ਨ ਚ ਵੈ ਮ੍ਲਾਨਤਾਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਨ ਚ ਸ਼ੀਰ੍ਯਨ੍ਤਿ ਰਾਘਵ। ਮਤਙ੍ਗਸ਼ਿष੍ਯਾਸ੍ਤਤ੍ਰਾਸਨ੍ਨृषਯਃ ਸੁਸਮਾਹਿਤਾਃ
ਉਹ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾ ਮੁਰਝਾਉਂਦੀਆਂ, ਨਾ ਝੜਦੀਆਂ, ਰਾਘਵ; ਉਥੇ ਮਤੰਗ ਦੇ ਚੇਲੇ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀ ਹਨ, ਗਹਿਰੀ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਹਨ।
ਤੇषਾਂ ਭਾਰਾਭਿਤਪ੍ਤਾਨਾਂ ਵਨ੍ਯਮਾਹਰਤਾਂ ਗੁਰੋਃ। ਯੇ ਪ੍ਰਪੇਤੁਰ੍ਮਹੀਂ ਤੂਰ੍ਣਂ ਸ਼ਰੀਰਾਤ੍ ਸ੍ਵੇਦਬਿਨ੍ਦਵਃ
ਉਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਲਈ ਜੰਗਲ ਦੇ ਫਲ-ਫੂਲ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹੋਏ ਥਕ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਪਸੀਨੇ ਦੇ ਬੂੰਦੇਂ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਜਲਦੀ ਡਿੱਗ ਗਈਆਂ।
ਤਾਨਿ ਮਾਲ੍ਯਾਨਿ ਜਾਤਾਨਿ ਮੁਨੀਨਾਂ ਤਪਸਾ ਤਦਾ। ਸ੍ਵੇਦਬਿਨ੍ਦੁਸਮੁਤ੍ਥਾਨਿ ਨ ਵਿਨਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਰਾਘਵ
ਉਹ ਮਾਲਾਵਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ, ਪਸੀਨੇ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈਆਂ, ਤੇ ਰਾਘਵ, ਉਹ ਕਦੇ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ।
ਤੇषਾਂ ਗਤਾਨਾਮਦ੍ਯਾਪਿ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਪਰਿਚਾਰਿਣੀ। ਸ਼੍ਰਮਣੀ ਸ਼ਬਰੀ ਨਾਮ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥ ਚਿਰਜੀਵਿਨੀ
ਉਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਚਲੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ, ਉਥੇ ਅੱਜ ਤੱਕ ਇੱਕ ਸੇਵਕਣੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸ਼ਬਰੀ ਹੈ, ਜੋ ਕਾਕੁਤਸਥ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਵਾਲੀ ਤਪਸਵਿਨੀ ਹੈ।
ਤ੍ਵਾਂ ਤੁ ਧਰ੍ਮੇ ਸ੍ਥਿਤਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਨਮਸ੍ਕृਤਮ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵੋਪਮਂ ਰਾਮ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਂ ਗਮਿष੍ਯਤਿ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹੈ; ਜਦ ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਰਾਮਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗਾ ਵੇਖੇਗੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੁਵਰਗ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਵੇਗੀ।
ਤਤਸ੍ਤਦ੍ਰਾਮ ਪਮ੍ਪਾਯਾਸ੍ਤੀਰਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਪਸ਼੍ਚਿਮਮ੍। ਆਸ਼੍ਰਮਸ੍ਥਾਨਮਤੁਲਂ ਗੁਹ੍ਯਂ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥ ਪਸ਼੍ਯਸਿ
ਫਿਰ, ਕਾਕੁਤਸਥ, ਤੁਸੀਂ ਪੰਪਾ ਦੇ ਪੱਛਮੀ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਉਹ ਅਦੁੱਤੀਅ ਤੇ ਗੁਪਤ ਆਸ਼ਰਮ ਵੇਖੋਗੇ।
ਨ ਤਤ੍ਰਾਕ੍ਰਮਿਤੁਂ ਨਾਗਾਃ ਸ਼ਕ੍ਨੁਵਨ੍ਤਿ ਤਦਾਸ਼੍ਰਮੇ। ऋषੇਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਤਙ੍ਗਸ੍ਯ ਵਿਧਾਨਾਤ੍ ਤਚ੍ਚ ਕਾਨਨਮ੍
ਉਥੇ, ਮਤੰਗ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਹਾਥੀ ਵੀ ਉਸ ਆਸ਼ਰਮ ਜਾਂ ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ।
ਮਤਙ੍ਗਵਨਮਿਤ੍ਯੇਵ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਂ ਰਘੁਨਨ੍ਦਨ। ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਨਨ੍ਦਨਸਂਕਾਸ਼ੇ ਦੇਵਾਰਣ੍ਯੋਪਮੇ ਵਨੇ
ਰਘੁਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਮਤੰਗ ਦਾ ਬਾਗ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ; ਉਹ ਨੰਦਨ ਬਾਗ ਵਾਂਗ ਹੈ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਰਗਾ ਹੈ।
ਨਾਨਾਵਿਹਗਸਂਕੀਰ੍ਣੇ ਰਂਸ੍ਯਸੇ ਰਾਮ ਨਿਰ੍ਵृਤਃ। ऋष੍ਯਮੂਕਸ੍ਤੁ ਪਮ੍ਪਾਯਾਃ ਪੁਰਸ੍ਤਾਤ੍ ਪੁष੍ਪਿਤਦ੍ਰੁਮਃ
ਉਹ ਜੰਗਲ, ਜਿੱਥੇ ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਪੰਛੀ ਗੂੰਜਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਤੁਸੀਂ, ਰਾਮਾ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਹੋਗੇ; ਤੇ ਪੰਪਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰਿਸ਼ਯਮੂਕ ਪਹਾੜ ਹੈ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਰੁੱਖ ਫੁੱਲੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਸੁਦੁਃਖਾਰੋਹਣਸ਼੍ਚੈਵ ਸ਼ਿਸ਼ੁਨਾਗਾਭਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਃ। ਉਦਾਰੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਚੈਵ ਪੂਰ੍ਵਕਾਲੇऽਭਿਨਿਰ੍ਮਿਤਃ
ਉਹ ਪਹਾੜ ਚੜ੍ਹਨਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ, ਨੌਜਵਾਨ ਹਾਥੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਹੈ; ਤੇ ਉਹ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਵਧੀਆ ਢੰਗ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਸੀ।
ਸ਼ਯਾਨਃ ਪੁਰੁषੋ ਰਾਮ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ੈਲਸ੍ਯ ਮੂਰ੍ਧਨਿ। ਯਤ੍ ਸ੍ਵਪ੍ਨਂ ਲਭਤੇ ਵਿਤ੍ਤਂ ਤਤ੍ ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧੋऽਧਿਗਚ੍ਛਤਿ
ਰਾਮਾ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਸੌ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਦ ਜਾਗਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਜੋ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਤ੍ਵੇਨਂ ਵਿषਮਾਚਾਰਃ ਪਾਪਕਰ੍ਮਾਧਿਰੋਹਤਿ। ਤਤ੍ਰੈਵ ਪ੍ਰਹਰਨ੍ਤ੍ਯੇਨਂ ਸੁਪ੍ਤਮਾਦਾਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ
ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਮਾੜੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਤੇ ਪਾਪੀ ਕੰਮ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਥੇ ਦੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਉਸ ਨੂੰ ਸੌਂਦੇ ਸਮੇਂ ਫੜ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਮਾਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਸ਼ਿਸ਼ੁਨਾਗਾਨਾਮਾਕ੍ਰਨ੍ਦਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਮਹਾਨ੍। ਕ੍ਰੀਡਤਾਂ ਰਾਮ ਪਮ੍ਪਾਯਾਂ ਮਤਙ੍ਗਾਸ਼੍ਰਮਵਾਸਿਨਾਮ੍
ਉਥੇ ਵੀ ਮਤੰਗ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਵਾਸੀ ਜਵਾਨ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਪੰਪਾ ਝੀਲ 'ਚ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਸਕ੍ਤਾ ਰੁਧਿਰਧਾਰਾਭਿਃ ਸਂਹਤ੍ਯ ਪਰਮਦ੍ਵਿਪਾਃ। ਪ੍ਰਚਰਨ੍ਤਿ ਪृਥਕ੍ਕੀਰ੍ਣਾ ਮੇਘਵਰ੍ਣਾਸ੍ਤਰਸ੍ਵਿਨਃ
ਮਜ਼ਬੂਤ ਹਾਥੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਰੰਗੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ, ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਕਾਲੇ ਤੇ ਤੇਜ਼, ਜੰਗਲ 'ਚ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ।
ਤੇ ਤਤ੍ਰ ਪੀਤ੍ਵਾ ਪਾਨੀਯਂ ਵਿਮਲਂ ਚਾਰੁ ਸ਼ੋਭਨਮ੍। ਅਤ੍ਯਨ੍ਤਸੁਖਸਂਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਂ ਸਰ੍ਵਗਨ੍ਧਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਉਥੇ, ਹਾਥੀ ਸੁੱਚਾ, ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਠੰਢਾ ਪਾਣੀ, ਜੋ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਪੀ ਕੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨਿਰ੍ਵृਤ੍ਤਾਃ ਸਂਵਿਗਾਹਨ੍ਤੇ ਵਨਾਨਿ ਵਨਗੋਚਰਾਃ। ऋਕ੍ਸ਼ਾਂਸ਼੍ਚ ਦ੍ਵੀਪਿਨਸ਼੍ਚੈਵ ਨੀਲਕੋਮਲਕਪ੍ਰਭਾਨ੍
ਜੰਗਲ ਦੇ ਵਾਸੀ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਜੰਗਲਾਂ 'ਚ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ ਤੇ ਨੀਲੇ, ਨਰਮ ਰੋਆਂ ਵਾਲੇ ਰਿਛ ਤੇ ਬਾਘਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।
ਰੁਰੂਨਪੇਤਾਨਜਯਾਨ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ੋਕਂ ਪ੍ਰਹਾਸ੍ਯਸਿ। ਰਾਮ ਤਸ੍ਯ ਤੁ ਸ਼ੈਲਸ੍ਯ ਮਹਤੀ ਸ਼ੋਭਤੇ ਗੁਹਾ
ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਹਿਰਣ, ਜੰਗਲੀ ਸੂਅਰ ਤੇ ਨਿਡਰ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਵੇਖੇਂਗਾ, ਤੇਰਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਰਾਮਾ, ਉਸ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਗੁਫਾ ਸੋਭਾ ਪਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ਿਲਾਪਿਧਾਨਾ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥ ਦੁਃਖਂ ਚਾਸ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਨਮ੍। ਤਸ੍ਯਾ ਗੁਹਾਯਾਃ ਪ੍ਰਾਗ੍ਦ੍ਵਾਰੇ ਮਹਾਨ੍ ਸ਼ੀਤੋਦਕੋ ਹ੍ਰਦਃ ੪੦ ਬਹੁਮੂਲਫਲੋ ਰਮ੍ਯੋ ਨਾਨਾਨਗਸਮਾਕੁਲਃ। ਤਸ੍ਯਾਂ ਵਸਤਿ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਸਹ ਵਾਨਰੈਃ
ਕਕੁਤਸਥ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਾਮਾ, ਉਹ ਗੁਫਾ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਤੇ ਅੰਦਰ ਜਾਣਾ ਔਖਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਪੂਰਬੀ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਠੰਢਾ ਪਾਣੀ ਵਾਲਾ ਤਲਾਬ ਹੈ, ਜਿਸ 'ਚ ਕਈ ਜੜਾਂ ਤੇ ਫਲ ਹਨ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਥੇ ਧਰਮਵਾਨ ਸੁਗਰੀਵ ਆਪਣੇ ਵਾਨਰਾਂ ਸਮੇਤ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਕਦਾਚਿਚ੍ਛਿਖਰੇ ਤਸ੍ਯ ਪਰ੍ਵਤਸ੍ਯਾਪਿ ਤਿष੍ਠਤਿ। ਕਬਨ੍ਧਸ੍ਤ੍ਵਨੁਸ਼ਾਸ੍ਯੈਵਂ ਤਾਵੁਭੌ ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੌ
ਕਦੇ-ਕਦੇ, ਕਬੰਧ ਉਸ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਰਗ੍ਵੀ ਭਾਸ੍ਕਰਵਰ੍ਣਾਭਃ ਖੇ ਵ੍ਯਰੋਚਤ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਤਂ ਤੁ ਖਸ੍ਥਂ ਮਹਾਭਾਗਂ ਤਾਵੁਭੌ ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੌ
ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾਈ ਹੋਈ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਕਬੰਧ ਆਕਾਸ਼ 'ਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ; ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਉੱਪਰ ਵੇਖਿਆ।
ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤੌ ਤ੍ਵਂ ਵ੍ਰਜਸ੍ਵੇਤਿ ਵਾਕ੍ਯਮੂਚਤੁਰਨ੍ਤਿਕੇ। ਗਮ੍ਯਤਾਂ ਕਾਰ੍ਯਸਿਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਮਿਤਿ ਤਾਵਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਸ ਚ
ਉਹ ਆਕਾਸ਼ 'ਚ ਨੇੜੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਤੂੰ ਚੱਲ, ਅੱਗੇ ਵਧ!' ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਤੁਸੀਂ ਜਾਓ, ਤਾਂ ਕਿ ਤੁਹਾਡਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇ।'
ਸੁਪ੍ਰੀਤੌ ਤਾਵਨੁਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਕਬਨ੍ਧਃ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਸ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਲੈ ਕੇ, ਕਬੰਧ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉੱਥੋਂ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ ਤਤ੍ ਕਬਨ੍ਧਃ ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯ ਰੂਪਂ ਵृਤਃ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਭਾਸ੍ਵਰਸਰ੍ਵਦੇਹਃ। ਨਿਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ ਰਾਮਮਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਖਸ੍ਥਃ ਸਖ੍ਯਂ ਕੁਰੁष੍ਵੇਤਿ ਤਦਾਭ੍ਯੁਵਾਚ
ਕਬੰਧ ਨੇ ਆਪਣਾ ਅਸਲ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਆਕਾਸ਼ 'ਚ ਰਾਮ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਮਿਤ੍ਰਤਾ ਕਰੋ!'
thumb|ਚਤੁਃਸਪ੍ਤਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਅਰਣ੍ਯਕਾਣ੍ਡੇ ਚਤੁਃਸਪ੍ਤਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੩-
ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਰਣਿਆ ਕਾਂਡ ਵਿੱਚ ਚੌਹੱਤਰਵਾਂ ਸਰਗ ਹੈ।
ਤੌ ਕਬਨ੍ਧੇਨ ਤਂ ਮਾਰ੍ਗਂ ਪਮ੍ਪਾਯਾ ਦਰ੍ਸ਼ਿਤਂ ਵਨੇ। ਆਤਸ੍ਥਤੁਰ੍ਦਿਸ਼ਂ ਗृਹ੍ਯ ਪ੍ਰਤੀਚੀਂ ਨृਵਰਾਤ੍ਮਜੌ
ਕਬੰਧ ਨੇ ਪੰਪਾ ਝੀਲ ਦੇ ਜੰਗਲ 'ਚ ਰਸਤਾ ਦੱਸਿਆ, ਤਾਂ ਦੋਵੇਂ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ।
ਤੌ ਸ਼ੈਲੇष੍ਵਾਚਿਤਾਨੇਕਾਨ੍ ਕ੍ਸ਼ੌਦ੍ਰਪੁष੍ਪਫਲਦ੍ਰੁਮਾਨ੍। ਵੀਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੌ ਜਗ੍ਮਤੁਰ੍ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੌ
ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜਦੋਂ ਚਲੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਈ ਪਹਾੜ ਵੇਖੇ ਜੋ ਸ਼ਹਦ, ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਫਲਾਂ ਵਾਲੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਲਈ ਤੁਰੇ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸ਼ੈਲਪृष੍ਠੇ ਤੁ ਤੌ ਵਾਸਂ ਰਘੁਨਨ੍ਦਨੌ। ਪਮ੍ਪਾਯਾਃ ਪਸ਼੍ਚਿਮਂ ਤੀਰਂ ਰਾਘਵਾਵੁਪਤਸ੍ਥਤੁਃ
ਰਘੁਵੰਸ਼ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਢਲਾਨ 'ਤੇ ਡੇਰਾ ਲਾ ਕੇ, ਪੰਪਾ ਝੀਲ ਦੇ ਪੱਛਮੀ ਕੰਢੇ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ।
ਤੌ ਪੁष੍ਕਰਿਣ੍ਯਾਃ ਪਮ੍ਪਾਯਾਸ੍ਤੀਰਮਾਸਾਦ੍ਯ ਪਸ਼੍ਚਿਮਮ੍। ਅਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਤਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਬਰ੍ਯਾ ਰਮ੍ਯਮਾਸ਼੍ਰਮਮ੍
ਪੰਪਾ ਝੀਲ ਦੇ ਪੱਛਮੀ ਕੰਢੇ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਥੇ ਸ਼ਬਰੀ ਦਾ ਸੁੰਦਰ ਆਸ਼ਰਮ ਵੇਖਿਆ।
ਤੌ ਤਮਾਸ਼੍ਰਮਮਾਸਾਦ੍ਯ ਦ੍ਰੁਮੈਰ੍ਬਹੁਭਿਰਾਵृਤਮ੍। ਸੁਰਮ੍ਯਮਭਿਵੀਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੌ ਸ਼ਬਰੀਮਭ੍ਯੁਪੇਯਤੁਃ
ਉਹ ਆਸ਼ਰਮ, ਜੋ ਕਈ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁੰਦਰ ਸੀ, ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸ਼ਬਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਗਏ।
ਤੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਤਦਾ ਸਿਦ੍ਧਾ ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ। ਪਾਦੌ ਜਗ੍ਰਾਹ ਰਾਮਸ੍ਯ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ੍ਯ ਚ ਧੀਮਤਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਿਧੀ ਸ਼ਬਰੀ ਉੱਠੀ, ਹੱਥ ਜੋੜੇ ਤੇ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਪੈਰ ਫੜ ਲਏ।