ਪਸ਼੍ਯ ਰੂਪਾਣਿ ਸੌਮਿਤ੍ਰੇ ਵਨਾਨਾਂ ਪੁष੍ਪਸ਼ਾਲਿਨਾਮ੍। ਸृਜਤਾਂ ਪੁष੍ਪਵਰ੍षਾਣਿ ਵਰ੍षਂ ਤੋਯਮੁਚਾਮਿਵ
ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ, ਜੰਗਲਾਂ ਦੇ ਇਹ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਰੂਪ ਵੇਖ, ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਬਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਪਾਣੀ ਵਰਖਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਸ੍ਤਰੇषੁ ਚ ਰਮ੍ਯੇषੁ ਵਿਵਿਧਾਃ ਕਾਨਨਦ੍ਰੁਮਾਃ। ਵਾਯੁਵੇਗਪ੍ਰਚਲਿਤਾਃ ਪੁष੍ਪੈਰਵਕਿਰਨ੍ਤਿ ਗਾਮ੍
ਇਹ ਸੋਹਣੀਆਂ ਥਾਂਵਾਂ 'ਤੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੰਗਲੀ ਰੁੱਖ ਹਵਾ ਦੇ ਜੋਰ ਨਾਲ ਹਿਲਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਫੁੱਲ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਵਿਰਕਾ ਰਹੇ ਹਨ।
ਪਤਿਤੈਃ ਪਤਮਾਨੈਸ਼੍ਚ ਪਾਦਪਸ੍ਥੈਸ਼੍ਚ ਮਾਰੁਤਃ। ਕੁਸੁਮੈਃ ਪਸ਼੍ਯ ਸੌਮਿਤ੍ਰੇ ਕ੍ਰੀਡਤੀਵ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ, ਵੇਖੋ, ਹਵਾ ਹਰ ਪਾਸੇ ਉਹਨਾਂ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡ ਰਹੀ ਹੈ ਜੋ ਡਾਲੀਆਂ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਗਏ ਹਨ, ਡਿੱਗ ਰਹੇ ਹਨ ਜਾਂ ਅਜੇ ਵੀ ਰੁੱਖਾਂ 'ਤੇ ਲੱਗੇ ਹਨ।
ਵਿਕ੍ਸ਼ਿਪਨ੍ ਵਿਵਿਧਾਃ ਸ਼ਾਖਾਂ ਨਗਾਨਾਂ ਕੁਸੁਮੋਤ੍ਕਟਾਃ। ਮਾਰੁਤਸ਼੍ਚਲਿਤਸ੍ਥਾਨੈਃ षਟ੍ਪਦੈਰਨੁਗੀਯਤੇ
ਹਵਾ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਡਾਲੀਆਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਰਹੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਡਦੇ ਫੁੱਲਾਂ 'ਚ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਵੀ ਨਾਲ ਹੀ ਵੱਜ ਰਹੀ ਹੈ।
ਮਤ੍ਤਕੋਕਿਲਸਂਨਾਦੈਰ੍ਨਰ੍ਤਯਨ੍ਨਿਵ ਪਾਦਪਾਨ੍। ਸ਼ੈਲਕਂਦਰ ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਗੀਤ ਇਵ ਚਾਨਿਲਃ
ਮਸਤ ਕੋਕਿਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਹਵਾ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਨਚਾਉਂਦੀ ਜਾਪਦੀ ਹੈ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਗਾਉਂਦੀ ਹੋਈ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।
ਤੇਨ ਵਿਕ੍ਸ਼ਿਪਤਾਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਪਵਨੇਨ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਅਮੀ ਸਂਸਕ੍ਤਸ਼ਾਖਾਗ੍ਰਾ ਗ੍ਰਥਿਤਾ ਇਵ ਪਾਦਪਾਃ
ਹਵਾ ਜਦੋਂ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਿਲਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਡਾਲੀਆਂ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਜੁੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਜਾਪਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਰੁੱਖ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਗੁੰਝੇ ਹੋਏ ਹੋਣ।
ਸ ਏਵ ਸੁਖਸਂਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ੋ ਵਾਤਿ ਚਨ੍ਦਨਸ਼ੀਤਲਃ। ਗਨ੍ਧਮਭ੍ਯਵਹਨ੍ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰਮਾਪਨਯਨੋऽਨਿਲਃ
ਇਹੀ ਹਵਾ, ਚੰਦਨ ਵਰਗੀ ਠੰਡੀ ਤੇ ਸੁਖਦਾਈ, ਪਵਿੱਤਰ ਖੁਸ਼ਬੂ ਲੈ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਅਮੀ ਪਵਨਵਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾ ਵਿਨਦਨ੍ਤੀਵ ਪਾਦਪਾਃ। षਟ੍ਪਦੈਰਨੁਕੂਜਦ੍ਭਿਰ੍ਵਨੇषੁ ਮਧੁਗਨ੍ਧਿषੁ
ਹਵਾ ਨਾਲ ਹਿਲਦੇ ਰੁੱਖ ਅਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ ਜਿਵੇਂ ਰੋ ਰਹੇ ਹੋਣ, ਤੇ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਮਿੱਠੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਮਧੁਰ-ਸੁਗੰਧੀ ਵਾਲੇ ਜੰਗਲਾਂ 'ਚ ਗਾ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।
ਗਿਰਿਪ੍ਰਸ੍ਥੇषੁ ਰਮ੍ਯੇषੁ ਪੁष੍ਪਵਦ੍ਭਿਰ੍ਮਨੋਰਮੈਃ। ਸਂਸਕ੍ਤਸ਼ਿਖਰਾਃ ਸ਼ੈਲਾ ਵਿਰਾਜਨ੍ਤਿ ਮਹਾਦ੍ਰੁਮੈਃ
ਸੁੰਦਰ ਪਹਾੜੀ ਢਲਾਨਾਂ 'ਤੇ, ਮਨੋਹਰ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ, ਵੱਡੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ।
ਪੁष੍ਪਸਂਛਨ੍ਨਸ਼ਿਖਰਾ ਮਾਰੁਤੋਤ੍ਕ੍ਸ਼ੇਪਚਞ੍ਚਲਾਃ। ਅਮੀ ਮਧੁਕਰੋਤ੍ਤਂਸਾਃ ਪ੍ਰਗੀਤਾ ਇਵ ਪਾਦਪਾਃ
ਇਹ ਰੁੱਖ, ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਤੇ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਹਿਲਦੇ ਹੋਏ, ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਅਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ ਜਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਗਾਈ ਜਾ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।
ਸੁਪੁष੍ਪਿਤਾਂਸ੍ਤੁ ਪਸ਼੍ਯੈਤਾਨ੍ ਕਰ੍ਣਿਕਾਰਾਨ੍ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਹਾਟਕਪ੍ਰਤਿਸਂਛਨ੍ਨਾਨ੍ ਨਰਾਨ੍ ਪੀਤਾਮ੍ਬਰਾਨਿਵ
ਸਭ ਪਾਸੇ ਇਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਿੜੇ ਕਰਣਿਕਾਰ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵੇਖੋ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਹਨ।
ਅਯਂ ਵਸਨ੍ਤਃ ਸੌਮਿਤ੍ਰੇ ਨਾਨਾਵਿਹਗਨਾਦਿਤਃ। ਸੀਤਯਾ ਵਿਪ੍ਰਹੀਣਸ੍ਯ ਸ਼ੋਕਸਂਦੀਪਨੋ ਮਮ
ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ, ਇਹ ਵਸੰਤ, ਕਈ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ, ਸੀਤਾ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਮੇਰੇ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵਧਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਮਾਂ ਹਿ ਸ਼ੋਕਸਮਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਸਂਤਾਪਯਤਿ ਮਨ੍ਮਥਃ। ਹृष੍ਟਂ ਪ੍ਰਵਦਮਾਨਸ਼੍ਚ ਸਮਾਹ੍ਵਯਤਿ ਕੋਕਿਲਃ
ਮੈਨੂੰ ਦੁੱਖ ਨੇ ਘੇਰ ਲਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵਿਆਕੁਲਤਾ ਮੈਨੂੰ ਤਪਾ ਰਹੀ ਹੈ; ਖੁਸ਼ ਕੋਕਿਲ ਆਪਣੀ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਏष ਦਾਤ੍ਯੂਹਕੋ ਹृष੍ਟੋ ਰਮ੍ਯੇ ਮਾਂ ਵਨਨਿਰ੍ਝਰੇ। ਪ੍ਰਣਦਨ੍ਮਨ੍ਮਥਾਵਿष੍ਟਂ ਸ਼ੋਚਯਿष੍ਯਤਿ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣ
ਲਕਸ਼ਮਣ, ਇਹ ਖੁਸ਼ ਕੋਕਿਲ ਇਸ ਸੋਹਣੀ ਜੰਗਲ ਦੀ ਝਰਨੀ 'ਤੇ ਗਾ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦੁਖੀ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਤਸ੍ਯ ਪੁਰਾ ਸ਼ਬ੍ਦਮਾਸ਼੍ਰਮਸ੍ਥਾ ਮਮ ਪ੍ਰਿਯਾ। ਮਾਮਾਹੂਯ ਪ੍ਰਮੁਦਿਤਾਃ ਪਰਮਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਨਨ੍ਦਤ
ਇਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਬੁਲਾਇਆ ਸੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ ਸੀ।
ਏਵਂ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਃ ਪਤਗਾ ਨਾਨਾਰਾਵਵਿਰਾਵਿਣਃ। ਵृਕ੍ਸ਼ਗੁਲ੍ਮਲਤਾਃ ਪਸ਼੍ਯ ਸਮ੍ਪਤਨ੍ਤਿ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਵੇਖੋ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਰੁੱਖ, ਬੂਟੇ ਤੇ ਲਤਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਪੰਛੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਆਪਣੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਗਾ ਰਹੇ ਹਨ।
ਵਿਮਿਸ਼੍ਰਾ ਵਿਹਗਾਃ ਪੁਂਭਿਰਾਤ੍ਮਵ੍ਯੂਹਾਭਿਨਨ੍ਦਿਤਾਃ। ਭृਙ੍ਗਰਾਜਪ੍ਰਮੁਦਿਤਾਃ ਸੌਮਿਤ੍ਰੇ ਮਧੁਰਸ੍ਵਰਾਃ
ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ, ਪੰਛੀ ਆਪਣੇ ਜੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਆਪਣੇ ਝੁੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹਨ, ਤੇ ਭ੍ਰਿੰਗ-ਰਾਜ ਵੀ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੈ।
ਅਸ੍ਯਾਃ ਕੂਲੇ ਪ੍ਰਮੁਦਿਤਾਃ ਸਙ੍ਘਸ਼ਃ ਸ਼ਕੁਨਾਸ੍ਤ੍ਵਿਹ। ਦਾਤ੍ਯੂਹਰਤਿਵਿਕ੍ਰਨ੍ਦੈਃ ਪੁਂਸ੍ਕੋਕਿਲਰੁਤੈਰਪਿ
ਇਸ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ 'ਤੇ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਖੁਸ਼ ਹਨ, ਦਾਟਯੂਹ ਤੇ ਪੁਰਸ਼ ਕੋਕਿਲ ਦੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ।
ਸ੍ਵਨਨ੍ਤਿ ਪਾਦਪਾਸ਼੍ਚੇਮੇ ਮਮਾਨਙ੍ਗਪ੍ਰਦੀਪਕਾਃ। ਅਸ਼ੋਕਸ੍ਤਬਕਾਙ੍ਗਾਰਃ षਟ੍ਪਦਸ੍ਵਨਨਿਃਸ੍ਵਨਃ
ਇਹ ਰੁੱਖ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਅੱਗ ਜਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਗੂੰਜ ਰਹੇ ਹਨ; ਅਸ਼ੋਕ ਦੇ ਗੁੱਚੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਲਾਲ ਹਨ, ਤੇ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਹਰ ਪਾਸੇ ਹੈ।
ਮਾਂ ਹਿ ਪਲ੍ਲਵਤਾਮ੍ਰਾਰ੍ਚਿਰ੍ਵਸਨ੍ਤਾਗ੍ਨਿਃ ਪ੍ਰਧਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ। ਨਹਿ ਤਾਂ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਪਕ੍ਸ਼੍ਮਾਕ੍ਸ਼ੀਂ ਸੁਕੇਸ਼ੀਂ ਮृਦੁਭਾषਿਣੀਮ੍
ਵਸੰਤ ਦੀ ਅੱਗ, ਨਵੇਂ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਲਾਲ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਮੈਨੂੰ ਜਰੂਰ ਸਾੜ ਦੇਵੇਗੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ — ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਨਰਮ ਪਲਕਾਂ, ਸੋਹਣੇ ਵਾਲ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਹੈ।
ਅਪਸ਼੍ਯਤੋ ਮੇ ਸੌਮਿਤ੍ਰੇ ਜੀਵਿਤੇऽਸ੍ਤਿ ਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍। ਅਯਂ ਹਿ ਰੁਚਿਰਸ੍ਤਸ੍ਯਾਃ ਕਾਲੋ ਰੁਚਿਰਕਾਨਨਃ
ਸੌਮਿਤ੍ਰੇ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਮੇਰੇ ਜੀਵਨ ਦਾ ਕੋਈ ਮਕਸਦ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਰੰਗੀਲਾ ਮੌਸਮ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਬਾਗ ਉਸ ਲਈ ਹੀ ਬਣੇ ਹਨ।
ਕੋਕਿਲਾਕੁਲਸੀਮਾਨ੍ਤੋ ਦਯਿਤਾਯਾ ਮਮਾਨਘ। ਮਨ੍ਮਥਾਯਾਸਸਮ੍ਭੂਤੋ ਵਸਨ੍ਤਗੁਣਵਰ੍ਧਿਤਃ
ਕੋਕਿਲਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਇਹ ਜੰਗਲ ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਲਈ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਨਿਰਮਲ। ਵਸੰਤ ਦੇ ਸੁਭਾਵ, ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਤਰਸ ਨਾਲ, ਹੋਰ ਵਧ ਰਹੇ ਹਨ।
ਅਯਂ ਮਾਂ ਧਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਸ਼ੋਕਾਗ੍ਨਿਰ੍ਨਚਿਰਾਦਿਵ। ਅਪਸ਼੍ਯਤਸ੍ਤਾਂ ਵਨਿਤਾਂ ਪਸ਼੍ਯਤੋ ਰੁਚਿਰਾਨ੍ ਦ੍ਰੁਮਾਨ੍
ਇਹ ਦੁੱਖ ਦੀ ਅੱਗ ਜਲਦੀ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਵੇਗੀ; ਮੈਂ ਸੋਹਣੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਤਾਂ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਉਸ ਮਹਿਲਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ।
ਮਮਾਯਮਾਤ੍ਮਪ੍ਰਭਵੋ ਭੂਯਸ੍ਤ੍ਵਮੁਪਯਾਸ੍ਯਤਿ। ਅਦृਸ਼੍ਯਮਾਨਾ ਵੈਦੇਹੀ ਸ਼ੋਕਂ ਵਰ੍ਧਯਤੀਹ ਮੇ
ਮੇਰੇ ਅੰਦਰੋਂ ਉਠਿਆ ਇਹ ਦੁੱਖ ਹੋਰ ਵਧੇਗਾ; ਵੈਦੇਹੀ, ਜੋ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਓਝਲ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਮੇਰੀ ਪੀੜ ਵਧਾ ਰਹੀ ਹੈ।
ਦृਸ਼੍ਯਮਾਨੋ ਵਸਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵੇਦਸਂਸਰ੍ਗਦੂषਕਃ। ਮਾਂ ਹਿ ਸਾ ਮृਗਸ਼ਾਵਾਕ੍ਸ਼ੀ ਚਿਨ੍ਤਾਸ਼ੋਕਬਲਾਤ੍ਕृਤਮ੍
ਵਸੰਤ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਸਾਹਮਣੇ ਹੈ, ਪਰ ਪਸੀਨੇ ਤੇ ਤਰਸ ਨਾਲ ਮੈਲਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਮਿਰਗੀ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਚਿੰਤਾ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ, ਮੈਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਸਂਤਾਪਯਤਿ ਸੌਮਿਤ੍ਰੇ ਕ੍ਰੂਰਸ਼੍ਚੈਤ੍ਰਵਨਾਨਿਲਃ। ਅਮੀ ਮਯੂਰਾਃ ਸ਼ੋਭਨ੍ਤੇ ਪ੍ਰਨृਤ੍ਯਨ੍ਤਸ੍ਤਤਸ੍ਤਤਃ
ਸੌਮਿਤ੍ਰੇ, ਚੈਤ੍ਰ ਦੇ ਜੰਗਲ ਦੀ ਕਰੂੜ ਹਵਾ ਮੈਨੂੰ ਸਾੜਦੀ ਹੈ; ਦੇਖ, ਮੋਰ ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਨੱਚਦੇ ਹੋਏ ਕਿੰਨੇ ਚਮਕਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਵੈਃ ਪਕ੍ਸ਼ੈਃ ਪਵਨੋਦ੍ਧੂਤੈਰ੍ਗਵਾਕ੍ਸ਼ੈਃ ਸ੍ਫਾਟਿਕੈਰਿਵ। ਸ਼ਿਖਿਨੀਭਿਃ ਪਰਿਵृਤਾਸ੍ਤ ਏਤੇ ਮਦਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਾਃ
ਹਵਾ ਨਾਲ ਹਿਲਦੇ ਆਪਣੇ ਪੰਖਾਂ, ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਵਾਂਗ ਮੋਹਰਿਆਂ, ਨਾਲ ਇਹ ਮੋਰ, ਮੋਰਨੀਆਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਮਸਤ ਹੋਏ ਹਨ।
ਮਨ੍ਮਥਾਭਿਪਰੀਤਸ੍ਯ ਮਮ ਮਨ੍ਮਥਵਰ੍ਧਨਾਃ। ਪਸ਼੍ਯ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣ ਨृਤ੍ਯਨ੍ਤਂ ਮਯੂਰਮੁਪਨृਤ੍ਯਤਿ
ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋਰ ਤਰਸ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਲਕਸ਼ਮਣ, ਦੇਖ, ਮੋਰ ਨੱਚਦਾ ਹੈ, ਮੋਰਨੀ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਨੱਚ ਰਹੀ ਹੈ।
ਸ਼ਿਖਿਨੀ ਮਨ੍ਮਥਾਰ੍ਤੈषਾ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਗਿਰਿਸਾਨੁਨਿ। ਤਾਮੇਵ ਮਨਸਾ ਰਾਮਾਂ ਮਯੂਰੋऽਪ੍ਯਨੁਧਾਵਤਿ
ਇਹ ਮੋਰਨੀ, ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਪੀੜ ਨਾਲ, ਪਹਾੜੀ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਦੀ ਹੈ; ਮੋਰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਤਤ੍ਯ ਰੁਚਿਰੌ ਪਕ੍ਸ਼ੌ ਰੁਤੈਰੁਪਹਸਨ੍ਨਿਵ। ਮਯੂਰਸ੍ਯ ਵਨੇ ਨੂਨਂ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ ਨ ਹृਤਾ ਪ੍ਰਿਯਾ
ਸੋਹਣੇ ਪੰਖ ਖੋਲ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਮਜ਼ਾਕ ਕਰਦਾ ਜਾਪਦਾ, ਮੋਰ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਕਿਸੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੱਲੋਂ ਨਹੀਂ ਲੈ ਗਈ।