ਦੇਵਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਕੁਰ੍ਵਦ੍ਭਿਰ੍ਯਾਨੀਮਾਨਿ ਕृਤਾਨਿ ਵੈ। ਪੁष੍ਪੈਃ ਕੁਵਲਯੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਮ੍ਲਾਨਤ੍ਵਂ ਨ ਤੁ ਯਾਨ੍ਤਿ ਵੈ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਜੋ ਫੁੱਲ, ਨੀਲੇ ਕਵਲਾਂ ਸਮੇਤ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਚੜ੍ਹਾਏ, ਉਹ ਅਜੇ ਵੀ ਮੁਰਝਾਏ ਨਹੀਂ, ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਕੰਮ ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਏ।
ਕृਤ੍ਸ੍ਨਂ ਵਨਮਿਦਂ ਦृष੍ਟਂ ਸ਼੍ਰੋਤਵ੍ਯਂ ਚ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਤ੍ਵਯਾ। ਤਦ੍ ਇਚ੍ਛਾਮ੍ਯ੍ ਅਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤਾ ਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯ੍ ਏਤਤ੍ ਕਲੇਵਰਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜੰਗਲ ਵੇਖ ਲਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣ ਲਈ ਹੈ; ਹੁਣ, ਤੁਹਾਡੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਇਹ ਸਰੀਰ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ।
ਤੇषਾਮਿਚ੍ਛਾਮ੍ਯਹਂ ਗਨ੍ਤੁਂ ਸਮੀਪਂ ਭਾਵਿਤਾਤ੍ਮਨਾਮ੍। ਮੁਨੀਨਾਮਾਸ਼੍ਰਮੋ ਯੇषਾਮਹਂ ਚ ਪਰਿਚਾਰਿਣੀ
ਮੈਂ ਉਹ ਉੱਚ-ਚਿੱਤ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਨੇੜੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੈਂ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਧਰ੍ਮਿष੍ਠਂ ਤੁ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਘਵਃ ਸਹਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ। ਪ੍ਰਹਰ੍षਮਤੁਲਂ ਲੇਭੇ ਆਸ਼੍ਚਰ੍ਯਮਿਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਦੇ ਧਰਮਕ ਰੂਪ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਘਵ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਬੇਮਿਸਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ ਅਤੇ ਉਹ ਕਹਿ ਉਠੇ, 'ਵਾਹ! ਕਿੰਨਾ ਅਚੰਭਾ ਹੈ!'
ਤਾਮੁਵਾਚ ਤਤੋ ਰਾਮਃ ਸ਼ਬਰੀਂ ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਾਮ੍। ਅਰ੍ਚਿਤੋऽਹਂ ਤ੍ਵਯਾ ਭਦ੍ਰੇ ਗਚ੍ਛ ਕਾਮਂ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਸਾਬਰੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵ੍ਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਪੱਕੀ ਸੀ, ਕਿਹਾ: 'ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਭਲੀ ਮਹਿਲਾ; ਹੁਣ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਜਾ, ਜਿੱਥੇ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ।'
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤਾ ਜਟਿਲਾ ਚੀਰਕृष੍ਣਾਜਿਨਾਮ੍ਬਰਾ। ਅਨੁਜ੍ਞਾਤਾ ਤੁ ਰਾਮੇਣ ਹੁਤ੍ਵਾऽऽਤ੍ਮਾਨਂ ਹੁਤਾਸ਼ਨੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਮ ਵਲੋਂ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਜਟਾ ਵਾਲੀ, ਛਾਲ ਤੇ ਕਾਲੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਚੰਬੜੀ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਔਰਤ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹਵਨ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਜ੍ਵਲਤ੍ਪਾਵਕਸਂਕਾਸ਼ਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮੇਵ ਜਗਾਮ ਹ। ਦਿਵ੍ਯਾਭਰਣਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਦਿਵ੍ਯਮਾਲ੍ਯਾਨੁਲੇਪਨਾ
ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੋਈ ਅੱਗ ਵਾਂਗ, ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲੀ ਗਈ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਗਹਣਿਆਂ, ਮਾਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧੀ ਲਗਾ ਕੇ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਦਿਵ੍ਯਾਮ੍ਬਰਧਰਾ ਤਤ੍ਰ ਬਭੂਵ ਪ੍ਰਿਯਦਰ੍ਸ਼ਨਾ। ਵਿਰਾਜਯਨ੍ਤੀ ਤਂ ਦੇਸ਼ਂ ਵਿਦ੍ਯੁਤ੍ਸੌਦਾਮਨੀ ਯਥਾ
ਉਹ ਉੱਥੇ ਦਿਵਿਆ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਸੋਹਣੀ ਦਿੱਖ ਵਾਲੀ ਹੋ ਗਈ, ਅਤੇ ਉਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਯੁਤ ਦੀ ਚਮਕ ਵਾਂਗ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।
ਯਤ੍ਰ ਤੇ ਸੁਕृਤਾਤ੍ਮਾਨੋ ਵਿਹਰਨ੍ਤਿ ਮਹਰ੍षਯਃ। ਤਤ੍ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸ਼ਬਰੀ ਸ੍ਥਾਨਂ ਜਗਾਮਾਤ੍ਮਸਮਾਧਿਨਾ
ਸਾਬਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਇਕਾਗ੍ਰਤਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਲਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਨੇਕ-ਚਿੱਤ ਮਹਾ-ਰਿਸ਼ੀ ਵਸਦੇ ਹਨ।
thumb|ਪਞ੍ਚਸਪ੍ਤਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਅਰਣ੍ਯਕਾਣ੍ਡੇ ਪਞ੍ਚਸਪ੍ਤਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੩-
ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਰਣਯ ਕਾਂਡ ਵਿੱਚ ਪਚੱਤਰਵਾਂ ਸਰਗ।
ਦਿਵਂ ਤੁ ਤਸ੍ਯਾਂ ਯਾਤਾਯਾਂ ਸ਼ਬਰ੍ਯਾਂ ਸ੍ਵੇਨ ਤੇਜਸਾ। ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਨ ਸਹ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਰਾਘਵਃ
ਜਦੋਂ ਸਾਬਰੀ ਆਪਣੀ ਆਤਮਿਕ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਚਲੀ ਗਈ, ਤਾਂ ਰਾਘਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸੋਚਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਚਿਨ੍ਤਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਪ੍ਰਭਾਵਂ ਤਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍। ਹਿਤਕਾਰਿਣਮੇਕਾਗ੍ਰਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਰਾਘਵੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਹ ਉੱਚ-ਚਿੱਤ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਵਿਚਾਰ ਕੇ, ਧਰਮਕ ਰਾਘਵ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਇਕਾਗ੍ਰ ਸੀ, ਕਿਹਾ।
ਦृष੍ਟੋ ਮਯਾऽऽਸ਼੍ਰਮਃ ਸੌਮ੍ਯ ਬਹ੍ਵਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਃ ਕृਤਾਤ੍ਮਨਾਮ੍। ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਤਮृਗਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੋ ਨਾਨਾਵਿਹਗਸੇਵਿਤਃ
ਪਿਆਰੇ, ਮੈਂ ਉਹ ਆਸ਼ਰਮ ਵੇਖਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਸਵੈ-ਨਿਯੰਤ੍ਰਿਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਹੈ, ਬੜਾ ਅਚੰਭਾ ਹੈ; ਉੱਥੇ ਬਾਘ ਤੇ ਹਿਰਣ ਇਕੱਠੇ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੰਛੀ ਵੀ ਹਨ।
ਸਪ੍ਤਾਨਾਂ ਚ ਸਮੁਦ੍ਰਾਣਾਂ ਤੇषਾਂ ਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣ। ਉਪਸ੍ਪृष੍ਟਂ ਚ ਵਿਧਿਵਤ੍ ਪਿਤਰਸ਼੍ਚਾਪਿ ਤਰ੍ਪਿਤਾਃ
ਲਕਸ਼ਮਣ, ਸੱਤ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਟਾਂ 'ਤੇ ਅਸੀਂ ਰਿਵਾਜ ਅਨੁਸਾਰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਭੀ ਤਰਪਣ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਣष੍ਟਮਸ਼ੁਭਂ ਯਨ੍ਨਃ ਕਲ੍ਯਾਣਂ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਤੇਨ ਤ੍ਵੇਤਤ੍ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਂ ਮੇ ਮਨੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣ ਸਮ੍ਪ੍ਰਤਿ
ਸਾਡੀ ਅਸ਼ੁਭਤਾ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ ਹੈ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਆ ਗਈ ਹੈ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਹੁਣ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
ਹृਦਯੇ ਮੇ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਸ਼ੁਭਮਾਵਿਰ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਤਦਾਗਚ੍ਛ ਗਮਿष੍ਯਾਵਃ ਪਮ੍ਪਾਂ ਤਾਂ ਪ੍ਰਿਯਦਰ੍ਸ਼ਨਾਮ੍
ਮਨ ਵਿੱਚ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ, ਚੰਗੀ ਭਾਵਨਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ; ਆ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਸੋਹਣੀ ਪੰਪਾ ਝੀਲ ਵੱਲ ਚੱਲੀਏ।
ऋष੍ਯਮੂਕੋ ਗਿਰਿਰ੍ਯਤ੍ਰ ਨਾਤਿਦੂਰੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤੇ। ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਵਸਤਿ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋਂऽਸ਼ੁਮਤਃ ਸੁਤਃ
ਉਥੇ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੂਰ ਤੇ, ਰਿਸ਼ਯਮੂਕ ਪਹਾੜ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਧਰਮਵਾਨ ਸੁਗਰੀਵ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਾਲਿਭਯਾਤ੍ ਤ੍ਰਸ੍ਤਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਭਿਃ ਸਹ ਵਾਨਰੈਃ। ਅਹਂ ਤ੍ਵਰੇ ਚ ਤਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਵਾਨਰਰ੍षਭਮ੍
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਾਲੀ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਚਾਰ ਹੋਰ ਵਾਨਰਾਂ ਨਾਲ ਉਥੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਸੁਗਰੀਵ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹਾਂ।
ਤਦਧੀਨਂ ਹਿ ਮੇ ਕਾਰ੍ਯਂ ਸੀਤਾਯਾਃ ਪਰਿਮਾਰ੍ਗਣਮ੍। ਇਤਿ ਬ੍ਰੁਵਾਣਂ ਤਂ ਵੀਰਂ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਰਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਸੀਤਾ ਦੀ ਖੋਜ ਦਾ ਕੰਮ ਉਸ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੈ; ਇਹ ਗੱਲ ਰਾਮ ਨੇ ਕਹੀ ਤਾਂ ਸਉਮਿਤ੍ਰਿ ਨੇ ਉਸ ਵਿਰਲੇ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਗਚ੍ਛਾਵਸ੍ਤ੍ਵਰਿਤਂ ਤਤ੍ਰ ਮਮਾਪਿ ਤ੍ਵਰਤੇ ਮਨਃ। ਆਸ਼੍ਰਮਾਤ੍ਤੁ ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯ ਸ ਵਿਸ਼ਾਮ੍ਪਤਿਃ
ਚਲੋ, ਉਥੇ ਜਲਦੀ ਚਲਦੇ ਹਾਂ; ਮੇਰਾ ਮਨ ਵੀ ਉਤਸੁਕ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਉਸ ਆਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਗਿਆ।
ਆਜਗਾਮ ਤਤਃ ਪਮ੍ਪਾਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਨ ਸਹ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਸਮੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣਃ ਪੁष੍ਪਾਢ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਤੋ ਵਿਪੁਲਦ੍ਰੁਮਮ੍
ਫਿਰ, ਰਾਮ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਨਾਲ ਪੰਪਾ ਝੀਲ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੂੰ ਤੱਕਦਾ ਗਿਆ।
ਕੋਯष੍ਟਿਭਿਸ਼੍ਚਾਰ੍ਜੁਨਕੈਃ ਸ਼ਤਪਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਕੀਰਕੈਃ। ਏਤੈਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਬਹੁਭਿਰ੍ਨਾਦਿਤਂ ਤਦ੍ ਵਨਂ ਮਹਤ੍
ਉਹ ਵੱਡਾ ਜੰਗਲ ਕੋਯਸ਼ਟਿਕ, ਅਰਜੁਨਕ, ਸ਼ਤਪਤ੍ਰ, ਕੀਰਕ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਈ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸ ਰਾਮੋ ਵਿਵਿਧਾਨ੍ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ ਸਰਾਂਸਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ। ਪਸ਼੍ਯਨ੍ ਕਾਮਾਭਿਸਂਤਪ੍ਤੋ ਜਗਾਮ ਪਰਮਂ ਹ੍ਰਦਮ੍
ਰਾਮ, ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਤਪਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਰੱਖਤ ਤੇ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਝੀਲਾਂ ਵੇਖਦਾ ਹੋਇਆ, ਵੱਡੀ ਝੀਲ ਵੱਲ ਚਲਿਆ।
ਸ ਤਾਮਾਸਾਦ੍ਯ ਵੈ ਰਾਮੋ ਦੂਰਾਤ੍ ਪਾਨੀਯਵਾਹਿਨੀਮ੍। ਮਤਙ੍ਗਸਰਸਂ ਨਾਮ ਹ੍ਰਦਂ ਸਮਵਗਾਹਤ
ਦੂਰੋਂ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀ ਮਤੰਗ ਸਰੋਵਰ ਝੀਲ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।
ਤਤ੍ਰ ਜਗ੍ਮਤੁਰਵ੍ਯਗ੍ਰੌ ਰਾਘਵੌ ਹਿ ਸਮਾਹਿਤੌ। ਸ ਤੁ ਸ਼ੋਕਸਮਾਵਿष੍ਟੋ ਰਾਮੋ ਦਸ਼ਰਥਾਤ੍ਮਜਃ
ਉਥੇ, ਰਘੁ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤ, ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਰਹਿਤ, ਚਲੇ; ਪਰ ਰਾਮ, ਦਸ਼ਰਥ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਘਿਰ ਗਿਆ।
ਵਿਵੇਸ਼ ਨਲਿਨੀਂ ਰਮ੍ਯਾਂ ਪਂਕਜੈਸ਼੍ਚ ਸਮਾਵृਤਾਮ੍। ਤਿਲਕਾਸ਼ੋਕਪੁਂਨਾਗਬਕੁਲੋਦ੍ਦਾਲਕਾਸ਼ਿਨੀਮ੍
ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਕਮਲ-ਪੂਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਤਿਲਕ, ਅਸ਼ੋਕ, ਪੁੰਨਾਗ, ਬਕੁਲ ਤੇ ਉਡਾਲਕ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਰਮ੍ਯੋਪਵਨਸਮ੍ਬਾਧਾਂ ਪਦ੍ਮਸਮ੍ਪੀਡਿਤੋਦਕਾਮ੍। ਸ੍ਫਟਿਕੋਪਮਤੋਯਾਂ ਤਾਂ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਵਾਲੁਕਸਂਤਤਾਮ੍
ਉਹ ਝੀਲ, ਸੁੰਦਰ ਬਾਗਾਂ ਨਾਲ ਘਣੀ, ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ, ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਵਰਗੇ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀ, ਤੇ ਨਰਮ ਰੇਤ ਨਾਲ ਵਿਛੀ ਹੋਈ, ਬਹੁਤ ਸੁਹਾਵਣੀ ਸੀ।
ਮਤ੍ਸ੍ਯਕਚ੍ਛਪਸਮ੍ਬਾਧਾਂ ਤੀਰਸ੍ਥਦ੍ਰੁਮਸ਼ੋਭਿਤਾਮ੍। ਸਖੀਭਿਰਿਵ ਸਂਯੁਕ੍ਤਾਂ ਲਤਾਭਿਰਨੁਵੇष੍ਟਿਤਾਮ੍
ਮੱਛੀਆਂ ਤੇ ਕਛੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ, ਕੰਢਿਆਂ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ, ਲਤਾਵਾਂ ਨਾਲ ਜਿਵੇਂ ਸਖੀਆਂ ਨੇ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਝੀਲ ਬੜੀ ਸੋਹਣੀ ਸੀ।
ਕਿਂਨਰੋਰਗਗਨ੍ਧਰ੍ਵਯਕ੍ਸ਼ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸੇਵਿਤਾਮ੍। ਨਾਨਾਦ੍ਰੁਮਲਤਾਕੀਰ੍ਣਾਂ ਸ਼ੀਤਵਾਰਿਨਿਧਿਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍
ਕਿੰਨਰ, ਸੱਪ, ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਉਥੇ ਆਉਂਦੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਰੱਖਤ ਤੇ ਲਤਾਵਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ, ਠੰਢੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਸੁੰਦਰ ਝੀਲ ਸੀ।
ਪਦ੍ਮਸੌਗਨ੍ਧਿਕੈਸ੍ਤਾਮ੍ਰਾਂ ਸ਼ੁਕ੍ਲਾਂ ਕੁਮੁਦਮਣ੍ਡਲੈਃ। ਨੀਲਾਂ ਕੁਵਲਯੋਦ੍ਘਾਟੈਰ੍ਬਹੁਵਰ੍ਣਾਂ ਕੁਥਾਮਿਵ
ਕਮਲ ਤੇ ਸੁਗੰਧਿਕਾ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਲਾਲ, ਕੁਮੁਦ ਦੇ ਗੁੱਛਿਆਂ ਨਾਲ ਚਿੱਟੀ, ਨੀਲੇ ਕਵਲਾਂ ਨਾਲ ਨੀਲੀ, ਕਈ ਰੰਗਾਂ ਵਾਲੀ ਚਾਦਰ ਵਰਗੀ ਲੱਗਦੀ ਸੀ।