ਅਪਸ਼੍ਯਤੋ ਮੇ ਸੌਮਿਤ੍ਰੇ ਜੀਵਿਤੇऽਸ੍ਤਿ ਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍। ਅਯਂ ਹਿ ਰੁਚਿਰਸ੍ਤਸ੍ਯਾਃ ਕਾਲੋ ਰੁਚਿਰਕਾਨਨਃ
ਸੌਮਿਤ੍ਰੇ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਮੇਰੇ ਜੀਵਨ ਦਾ ਕੋਈ ਮਕਸਦ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਰੰਗੀਲਾ ਮੌਸਮ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਬਾਗ ਉਸ ਲਈ ਹੀ ਬਣੇ ਹਨ।
ਕੋਕਿਲਾਕੁਲਸੀਮਾਨ੍ਤੋ ਦਯਿਤਾਯਾ ਮਮਾਨਘ। ਮਨ੍ਮਥਾਯਾਸਸਮ੍ਭੂਤੋ ਵਸਨ੍ਤਗੁਣਵਰ੍ਧਿਤਃ
ਕੋਕਿਲਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਇਹ ਜੰਗਲ ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਲਈ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਨਿਰਮਲ। ਵਸੰਤ ਦੇ ਸੁਭਾਵ, ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਤਰਸ ਨਾਲ, ਹੋਰ ਵਧ ਰਹੇ ਹਨ।
ਅਯਂ ਮਾਂ ਧਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਸ਼ੋਕਾਗ੍ਨਿਰ੍ਨਚਿਰਾਦਿਵ। ਅਪਸ਼੍ਯਤਸ੍ਤਾਂ ਵਨਿਤਾਂ ਪਸ਼੍ਯਤੋ ਰੁਚਿਰਾਨ੍ ਦ੍ਰੁਮਾਨ੍
ਇਹ ਦੁੱਖ ਦੀ ਅੱਗ ਜਲਦੀ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਵੇਗੀ; ਮੈਂ ਸੋਹਣੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਤਾਂ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਉਸ ਮਹਿਲਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ।
ਮਮਾਯਮਾਤ੍ਮਪ੍ਰਭਵੋ ਭੂਯਸ੍ਤ੍ਵਮੁਪਯਾਸ੍ਯਤਿ। ਅਦृਸ਼੍ਯਮਾਨਾ ਵੈਦੇਹੀ ਸ਼ੋਕਂ ਵਰ੍ਧਯਤੀਹ ਮੇ
ਮੇਰੇ ਅੰਦਰੋਂ ਉਠਿਆ ਇਹ ਦੁੱਖ ਹੋਰ ਵਧੇਗਾ; ਵੈਦੇਹੀ, ਜੋ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਓਝਲ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਮੇਰੀ ਪੀੜ ਵਧਾ ਰਹੀ ਹੈ।
ਦृਸ਼੍ਯਮਾਨੋ ਵਸਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵੇਦਸਂਸਰ੍ਗਦੂषਕਃ। ਮਾਂ ਹਿ ਸਾ ਮृਗਸ਼ਾਵਾਕ੍ਸ਼ੀ ਚਿਨ੍ਤਾਸ਼ੋਕਬਲਾਤ੍ਕृਤਮ੍
ਵਸੰਤ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਸਾਹਮਣੇ ਹੈ, ਪਰ ਪਸੀਨੇ ਤੇ ਤਰਸ ਨਾਲ ਮੈਲਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਮਿਰਗੀ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਚਿੰਤਾ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ, ਮੈਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਸਂਤਾਪਯਤਿ ਸੌਮਿਤ੍ਰੇ ਕ੍ਰੂਰਸ਼੍ਚੈਤ੍ਰਵਨਾਨਿਲਃ। ਅਮੀ ਮਯੂਰਾਃ ਸ਼ੋਭਨ੍ਤੇ ਪ੍ਰਨृਤ੍ਯਨ੍ਤਸ੍ਤਤਸ੍ਤਤਃ
ਸੌਮਿਤ੍ਰੇ, ਚੈਤ੍ਰ ਦੇ ਜੰਗਲ ਦੀ ਕਰੂੜ ਹਵਾ ਮੈਨੂੰ ਸਾੜਦੀ ਹੈ; ਦੇਖ, ਮੋਰ ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਨੱਚਦੇ ਹੋਏ ਕਿੰਨੇ ਚਮਕਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਵੈਃ ਪਕ੍ਸ਼ੈਃ ਪਵਨੋਦ੍ਧੂਤੈਰ੍ਗਵਾਕ੍ਸ਼ੈਃ ਸ੍ਫਾਟਿਕੈਰਿਵ। ਸ਼ਿਖਿਨੀਭਿਃ ਪਰਿਵृਤਾਸ੍ਤ ਏਤੇ ਮਦਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਾਃ
ਹਵਾ ਨਾਲ ਹਿਲਦੇ ਆਪਣੇ ਪੰਖਾਂ, ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਵਾਂਗ ਮੋਹਰਿਆਂ, ਨਾਲ ਇਹ ਮੋਰ, ਮੋਰਨੀਆਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਮਸਤ ਹੋਏ ਹਨ।
ਮਨ੍ਮਥਾਭਿਪਰੀਤਸ੍ਯ ਮਮ ਮਨ੍ਮਥਵਰ੍ਧਨਾਃ। ਪਸ਼੍ਯ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣ ਨृਤ੍ਯਨ੍ਤਂ ਮਯੂਰਮੁਪਨृਤ੍ਯਤਿ
ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋਰ ਤਰਸ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਲਕਸ਼ਮਣ, ਦੇਖ, ਮੋਰ ਨੱਚਦਾ ਹੈ, ਮੋਰਨੀ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਨੱਚ ਰਹੀ ਹੈ।
ਸ਼ਿਖਿਨੀ ਮਨ੍ਮਥਾਰ੍ਤੈषਾ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਗਿਰਿਸਾਨੁਨਿ। ਤਾਮੇਵ ਮਨਸਾ ਰਾਮਾਂ ਮਯੂਰੋऽਪ੍ਯਨੁਧਾਵਤਿ
ਇਹ ਮੋਰਨੀ, ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਪੀੜ ਨਾਲ, ਪਹਾੜੀ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਦੀ ਹੈ; ਮੋਰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਤਤ੍ਯ ਰੁਚਿਰੌ ਪਕ੍ਸ਼ੌ ਰੁਤੈਰੁਪਹਸਨ੍ਨਿਵ। ਮਯੂਰਸ੍ਯ ਵਨੇ ਨੂਨਂ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ ਨ ਹृਤਾ ਪ੍ਰਿਯਾ
ਸੋਹਣੇ ਪੰਖ ਖੋਲ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਮਜ਼ਾਕ ਕਰਦਾ ਜਾਪਦਾ, ਮੋਰ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਕਿਸੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੱਲੋਂ ਨਹੀਂ ਲੈ ਗਈ।
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨृਤ੍ਯਤਿ ਰਮ੍ਯੇषੁ ਵਨੇषੁ ਸਹ ਕਾਨ੍ਤਯਾ। ਮਮ ਤ੍ਵਯਂ ਵਿਨਾ ਵਾਸਃ ਪੁष੍ਪਮਾਸੇ ਸੁਦੁਃਸਹਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਸੋਹਣੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਨੱਚਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਮੇਰੇ ਲਈ, ਉਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲਾ ਇਹ ਮੌਸਮ ਬੜਾ ਔਖਾ ਹੈ।
ਪਸ਼੍ਯ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣ ਸਂਰਾਗਸ੍ਤਿਰ੍ਯਗ੍ਯੋਨਿਗਤੇष੍ਵਪਿ। ਯਦੇषਾ ਸ਼ਿਖਿਨੀ ਕਾਮਾਦ੍ ਭਰ੍ਤਾਰਮਭਿਵਰ੍ਤਤੇ
ਲਕਸ਼ਮਣ, ਦੇਖ, ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਲਹਿਰ ਹੋਰ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਚਲਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਮੋਰਨੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ ਵੱਲ ਆ ਰਹੀ ਹੈ।
ਮਮਾਪ੍ਯੇਵਂ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ੀ ਜਾਨਕੀ ਜਾਤਸਮ੍ਭ੍ਰਮਾ। ਮਦਨੇਨਾਭਿਵਰ੍ਤੇਤ ਯਦਿ ਨਾਪਹृਤਾ ਭਵੇਤ੍
ਜੇ ਉਹ ਲੈ ਨਹੀਂ ਗਈ ਹੁੰਦੀ, ਮੇਰੀ ਵਿਸ਼ਾਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਜਾਨਕੀ ਵੀ, ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਲਹਿਰ ਨਾਲ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਜਾਂਦੀ।
ਪਸ਼੍ਯ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣ ਪੁष੍ਪਾਣਿ ਨਿष੍ਫਲਾਨਿ ਭਵਨ੍ਤਿ ਮੇ। ਪੁष੍ਪਭਾਰਸਮृਦ੍ਧਾਨਾਂ ਵਨਾਨਾਂ ਸ਼ਿਸ਼ਿਰਾਤ੍ਯਯੇ
ਲਕਸ਼ਮਣ, ਦੇਖ, ਫੁੱਲ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵਿਅਰਥ ਹਨ; ਜਦੋਂ ਠੰਡੀ ਰੁੱਤ ਮੁੱਕੀ, ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਭਾਰ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਮੈਨੂੰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਰੁਚਿਰਾਣ੍ਯਪਿ ਪੁष੍ਪਾਣਿ ਪਾਦਪਾਨਾਮਤਿਸ਼੍ਰਿਯਾ। ਨਿष੍ਫਲਾਨਿ ਮਹੀਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਸਮਂ ਮਧੁਕਰੋਤ੍ਕਰੈਃ
ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਫੁੱਲ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਵਿਅਰਥ ਹੀ ਮਿੱਟੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨਾਲ।
ਨਦਨ੍ਤਿ ਕਾਮਂ ਸ਼ਕੁਨਾ ਮੁਦਿਤਾਃ ਸਙ੍ਘਸ਼ਃ ਕਲਮ੍। ਆਹ੍ਵਯਨ੍ਤ ਇਵਾਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਕਾਮੋਨ੍ਮਾਦਕਰਾ ਮਮ
ਪੰਛੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਝੁੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਗਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹੋਏ; ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਤਰਸ ਜਗਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਵਸਨ੍ਤੋ ਯਦਿ ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਯਤ੍ਰ ਮੇ ਵਸਤਿ ਪ੍ਰਿਯਾ। ਨੂਨਂ ਪਰਵਸ਼ਾ ਸੀਤਾ ਸਾਪਿ ਸ਼ੋਚਤ੍ਯਹਂ ਯਥਾ
ਜੇ ਵਸੰਤ ਉੱਥੇ ਵੀ ਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ ਜਿੱਥੇ ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਸੀਤਾ ਵੀ ਬੇਬਸ ਹੋ ਕੇ ਮੇਰੀ ਵਾਂਗ ਦੁਖੀ ਹੋਵੇਗੀ।
ਨੂਨਂ ਨ ਤੁ ਵਸਨ੍ਤਸ੍ਤਂ ਦੇਸ਼ਂ ਸ੍ਪृਸ਼ਤਿ ਯਤ੍ਰ ਸਾ। ਕਥਂ ਹ੍ਯਸਿਤਪਦ੍ਮਾਕ੍ਸ਼ੀ ਵਰ੍ਤਯੇਤ੍ ਸਾ ਮਯਾ ਵਿਨਾ
ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਵਸੰਤ ਉਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੁਹਦਾ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਹੈ; ਕਿਵੇਂ ਕਾਲੀ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਸੀਤਾ ਮੇਰੇ ਬਿਨਾਂ ਰਹਿ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਅਥਵਾ ਵਰ੍ਤਤੇ ਤਤ੍ਰ ਵਸਨ੍ਤੋ ਯਤ੍ਰ ਮੇ ਪ੍ਰਿਯਾ। ਕਿਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣੀ ਸਾ ਤੁ ਨਿਰ੍ਭਰ੍ਤ੍ਸਿਤਾ ਪਰੈਃ
ਜਾਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਜਿੱਥੇ ਹੈ, ਉਥੇ ਵੀ ਬਸੰਤ ਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ; ਪਰ ਜਦ ਉਹ ਹੋਰਾਂ ਵਲੋਂ ਤਨਕਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਕੀ ਕਰੇਗੀ?
ਸ਼੍ਯਾਮਾ ਪਦ੍ਮਪਲਾਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ੀ ਮृਦੁਭਾषਾ ਚ ਮੇ ਪ੍ਰਿਯਾ। ਨੂਨਂ ਵਸਨ੍ਤਮਾਸਾਦ੍ਯ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਜੀਵਿਤਮ੍
ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ, ਜੋ ਸਾਵਲੀ ਹੈ, ਕੰਵਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਵਾਲੀ ਹੈ—ਉਹ ਬਸੰਤ ਆਉਣ 'ਤੇ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਛੱਡ ਦੇਵੇਗੀ।
ਦृਢਂ ਹਿ ਹृਦਯੇ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਮਮ ਸਮ੍ਪਰਿਵਰ੍ਤਤੇ। ਨਾਲਂ ਵਰ੍ਤਯਿਤੁਂ ਸੀਤਾ ਸਾਧ੍ਵੀ ਮਦ੍ਵਿਰਹਂ ਗਤਾ
ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਪੱਕਾ ਯਕੀਨ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਸੀਤਾ, ਜੋ ਬੜੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਵਿਛੋੜੇ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ।
ਮਯਿ ਭਾਵੋ ਹਿ ਵੈਦੇਹ੍ਯਾਸ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਤੋ ਵਿਨਿਵੇਸ਼ਿਤਃ। ਮਮਾਪਿ ਭਾਵਃ ਸੀਤਾਯਾਂ ਸਰ੍ਵਥਾ ਵਿਨਿਵੇਸ਼ਿਤਃ
ਵੈਦੇਹੀ ਦਾ ਪਿਆਰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਮੇਰੇ ਵਿਚ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਤੇ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰ ਵੀ ਸੀਤਾ ਲਈ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੱਕਾ ਹੈ।
ਏष ਪੁष੍ਪਵਹੋ ਵਾਯੁਃ ਸੁਖਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ੋ ਹਿਮਾਵਹਃ। ਤਾਂ ਵਿਚਿਨ੍ਤਯਤਃ ਕਾਨ੍ਤਾਂ ਪਾਵਕਪ੍ਰਤਿਮੋ ਮਮ
ਇਹ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹਵਾ, ਜੋ ਛੂਹਣ ਵਿਚ ਸੁਖਦਾਈ ਤੇ ਠੰਡੀ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਿਆਂ ਅੱਗ ਵਰਗੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।
ਸਦਾ ਸੁਖਮਹਂ ਮਨ੍ਯੇ ਯਂ ਪੁਰਾ ਸਹ ਸੀਤਯਾ। ਮਾਰੁਤਃ ਸ ਵਿਨਾ ਸੀਤਾਂ ਸ਼ੋਕਸਂਜਨਨੋ ਮਮ
ਜਦੋਂ ਸੀਤਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਇਹ ਹਵਾ ਆਉਂਦੀ ਸੀ, ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਸ ਨੂੰ ਸੁਖਦਾਈ ਸਮਝਦਾ ਸੀ; ਪਰ ਹੁਣ, ਸੀਤਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਸਿਰਫ ਦੁੱਖ ਹੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਤਾਂ ਵਿਨਾਥ ਵਿਹਙ੍ਗੋऽਸੌ ਪਕ੍ਸ਼ੀ ਪ੍ਰਣਦਿਤਸ੍ਤਦਾ। ਵਾਯਸਃ ਪਾਦਪਗਤਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਮਭਿਕੂਜਤਿ
ਉਸ ਦੇ ਬਿਨਾਂ, ਉਹ ਪੰਛੀ, ਕਾਂ, ਦਰਖ਼ਤ 'ਤੇ ਬੈਠਾ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਏष ਵੈ ਤਤ੍ਰ ਵੈਦੇਹ੍ਯਾ ਵਿਹਗਃ ਪ੍ਰਤਿਹਾਰਕਃ। ਪਕ੍ਸ਼ੀ ਮਾਂ ਤੁ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼੍ਯਾਃ ਸਮੀਪਮੁਪਨੇष੍ਯਤਿ
ਉਹ ਪੰਛੀ ਵੈਦੇਹੀ ਲਈ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਪਰ ਪੰਛੀ ਮੈਨੂੰ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਲੈ ਆਵੇਗਾ।
ਪਸ਼੍ਯ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣ ਸਂਨਾਦਂ ਵਨੇ ਮਦਵਿਵਰ੍ਧਨਮ੍। ਪੁष੍ਪਿਤਾਗ੍ਰੇषੁ ਵृਕ੍ਸ਼ੇषੁ ਦ੍ਵਿਜਾਨਾਮਵਕੂਜਤਾਮ੍
ਲਖ਼ਸ਼ਮਣ, ਵੇਖੋ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਉਹ ਆਵਾਜ਼, ਜੋ ਪ੍ਰੇਮ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਪੰਛੀ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਦਰਖ਼ਤਾਂ 'ਤੇ ਗਾ ਰਹੇ ਹਨ।
ਵਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾਂ ਪਵਨੇਨੈਤਾਮਸੌ ਤਿਲਕਮਞ੍ਜਰੀਮ੍। षਟ੍ਪਦਃ ਸਹਸਾਭ੍ਯੇਤਿ ਮਦੋਦ੍ਧੂਤਾਮਿਵ ਪ੍ਰਿਯਾਮ੍
ਹਵਾ ਇਸ ਤਿਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮੰਜਰੀ ਨੂੰ ਉਡਾ ਰਹੀ ਹੈ; ਮਧੁਮੱਖੀ ਅਚਾਨਕ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਝੂਮ ਰਹੀ ਪਿਆਰੀ ਵੱਲ ਖਿੱਚੀ ਆਉਂਦੀ ਹੋਵੇ।
ਕਾਮਿਨਾਮਯਮਤ੍ਯਨ੍ਤਮਸ਼ੋਕਃ ਸ਼ੋਕਵਰ੍ਧਨਃ। ਸ੍ਤਬਕੈਃ ਪਵਨੋਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤੈਸ੍ਤਰ੍ਜਯਨ੍ਨਿਵ ਮਾਂ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਇਹ ਅਸ਼ੋਕ ਦਾ ਦਰਖ਼ਤ, ਜੋ ਪ੍ਰੇਮੀਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੈ, ਮੇਰਾ ਦੁੱਖ ਵਧਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਡਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦਾ ਹੋਵੇ।
ਅਮੀ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਚੂਤਾਃ ਕੁਸੁਮਸ਼ਾਲਿਨਃ। ਵਿਭ੍ਰਮੋਤ੍ਸਿਕ੍ਤਮਨਸਃ ਸਾਙ੍ਗਰਾਗਾ ਨਰਾ ਇਵ
ਲਖ਼ਸ਼ਮਣ, ਵੇਖੋ ਇੱਥੇ ਆਮ ਦੇ ਦਰਖ਼ਤ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਲਦੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋਏ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ, ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਮਨੁੱਖ।