ਛੇਤ੍ਸ੍ਯਤੇ ਸਮਰੇ ਬਾਹੂ ਤਦਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਗਮਿष੍ਯਸਿ। ਅਨੇਨ ਵਪੁषਾ ਤਾਤ ਵਨੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਰਾਜਸਤ੍ਤਮ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਬਾਹ ਕੱਟੇਗਾ, ਤਦ ਤੂੰ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਜਾਵੇਂਗਾ। ਇਸ ਰੂਪ ਨਾਲ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਇਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ—
ਯਦ੍ ਯਤ੍ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਗ੍ਰਹਣਂ ਸਾਧੁ ਰੋਚਯੇ। ਅਵਸ਼੍ਯਂ ਗ੍ਰਹਣਂ ਰਾਮੋ ਮਨ੍ਯੇऽਹਂ ਸਮੁਪੈष੍ਯਤਿ
ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਮੈਂ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਫੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ, ਮੈਂ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਰਾਮ ਮੈਨੂੰ ਫੜਨ ਆਵੇਗਾ।
ਇਮਾਂ ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਦੇਹਨ੍ਯਾਸਕृਤਸ਼੍ਰਮਃ। ਸ ਤ੍ਵਂ ਰਾਮੋऽਸਿ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਨਾਹਮਨ੍ਯੇਨ ਰਾਘਵ
ਇਹ ਨਿਸਚਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਣ ਵਿੱਚ ਥੱਕ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹਾਂ: ਤੂੰ ਰਾਮ ਹੈਂ—ਤੈਨੂੰ ਚੰਗੀ ਵਧਾਈ ਹੋਵੇ, ਰਾਘਵ—ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵੱਲੋਂ ਮਰ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਸ਼ਕ੍ਯੋ ਹਨ੍ਤੁਂ ਯਥਾ ਤਤ੍ਤ੍ਵਮੇਵਮੁਕ੍ਤਂ ਮਹਰ੍षਿਣਾ। ਅਹਂ ਹਿ ਮਤਿਸਾਚਿਵ੍ਯਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਨਰਰ੍षਭ
ਜਿਵੇਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਸੱਚ ਆਖਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਸਲਾਹ ਤੇ ਸਹਾਇਤਾ ਦਿਆਂਗਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।
ਮਿਤ੍ਰਂ ਚੈਵੋਪਦੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯੁਵਾਭ੍ਯਾਂ ਸਂਸ੍ਕृਤੋऽਗ੍ਨਿਨਾ। ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਦਨੁਨਾ ਤੇਨ ਰਾਘਵਃ
ਮੈਂ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਈ ਮਿੱਤਰਤਾ ਦੀ ਰੀਤ ਵੀ ਸਿਖਾਵਾਂਗਾ।
ਇਦਂ ਜਗਾਦ ਵਚਨਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ੍ਯ ਚ ਪਸ਼੍ਯਤਃ। ਰਾਵਣੇਨ ਹृਤਾ ਭਾਰ੍ਯਾ ਸੀਤਾ ਮਮ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਰਮਵਾਨ ਰਾਘਵ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਸੁਣਦੇ ਹੋਏ: 'ਮੇਰੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪਤਨੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਰਾਵਣ ਲੈ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਨ੍ਤਸ੍ਯ ਜਨਸ੍ਥਾਨਾਤ੍ ਸਹ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਯਥਾਸੁਖਮ੍। ਨਾਮਮਾਤ੍ਰਂ ਤੁ ਜਾਨਾਮਿ ਨ ਰੂਪਂ ਤਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਜਨਸਥਾਨ ਤੋਂ ਭਰਾ ਸਮੇਤ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਰਾਖਸ਼ਸ ਦਾ ਸਿਰਫ ਨਾਮ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਰੂਪ ਨਹੀਂ।
ਨਿਵਾਸਂ ਵਾ ਪ੍ਰਭਾਵਂ ਵਾ ਵਯਂ ਤਸ੍ਯ ਨ ਵਿਦ੍ਮਹੇ। ਸ਼ੋਕਾਰ੍ਤਾਨਾਮਨਾਥਾਨਾਮੇਵਂ ਵਿਪਰਿਧਾਵਤਾਮ੍
ਅਸੀਂ ਉਸ ਦਾ ਵਾਸ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ; ਅਸੀਂ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ, ਬਿਨਾ ਸਹਾਰੇ, ਪਰੇਸ਼ਾਨੀ ਵਿੱਚ ਭਟਕ ਰਹੇ ਹਾਂ।
ਕਾਰੁਣ੍ਯਂ ਸਦृਸ਼ਂ ਕਰ੍ਤੁਮੁਪਕਾਰੇਣ ਵਰ੍ਤਤਾਮ੍। ਕਾष੍ਠਾਨ੍ਯਾਨੀਯ ਭਗ੍ਨਾਨਿ ਕਾਲੇ ਸ਼ੁष੍ਕਾਣਿ ਕੁਞ੍ਜਰੈਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਇੰਝ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਤੇ ਮਦਦ ਕਰਨੀ ਚੰਗੀ ਹੈ; ਹਾਥੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਟੁੱਟੀ ਹੋਈ ਸੁੱਕੀ ਲੱਕੜ ਸਮੇਂ ਤੇ ਲਿਆਉਣੀ।
ਧਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਵਯਂ ਵੀਰ ਸ਼੍ਵਭ੍ਰੇ ਮਹਤਿ ਕਲ੍ਪਿਤੇ। ਸ ਤ੍ਵਂ ਸੀਤਾਂ ਸਮਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਯੇਨ ਵਾ ਯਤ੍ਰ ਵਾ ਹृਤਾ
ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ, ਵੀਰ, ਵੱਡੀ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਸਾੜਾਂਗੇ ਜੋ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਸਾਨੂੰ ਸੀਤਾ ਬਾਰੇ ਦੱਸ—ਕਿਸ ਨੇ ਜਾਂ ਕਿੱਥੇ ਲੈ ਗਿਆ।
ਕੁਰੁ ਕਲ੍ਯਾਣਮਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਯਦਿ ਜਾਨਾਸਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ। ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਰਾਮੇਣ ਵਾਕ੍ਯਂ ਦਨੁਰਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਜੇ ਤੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਵੱਡਾ ਭਲਾ ਕਰ। ਰਾਮ ਦੇ ਇਹ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੈਤ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਕੁਸ਼ਲੋ ਵਕ੍ਤਾ ਵਕ੍ਤਾਰਮਪਿ ਰਾਘਵਮ੍। ਦਿਵ੍ਯਮਸ੍ਤਿ ਨ ਮੇ ਜ੍ਞਾਨਂ ਨਾਭਿਜਾਨਾਮਿ ਮੈਥਿਲੀਮ੍
ਉਹ, ਜੋ ਬੋਲਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਰਾਘਵ ਨੂੰ, ਜੋ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਆਖਿਆ: 'ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਕੋਈ ਦਿਵਿਆ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਮੈਂ ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।'
ਯਸ੍ਤਾਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਤਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਦਗ੍ਧਃ ਸ੍ਵਂ ਰੂਪਮਾਸ੍ਥਿਤਃ। ਯੋऽਭਿਜਾਨਾਤਿ ਤਦ੍ਰਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤਦ੍ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਰਾਮ ਤਤ੍ਪਰਮ੍
ਜਦ ਮੈਂ ਸੜ ਕੇ ਆਪਣਾ ਅਸਲੀ ਰੂਪ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਦੱਸਾਂਗਾ ਕਿ ਕੌਣ ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ; ਰਾਮਾ, ਮੈਂ ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸਾ ਦੱਸਾਂਗਾ ਜੋ ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ।
ਅਦਗ੍ਧਸ੍ਯ ਹਿ ਵਿਜ੍ਞਾਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰਸ੍ਤਿ ਨ ਮੇ ਪ੍ਰਭੋ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਤੁ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਂ ਸੀਤਾ ਯੇਨ ਹृਤਾ ਤਵ
ਜਦ ਤਕ ਮੈਂ ਸੜਿਆ ਨਹੀਂ, ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਜਾਣਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ, ਪ੍ਰਭੂ। ਪਰ ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਕਸ਼ਸਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਤੇਰੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ—
ਵਿਜ੍ਞਾਨਂ ਹਿ ਮਹਦ੍ ਭ੍ਰष੍ਟਂ ਸ਼ਾਪਦੋषੇਣ ਰਾਘਵ। ਸ੍ਵਕृਤੇਨ ਮਯਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਰੂਪਂ ਲੋਕਵਿਗਰ੍ਹਿਤਮ੍
ਰਾਘਵ, ਮੇਰਾ ਵੱਡਾ ਗਿਆਨ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ ਖੋ ਗਿਆ; ਆਪਣੀ ਕਰਤੂਤ ਨਾਲ ਮੈਂ ਇਹ ਰੂਪ ਪਾਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਨਫ਼ਰਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਿਂ ਤੁ ਯਾਵਨ੍ਨ ਯਾਤ੍ਯਸ੍ਤਂ ਸਵਿਤਾ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਵਾਹਨਃ। ਤਾਵਨ੍ਮਾਮਵਟੇ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤ੍ਵਾ ਦਹ ਰਾਮ ਯਥਾਵਿਧਿ
ਪਰ ਜਦ ਤਕ ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬਦਾ ਨਹੀਂ, ਮੈਨੂੰ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਕੇ, ਰਾਮਾ, ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ ਹੈ, ਸਾੜ ਦੇ।
ਦਗ੍ਧਸ੍ਤ੍ਵਯਾਹਮਵਟੇ ਨ੍ਯਾਯੇਨ ਰਘੁਨਨ੍ਦਨ। ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਂ ਮਹਾਵੀਰ ਯਸ੍ਤਂ ਵੇਤ੍ਸ੍ਯਤਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਮ੍
ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ, ਜਦ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਨਿਆਂ ਨਾਲ ਸਾੜੇਂਗਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਵੱਡਾ ਵੀਰ ਦੱਸਾਂਗਾ ਜੋ ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸਾ ਲੱਭ ਲਵੇਗਾ।
ਤੇਨ ਸਖ੍ਯਂ ਚ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਨ੍ਯਾਯ੍ਯਵृਤ੍ਤੇਨ ਰਾਘਵ। ਕਲ੍ਪਯਿष੍ਯਤਿ ਤੇ ਵੀਰ ਸਾਹਾਯ੍ਯਂ ਲਘੁਵਿਕ੍ਰਮ
ਰਾਘਵ, ਤੈਨੂੰ ਉਸ ਨਾਲ ਦੋਸਤੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਨਿਆਂਪ੍ਰੀ ਹੈ; ਵੀਰ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਸਹਾਇਤਾ ਲੱਭੇਗਾ।
ਨਹਿ ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਯਵਿਜ੍ਞਾਤਂ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਰਾਘਵ। ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਪਰਿਵृਤੋ ਲੋਕਾਨ੍ ਪੁਰਾ ਵੈ ਕਾਰਣਾਨ੍ਤਰੇ
ਰਾਘਵ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਤੋਂ ਕੁਝ ਵੀ ਲੁਕਿਆ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਕਾਰਨ ਲਈ ਫਿਰਦਾ ਸੀ।
thumb|ਦ੍ਵਿਸਪ੍ਤਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਅਰਣ੍ਯਕਾਣ੍ਡੇ ਦ੍ਵਿਸਪ੍ਤਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੩-
ਇਥੇ ਬਹੱਤਰਵਾਂ ਸਰਗਾ ਮੁਕਦਾ ਹੈ। ਸੁਣੋ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੌ ਤੁ ਤੌ ਵੀਰੌ ਕਬਨ੍ਧੇਨ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰੌ। ਗਿਰਿਪ੍ਰਦਰਮਾਸਾਦ੍ਯ ਪਾਵਕਂ ਵਿਸਸਰ੍ਜਤੁਃ
ਕਬੰਧ ਨੇ ਆਖਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਦੋ ਵੀਰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਪਹਾੜੀ ਖੱਡ ਵੱਲ ਗਏ ਤੇ ਅੱਗ ਲਾਈ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ੍ਤੁ ਮਹੋਲ੍ਕਾਭਿਰ੍ਜ੍ਵਲਿਤਾਭਿਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਚਿਤਾਮਾਦੀਪਯਾਮਾਸ ਸਾ ਪ੍ਰਜਜ੍ਵਾਲ ਸਰ੍ਵਤਃ
ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਜਲ ਰਹੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਕੜੀਆਂ ਨਾਲ ਚਿਤਾ ਸਾੜੀ, ਤੇ ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਚਮਕਣ ਲੱਗੀ।
ਤਚ੍ਛਰੀਰਂ ਕਬਨ੍ਧਸ੍ਯ ਘृਤਪਿਣ੍ਡੋਪਮਂ ਮਹਤ੍। ਮੇਦਸਾ ਪਚ੍ਯਮਾਨਸ੍ਯ ਮਨ੍ਦਂ ਦਹਤ ਪਾਵਕਃ
ਕਬੰਧ ਦਾ ਵੱਡਾ ਸਰੀਰ, ਘੀ ਦੇ ਡਲੇ ਵਰਗਾ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਸੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਚਰਬੀ ਪਿਘਲ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸਵਿਧੂਯ ਚਿਤਾਮਾਸ਼ੁ ਵਿਧੂਮੋऽਗ੍ਨਿਰਿਵੋਤ੍ਥਿਤਃ। ਅਰਜੇ ਵਾਸਸੀ ਬਿਭ੍ਰਨ੍ਮਾਲ੍ਯਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਮਹਾਬਲਃ
ਚਿਤਾ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਝਾੜ ਕੇ, ਕਬੰਧ ਧੂੰਏ ਰਹਿਤ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਉੱਠਿਆ, ਧੂੜ ਰਹਿਤ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ।
ਤਤਸ਼੍ਚਿਤਾਯਾ ਵੇਗੇਨ ਭਾਸ੍ਵਰੋ ਵਿਰਜਾਮ੍ਬਰਃ। ਉਤ੍ਪਪਾਤਾਸ਼ੁ ਸਂਹृष੍ਟਃ ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਤ੍ਯਙ੍ਗਭੂषਣਃ
ਫਿਰ ਚਿਤਾ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਹਰ ਅੰਗ 'ਤੇ ਗਹਣੇ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਉੱਠਿਆ।
ਵਿਮਾਨੇ ਭਾਸ੍ਵਰੇ ਤਿष੍ਠਨ੍ ਹਂਸਯੁਕ੍ਤੇ ਯਸ਼ਸ੍ਕਰੇ। ਪ੍ਰਭਯਾ ਚ ਮਹਾਤੇਜਾ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼ ਵਿਰਾਜਯਨ੍
ਉਹ ਹੰਸਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜੀ ਹੋਈ ਚਮਕਦਾਰ ਵਿਮਾਨ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਸੀ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੇ ਵੱਡੀ ਜੋਤ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਦਸੋਂ ਪਾਸੇ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸੋऽਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਗਤੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਕਬਨ੍ਧੋ ਰਾਮਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਸ਼ृਣੁ ਰਾਘਵ ਤਤ੍ਤ੍ਵੇਨ ਯਥਾ ਸੀਤਾਮਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ
ਕਬੰਧ, ਹੁਣ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚੱਲਦਾ ਹੋਇਆ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਰਾਘਵ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੱਚੀ ਰਾਹ ਦੱਸਾਂਗਾ ਕਿ ਤੂੰ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲੇਗਾ।'
ਰਾਮ षਡ੍ ਯੁਕ੍ਤਯੋ ਲੋਕੇ ਯਾਭਿਃ ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਮृਸ਼੍ਯਤੇ। ਪਰਿਮृष੍ਟੋ ਦਸ਼ਾਨ੍ਤੇਨ ਦਸ਼ਾਭਾਗੇਨ ਸੇਵ੍ਯਤੇ
ਰਾਮਾ, ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਛੇ ਤਰੀਕੇ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਪਰਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਦਸਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਪਰਖ ਕੇ, ਦਸਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਦਸ਼ਾਭਾਗਗਤੋ ਹੀਨਸ੍ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਰਾਮ ਸਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ। ਯਤ੍ਕृਤੇ ਵ੍ਯਸਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਦਾਰਪ੍ਰਧਰ੍षਣਮ੍
ਤੂੰ ਲਕਸ਼ਮਣ ਸਮੇਤ ਦਸਵੇਂ ਹਿੱਸੇ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਹੈਂ, ਪਰ ਅਧੂਰਾ ਰਹਿ ਗਿਆ ਹੈਂ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦੁੱਖ ਆਇਆ, ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ ਦਾ ਅਪਮਾਨ ਹੋਇਆ।
ਤਦਵਸ਼੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਕਾਰ੍ਯਃ ਸ ਸੁਹृਤ੍ ਸੁਹृਦਾਂ ਵਰ। ਅਕृਤ੍ਵਾ ਨਹਿ ਤੇ ਸਿਦ੍ਧਿਮਹਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍
ਇਸ ਲਈ, ਤੈਨੂੰ ਜਰੂਰ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਪਵੇਗਾ, ਦੋਸਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੋਸਤ। ਜੇ ਤੂੰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਸੋਚ ਕੇ ਵੀ ਤੇਰੀ ਕਾਮਯਾਬੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ।