ਦਿਵਂ ਤੁ ਤਸ੍ਯਾਂ ਯਾਤਾਯਾਂ ਸ਼ਬਰ੍ਯਾਂ ਸ੍ਵੇਨ ਤੇਜਸਾ। ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਨ ਸਹ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਰਾਘਵਃ
ਜਦੋਂ ਸਾਬਰੀ ਆਪਣੀ ਆਤਮਿਕ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਚਲੀ ਗਈ, ਤਾਂ ਰਾਘਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸੋਚਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਚਿਨ੍ਤਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਪ੍ਰਭਾਵਂ ਤਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍। ਹਿਤਕਾਰਿਣਮੇਕਾਗ੍ਰਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਰਾਘਵੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਹ ਉੱਚ-ਚਿੱਤ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਵਿਚਾਰ ਕੇ, ਧਰਮਕ ਰਾਘਵ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਇਕਾਗ੍ਰ ਸੀ, ਕਿਹਾ।
ਦृष੍ਟੋ ਮਯਾऽऽਸ਼੍ਰਮਃ ਸੌਮ੍ਯ ਬਹ੍ਵਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਃ ਕृਤਾਤ੍ਮਨਾਮ੍। ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਤਮृਗਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੋ ਨਾਨਾਵਿਹਗਸੇਵਿਤਃ
ਪਿਆਰੇ, ਮੈਂ ਉਹ ਆਸ਼ਰਮ ਵੇਖਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਸਵੈ-ਨਿਯੰਤ੍ਰਿਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਹੈ, ਬੜਾ ਅਚੰਭਾ ਹੈ; ਉੱਥੇ ਬਾਘ ਤੇ ਹਿਰਣ ਇਕੱਠੇ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੰਛੀ ਵੀ ਹਨ।
ਸਪ੍ਤਾਨਾਂ ਚ ਸਮੁਦ੍ਰਾਣਾਂ ਤੇषਾਂ ਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣ। ਉਪਸ੍ਪृष੍ਟਂ ਚ ਵਿਧਿਵਤ੍ ਪਿਤਰਸ਼੍ਚਾਪਿ ਤਰ੍ਪਿਤਾਃ
ਲਕਸ਼ਮਣ, ਸੱਤ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਟਾਂ 'ਤੇ ਅਸੀਂ ਰਿਵਾਜ ਅਨੁਸਾਰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਭੀ ਤਰਪਣ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਣष੍ਟਮਸ਼ੁਭਂ ਯਨ੍ਨਃ ਕਲ੍ਯਾਣਂ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਤੇਨ ਤ੍ਵੇਤਤ੍ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਂ ਮੇ ਮਨੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣ ਸਮ੍ਪ੍ਰਤਿ
ਸਾਡੀ ਅਸ਼ੁਭਤਾ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ ਹੈ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਆ ਗਈ ਹੈ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਹੁਣ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
ਹृਦਯੇ ਮੇ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਸ਼ੁਭਮਾਵਿਰ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਤਦਾਗਚ੍ਛ ਗਮਿष੍ਯਾਵਃ ਪਮ੍ਪਾਂ ਤਾਂ ਪ੍ਰਿਯਦਰ੍ਸ਼ਨਾਮ੍
ਮਨ ਵਿੱਚ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ, ਚੰਗੀ ਭਾਵਨਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ; ਆ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਸੋਹਣੀ ਪੰਪਾ ਝੀਲ ਵੱਲ ਚੱਲੀਏ।
ऋष੍ਯਮੂਕੋ ਗਿਰਿਰ੍ਯਤ੍ਰ ਨਾਤਿਦੂਰੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤੇ। ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਵਸਤਿ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋਂऽਸ਼ੁਮਤਃ ਸੁਤਃ
ਉਥੇ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੂਰ ਤੇ, ਰਿਸ਼ਯਮੂਕ ਪਹਾੜ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਧਰਮਵਾਨ ਸੁਗਰੀਵ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਾਲਿਭਯਾਤ੍ ਤ੍ਰਸ੍ਤਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਭਿਃ ਸਹ ਵਾਨਰੈਃ। ਅਹਂ ਤ੍ਵਰੇ ਚ ਤਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਵਾਨਰਰ੍षਭਮ੍
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਾਲੀ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਚਾਰ ਹੋਰ ਵਾਨਰਾਂ ਨਾਲ ਉਥੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਸੁਗਰੀਵ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹਾਂ।
ਤਦਧੀਨਂ ਹਿ ਮੇ ਕਾਰ੍ਯਂ ਸੀਤਾਯਾਃ ਪਰਿਮਾਰ੍ਗਣਮ੍। ਇਤਿ ਬ੍ਰੁਵਾਣਂ ਤਂ ਵੀਰਂ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਰਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਸੀਤਾ ਦੀ ਖੋਜ ਦਾ ਕੰਮ ਉਸ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੈ; ਇਹ ਗੱਲ ਰਾਮ ਨੇ ਕਹੀ ਤਾਂ ਸਉਮਿਤ੍ਰਿ ਨੇ ਉਸ ਵਿਰਲੇ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਗਚ੍ਛਾਵਸ੍ਤ੍ਵਰਿਤਂ ਤਤ੍ਰ ਮਮਾਪਿ ਤ੍ਵਰਤੇ ਮਨਃ। ਆਸ਼੍ਰਮਾਤ੍ਤੁ ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯ ਸ ਵਿਸ਼ਾਮ੍ਪਤਿਃ
ਚਲੋ, ਉਥੇ ਜਲਦੀ ਚਲਦੇ ਹਾਂ; ਮੇਰਾ ਮਨ ਵੀ ਉਤਸੁਕ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਉਸ ਆਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਗਿਆ।
ਆਜਗਾਮ ਤਤਃ ਪਮ੍ਪਾਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਨ ਸਹ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਸਮੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣਃ ਪੁष੍ਪਾਢ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਤੋ ਵਿਪੁਲਦ੍ਰੁਮਮ੍
ਫਿਰ, ਰਾਮ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਨਾਲ ਪੰਪਾ ਝੀਲ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੂੰ ਤੱਕਦਾ ਗਿਆ।
ਕੋਯष੍ਟਿਭਿਸ਼੍ਚਾਰ੍ਜੁਨਕੈਃ ਸ਼ਤਪਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਕੀਰਕੈਃ। ਏਤੈਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਬਹੁਭਿਰ੍ਨਾਦਿਤਂ ਤਦ੍ ਵਨਂ ਮਹਤ੍
ਉਹ ਵੱਡਾ ਜੰਗਲ ਕੋਯਸ਼ਟਿਕ, ਅਰਜੁਨਕ, ਸ਼ਤਪਤ੍ਰ, ਕੀਰਕ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਈ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸ ਰਾਮੋ ਵਿਵਿਧਾਨ੍ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ ਸਰਾਂਸਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ। ਪਸ਼੍ਯਨ੍ ਕਾਮਾਭਿਸਂਤਪ੍ਤੋ ਜਗਾਮ ਪਰਮਂ ਹ੍ਰਦਮ੍
ਰਾਮ, ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਤਪਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਰੱਖਤ ਤੇ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਝੀਲਾਂ ਵੇਖਦਾ ਹੋਇਆ, ਵੱਡੀ ਝੀਲ ਵੱਲ ਚਲਿਆ।
ਸ ਤਾਮਾਸਾਦ੍ਯ ਵੈ ਰਾਮੋ ਦੂਰਾਤ੍ ਪਾਨੀਯਵਾਹਿਨੀਮ੍। ਮਤਙ੍ਗਸਰਸਂ ਨਾਮ ਹ੍ਰਦਂ ਸਮਵਗਾਹਤ
ਦੂਰੋਂ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀ ਮਤੰਗ ਸਰੋਵਰ ਝੀਲ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।
ਤਤ੍ਰ ਜਗ੍ਮਤੁਰਵ੍ਯਗ੍ਰੌ ਰਾਘਵੌ ਹਿ ਸਮਾਹਿਤੌ। ਸ ਤੁ ਸ਼ੋਕਸਮਾਵਿष੍ਟੋ ਰਾਮੋ ਦਸ਼ਰਥਾਤ੍ਮਜਃ
ਉਥੇ, ਰਘੁ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤ, ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਰਹਿਤ, ਚਲੇ; ਪਰ ਰਾਮ, ਦਸ਼ਰਥ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਘਿਰ ਗਿਆ।
ਵਿਵੇਸ਼ ਨਲਿਨੀਂ ਰਮ੍ਯਾਂ ਪਂਕਜੈਸ਼੍ਚ ਸਮਾਵृਤਾਮ੍। ਤਿਲਕਾਸ਼ੋਕਪੁਂਨਾਗਬਕੁਲੋਦ੍ਦਾਲਕਾਸ਼ਿਨੀਮ੍
ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਕਮਲ-ਪੂਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਤਿਲਕ, ਅਸ਼ੋਕ, ਪੁੰਨਾਗ, ਬਕੁਲ ਤੇ ਉਡਾਲਕ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਰਮ੍ਯੋਪਵਨਸਮ੍ਬਾਧਾਂ ਪਦ੍ਮਸਮ੍ਪੀਡਿਤੋਦਕਾਮ੍। ਸ੍ਫਟਿਕੋਪਮਤੋਯਾਂ ਤਾਂ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਵਾਲੁਕਸਂਤਤਾਮ੍
ਉਹ ਝੀਲ, ਸੁੰਦਰ ਬਾਗਾਂ ਨਾਲ ਘਣੀ, ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ, ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਵਰਗੇ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀ, ਤੇ ਨਰਮ ਰੇਤ ਨਾਲ ਵਿਛੀ ਹੋਈ, ਬਹੁਤ ਸੁਹਾਵਣੀ ਸੀ।
ਮਤ੍ਸ੍ਯਕਚ੍ਛਪਸਮ੍ਬਾਧਾਂ ਤੀਰਸ੍ਥਦ੍ਰੁਮਸ਼ੋਭਿਤਾਮ੍। ਸਖੀਭਿਰਿਵ ਸਂਯੁਕ੍ਤਾਂ ਲਤਾਭਿਰਨੁਵੇष੍ਟਿਤਾਮ੍
ਮੱਛੀਆਂ ਤੇ ਕਛੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ, ਕੰਢਿਆਂ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ, ਲਤਾਵਾਂ ਨਾਲ ਜਿਵੇਂ ਸਖੀਆਂ ਨੇ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਝੀਲ ਬੜੀ ਸੋਹਣੀ ਸੀ।
ਕਿਂਨਰੋਰਗਗਨ੍ਧਰ੍ਵਯਕ੍ਸ਼ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸੇਵਿਤਾਮ੍। ਨਾਨਾਦ੍ਰੁਮਲਤਾਕੀਰ੍ਣਾਂ ਸ਼ੀਤਵਾਰਿਨਿਧਿਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍
ਕਿੰਨਰ, ਸੱਪ, ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਉਥੇ ਆਉਂਦੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਰੱਖਤ ਤੇ ਲਤਾਵਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ, ਠੰਢੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਸੁੰਦਰ ਝੀਲ ਸੀ।
ਪਦ੍ਮਸੌਗਨ੍ਧਿਕੈਸ੍ਤਾਮ੍ਰਾਂ ਸ਼ੁਕ੍ਲਾਂ ਕੁਮੁਦਮਣ੍ਡਲੈਃ। ਨੀਲਾਂ ਕੁਵਲਯੋਦ੍ਘਾਟੈਰ੍ਬਹੁਵਰ੍ਣਾਂ ਕੁਥਾਮਿਵ
ਕਮਲ ਤੇ ਸੁਗੰਧਿਕਾ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਲਾਲ, ਕੁਮੁਦ ਦੇ ਗੁੱਛਿਆਂ ਨਾਲ ਚਿੱਟੀ, ਨੀਲੇ ਕਵਲਾਂ ਨਾਲ ਨੀਲੀ, ਕਈ ਰੰਗਾਂ ਵਾਲੀ ਚਾਦਰ ਵਰਗੀ ਲੱਗਦੀ ਸੀ।
ਅਰਵਿਨ੍ਦੋਤ੍ਪਲਵਤੀਂ ਪਦ੍ਮਸੌਗਨ੍ਧਿਕਾਯੁਤਾਮ੍। ਪੁष੍ਪਿਤਾਮ੍ਰਵਣੋਪੇਤਾਂ ਬਰ੍ਹਿਣੋਦ੍ਘੁष੍ਟਨਾਦਿਤਾਮ੍
ਕਮਲ ਤੇ ਨੀਲੇ ਉਤਪਲ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ, ਸੁਗੰਧਿਕਾ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਫੁੱਲਦੇ ਆਮ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ, ਤੇ ਮੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸ ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਤਃ ਪਮ੍ਪਾਂ ਰਾਮਃ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਣਾ ਸਹ। ਵਿਲਲਾਪ ਚ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਰਾਮੋ ਦਸ਼ਰਥਾਤ੍ਮਜਃ
ਫਿਰ, ਪੰਪਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਮ, ਸਉਮਿਤ੍ਰਿ ਦੇ ਨਾਲ, ਜੋ ਦਸ਼ਰਥ ਦਾ ਜਗਮਗਾਉਂਦਾ ਪੁੱਤ ਸੀ, ਵਿਲਾਪ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਤਿਲਕੈਰ੍ਬੀਜਪੂਰੈਸ਼੍ਚ ਵਟੈਃ ਸ਼ੁਕ੍ਲਦ੍ਰੁਮੈਸ੍ਤਥਾ। ਪੁष੍ਪਿਤੈਃ ਕਰਵੀਰੈਸ਼੍ਚ ਪੁਂਨਾਗੈਸ਼੍ਚ ਸੁਪੁष੍ਪਿਤੈਃ
ਤਿਲਕ, ਬੀਜਪੂਰ, ਵਟ ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ, ਫੁੱਲਦੇ ਕਰਵੀ ਤੇ ਪੂਰੇ ਫੁੱਲੇ ਪੁੰਨਾਗ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਥਾਂ ਸੋਹਣੀ ਸੀ।
ਮਾਲਤੀਕੁਨ੍ਦਗੁਲ੍ਮੈਸ਼੍ਚ ਭਣ੍ਡੀਰੈਰ੍ਨਿਚੁਲੈਸ੍ਤਥਾ। ਅਸ਼ੋਕੈਃ ਸਪ੍ਤਪਰ੍ਣੈਸ਼੍ਚ ਕਤਕੈਰਤਿਮੁਕ੍ਤਕੈਃ
ਮਾਲਤੀ, ਕੁੰਦ, ਗੁਲਮ, ਭੰਡੀਰ ਤੇ ਨਿਕੁਲ, ਅਸ਼ੋਕ, ਸਪਤਪਰਨ, ਕਟਕ ਤੇ ਅਤਿਮੁਕਤ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਥਾਂ ਬੜੀ ਸੋਹਣੀ ਸੀ।
ਅਨ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਵृਕ੍ਸ਼ੈਃ ਪ੍ਰਮਦਾਮਿਵ ਸ਼ੋਭਿਤਾਮ੍। ਅਸ੍ਯਾਸ੍ਤੀਰੇ ਤੁ ਪੂਰ੍ਵੋਕ੍ਤਃ ਪਰ੍ਵਤੋ ਧਾਤੁਮਣ੍ਡਿਤਃ
ਇਹ ਝੀਲ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣੀ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਪ੍ਰੀਤਮ ਮਹਿਲਾ। ਇੱਥੇ ਹੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਪਹਾੜ, ਖਣਿਜਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਖੜਾ ਹੈ।
ऋष੍ਯਮੂਕ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਪੁष੍ਪਿਤਪਾਦਪਃ। ਹਰਿਰ੍ऋਕ੍ਸ਼ਰਜੋਨਾਮ੍ਨਃ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਹ ਪਹਾੜ 'ਰਿਸ਼ਯਮੂਕ' ਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖ ਲੱਗੇ ਹਨ। ਉੱਥੇ ਮਹਾਨ ਰਿਕਸ਼ਰਾਜ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਅਧ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਤੁ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਃ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ। ਸੁਗ੍ਰੀਵਮਭਿਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਵਾਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਨਰਰ੍षਭ
ਉਸ ਥਾਂ ਤੇ ਮਹਾਂਵੀਰ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੁਗਰੀਵ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸੁਗਰੀਵ ਕੋਲ ਜਾ।
ਇਤ੍ਯੁਵਾਚ ਪੁਨਰ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਸਤ੍ਯਵਿਕ੍ਰਮਃ। ਕਥਂ ਮਯਾ ਵਿਨਾ ਸੀਤਾਂ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣ ਜੀਵਿਤੁਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਚੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਮੁੜ ਆਖਿਆ, 'ਲਕਸ਼ਮਣ, ਸੀਤਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਜੀ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?'
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਦਨਾਭਿਪੀਡਿਤਃ ਸ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਵਾਕ੍ਯਮਨਨ੍ਯਚੇਤਨਃ। ਵਿਵੇਸ਼ ਪਮ੍ਪਾਂ ਨਲਿਨੀਮਨੋਰਮਾਂ ਤਮੁਤ੍ਤਮਂ ਸ਼ੋਕਮੁਦੀਰਯਾਣਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਾ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਮਨ ਵਿਚ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਉਹ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਨਾਲ ਸੁੰਦਰ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੀ ਪੰਪਾ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਉਚਾਰਦਾ ਗਿਆ।
ਕ੍ਰਮੇਣ ਗਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਵਿਲੋਕਯਨ੍ ਵਨਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਪਮ੍ਪਾਂ ਸ਼ੁਭਦਰ੍ਸ਼ਕਾਨਨਾਮ੍। ਅਨੇਕਨਾਨਾਵਿਧਪਕ੍ਸ਼ਿਸਂਕੁਲਾਂ ਵਿਵੇਸ਼ ਰਾਮਃ ਸਹ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਨ
ਕਦਮ-ਕਦਮ ਤੇ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੇ ਪੰਪਾ ਝੀਲ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਬਾਗਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਪੰਛੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਰਾਮ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਨਾਲ ਉਸ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।