ਜਪਤਸ੍ਤੁ ਮੁਨੇਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ । ਉਪਤਸ੍ਥੁਰ੍ਮਹਾਰ੍ਹਾਣਿ ਸਰ੍ਵਾਣ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਰਾਘਵਮ੍ ॥੧-੨੭-
ਜਦੋਂ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਜੀ ਆਪਣੇ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪ ਰਹੇ ਸਨ, ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਹਥਿਆਰ ਰਾਘਵ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਗਏ।
ਊਚੁਸ਼੍ਚ ਮੁਦਿਤਾ ਰਾਮਂ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਯਸ੍ਤਦਾ । ਇਮੇ ਚ ਪਰਮੋਦਾਰ ਕਿਂਕਰਾਸ੍ਤਵ ਰਾਘਵ ॥੧-੨੭-
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਰਾਘਵ ਜੀ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਿਸ਼ਠਵਾਨ ਸੇਵਕ ਹਾਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ।"
ਯਦ੍ਯਦਿਚ੍ਛਸਿ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਕਰਵਾਮ ਵੈ । ਤਤੋ ਰਾਮਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਤ੍ਮਾ ਤੈਰਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਮਹਾਬਲੈਃ ॥੧-੨੭-
"ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਚਾਹੋ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ; ਅਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਾਂਗੇ," ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ। ਫਿਰ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਮ ਦਾ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰੀਤਮਨਾ ਰਾਮੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਂ ਮਹਾਮੁਨਿਮ੍। ਅਭਿਵਾਦ੍ਯ ਮਹਾਤੇਜਾ ਗਮਨਾਯੋਪਚਕ੍ਰਮੇ ॥੧-੨੭-
ਫਿਰ, ਰਾਮ ਜੀ ਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਰਵਾਨਾ ਹੋਣ ਲੱਗਾ।
thumb|ਅष੍ਟਾਵਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਬਾਲਕਾਣ੍ਡੇ ਅष੍ਟਾਵਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੧-
ਸੁਣੋ, ਇਹ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਬਾਲ ਕਾਂਡ ਦੀ ਅਠਾਈਂ ਸਾਰਗ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਤਤੋऽਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਵਦਨਃ ਸ਼ੁਚਿਃ । ਗਚ੍ਛਨ੍ਨੇਵ ਚ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ ॥੧-੨੮-
ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਮ ਜੀ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਖੁਸ਼ਚਿਹਰਾ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਹ ਚਲਦੇ ਹੋਏ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਗृਹੀਤਾਸ੍ਤ੍ਰੋऽਸ੍ਮਿ ਭਗਵਨ੍ ਦੁਰਾਧਰ੍षਃ ਸੁਰੈਰਪਿ । ਅਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਤ੍ਵਹਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਸਂਹਾਰਾਨ੍ ਮੁਨਿਪੁਙ੍ਗਵ ॥੧-੨੮-
"ਭਗਵਾਨ ਜੀ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਲਏ ਹਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਅਜੈਯ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ। ਪਰ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈਣ ਦਾ ਢੰਗ ਵੀ ਸਿੱਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।"
ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਤਿ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥੇ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੋ ਮਹਾਤਪਾਃ । ਸਂਹਾਰਾਨ੍ ਵ੍ਯਾਜਹਾਰਾਥ ਧृਤਿਮਾਨ੍ ਸੁਵ੍ਰਤਃ ਸ਼ੁਚਿਃ ॥੧-੨੮-
ਕਾਕੁਤਸਥ ਨੇ ਜਦ ਇਹ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਜੀ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਤਪਸੀ, ਨਿਸ਼ਠਵਾਨ, ਸਾਫ-ਸੁਥਰੇ ਤੇ ਧੀਰਜ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਨੇ ਹਥਿਆਰ ਵਾਪਸ ਲੈਣ ਦੇ ਢੰਗ ਸਿਖਾਏ।
ਸਤ੍ਯਵਨ੍ਤਂ ਸਤ੍ਯਕੀਰ੍ਤਿਂ ਧृष੍ਟਂ ਰਭਸਮੇਵ ਚ । ਪ੍ਰਤਿਹਾਰਤਰਂ ਨਾਮ ਪਰਾਙ੍ਮੁਖਮਵਾਙ੍ਮੁਖਮ੍ ॥੧-੨੮-
ਉਸ ਨੇ ਸਤਯਵੰਤ, ਸਤਯਕੀਰਤੀ, ਧ੍ਰਿਸ਼ਟ, ਰਭਸਾ, ਪ੍ਰਤਿਹਾਰਤਰਾ ਅਤੇ ਸਾਹਮਣੇ ਤੇ ਪਿੱਛੇ ਮੋੜਣ ਦੇ ਢੰਗ ਵੀ ਸਿਖਾਏ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਾਲਕ੍ਸ਼੍ਯਾਵਿਮੌ ਚੈਵ ਦृਢਨਾਭਸੁਨਾਭਕੌ । ਦਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ਸ਼ਤਵਕ੍ਤ੍ਰੌ ਚ ਦਸ਼ਸ਼ੀਰ੍षਸ਼ਤੋਦਰੌ ॥੧-੨੮-
ਉਸ ਨੇ ਲਕਸ਼ਯ, ਅਲਕਸ਼ਯ, ਡ੍ਰਿੜਨਾਭਾ, ਸੁਨਾਭਕਾ, ਦਸਾਕਸ਼, ਸ਼ਤਵਕਤਰਾ, ਦਸਸ਼ੀਰਸ਼ ਅਤੇ ਸ਼ਤੋਦਰਾ ਵੀ ਸਿਖਾਏ।
ਪਦ੍ਮਨਾਭਮਹਾਨਾਭੌ ਦੁਨ੍ਦੁਨਾਭਸੁਨਾਭਕੌ । ਜ੍ਯੋਤਿषਂ ਸ਼ਕੁਨਂ ਚੈਵ ਨੈਰਾਸ੍ਯਵਿਮਲਾਵੁਭੌ ॥੧-੨੮-
ਉਸ ਨੇ ਪਦਮਨਾਭ, ਮਹਾਨਾਭ, ਦੁੰਦੁਨਾਭ, ਸੁਨਾਭਕਾ, ਜੋਤਿਸ਼, ਸ਼ਕੁਨ ਅਤੇ ਨੈਰਾਸਯ ਤੇ ਵਿਮਲ ਦੋਵੇਂ ਵੀ ਸਿਖਾਏ।
ਯੌਗਨ੍ਧਰਵਿਨਿਦ੍ਰੌ ਚ ਦੈਤ੍ਯਪ੍ਰਮਥਨੌ ਤਥਾ । ਸ਼ੁਚਿਬਾਹੁਰ੍ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਨਿष੍ਕਲਿਰ੍ਵਿਰੁਚਸ੍ਤਥਾ । ਸਾਰ੍ਚਿਰ੍ਮਾਲੀ ਧृਤਿਮਾਲੀ ਵृਤ੍ਤਿਮਾਨ੍ ਰੁਚਿਰਸ੍ਤਥਾ ॥੧-੨੮-
ਉਸ ਨੇ ਯੌਗੰਧਰ, ਵਿਨਿਦ੍ਰਾ, ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸ਼ੁਚਿਬਾਹੁ, ਮਹਾਬਾਹੁ, ਨਿਸ਼ਕਲੀ, ਵਿਰੁਚਾ, ਸਾਰਚਿਰਮਾਲੀ, ਧ੍ਰਿਤਿਮਾਲੀ, ਵ੍ਰਿਤਿਮਾਨ ਅਤੇ ਰੁਚਿਰਾ ਵੀ ਸਿਖਾਏ।
ਪਿਤ੍ਰ੍ਯਃ ਸੌਮਨਸਸ਼੍ਚੈਵ ਵਿਧੂਤਮਕਰਾਵੁਭੌ । ਪਰਵੀਰਂ ਰਤਿਂ ਚੈਵ ਧਨਧਾਨ੍ਯੌ ਚ ਰਾਘਵ ॥੧-੨੮-
ਉਸ ਨੇ ਪਿਤਰਿਆ, ਸੌਮਨਸਾ, ਦੋਵੇਂ ਵਿਧੂਤਮਕਰਾ, ਪਰਵੀਰ, ਰਤੀ ਅਤੇ ਧਨਧਾਨਿਆ ਵੀ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਸਿਖਾਏ।
ਕਾਮਰੂਪਂ ਕਾਮਰੁਚਿਂ ਮੋਹਮਾਵਰਣਂ ਤਥਾ । ਜृਮ੍ਭਕਂ ਸਰ੍ਵਨਾਭਂ ਚ ਪਨ੍ਥਨਵਰੁਣੌ ਤਥਾ ॥੧-੨੮-
ਉਸ ਨੇ ਕਾਮਰੂਪ, ਕਾਮਰੁਚਿ, ਮੋਹਮਾਵਰਣ, ਜ੍ਰੰਭਕਾ, ਸਰਵਨਾਭ ਅਤੇ ਪੰਥਨਵਰੁਣਾ ਵੀ ਸਿਖਾਏ।
ਕृਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਨਯਾਨ੍ ਰਾਮ ਭਾਸ੍ਵਰਾਨ੍ ਕਾਮਰੂਪਿਣਃ । ਪ੍ਰਤੀਚ੍ਛ ਮਮ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਪਾਤ੍ਰਭੂਤੋऽਸਿ ਰਾਘਵ ॥੧-੨੮-
ਰਾਮ ਜੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਾਸ਼ਵ ਦੇ ਚਮਕਦੇ, ਰੂਪ ਬਦਲਣ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤਰ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ; ਤੁਸੀਂ ਯੋਗ ਹੋ, ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ।
ਬਾਢਮਿਤ੍ਯੇਵ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟੇਨਾਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਨਾ । ਦਿਵ੍ਯਭਾਸ੍ਵਰਦੇਹਾਸ਼੍ਚ ਮੂਰ੍ਤਿਮਨ੍ਤਃ ਸੁਖਪ੍ਰਦਾਃ ॥੧-੨੮-
ਕਾਕੁਤਸਥ ਨੇ "ਠੀਕ ਹੈ" ਆਖਿਆ, ਅੰਦਰੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ। ਉਹ ਦਿਵ੍ਯ, ਚਮਕਦੇ, ਸਰੀਰਧਾਰੀ ਹਥਿਆਰ ਆ ਕੇ, ਸੁਖ ਦੇਣ ਲੱਗੇ।
ਕੇਚਿਦਙ੍ਗਾਰਸਦृਸ਼ਾਃ ਕੇਚਿਦ੍ ਧੂਮੋਪਮਾਸ੍ਤਥਾ । ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਕਸਦृਸ਼ਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ ਪ੍ਰਹ੍ਵਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟਾਸ੍ਤਥਾ ॥੧-੨੮-
ਕੁਝ ਹਥਿਆਰ ਅੰਗਾਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਕੁਝ ਧੂੰਏ ਵਾਂਗ, ਕੁਝ ਚੰਦ੍ਰ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਤੇ ਕੁਝ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜੇ ਸਨ।
ਰਾਮਂ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਯੋ ਭੂਤ੍ਵਾਬ੍ਰੁਵਨ੍ ਮਧੁਰਭਾषਿਣਃ । ਇਮੇ ਸ੍ਮ ਨਰਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਸ਼ਾਧਿ ਕਿਂ ਕਰਵਾਮ ਤੇ ॥੧-੨੮-
ਉਹ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਵਾਲੇ ਲੋਕ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ: 'ਅਸੀਂ ਹਾਜ਼ਰ ਹਾਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ਼ੇਰ, ਹੁਕਮ ਕਰੋ, ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰੀਏ?'
ਗਮ੍ਯਤਾਮਿਤਿ ਤਾਨਾਹ ਯਥੇष੍ਟਂ ਰਘੁਨਨ੍ਦਨਃ । ਮਾਨਸਾਃ ਕਾਰ੍ਯਕਾਲੇषੁ ਸਾਹਾਯ੍ਯਂ ਮੇ ਕਰਿष੍ਯਥ ॥੧-੨੮-
ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਜੋ ਤੁਹਾਡਾ ਮਨ ਕਰੇ, ਜਾਓ। ਜਦੋਂ ਮੈਨੂੰ ਕੰਮ ਹੋਵੇ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਮਦਦ ਕਰੋਗੇ।'
ਅਥ ਤੇ ਰਾਮਮਾਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਕृਤ੍ਵਾ ਚਾਪਿ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍ । ਏਵਮਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਯਥਾਗਤਮ੍ ॥੧-੨੮-
ਉਹ ਲੋਕ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ, ਕਾਕੁਤਸਥ ਨੂੰ 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ, ਐਸਾ ਹੋਵੇ' ਕਹਿ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸੀ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਚਲੇ ਗਏ।
ਸ ਚ ਤਾਨ੍ ਰਾਘਵੋ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਂ ਮਹਾਮੁਨਿਮ੍ । ਗਚ੍ਛਨ੍ਨੇਵਾਥ ਮਧੁਰਂ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ ॥੧-੨੮-
ਰਾਘਵ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤਰ ਨੂੰ, ਚਲਦਿਆਂ ਹੀ ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਨਰਮ ਬੋਲ ਆਖੇ।
ਕਿਮੇਤਨ੍ਮੇਘਸਂਕਾਸ਼ਂ ਪਰ੍ਵਤਸ੍ਯਾਵਿਦੂਰਤਃ । ਵृਕ੍ਸ਼ਖਣ੍ਡਮਿਤੋ ਭਾਤਿ ਪਰਂ ਕੌਤੂਹਲਂ ਹਿ ਮੇ ॥੧-੨੮-
ਉਹ ਪਰਬਤ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਬੱਦਲਾਂ ਵਰਗਾ ਗੂੜ੍ਹਾ, ਰੁੱਖਾਂ ਦਾ ਗੁੱਝ ਕਿਹੜਾ ਹੈ? ਮੇਰੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਇਸ ਬਾਰੇ ਬਹੁਤ ਵਧ ਗਈ ਹੈ।
ਦਰ੍ਸ਼ਨੀਯਂ ਮृਗਾਕੀਰ੍ਣਂ ਮਨੋਹਰਮਤੀਵ ਚ । ਨਾਨਾਪ੍ਰਕਾਰੈਃ ਸ਼ਕੁਨੈਰ੍ਵਲ੍ਗੁਭਾषੈਰਲਙ੍ਕृਤਮ੍ ॥੧-੨੮-
ਉਹ ਥਾਂ ਦੇਖਣਯੋਗ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਹਰਣ ਵਧੇਰੇ ਹਨ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਮਨਮੋਹਣੀ ਹੈ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਪੰਛੀ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸਜਾ ਰਹੇ ਹਨ।
ਨਿਃਸृਤਾਃਸ੍ਮੋ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਕਾਨ੍ਤਾਰਾਦ੍ ਰੋਮਹਰ੍षਣਾਤ੍ । ਅਨਯਾ ਤ੍ਵਵਗਚ੍ਛਾਮਿ ਦੇਸ਼ਸ੍ਯ ਸੁਖਵਤ੍ਤਯਾ ॥੧-੨੮-
ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਘਣੇ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਆਏ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਰੋਮਾਂਚਿਤ ਕੀਤਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਥਾਂ ਕਿੰਨੀ ਸੁਖਦਾਇਕ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਂ ਮੇ ਸ਼ਂਸ ਭਗਵਨ੍ ਕਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਪਦਂ ਤ੍ਵਿਦਮ੍ । ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਯਤ੍ਰ ਤੇ ਪਾਪਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਘ੍ਨਾ ਦੁष੍ਟਚਾਰਿਣਃ ॥੧-੨੮-
ਭਗਵਾਨ, ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸੋ: ਇਹ ਕਿਸ ਦਾ ਆਸ਼ਰਮ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਪਾਪੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਦੁਸ਼ਟ ਆਏ ਸਨ?
ਤਵ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਵਿਘ੍ਨਾਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾਨੋ ਮਹਾਮੁਨੇ । ਭਗਵਂਸ੍ਤਸ੍ਯ ਕੋ ਦੇਸ਼ਃ ਸਾ ਯਤ੍ਰ ਤਵ ਯਾਜ੍ਞਿਕੀ ॥੧-੨੮-
ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ, ਤੇਰੇ ਯਜਨ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ ਉਹ ਮੰਦ-ਚਿੱਤ ਵਾਲੇ ਆਏ; ਭਗਵਾਨ, ਉਹ ਥਾਂ ਕਿਹੜਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਤੇਰੇ ਯਜਨ ਹੋਦੇ ਹਨ?
thumb|ਏਕੋਨਤ੍ਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਬਾਲਕਾਣ੍ਡੇ ਏਕੋਨਤ੍ਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੧-
ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਬਾਲ ਕਾਂਡ ਦੀ ਉਣਤੀਹਵੀਂ ਸਰਗਾ ਸੁਣੋ।
ਅਥ ਤਸ੍ਯਾਪ੍ਰਮੇਯਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਪਰਿਪृਚ੍ਛਤਃ । ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੋ ਮਹਾਤੇਜਾ ਵ੍ਯਾਖ੍ਯਾਤੁਮੁਪਚਕ੍ਰਮੇ ॥੧-੨੯-
ਜਦੋਂ ਉਹ ਅਣਮਾਪੇ ਵਾਲੇ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਦ ਮਹਾਂਤੇਜੀ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤਰ ਨੇ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ।
ਇਹ ਰਾਮ ਮਹਾਬਾਹੋ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਦੇਵਨਮਸ੍ਕृਤਃ । ਵਰ੍षਾਣਿ ਸੁਬਹੂਨੀਹ ਤਥਾ ਯੁਗਸ਼ਤਾਨਿ ਚ ॥੧-੨੯-
ਇਥੇ, ਮਹਾਬਲੀ ਰਾਮ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਗਿਆ, ਬਹੁਤ ਸਾਲਾਂ ਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਯੁਗ ਇਥੇ ਬਿਤਾਏ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਰਾਮ ਕਸ਼੍ਯਪੋਗ੍ਨਿਸਮਪ੍ਰਭਃ । ਅਦਿਤ੍ਯਾ ਸਹਿਤੋ ਰਾਮ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨ ਇਵੌਜਸਾ ॥੧-੨੯-
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਰਾਮ, ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ ਕਸ਼ਯਪ, ਅਦਿਤੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਰਜਾ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।