ਸੁਪੁष੍ਪਿਤਾਂਸ੍ਤੁ ਪਸ਼੍ਯੈਤਾਨ੍ ਕਰ੍ਣਿਕਾਰਾਨ੍ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਹਾਟਕਪ੍ਰਤਿਸਂਛਨ੍ਨਾਨ੍ ਨਰਾਨ੍ ਪੀਤਾਮ੍ਬਰਾਨਿਵ
ਸਭ ਪਾਸੇ ਇਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਿੜੇ ਕਰਣਿਕਾਰ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵੇਖੋ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਹਨ।
ਅਯਂ ਵਸਨ੍ਤਃ ਸੌਮਿਤ੍ਰੇ ਨਾਨਾਵਿਹਗਨਾਦਿਤਃ। ਸੀਤਯਾ ਵਿਪ੍ਰਹੀਣਸ੍ਯ ਸ਼ੋਕਸਂਦੀਪਨੋ ਮਮ
ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ, ਇਹ ਵਸੰਤ, ਕਈ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ, ਸੀਤਾ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਮੇਰੇ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵਧਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਮਾਂ ਹਿ ਸ਼ੋਕਸਮਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਸਂਤਾਪਯਤਿ ਮਨ੍ਮਥਃ। ਹृष੍ਟਂ ਪ੍ਰਵਦਮਾਨਸ਼੍ਚ ਸਮਾਹ੍ਵਯਤਿ ਕੋਕਿਲਃ
ਮੈਨੂੰ ਦੁੱਖ ਨੇ ਘੇਰ ਲਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵਿਆਕੁਲਤਾ ਮੈਨੂੰ ਤਪਾ ਰਹੀ ਹੈ; ਖੁਸ਼ ਕੋਕਿਲ ਆਪਣੀ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਏष ਦਾਤ੍ਯੂਹਕੋ ਹृष੍ਟੋ ਰਮ੍ਯੇ ਮਾਂ ਵਨਨਿਰ੍ਝਰੇ। ਪ੍ਰਣਦਨ੍ਮਨ੍ਮਥਾਵਿष੍ਟਂ ਸ਼ੋਚਯਿष੍ਯਤਿ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣ
ਲਕਸ਼ਮਣ, ਇਹ ਖੁਸ਼ ਕੋਕਿਲ ਇਸ ਸੋਹਣੀ ਜੰਗਲ ਦੀ ਝਰਨੀ 'ਤੇ ਗਾ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦੁਖੀ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਤਸ੍ਯ ਪੁਰਾ ਸ਼ਬ੍ਦਮਾਸ਼੍ਰਮਸ੍ਥਾ ਮਮ ਪ੍ਰਿਯਾ। ਮਾਮਾਹੂਯ ਪ੍ਰਮੁਦਿਤਾਃ ਪਰਮਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਨਨ੍ਦਤ
ਇਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਬੁਲਾਇਆ ਸੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ ਸੀ।
ਏਵਂ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਃ ਪਤਗਾ ਨਾਨਾਰਾਵਵਿਰਾਵਿਣਃ। ਵृਕ੍ਸ਼ਗੁਲ੍ਮਲਤਾਃ ਪਸ਼੍ਯ ਸਮ੍ਪਤਨ੍ਤਿ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਵੇਖੋ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਰੁੱਖ, ਬੂਟੇ ਤੇ ਲਤਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਪੰਛੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਆਪਣੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਗਾ ਰਹੇ ਹਨ।
ਵਿਮਿਸ਼੍ਰਾ ਵਿਹਗਾਃ ਪੁਂਭਿਰਾਤ੍ਮਵ੍ਯੂਹਾਭਿਨਨ੍ਦਿਤਾਃ। ਭृਙ੍ਗਰਾਜਪ੍ਰਮੁਦਿਤਾਃ ਸੌਮਿਤ੍ਰੇ ਮਧੁਰਸ੍ਵਰਾਃ
ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ, ਪੰਛੀ ਆਪਣੇ ਜੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਆਪਣੇ ਝੁੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹਨ, ਤੇ ਭ੍ਰਿੰਗ-ਰਾਜ ਵੀ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੈ।
ਅਸ੍ਯਾਃ ਕੂਲੇ ਪ੍ਰਮੁਦਿਤਾਃ ਸਙ੍ਘਸ਼ਃ ਸ਼ਕੁਨਾਸ੍ਤ੍ਵਿਹ। ਦਾਤ੍ਯੂਹਰਤਿਵਿਕ੍ਰਨ੍ਦੈਃ ਪੁਂਸ੍ਕੋਕਿਲਰੁਤੈਰਪਿ
ਇਸ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ 'ਤੇ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਖੁਸ਼ ਹਨ, ਦਾਟਯੂਹ ਤੇ ਪੁਰਸ਼ ਕੋਕਿਲ ਦੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ।
ਸ੍ਵਨਨ੍ਤਿ ਪਾਦਪਾਸ਼੍ਚੇਮੇ ਮਮਾਨਙ੍ਗਪ੍ਰਦੀਪਕਾਃ। ਅਸ਼ੋਕਸ੍ਤਬਕਾਙ੍ਗਾਰਃ षਟ੍ਪਦਸ੍ਵਨਨਿਃਸ੍ਵਨਃ
ਇਹ ਰੁੱਖ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਅੱਗ ਜਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਗੂੰਜ ਰਹੇ ਹਨ; ਅਸ਼ੋਕ ਦੇ ਗੁੱਚੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਲਾਲ ਹਨ, ਤੇ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਹਰ ਪਾਸੇ ਹੈ।
ਮਾਂ ਹਿ ਪਲ੍ਲਵਤਾਮ੍ਰਾਰ੍ਚਿਰ੍ਵਸਨ੍ਤਾਗ੍ਨਿਃ ਪ੍ਰਧਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ। ਨਹਿ ਤਾਂ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਪਕ੍ਸ਼੍ਮਾਕ੍ਸ਼ੀਂ ਸੁਕੇਸ਼ੀਂ ਮृਦੁਭਾषਿਣੀਮ੍
ਵਸੰਤ ਦੀ ਅੱਗ, ਨਵੇਂ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਲਾਲ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਮੈਨੂੰ ਜਰੂਰ ਸਾੜ ਦੇਵੇਗੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ — ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਨਰਮ ਪਲਕਾਂ, ਸੋਹਣੇ ਵਾਲ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਹੈ।
ਅਪਸ਼੍ਯਤੋ ਮੇ ਸੌਮਿਤ੍ਰੇ ਜੀਵਿਤੇऽਸ੍ਤਿ ਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍। ਅਯਂ ਹਿ ਰੁਚਿਰਸ੍ਤਸ੍ਯਾਃ ਕਾਲੋ ਰੁਚਿਰਕਾਨਨਃ
ਸੌਮਿਤ੍ਰੇ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਮੇਰੇ ਜੀਵਨ ਦਾ ਕੋਈ ਮਕਸਦ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਰੰਗੀਲਾ ਮੌਸਮ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਬਾਗ ਉਸ ਲਈ ਹੀ ਬਣੇ ਹਨ।
ਕੋਕਿਲਾਕੁਲਸੀਮਾਨ੍ਤੋ ਦਯਿਤਾਯਾ ਮਮਾਨਘ। ਮਨ੍ਮਥਾਯਾਸਸਮ੍ਭੂਤੋ ਵਸਨ੍ਤਗੁਣਵਰ੍ਧਿਤਃ
ਕੋਕਿਲਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਇਹ ਜੰਗਲ ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਲਈ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਨਿਰਮਲ। ਵਸੰਤ ਦੇ ਸੁਭਾਵ, ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਤਰਸ ਨਾਲ, ਹੋਰ ਵਧ ਰਹੇ ਹਨ।
ਅਯਂ ਮਾਂ ਧਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਸ਼ੋਕਾਗ੍ਨਿਰ੍ਨਚਿਰਾਦਿਵ। ਅਪਸ਼੍ਯਤਸ੍ਤਾਂ ਵਨਿਤਾਂ ਪਸ਼੍ਯਤੋ ਰੁਚਿਰਾਨ੍ ਦ੍ਰੁਮਾਨ੍
ਇਹ ਦੁੱਖ ਦੀ ਅੱਗ ਜਲਦੀ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਵੇਗੀ; ਮੈਂ ਸੋਹਣੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਤਾਂ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਉਸ ਮਹਿਲਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ।
ਮਮਾਯਮਾਤ੍ਮਪ੍ਰਭਵੋ ਭੂਯਸ੍ਤ੍ਵਮੁਪਯਾਸ੍ਯਤਿ। ਅਦृਸ਼੍ਯਮਾਨਾ ਵੈਦੇਹੀ ਸ਼ੋਕਂ ਵਰ੍ਧਯਤੀਹ ਮੇ
ਮੇਰੇ ਅੰਦਰੋਂ ਉਠਿਆ ਇਹ ਦੁੱਖ ਹੋਰ ਵਧੇਗਾ; ਵੈਦੇਹੀ, ਜੋ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਓਝਲ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਮੇਰੀ ਪੀੜ ਵਧਾ ਰਹੀ ਹੈ।
ਦृਸ਼੍ਯਮਾਨੋ ਵਸਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵੇਦਸਂਸਰ੍ਗਦੂषਕਃ। ਮਾਂ ਹਿ ਸਾ ਮृਗਸ਼ਾਵਾਕ੍ਸ਼ੀ ਚਿਨ੍ਤਾਸ਼ੋਕਬਲਾਤ੍ਕृਤਮ੍
ਵਸੰਤ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਸਾਹਮਣੇ ਹੈ, ਪਰ ਪਸੀਨੇ ਤੇ ਤਰਸ ਨਾਲ ਮੈਲਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਮਿਰਗੀ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਚਿੰਤਾ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ, ਮੈਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਸਂਤਾਪਯਤਿ ਸੌਮਿਤ੍ਰੇ ਕ੍ਰੂਰਸ਼੍ਚੈਤ੍ਰਵਨਾਨਿਲਃ। ਅਮੀ ਮਯੂਰਾਃ ਸ਼ੋਭਨ੍ਤੇ ਪ੍ਰਨृਤ੍ਯਨ੍ਤਸ੍ਤਤਸ੍ਤਤਃ
ਸੌਮਿਤ੍ਰੇ, ਚੈਤ੍ਰ ਦੇ ਜੰਗਲ ਦੀ ਕਰੂੜ ਹਵਾ ਮੈਨੂੰ ਸਾੜਦੀ ਹੈ; ਦੇਖ, ਮੋਰ ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਨੱਚਦੇ ਹੋਏ ਕਿੰਨੇ ਚਮਕਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਵੈਃ ਪਕ੍ਸ਼ੈਃ ਪਵਨੋਦ੍ਧੂਤੈਰ੍ਗਵਾਕ੍ਸ਼ੈਃ ਸ੍ਫਾਟਿਕੈਰਿਵ। ਸ਼ਿਖਿਨੀਭਿਃ ਪਰਿਵृਤਾਸ੍ਤ ਏਤੇ ਮਦਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਾਃ
ਹਵਾ ਨਾਲ ਹਿਲਦੇ ਆਪਣੇ ਪੰਖਾਂ, ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਵਾਂਗ ਮੋਹਰਿਆਂ, ਨਾਲ ਇਹ ਮੋਰ, ਮੋਰਨੀਆਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਮਸਤ ਹੋਏ ਹਨ।
ਮਨ੍ਮਥਾਭਿਪਰੀਤਸ੍ਯ ਮਮ ਮਨ੍ਮਥਵਰ੍ਧਨਾਃ। ਪਸ਼੍ਯ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣ ਨृਤ੍ਯਨ੍ਤਂ ਮਯੂਰਮੁਪਨृਤ੍ਯਤਿ
ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋਰ ਤਰਸ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਲਕਸ਼ਮਣ, ਦੇਖ, ਮੋਰ ਨੱਚਦਾ ਹੈ, ਮੋਰਨੀ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਨੱਚ ਰਹੀ ਹੈ।
ਸ਼ਿਖਿਨੀ ਮਨ੍ਮਥਾਰ੍ਤੈषਾ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਗਿਰਿਸਾਨੁਨਿ। ਤਾਮੇਵ ਮਨਸਾ ਰਾਮਾਂ ਮਯੂਰੋऽਪ੍ਯਨੁਧਾਵਤਿ
ਇਹ ਮੋਰਨੀ, ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਪੀੜ ਨਾਲ, ਪਹਾੜੀ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਦੀ ਹੈ; ਮੋਰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਤਤ੍ਯ ਰੁਚਿਰੌ ਪਕ੍ਸ਼ੌ ਰੁਤੈਰੁਪਹਸਨ੍ਨਿਵ। ਮਯੂਰਸ੍ਯ ਵਨੇ ਨੂਨਂ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ ਨ ਹृਤਾ ਪ੍ਰਿਯਾ
ਸੋਹਣੇ ਪੰਖ ਖੋਲ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਮਜ਼ਾਕ ਕਰਦਾ ਜਾਪਦਾ, ਮੋਰ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਕਿਸੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੱਲੋਂ ਨਹੀਂ ਲੈ ਗਈ।
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨृਤ੍ਯਤਿ ਰਮ੍ਯੇषੁ ਵਨੇषੁ ਸਹ ਕਾਨ੍ਤਯਾ। ਮਮ ਤ੍ਵਯਂ ਵਿਨਾ ਵਾਸਃ ਪੁष੍ਪਮਾਸੇ ਸੁਦੁਃਸਹਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਸੋਹਣੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਨੱਚਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਮੇਰੇ ਲਈ, ਉਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲਾ ਇਹ ਮੌਸਮ ਬੜਾ ਔਖਾ ਹੈ।
ਪਸ਼੍ਯ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣ ਸਂਰਾਗਸ੍ਤਿਰ੍ਯਗ੍ਯੋਨਿਗਤੇष੍ਵਪਿ। ਯਦੇषਾ ਸ਼ਿਖਿਨੀ ਕਾਮਾਦ੍ ਭਰ੍ਤਾਰਮਭਿਵਰ੍ਤਤੇ
ਲਕਸ਼ਮਣ, ਦੇਖ, ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਲਹਿਰ ਹੋਰ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਚਲਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਮੋਰਨੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ ਵੱਲ ਆ ਰਹੀ ਹੈ।
ਮਮਾਪ੍ਯੇਵਂ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ੀ ਜਾਨਕੀ ਜਾਤਸਮ੍ਭ੍ਰਮਾ। ਮਦਨੇਨਾਭਿਵਰ੍ਤੇਤ ਯਦਿ ਨਾਪਹृਤਾ ਭਵੇਤ੍
ਜੇ ਉਹ ਲੈ ਨਹੀਂ ਗਈ ਹੁੰਦੀ, ਮੇਰੀ ਵਿਸ਼ਾਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਜਾਨਕੀ ਵੀ, ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਲਹਿਰ ਨਾਲ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਜਾਂਦੀ।
ਪਸ਼੍ਯ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣ ਪੁष੍ਪਾਣਿ ਨਿष੍ਫਲਾਨਿ ਭਵਨ੍ਤਿ ਮੇ। ਪੁष੍ਪਭਾਰਸਮृਦ੍ਧਾਨਾਂ ਵਨਾਨਾਂ ਸ਼ਿਸ਼ਿਰਾਤ੍ਯਯੇ
ਲਕਸ਼ਮਣ, ਦੇਖ, ਫੁੱਲ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵਿਅਰਥ ਹਨ; ਜਦੋਂ ਠੰਡੀ ਰੁੱਤ ਮੁੱਕੀ, ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਭਾਰ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਮੈਨੂੰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਰੁਚਿਰਾਣ੍ਯਪਿ ਪੁष੍ਪਾਣਿ ਪਾਦਪਾਨਾਮਤਿਸ਼੍ਰਿਯਾ। ਨਿष੍ਫਲਾਨਿ ਮਹੀਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਸਮਂ ਮਧੁਕਰੋਤ੍ਕਰੈਃ
ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਫੁੱਲ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਵਿਅਰਥ ਹੀ ਮਿੱਟੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨਾਲ।
ਨਦਨ੍ਤਿ ਕਾਮਂ ਸ਼ਕੁਨਾ ਮੁਦਿਤਾਃ ਸਙ੍ਘਸ਼ਃ ਕਲਮ੍। ਆਹ੍ਵਯਨ੍ਤ ਇਵਾਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਕਾਮੋਨ੍ਮਾਦਕਰਾ ਮਮ
ਪੰਛੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਝੁੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਗਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹੋਏ; ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਤਰਸ ਜਗਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਵਸਨ੍ਤੋ ਯਦਿ ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਯਤ੍ਰ ਮੇ ਵਸਤਿ ਪ੍ਰਿਯਾ। ਨੂਨਂ ਪਰਵਸ਼ਾ ਸੀਤਾ ਸਾਪਿ ਸ਼ੋਚਤ੍ਯਹਂ ਯਥਾ
ਜੇ ਵਸੰਤ ਉੱਥੇ ਵੀ ਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ ਜਿੱਥੇ ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਸੀਤਾ ਵੀ ਬੇਬਸ ਹੋ ਕੇ ਮੇਰੀ ਵਾਂਗ ਦੁਖੀ ਹੋਵੇਗੀ।
ਨੂਨਂ ਨ ਤੁ ਵਸਨ੍ਤਸ੍ਤਂ ਦੇਸ਼ਂ ਸ੍ਪृਸ਼ਤਿ ਯਤ੍ਰ ਸਾ। ਕਥਂ ਹ੍ਯਸਿਤਪਦ੍ਮਾਕ੍ਸ਼ੀ ਵਰ੍ਤਯੇਤ੍ ਸਾ ਮਯਾ ਵਿਨਾ
ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਵਸੰਤ ਉਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੁਹਦਾ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਹੈ; ਕਿਵੇਂ ਕਾਲੀ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਸੀਤਾ ਮੇਰੇ ਬਿਨਾਂ ਰਹਿ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਅਥਵਾ ਵਰ੍ਤਤੇ ਤਤ੍ਰ ਵਸਨ੍ਤੋ ਯਤ੍ਰ ਮੇ ਪ੍ਰਿਯਾ। ਕਿਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣੀ ਸਾ ਤੁ ਨਿਰ੍ਭਰ੍ਤ੍ਸਿਤਾ ਪਰੈਃ
ਜਾਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਜਿੱਥੇ ਹੈ, ਉਥੇ ਵੀ ਬਸੰਤ ਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ; ਪਰ ਜਦ ਉਹ ਹੋਰਾਂ ਵਲੋਂ ਤਨਕਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਕੀ ਕਰੇਗੀ?
ਸ਼੍ਯਾਮਾ ਪਦ੍ਮਪਲਾਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ੀ ਮृਦੁਭਾषਾ ਚ ਮੇ ਪ੍ਰਿਯਾ। ਨੂਨਂ ਵਸਨ੍ਤਮਾਸਾਦ੍ਯ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਜੀਵਿਤਮ੍
ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ, ਜੋ ਸਾਵਲੀ ਹੈ, ਕੰਵਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਵਾਲੀ ਹੈ—ਉਹ ਬਸੰਤ ਆਉਣ 'ਤੇ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਛੱਡ ਦੇਵੇਗੀ।