕ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ, ਤਦ ਤੱਕ ਇਹ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਮੈਨੂੰ ਚੰਗੀ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੀ।
ਅਹੋ ਕਾਮਸ੍ਯ ਵਾਮਤ੍ਵਂ ਯੋ ਗਤਾਮਪਿ ਦੁਰ੍ਲਭਾਮ੍। ਸ੍ਮਾਰਯਿष੍ਯਤਿ ਕਲ੍ਯਾਣੀਂ ਕਲ੍ਯਾਣਤਰਵਾਦਿਨੀਮ੍
ਹਾਏ, ਇਹ ਚਾਹਤ ਵੀ ਕਿੰਨੀ ਉਲਟੀ ਹੈ! ਉਹ ਸੁਭਾਗਣੀ, ਜੋ ਹੁਣ ਦੂਰ ਤੇ ਮਿਲਣ ਔਖੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਬੋਲ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੇ ਬੋਲਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਯਾਦ ਇਹ ਮਨੂਖੀ ਇੱਛਾ ਮੈਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਿਲਾਉਂਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ਕ੍ਯੋ ਧਾਰਯਿਤੁਂ ਕਾਮੋ ਭਵੇਦਭ੍ਯਾਗਤੋ ਮਯਾ। ਯਦਿ ਭੂਯੋ ਵਸਨ੍ਤੋ ਮਾਂ ਨ ਹਨ੍ਯਾਤ੍ ਪੁष੍ਪਿਤਦ੍ਰੁਮਃ
ਜੇ ਇਹ ਚਾਹਤ ਮੈਨੂੰ ਫੇਰ ਵੀ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਸਹਿ ਲੈਣਾ ਸੀ, ਪਰ ਜੇ ਇਹ ਬਸੰਤ ਰੁੱਤ ਆਪਣੇ ਫੁੱਲੇ ਹੋਏ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਮੁੜ ਤੋੜ ਨਾ ਦੇਵੇ।
ਯਾਨਿ ਸ੍ਮ ਰਮਣੀਯਾਨਿ ਤਯਾ ਸਹ ਭਵਨ੍ਤਿ ਮੇ। ਤਾਨ੍ਯੇਵਾਰਮਣੀਯਾਨਿ ਜਾਯਨ੍ਤੇ ਮੇ ਤਯਾ ਵਿਨਾ
ਜਿਹੜੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸੁਹਣੀਆਂ ਸੀ, ਹੁਣ ਉਹੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਉਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਮੈਨੂੰ ਬਿਲਕੁਲ ਵੀ ਚੰਗੀਆਂ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੀਆਂ।
ਪਦ੍ਮਕੋਸ਼ਪਲਾਸ਼ਾਨਿ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਦृष੍ਟਿਰ੍ਹਿ ਮਨ੍ਯਤੇ। ਸੀਤਾਯਾ ਨੇਤ੍ਰਕੋਸ਼ਾਭ੍ਯਾਂ ਸਦृਸ਼ਾਨੀਤਿ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣ
ਲੱਖਮਣ, ਮੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਕਮਲ ਦੇ ਕੌੜੇ ਤੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਤਰਸਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸੀਤਾ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਲੱਗਦੀਆਂ ਹਨ।
ਪਦ੍ਮਕੇਸਰਸਂਸृष੍ਟੋ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਤਰਵਿਨਿਃਸृਤਃ। ਨਿਃਸ਼੍ਵਾਸ ਇਵ ਸੀਤਾਯਾ ਵਾਤਿ ਵਾਯੁਰ੍ਮਨੋਹਰਃ
ਕਮਲ ਦੇ ਰੇਸ਼ਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨਾਲ ਰਚੀ ਹੋਈ, ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘਦੀ ਹੌਲੀ ਹਵਾ, ਮੈਨੂੰ ਸੀਤਾ ਦੀ ਮਨਮੋਹਣੀ ਤੇ ਹੌਲੀ ਆਹ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।
ਸੌਮਿਤ੍ਰੇ ਪਸ਼੍ਯ ਪਮ੍ਪਾਯਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਗਿਰਿਸਾਨੁषੁ। ਪੁष੍ਪਿਤਾਂ ਕਰ੍ਣਿਕਾਰਸ੍ਯ ਯष੍ਟਿਂ ਪਰਮਸ਼ੋਭਿਤਾਮ੍
ਸੁਮੀਤਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਪੰਪਾ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਕਰਣਿਕਾਰ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਤੇ ਬੜੇ ਸੋਹਣੇ ਡੰਡੇ ਵੇਖ।
ਅਧਿਕਂ ਸ਼ੈਲਰਾਜੋऽਯਂ ਧਾਤੁਭਿਸ੍ਤੁ ਵਿਭੂषਿਤਃ। ਵਿਚਿਤ੍ਰਂ ਸृਜਤੇ ਰੇਣੁਂ ਵਾਯੁਵੇਗਵਿਘਟ੍ਟਿਤਮ੍
ਇਹ ਪਹਾੜਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੀਆਂ ਖਣਿਜਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਹਵਾ ਦੇ ਜੋਰ ਨਾਲ ਉੱਡਦੀ ਹੋਈ ਅਜੀਬ ਰੇਤ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਗਿਰਿਪ੍ਰਸ੍ਥਾਸ੍ਤੁ ਸੌਮਿਤ੍ਰੇ ਸਰ੍ਵਤਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਪੁष੍ਪਿਤੈਃ। ਨਿष੍ਪਤ੍ਰੈਃ ਸਰ੍ਵਤੋ ਰਮ੍ਯੈਃ ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਾ ਇਵ ਕਿਂਸ਼ੁਕੈਃ
ਸੁਮੀਤਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਢਲਾਣਾਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਫੁੱਲੇ ਹੋਏ, ਪੱਤਿਆਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਕਿੰਸ਼ੁਕ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।
ਪਮ੍ਪਾਤੀਰਰੁਹਾਸ਼੍ਚੇਮੇ ਸਂਸਿਕ੍ਤਾ ਮਧੁਗਨ੍ਧਿਨਃ। ਮਾਲਤੀਮਲ੍ਲਿਕਾਪਦ੍ਮਕਰਵੀਰਾਸ਼੍ਚ ਪੁष੍ਪਿਤਾਃ
ਇੱਥੇ ਪੰਪਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਦਰੱਖਤ ਮਧੁਰ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ ਹਨ: ਮਾਲਤੀ, ਮੱਲਿਕਾ, ਕਮਲ ਤੇ ਕਰਵੀਰ — ਸਾਰੇ ਫੁੱਲੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਕੇਤਕ੍ਯਃ ਸਿਨ੍ਦੁਵਾਰਾਸ਼੍ਚ ਵਾਸਨ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸੁਪੁष੍ਪਿਤਾਃ। ਮਾਧਵ੍ਯੋ ਗਨ੍ਧਪੂਰ੍ਣਾਸ਼੍ਚ ਕੁਨ੍ਦਗੁਲ੍ਮਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਕੇਤਕੀ, ਸਿੰਦੂਵਾਰ, ਵਸੰਤ ਵਿੱਚ ਖਿੜਨ ਵਾਲੇ ਦਰੱਖਤ, ਮਾਧਵੀ ਲਤਾਵਾਂ ਜੋ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਕੁੰਦ ਦੇ ਬੂਟੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਚਿਰਿਬਿਲ੍ਵਾ ਮਧੂਕਾਸ਼੍ਚ ਵਞ੍ਜੁਲਾ ਬਕੁਲਾਸ੍ਤਥਾ। ਚਮ੍ਪਕਾਸ੍ਤਿਲਕਾਸ਼੍ਚੈਵ ਨਾਗਵृਕ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਪੁष੍ਪਿਤਾਃ
ਚਿਰਬਿਲਵਾ, ਮਧੂਕ, ਵੰਜੁਲਾ, ਬਕੁਲ, ਚੰਪਕ, ਤਿਲਕ ਤੇ ਨਾਗ ਦੇ ਦਰੱਖਤ — ਇਹ ਸਾਰੇ ਫੁੱਲੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਪਦ੍ਮਕਾਸ਼੍ਚੈਵ ਸ਼ੋਭਨ੍ਤੇ ਨੀਲਾਸ਼ੋਕਾਸ਼੍ਚ ਪੁष੍ਪਿਤਾਃ। ਲੋਧ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਗਿਰਿਪृष੍ਠੇषੁ ਸਿਂਹਕੇਸਰਪਿਞ੍ਜਰਾਃ
ਪਦਮਕ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਵੀ ਸੋਹਣੇ ਲੱਗ ਰਹੇ ਹਨ, ਨੀਲੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਅਸ਼ੋਕ ਵੀ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਲੋਧਰ ਦੇ ਦਰੱਖਤ, ਜੋ ਸਿੰਘ ਦੇ ਕੇਸਾਂ ਵਾਂਗ ਪੀਲੇ ਹਨ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਢਲਾਣਾਂ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਹਨ।
ਅਙ੍ਕੋਲਾਸ਼੍ਚ ਕੁਰਣ੍ਟਾਸ਼੍ਚ ਚੂਰ੍ਣਕਾਃ ਪਾਰਿਭਦ੍ਰਕਾਃ। ਚੂਤਾਃ ਪਾਟਲਯਸ਼੍ਚਾਪਿ ਕੋਵਿਦਾਰਾਸ਼੍ਚ ਪੁष੍ਪਿਤਾਃ
ਅੰਕੋਲ, ਕੁਰੰਟ, ਚੂਰਨਕ, ਪਾਰਿਭਦਰ, ਆਮ, ਪਾਟਲ ਤੇ ਕੋਵਿਦਾਰ ਦੇ ਦਰੱਖਤ — ਇਹ ਸਾਰੇ ਫੁੱਲੇ ਹੋਏ ਹਨ।