ਕੁਰੁ ਕਲ੍ਯਾਣਮਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਯਦਿ ਜਾਨਾਸਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ। ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਰਾਮੇਣ ਵਾਕ੍ਯਂ ਦਨੁਰਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਜੇ ਤੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਵੱਡਾ ਭਲਾ ਕਰ। ਰਾਮ ਦੇ ਇਹ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੈਤ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਕੁਸ਼ਲੋ ਵਕ੍ਤਾ ਵਕ੍ਤਾਰਮਪਿ ਰਾਘਵਮ੍। ਦਿਵ੍ਯਮਸ੍ਤਿ ਨ ਮੇ ਜ੍ਞਾਨਂ ਨਾਭਿਜਾਨਾਮਿ ਮੈਥਿਲੀਮ੍
ਉਹ, ਜੋ ਬੋਲਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਰਾਘਵ ਨੂੰ, ਜੋ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਆਖਿਆ: 'ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਕੋਈ ਦਿਵਿਆ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਮੈਂ ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।'
ਯਸ੍ਤਾਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਤਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਦਗ੍ਧਃ ਸ੍ਵਂ ਰੂਪਮਾਸ੍ਥਿਤਃ। ਯੋऽਭਿਜਾਨਾਤਿ ਤਦ੍ਰਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤਦ੍ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਰਾਮ ਤਤ੍ਪਰਮ੍
ਜਦ ਮੈਂ ਸੜ ਕੇ ਆਪਣਾ ਅਸਲੀ ਰੂਪ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਦੱਸਾਂਗਾ ਕਿ ਕੌਣ ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ; ਰਾਮਾ, ਮੈਂ ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸਾ ਦੱਸਾਂਗਾ ਜੋ ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ।
ਅਦਗ੍ਧਸ੍ਯ ਹਿ ਵਿਜ੍ਞਾਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰਸ੍ਤਿ ਨ ਮੇ ਪ੍ਰਭੋ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਤੁ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਂ ਸੀਤਾ ਯੇਨ ਹृਤਾ ਤਵ
ਜਦ ਤਕ ਮੈਂ ਸੜਿਆ ਨਹੀਂ, ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਜਾਣਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ, ਪ੍ਰਭੂ। ਪਰ ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਕਸ਼ਸਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਤੇਰੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ—
ਵਿਜ੍ਞਾਨਂ ਹਿ ਮਹਦ੍ ਭ੍ਰष੍ਟਂ ਸ਼ਾਪਦੋषੇਣ ਰਾਘਵ। ਸ੍ਵਕृਤੇਨ ਮਯਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਰੂਪਂ ਲੋਕਵਿਗਰ੍ਹਿਤਮ੍
ਰਾਘਵ, ਮੇਰਾ ਵੱਡਾ ਗਿਆਨ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ ਖੋ ਗਿਆ; ਆਪਣੀ ਕਰਤੂਤ ਨਾਲ ਮੈਂ ਇਹ ਰੂਪ ਪਾਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਨਫ਼ਰਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਿਂ ਤੁ ਯਾਵਨ੍ਨ ਯਾਤ੍ਯਸ੍ਤਂ ਸਵਿਤਾ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਵਾਹਨਃ। ਤਾਵਨ੍ਮਾਮਵਟੇ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤ੍ਵਾ ਦਹ ਰਾਮ ਯਥਾਵਿਧਿ
ਪਰ ਜਦ ਤਕ ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬਦਾ ਨਹੀਂ, ਮੈਨੂੰ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਕੇ, ਰਾਮਾ, ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ ਹੈ, ਸਾੜ ਦੇ।
ਦਗ੍ਧਸ੍ਤ੍ਵਯਾਹਮਵਟੇ ਨ੍ਯਾਯੇਨ ਰਘੁਨਨ੍ਦਨ। ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਂ ਮਹਾਵੀਰ ਯਸ੍ਤਂ ਵੇਤ੍ਸ੍ਯਤਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਮ੍
ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ, ਜਦ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਨਿਆਂ ਨਾਲ ਸਾੜੇਂਗਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਵੱਡਾ ਵੀਰ ਦੱਸਾਂਗਾ ਜੋ ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸਾ ਲੱਭ ਲਵੇਗਾ।
ਤੇਨ ਸਖ੍ਯਂ ਚ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਨ੍ਯਾਯ੍ਯਵृਤ੍ਤੇਨ ਰਾਘਵ। ਕਲ੍ਪਯਿष੍ਯਤਿ ਤੇ ਵੀਰ ਸਾਹਾਯ੍ਯਂ ਲਘੁਵਿਕ੍ਰਮ
ਰਾਘਵ, ਤੈਨੂੰ ਉਸ ਨਾਲ ਦੋਸਤੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਨਿਆਂਪ੍ਰੀ ਹੈ; ਵੀਰ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਸਹਾਇਤਾ ਲੱਭੇਗਾ।
ਨਹਿ ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਯਵਿਜ੍ਞਾਤਂ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਰਾਘਵ। ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਪਰਿਵृਤੋ ਲੋਕਾਨ੍ ਪੁਰਾ ਵੈ ਕਾਰਣਾਨ੍ਤਰੇ
ਰਾਘਵ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਤੋਂ ਕੁਝ ਵੀ ਲੁਕਿਆ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਕਾਰਨ ਲਈ ਫਿਰਦਾ ਸੀ।
thumb|ਦ੍ਵਿਸਪ੍ਤਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਅਰਣ੍ਯਕਾਣ੍ਡੇ ਦ੍ਵਿਸਪ੍ਤਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੩-
ਇਥੇ ਬਹੱਤਰਵਾਂ ਸਰਗਾ ਮੁਕਦਾ ਹੈ। ਸੁਣੋ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੌ ਤੁ ਤੌ ਵੀਰੌ ਕਬਨ੍ਧੇਨ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰੌ। ਗਿਰਿਪ੍ਰਦਰਮਾਸਾਦ੍ਯ ਪਾਵਕਂ ਵਿਸਸਰ੍ਜਤੁਃ
ਕਬੰਧ ਨੇ ਆਖਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਦੋ ਵੀਰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਪਹਾੜੀ ਖੱਡ ਵੱਲ ਗਏ ਤੇ ਅੱਗ ਲਾਈ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ੍ਤੁ ਮਹੋਲ੍ਕਾਭਿਰ੍ਜ੍ਵਲਿਤਾਭਿਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਚਿਤਾਮਾਦੀਪਯਾਮਾਸ ਸਾ ਪ੍ਰਜਜ੍ਵਾਲ ਸਰ੍ਵਤਃ
ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਜਲ ਰਹੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਕੜੀਆਂ ਨਾਲ ਚਿਤਾ ਸਾੜੀ, ਤੇ ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਚਮਕਣ ਲੱਗੀ।
ਤਚ੍ਛਰੀਰਂ ਕਬਨ੍ਧਸ੍ਯ ਘृਤਪਿਣ੍ਡੋਪਮਂ ਮਹਤ੍। ਮੇਦਸਾ ਪਚ੍ਯਮਾਨਸ੍ਯ ਮਨ੍ਦਂ ਦਹਤ ਪਾਵਕਃ
ਕਬੰਧ ਦਾ ਵੱਡਾ ਸਰੀਰ, ਘੀ ਦੇ ਡਲੇ ਵਰਗਾ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਸੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਚਰਬੀ ਪਿਘਲ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸਵਿਧੂਯ ਚਿਤਾਮਾਸ਼ੁ ਵਿਧੂਮੋऽਗ੍ਨਿਰਿਵੋਤ੍ਥਿਤਃ। ਅਰਜੇ ਵਾਸਸੀ ਬਿਭ੍ਰਨ੍ਮਾਲ੍ਯਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਮਹਾਬਲਃ
ਚਿਤਾ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਝਾੜ ਕੇ, ਕਬੰਧ ਧੂੰਏ ਰਹਿਤ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਉੱਠਿਆ, ਧੂੜ ਰਹਿਤ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ।
ਤਤਸ਼੍ਚਿਤਾਯਾ ਵੇਗੇਨ ਭਾਸ੍ਵਰੋ ਵਿਰਜਾਮ੍ਬਰਃ। ਉਤ੍ਪਪਾਤਾਸ਼ੁ ਸਂਹृष੍ਟਃ ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਤ੍ਯਙ੍ਗਭੂषਣਃ
ਫਿਰ ਚਿਤਾ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਹਰ ਅੰਗ 'ਤੇ ਗਹਣੇ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਉੱਠਿਆ।
ਵਿਮਾਨੇ ਭਾਸ੍ਵਰੇ ਤਿष੍ਠਨ੍ ਹਂਸਯੁਕ੍ਤੇ ਯਸ਼ਸ੍ਕਰੇ। ਪ੍ਰਭਯਾ ਚ ਮਹਾਤੇਜਾ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼ ਵਿਰਾਜਯਨ੍
ਉਹ ਹੰਸਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜੀ ਹੋਈ ਚਮਕਦਾਰ ਵਿਮਾਨ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਸੀ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੇ ਵੱਡੀ ਜੋਤ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਦਸੋਂ ਪਾਸੇ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸੋऽਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਗਤੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਕਬਨ੍ਧੋ ਰਾਮਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਸ਼ृਣੁ ਰਾਘਵ ਤਤ੍ਤ੍ਵੇਨ ਯਥਾ ਸੀਤਾਮਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ
ਕਬੰਧ, ਹੁਣ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚੱਲਦਾ ਹੋਇਆ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਰਾਘਵ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੱਚੀ ਰਾਹ ਦੱਸਾਂਗਾ ਕਿ ਤੂੰ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲੇਗਾ।'
ਰਾਮ षਡ੍ ਯੁਕ੍ਤਯੋ ਲੋਕੇ ਯਾਭਿਃ ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਮृਸ਼੍ਯਤੇ। ਪਰਿਮृष੍ਟੋ ਦਸ਼ਾਨ੍ਤੇਨ ਦਸ਼ਾਭਾਗੇਨ ਸੇਵ੍ਯਤੇ
ਰਾਮਾ, ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਛੇ ਤਰੀਕੇ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਪਰਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਦਸਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਪਰਖ ਕੇ, ਦਸਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਦਸ਼ਾਭਾਗਗਤੋ ਹੀਨਸ੍ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਰਾਮ ਸਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ। ਯਤ੍ਕृਤੇ ਵ੍ਯਸਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਦਾਰਪ੍ਰਧਰ੍षਣਮ੍
ਤੂੰ ਲਕਸ਼ਮਣ ਸਮੇਤ ਦਸਵੇਂ ਹਿੱਸੇ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਹੈਂ, ਪਰ ਅਧੂਰਾ ਰਹਿ ਗਿਆ ਹੈਂ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦੁੱਖ ਆਇਆ, ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ ਦਾ ਅਪਮਾਨ ਹੋਇਆ।
ਤਦਵਸ਼੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਕਾਰ੍ਯਃ ਸ ਸੁਹृਤ੍ ਸੁਹृਦਾਂ ਵਰ। ਅਕृਤ੍ਵਾ ਨਹਿ ਤੇ ਸਿਦ੍ਧਿਮਹਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍
ਇਸ ਲਈ, ਤੈਨੂੰ ਜਰੂਰ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਪਵੇਗਾ, ਦੋਸਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੋਸਤ। ਜੇ ਤੂੰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਸੋਚ ਕੇ ਵੀ ਤੇਰੀ ਕਾਮਯਾਬੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ।
ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਰਾਮ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਨਾਮ ਵਾਨਰਃ। ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਨਿਰਸ੍ਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੇਨ ਵਾਲਿਨਾ ਸ਼ਕ੍ਰਸੂਨੁਨਾ
ਸੁਣ ਰਾਮਾ, ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ: ਸੁਗਰੀਵ ਨਾਮ ਦਾ ਵਾਨਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਭਰਾ ਵਾਲ਼ੀ ਨੇ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਘਰੋਂ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ।
ऋष੍ਯਮੂਕੇ ਗਿਰਿਵਰੇ ਪਮ੍ਪਾਪਰ੍ਯਨ੍ਤਸ਼ੋਭਿਤੇ। ਨਿਵਸਤ੍ਯਾਤ੍ਮਵਾਨ੍ ਵੀਰਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਭਿਃ ਸਹ ਵਾਨਰੈਃ
ਉਹ ਆਤਮ-ਸੰਯਮੀ ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਵਾਨਰ, ਚਾਰ ਹੋਰ ਵਾਨਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਰਿਸ਼ਯਮੂਕ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪੰਪਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਵਾਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਸ੍ਤੇਜੋਵਾਨਮਿਤਪ੍ਰਭਃ। ਸਤ੍ਯਸਂਧੋ ਵਿਨੀਤਸ਼੍ਚ ਧृਤਿਮਾਨ੍ ਮਤਿਮਾਨ੍ ਮਹਾਨ੍
ਉਹ ਵਾਨਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਅਣਗਣੇ ਤੇਜ ਵਾਲਾ, ਸੱਚ ਤੇ ਟਿਕਿਆ, ਨਿਮਰ, ਧੀਰਜੀ, ਸਮਝਦਾਰ ਤੇ ਮਹਾਨ ਹੈ।
ਦਕ੍ਸ਼ਃ ਪ੍ਰਗਲ੍ਭੋ ਦ੍ਯੁਤਿਮਾਨ੍ ਮਹਾਬਲਪਰਾਕ੍ਰਮਃ। ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਵਿਵਾਸਿਤੋ ਵੀਰ ਰਾਜ੍ਯਹੇਤੋਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਉਹ ਹੋਸ਼ਿਆਰ, ਨਿਰਭੈ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਉਸਨੂੰ ਉਸਦੇ ਭਰਾ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਰਾਜ ਲਈ ਘਰੋਂ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਤੇ ਸਹਾਯੋ ਮਿਤ੍ਰਂ ਚ ਸੀਤਾਯਾਃ ਪਰਿਮਾਰ੍ਗਣੇ। ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਹਿ ਤੇ ਰਾਮ ਮਾ ਚ ਸ਼ੋਕੇ ਮਨਃ ਕृਥਾਃ
ਉਹ ਤੇਰਾ ਸਾਥੀ ਤੇ ਦੋਸਤ ਬਣੇਗਾ ਸੀਤਾ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿੱਚ; ਨਿਸਚਿਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਰਾਮਾ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਨਾ ਭਰ।
ਭਵਿਤਵ੍ਯਂ ਹਿ ਤਚ੍ਚਾਪਿ ਨ ਤਚ੍ਛਕ੍ਯਮਿਹਾਨ੍ਯਥਾ। ਕਰ੍ਤੁਮਿਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਕਾਲੋ ਹਿ ਦੁਰਤਿਕ੍ਰਮਃ
ਇਹ ਹੋਣਾ ਹੀ ਹੈ, ਤੇ ਇੱਥੇ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ; ਇਕਸ਼ਵਾਕੂਆਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਸਮਾਂ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ।
ਗਚ੍ਛ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਿਤੋ ਵੀਰ ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਤਂ ਮਹਾਬਲਮ੍। ਵਯਸ੍ਯਂ ਤਂ ਕੁਰੁ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਿਤੋ ਗਤ੍ਵਾਦ੍ਯ ਰਾਘਵ
ਬਹਾਦਰ, ਇੱਥੋਂ ਜਲਦੀ ਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਮਹਾ-ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਮਿਲ; ਆਜ ਹੀ, ਰਾਘਵ, ਉਸਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦੋਸਤ ਬਣਾ।
ਅਦ੍ਰੋਹਾਯ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨੇ ਵਿਭਾਵਸੌ। ਨ ਚ ਤੇ ਸੋऽਵਮਨ੍ਤਵ੍ਯਃ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਵਾਨਰਾਧਿਪਃ
ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਮਿਤਰਤਾ ਲਈ ਮਿਲ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਚਮਕਦੀ ਹੈ; ਤੇ ਸੁਗਰੀਵ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਨਾ ਕਰੀ।
ਕृਤਜ੍ਞਃ ਕਾਮਰੂਪੀ ਚ ਸਹਾਯਾਰ੍ਥੀ ਚ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਸ਼ਕ੍ਤੌ ਹ੍ਯਦ੍ਯ ਯੁਵਾਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਤਸ੍ਯ ਚਿਕੀਰ੍षਿਤਮ੍
ਉਹ ਉਪਕਾਰ ਮੰਨਣ ਵਾਲਾ, ਰੂਪ ਬਦਲ ਸਕਣ ਵਾਲਾ, ਸਾਥੀ ਲੱਭਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ; ਅੱਜ ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਉਸਦੇ ਚਾਹੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ।
ਕृਤਾਰ੍ਥੋ ਵਾਕृਤਾਰ੍ਥੋ ਵਾ ਤਵ ਕृਤ੍ਯਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ। ਸ ऋਕ੍ਸ਼ਰਜਸਃ ਪੁਤ੍ਰਃ ਪਮ੍ਪਾਮਟਤਿ ਸ਼ਙ੍ਕਿਤਃ
ਉਹ ਕਾਮਯਾਬ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਰੀਛਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਤੇਰੇ ਕੰਮ ਕਰੇਗਾ; ਉਹ ਹੁਣ ਪੰਪਾ ਦੇ ਨੇੜੇ ਡਰ-ਸਹਿਮ ਕੇ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਹੈ।