ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤੌ ਤ੍ਵਂ ਵ੍ਰਜਸ੍ਵੇਤਿ ਵਾਕ੍ਯਮੂਚਤੁਰਨ੍ਤਿਕੇ। ਗਮ੍ਯਤਾਂ ਕਾਰ੍ਯਸਿਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਮਿਤਿ ਤਾਵਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਸ ਚ
ਉਹ ਆਕਾਸ਼ 'ਚ ਨੇੜੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਤੂੰ ਚੱਲ, ਅੱਗੇ ਵਧ!' ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਤੁਸੀਂ ਜਾਓ, ਤਾਂ ਕਿ ਤੁਹਾਡਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇ।'
ਸੁਪ੍ਰੀਤੌ ਤਾਵਨੁਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਕਬਨ੍ਧਃ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਸ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਲੈ ਕੇ, ਕਬੰਧ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉੱਥੋਂ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ ਤਤ੍ ਕਬਨ੍ਧਃ ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯ ਰੂਪਂ ਵृਤਃ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਭਾਸ੍ਵਰਸਰ੍ਵਦੇਹਃ। ਨਿਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ ਰਾਮਮਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਖਸ੍ਥਃ ਸਖ੍ਯਂ ਕੁਰੁष੍ਵੇਤਿ ਤਦਾਭ੍ਯੁਵਾਚ
ਕਬੰਧ ਨੇ ਆਪਣਾ ਅਸਲ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਆਕਾਸ਼ 'ਚ ਰਾਮ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਮਿਤ੍ਰਤਾ ਕਰੋ!'
thumb|ਚਤੁਃਸਪ੍ਤਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਅਰਣ੍ਯਕਾਣ੍ਡੇ ਚਤੁਃਸਪ੍ਤਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੩-
ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਰਣਿਆ ਕਾਂਡ ਵਿੱਚ ਚੌਹੱਤਰਵਾਂ ਸਰਗ ਹੈ।
ਤੌ ਕਬਨ੍ਧੇਨ ਤਂ ਮਾਰ੍ਗਂ ਪਮ੍ਪਾਯਾ ਦਰ੍ਸ਼ਿਤਂ ਵਨੇ। ਆਤਸ੍ਥਤੁਰ੍ਦਿਸ਼ਂ ਗृਹ੍ਯ ਪ੍ਰਤੀਚੀਂ ਨृਵਰਾਤ੍ਮਜੌ
ਕਬੰਧ ਨੇ ਪੰਪਾ ਝੀਲ ਦੇ ਜੰਗਲ 'ਚ ਰਸਤਾ ਦੱਸਿਆ, ਤਾਂ ਦੋਵੇਂ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ।
ਤੌ ਸ਼ੈਲੇष੍ਵਾਚਿਤਾਨੇਕਾਨ੍ ਕ੍ਸ਼ੌਦ੍ਰਪੁष੍ਪਫਲਦ੍ਰੁਮਾਨ੍। ਵੀਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੌ ਜਗ੍ਮਤੁਰ੍ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੌ
ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜਦੋਂ ਚਲੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਈ ਪਹਾੜ ਵੇਖੇ ਜੋ ਸ਼ਹਦ, ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਫਲਾਂ ਵਾਲੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਲਈ ਤੁਰੇ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸ਼ੈਲਪृष੍ਠੇ ਤੁ ਤੌ ਵਾਸਂ ਰਘੁਨਨ੍ਦਨੌ। ਪਮ੍ਪਾਯਾਃ ਪਸ਼੍ਚਿਮਂ ਤੀਰਂ ਰਾਘਵਾਵੁਪਤਸ੍ਥਤੁਃ
ਰਘੁਵੰਸ਼ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਢਲਾਨ 'ਤੇ ਡੇਰਾ ਲਾ ਕੇ, ਪੰਪਾ ਝੀਲ ਦੇ ਪੱਛਮੀ ਕੰਢੇ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ।
ਤੌ ਪੁष੍ਕਰਿਣ੍ਯਾਃ ਪਮ੍ਪਾਯਾਸ੍ਤੀਰਮਾਸਾਦ੍ਯ ਪਸ਼੍ਚਿਮਮ੍। ਅਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਤਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਬਰ੍ਯਾ ਰਮ੍ਯਮਾਸ਼੍ਰਮਮ੍
ਪੰਪਾ ਝੀਲ ਦੇ ਪੱਛਮੀ ਕੰਢੇ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਥੇ ਸ਼ਬਰੀ ਦਾ ਸੁੰਦਰ ਆਸ਼ਰਮ ਵੇਖਿਆ।
ਤੌ ਤਮਾਸ਼੍ਰਮਮਾਸਾਦ੍ਯ ਦ੍ਰੁਮੈਰ੍ਬਹੁਭਿਰਾਵृਤਮ੍। ਸੁਰਮ੍ਯਮਭਿਵੀਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੌ ਸ਼ਬਰੀਮਭ੍ਯੁਪੇਯਤੁਃ
ਉਹ ਆਸ਼ਰਮ, ਜੋ ਕਈ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁੰਦਰ ਸੀ, ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸ਼ਬਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਗਏ।
ਤੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਤਦਾ ਸਿਦ੍ਧਾ ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ। ਪਾਦੌ ਜਗ੍ਰਾਹ ਰਾਮਸ੍ਯ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ੍ਯ ਚ ਧੀਮਤਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਿਧੀ ਸ਼ਬਰੀ ਉੱਠੀ, ਹੱਥ ਜੋੜੇ ਤੇ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਪੈਰ ਫੜ ਲਏ।
ਪਾਦ੍ਯਮਾਚਮਨੀਯਂ ਚ ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਦਾਦ੍ ਯਥਾਵਿਧਿ। ਤਾਮੁਵਾਚ ਤਤੋ ਰਾਮਃ ਸ਼੍ਰਮਣੀਂ ਧਰ੍ਮਸਂਸ੍ਥਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਨੇ ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਤੇ ਪੀਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਸਾਰੇ ਰੀਤ ਰਿਵਾਜਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਉਸ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਤਪਸਵੀ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਕਚ੍ਚਿਤ੍ਤੇ ਨਿਰ੍ਜਿਤਾ ਵਿਘ੍ਨਾਃ ਕਚ੍ਚਿਤ੍ਤੇ ਵਰ੍ਧਤੇ ਤਪਃ। ਕਚ੍ਚਿਤ੍ਤੇ ਨਿਯਤਃ ਕੋਪ ਆਹਾਰਸ਼੍ਚ ਤਪੋਧਨੇ
ਕੀ ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈਆਂ ਹਨ? ਕੀ ਤੇਰਾ ਤਪ ਵਧ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਕੀ ਤੇਰਾ ਗੁੱਸਾ ਰੋਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਤੇ ਖਾਣ ਪੀਣ ਵੀ ਨਿਯਮਤ ਹੈ, ਤਪ ਦੀ ਧਨਵਤੀ?
ਕਚ੍ਚਿਤ੍ਤੇ ਨਿਯਮਾਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਕਚ੍ਚਿਤ੍ਤੇ ਮਨਸਃ ਸੁਖਮ੍। ਕਚ੍ਚਿਤ੍ਤੇ ਗੁਰੁਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਾ ਸਫਲਾ ਚਾਰੁਭਾषਿਣਿ
ਕੀ ਤੇਰੇ ਨਿਯਮ ਪੂਰੇ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ? ਕੀ ਤੇਰਾ ਮਨ ਸੁਖੀ ਹੈ? ਕੀ ਤੇਰੀ ਗੁਰੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਫਲਦਾਇਕ ਹੋਈ ਹੈ, ਸੋਹਣੀ ਬੋਲੀ ਵਾਲੀ?
ਰਾਮੇਣ ਤਾਪਸੀ ਪृष੍ਟਾ ਸਾ ਸਿਦ੍ਧਾ ਸਿਦ੍ਧਸਮ੍ਮਤਾ। ਸ਼ਸ਼ਂਸ ਸ਼ਬਰੀ ਵृਦ੍ਧਾ ਰਾਮਾਯ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾ
ਰਾਮ ਦੇ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਤਪਸਵੀ, ਜੋ ਸਿੱਧ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ ਤੇ ਸਿੱਧਾਂ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਸੀ, ਵੱਡੀ ਉਮਰ ਵਾਲੀ ਤੇ ਅਡੋਲ ਸ਼ਬਰੀ, ਰਾਮ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬੋਲ ਪਈ।
ਅਦ੍ਯ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਤਪਃਸਿਦ੍ਧਿਸ੍ਤਵ ਸਂਦਰ੍ਸ਼ਨਾਨ੍ਮਯਾ। ਅਦ੍ਯ ਮੇ ਸਫਲਂ ਜਨ੍ਮ ਗੁਰਵਸ਼੍ਚ ਸੁਪੂਜਿਤਾਃ
ਅੱਜ ਤੇਰੀ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਤਪ ਫਲ ਲੈ ਗਿਆ; ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਮੇਰੇ ਗੁਰੂ ਵੀ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤਿਕਾਰ ਹੋਏ।
ਅਦ੍ਯ ਮੇ ਸਫਲਂ ਤਪ੍ਤਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸ਼੍ਚੈਵ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਤ੍ਵਯਿ ਦੇਵਵਰੇ ਰਾਮ ਪੂਜਿਤੇ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ
ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਕੀਤਾ ਤਪ ਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਸਵਰਗ ਵੀ ਮਿਲੇਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੈਨੂੰ, ਰਾਮ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗਾ, ਇੱਥੇ ਪੂਜਿਆ ਗਿਆ।
ਤਵਾਹਂ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ ਸੌਮ੍ਯ ਪੂਤਾ ਸੌਮ੍ਯੇਨ ਮਾਨਦ। ਗਮਿष੍ਯਾਮ੍ਯਕ੍ਸ਼ਯਾਂਲ੍ਲੋਕਾਂਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਦਰਿਂਦਮ
ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ ਵਾਲੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ, ਸੋਹਣੇ, ਮੈਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਈ ਹਾਂ; ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਜਿਤਣ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਾਵਾਂਗੀ।
ਚਿਤ੍ਰਕੂਟਂ ਤ੍ਵਯਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਵਿਮਾਨੈਰਤੁਲਪ੍ਰਭੈਃ। ਇਤਸ੍ਤੇ ਦਿਵਮਾਰੂਢਾ ਯਾਨਹਂ ਪਰ੍ਯਚਾਰਿषਮ੍
ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਚਿਤਰਕੂਟ ਆਇਆ ਸੀ ਚਮਕਦਾਰ ਰਥਾਂ ਵਿਚ, ਉਥੋਂ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਕੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹ ਗਈ।
ਤੈਸ਼੍ਚਾਹਮੁਕ੍ਤਾ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞੈਰ੍ਮਹਾਭਾਗੈਰ੍ਮਹਰ੍षਿਭਿਃ। ਆਗਮਿष੍ਯਤਿ ਤੇ ਰਾਮਃ ਸੁਪੁਣ੍ਯਮਿਮਮਾਸ਼੍ਰਮਮ੍
ਉਹ ਵੱਡੇ ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਰਾਮ ਤੇਰੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਆਵੇਗਾ।'
ਸ ਤੇ ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹੀਤਵ੍ਯਃ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਸਹਿਤੋऽਤਿਥਿਃ। ਤਂ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਰਾਂਲ੍ਲੋਕਾਨਕ੍ਸ਼ਯਾਂਸ੍ਤ੍ਵਂ ਗਮਿष੍ਯਸਿ
'ਤੈਨੂੰ ਉਸਨੂੰ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਨਾਲ, ਮਹਿਮਾਨ ਵਜੋਂ ਸਵਾਗਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਵੇਗੀ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਮਹਾਭਾਗੈਸ੍ਤਦਾਹਂ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ। ਮਯਾ ਤੁ ਸਂਚਿਤਂ ਵਨ੍ਯਂ ਵਿਵਿਧਂ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਆਖੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੰਗਲ ਦੇ ਫਲ-ਫੂਲ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ ਹਨ।
ਤਵਾਰ੍ਥੇ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਪਮ੍ਪਾਯਾਸ੍ਤੀਰਸਮ੍ਭਵਮ੍। ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸ਼ਬਰ੍ਯਾ ਸ਼ਬਰੀਮਿਦਮ੍
ਤੇਰੇ ਲਈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਪੰਪਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਗੇ ਹੋਏ, ਇਉਂ ਆਖੀ, ਉਹ ਧਰਮਵਾਨ ਸ਼ਬਰੀ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ।
ਰਾਘਵਃ ਪ੍ਰਾਹ ਵਿਜ੍ਞਾਨੇ ਤਾਂ ਨਿਤ੍ਯਮਬਹਿष੍ਕृਤਾਮ੍। ਦਨੋਃ ਸਕਾਸ਼ਾਤ੍ ਤਤ੍ਤ੍ਵੇਨ ਪ੍ਰਭਾਵਂ ਤੇ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਰਾਘਵ ਨੇ ਉਸ ਤਪਸਵੀ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਮਾਜ ਤੋਂ ਵੱਖ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੋਂ ਪੁੱਛਿਆ, ਜੋ ਦਾਨੁ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਆਏ ਵੱਡੇ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦੀ ਅਸਲ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦੀ ਸੀ।
ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਸਂਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਯਦਿ ਮਨ੍ਯਸੇ। ਏਤਤ੍ਤੁ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਮਵਕ੍ਤ੍ਰਵਿਨਿਃਸृਤਮ੍
ਮੈਂ ਇਹ ਸੁਣਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਸਿੱਧਾ ਵੇਖਾਂ, ਜੇ ਤੂੰ ਮਨਜੂਰ ਕਰੇ; ਜਦੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਰਾਮ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਨਿਕਲੀ,
ਸ਼ਬਰੀ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਤਾਵੁਭੌ ਤਦ੍ਵਨਂ ਮਹਤ੍। ਪਸ਼੍ਯ ਮੇਘਘਨਪ੍ਰਖ੍ਯਂ ਮृਗਪਕ੍ਸ਼ਿਸਮਾਕੁਲਮ੍
ਸ਼ਬਰੀ ਨੇ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਵੱਡਾ ਜੰਗਲ ਦਿਖਾਇਆ: 'ਵੇਖੋ, ਬਦਲਾਂ ਵਰਗਾ ਘਣਾ, ਜਾਨਵਰਾਂ ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ।'
ਮਤਙ੍ਗਵਨਮਿਤ੍ਯੇਵ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਂ ਰਘੁਨਨ੍ਦਨ। ਇਹ ਤੇ ਭਾਵਿਤਾਤ੍ਮਾਨੋ ਗੁਰਵੋ ਮੇ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤੇ। ਜੁਹਵਾਂਚਕ੍ਰਿਰੇ ਨੀਡਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਵਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਪੂਜਿਤਮ੍
'ਇਹ ਮਤੰਗ ਦਾ ਜੰਗਲ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਹੀ ਮੇਰੇ ਉੱਚ-ਚਿੱਤ ਵਾਲੇ ਤੇ ਤੇਜਸਵੀ ਗੁਰੂਆਂ ਨੇ ਯਜਨ ਕੀਤਾ, ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ ਹੋਇਆ ਚੌਕ ਬਣਾਇਆ।'
ਇਯਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ੍ਥਲੀ ਵੇਦੀ ਯਤ੍ਰ ਤੇ ਮੇ ਸੁਸਤ੍ਕृਤਾਃ। ਪੁष੍ਪੋਪਹਾਰਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਸ਼੍ਰਮਾਦੁਦ੍ਵੇਪਿਭਿਃ ਕਰੈਃ
'ਇਹ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਚੌਕ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਮੇਰੇ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਗੁਰੂਆਂ ਨੇ, ਥਕਾਵਟ ਨਾਲ ਕੰਬਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਦਿੱਤੀ।'
ਤੇषਾਂ ਤਪਃਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਪਸ਼੍ਯਾਦ੍ਯਾਪਿ ਰਘੂਤ੍ਤਮ। ਦ੍ਯੋਤਯਨ੍ਤੀ ਦਿਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਵੇਦ੍ਯਤੁਲਪ੍ਰਭਾ
'ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤਪ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਰਘੂਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਅੱਜ ਵੀ ਚੌਕ ਦੀ ਅਦਭੁਤ ਚਮਕ ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ ਰੋਸ਼ਨੀ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ।'
ਅਸ਼ਕ੍ਨੁਵਦ੍ਭਿਸ੍ਤੈਰ੍ਗਨ੍ਤੁਮੁਪਵਾਸਸ਼੍ਰਮਾਲਸੈਃ। ਚਿਨ੍ਤਿਤੇਨਾਗਤਾਨ੍ ਪਸ਼੍ਯ ਸਮੇਤਾਨ੍ ਸਪ੍ਤ ਸਾਗਰਾਨ੍
ਉਹ ਉਪਵਾਸ ਤੇ ਥਕਾਵਟ ਨਾਲ ਹੋਰ ਚੱਲਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੱਤ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਬੁਲਾ ਲਿਆ, ਜੋ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ—ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖੋ।
ਕृਤਾਭਿषੇਕੈਸ੍ਤੈਰ੍ਨ੍ਯਸ੍ਤਾ ਵਲ੍ਕਲਾਃ ਪਾਦਪੇष੍ਵਿਹ। ਅਦ੍ਯਾਪਿ ਨ ਵਿਸ਼ੁष੍ਯਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ੇ ਰਘੁਨਨ੍ਦਨ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇੱਥੇ ਰਿਵਾਜੀ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀਆਂ ਛਾਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਦਰੱਖਤਾਂ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀਆਂ; ਰਘੁਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਅਜੇ ਵੀ ਇੱਥੇ ਸੁੱਕੀਆਂ ਨਹੀਂ।