ਅਭਿਸ਼ਾਪਕृਤਸ੍ਯੇਤਿ ਤੇਨੇਦਂ ਭਾषਿਤਂ ਵਚਃ। ਯਦਾ ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਭੁਜੌ ਰਾਮਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਦਹੇਦ੍ ਵਿਜਨੇ ਵਨੇ
ਸ਼ਾਪ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਬਚਨ ਕਿਹਾ: 'ਜਦ ਰਾਮਾ ਤੇਰੇ ਬਾਂਹਾਂ ਕੱਟ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਤੈਨੂੰ ਸਾੜੇਗਾ—'
ਤਦਾ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸੇ ਰੂਪਂ ਸ੍ਵਮੇਵ ਵਿਪੁਲਂ ਸ਼ੁਭਮ੍। ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਵਿਰਾਜਿਤਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਦਨੋਸ੍ਤ੍ਵਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣ
'ਤਦ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਤੇ ਸੋਹਣਾ ਰੂਪ ਮੁੜ ਪਾਵੇਗਾ, ਜੋ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਵੇ। ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜਾਣ ਲੈ ਕਿ ਤੂੰ ਦਾਨੂ ਦਾ ਪੁੱਤ੍ਰ ਹੈਂ।'
ਇਨ੍ਦ੍ਰਕੋਪਾਦਿਦਂ ਰੂਪਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮੇਵਂ ਰਣਾਜਿਰੇ। ਅਹਂ ਹਿ ਤਪਸੋਗ੍ਰੇਣ ਪਿਤਾਮਹਮਤੋषਯਮ੍
ਇੰਦਰ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਇਹ ਰੂਪ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ ਸੀ; ਕਿਉਂਕਿ ਕਠੋਰ ਤਪ ਨਾਲ ਮੈਂ ਪਿਤਾਮਾ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਦੀਰ੍ਘਮਾਯੁਃ ਸ ਮੇ ਪ੍ਰਾਦਾਤ੍ ਤਤੋ ਮਾਂ ਵਿਭ੍ਰਮੋऽਸ੍ਪृਸ਼ਤ੍ । ਦੀਰ੍ਘਮਾਯੁਰ੍ਮਯਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਕਿਂ ਮਾਂ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਕਰਿष੍ਯਤਿ
ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਦਿੱਤੀ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਭਟਕਾਵਾ ਮੈਨੂੰ ਛੂਹ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ। ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇੰਦਰ ਮੇਰਾ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ?
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਸ੍ਥਾਯ ਰਣੇ ਸ਼ਕ੍ਰਮਧਰ੍षਯਮ੍। ਤਸ੍ਯ ਬਾਹੁਪ੍ਰਮੁਕ੍ਤੇਨ ਵਜ੍ਰੇਣ ਸ਼ਤਪਰ੍ਵਣਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੱਤੀ; ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੌ ਕਾਂਡਿਆਂ ਵਾਲੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਪੱਟ ਤੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸਕ੍ਥਿਨੀ ਚ ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਚੈਵ ਸ਼ਰੀਰੇ ਸਮ੍ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਿਤਮ੍। ਸ ਮਯਾ ਯਾਚ੍ਯਮਾਨਃ ਸਨ੍ ਨਾਨਯਦ੍ ਯਮਸਾਦਨਮ੍
ਮੇਰੇ ਪੱਟ ਤੇ ਸਿਰ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਘੁਸ ਗਏ; ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਨਹੀਂ ਭੇਜਿਆ।
ਪਿਤਾਮਹਵਚਃ ਸਤ੍ਯਂ ਤਦਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਮਮਾਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਅਨਾਹਾਰਃ ਕਥਂ ਸ਼ਕ੍ਤੋ ਭਗ੍ਨਸਕ੍ਥਿਸ਼ਿਰੋਮੁਖਃ
ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਪਿਤਾਮਾ ਦਾ ਵਚਨ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇ।' ਬਿਨਾ ਖਾਧਾ ਤੇ ਟੁੱਟੇ ਪੱਟ, ਸਿਰ ਤੇ ਮੂੰਹ ਨਾਲ—
ਵਜ੍ਰੇਣਾਭਿਹਤਃ ਕਾਲਂ ਸੁਦੀਰ੍ਘਮਪਿ ਜੀਵਿਤੁਮ੍। ਸ ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਮੇ ਬਾਹੂ ਯੋਜਨਮਾਯਤੌ
ਵਜਰ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਲੰਬਾ ਸਮਾਂ ਜੀ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਇੰਦਰ ਨੇ ਮੇਰੇ ਬਾਹ ਇੱਕ ਯੋਜਨ ਲੰਬੇ ਕਰ ਦਿੱਤੇ—
ਤਦਾ ਚਾਸ੍ਯਂ ਚ ਮੇ ਕੁਕ੍ਸ਼ੌ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਦਂष੍ਟ੍ਰਮਕਲ੍ਪਯਤ੍ । ਸੋऽਹਂ ਭੁਜਾਭ੍ਯਾਂ ਦੀਰ੍ਘਾਭ੍ਯਾਂ ਸਂਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯਾਸ੍ਮਿਨ੍ ਵਨੇਚਰਾਨ੍
ਤੇ ਮੇਰਾ ਮੂੰਹ ਮੇਰੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ। ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਲੰਬੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਇਥੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ—
ਸਿਂਹਦ੍ਵੀਪਿਮृਗਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾਨ੍ ਭਕ੍ਸ਼ਯਾਮਿ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਸ ਤੁ ਮਾਮਬ੍ਰਵੀਦਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਯਦਾ ਰਾਮਃ ਸਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ
ਸਿੰਘ, ਹਾਥੀ, ਹਿਰਨ ਤੇ ਬਾਘਾਂ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਖਾਂ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ। ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਲਕਸ਼ਮਣ ਸਮੇਤ—'
ਛੇਤ੍ਸ੍ਯਤੇ ਸਮਰੇ ਬਾਹੂ ਤਦਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਗਮਿष੍ਯਸਿ। ਅਨੇਨ ਵਪੁषਾ ਤਾਤ ਵਨੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਰਾਜਸਤ੍ਤਮ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਬਾਹ ਕੱਟੇਗਾ, ਤਦ ਤੂੰ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਜਾਵੇਂਗਾ। ਇਸ ਰੂਪ ਨਾਲ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਇਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ—
ਯਦ੍ ਯਤ੍ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਗ੍ਰਹਣਂ ਸਾਧੁ ਰੋਚਯੇ। ਅਵਸ਼੍ਯਂ ਗ੍ਰਹਣਂ ਰਾਮੋ ਮਨ੍ਯੇऽਹਂ ਸਮੁਪੈष੍ਯਤਿ
ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਮੈਂ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਫੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ, ਮੈਂ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਰਾਮ ਮੈਨੂੰ ਫੜਨ ਆਵੇਗਾ।
ਇਮਾਂ ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਦੇਹਨ੍ਯਾਸਕृਤਸ਼੍ਰਮਃ। ਸ ਤ੍ਵਂ ਰਾਮੋऽਸਿ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਨਾਹਮਨ੍ਯੇਨ ਰਾਘਵ
ਇਹ ਨਿਸਚਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਣ ਵਿੱਚ ਥੱਕ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹਾਂ: ਤੂੰ ਰਾਮ ਹੈਂ—ਤੈਨੂੰ ਚੰਗੀ ਵਧਾਈ ਹੋਵੇ, ਰਾਘਵ—ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵੱਲੋਂ ਮਰ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਸ਼ਕ੍ਯੋ ਹਨ੍ਤੁਂ ਯਥਾ ਤਤ੍ਤ੍ਵਮੇਵਮੁਕ੍ਤਂ ਮਹਰ੍षਿਣਾ। ਅਹਂ ਹਿ ਮਤਿਸਾਚਿਵ੍ਯਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਨਰਰ੍षਭ
ਜਿਵੇਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਸੱਚ ਆਖਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਸਲਾਹ ਤੇ ਸਹਾਇਤਾ ਦਿਆਂਗਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।
ਮਿਤ੍ਰਂ ਚੈਵੋਪਦੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯੁਵਾਭ੍ਯਾਂ ਸਂਸ੍ਕृਤੋऽਗ੍ਨਿਨਾ। ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਦਨੁਨਾ ਤੇਨ ਰਾਘਵਃ
ਮੈਂ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਈ ਮਿੱਤਰਤਾ ਦੀ ਰੀਤ ਵੀ ਸਿਖਾਵਾਂਗਾ।
ਇਦਂ ਜਗਾਦ ਵਚਨਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ੍ਯ ਚ ਪਸ਼੍ਯਤਃ। ਰਾਵਣੇਨ ਹृਤਾ ਭਾਰ੍ਯਾ ਸੀਤਾ ਮਮ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਰਮਵਾਨ ਰਾਘਵ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਸੁਣਦੇ ਹੋਏ: 'ਮੇਰੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪਤਨੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਰਾਵਣ ਲੈ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਨ੍ਤਸ੍ਯ ਜਨਸ੍ਥਾਨਾਤ੍ ਸਹ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਯਥਾਸੁਖਮ੍। ਨਾਮਮਾਤ੍ਰਂ ਤੁ ਜਾਨਾਮਿ ਨ ਰੂਪਂ ਤਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਜਨਸਥਾਨ ਤੋਂ ਭਰਾ ਸਮੇਤ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਰਾਖਸ਼ਸ ਦਾ ਸਿਰਫ ਨਾਮ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਰੂਪ ਨਹੀਂ।
ਨਿਵਾਸਂ ਵਾ ਪ੍ਰਭਾਵਂ ਵਾ ਵਯਂ ਤਸ੍ਯ ਨ ਵਿਦ੍ਮਹੇ। ਸ਼ੋਕਾਰ੍ਤਾਨਾਮਨਾਥਾਨਾਮੇਵਂ ਵਿਪਰਿਧਾਵਤਾਮ੍
ਅਸੀਂ ਉਸ ਦਾ ਵਾਸ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ; ਅਸੀਂ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ, ਬਿਨਾ ਸਹਾਰੇ, ਪਰੇਸ਼ਾਨੀ ਵਿੱਚ ਭਟਕ ਰਹੇ ਹਾਂ।
ਕਾਰੁਣ੍ਯਂ ਸਦृਸ਼ਂ ਕਰ੍ਤੁਮੁਪਕਾਰੇਣ ਵਰ੍ਤਤਾਮ੍। ਕਾष੍ਠਾਨ੍ਯਾਨੀਯ ਭਗ੍ਨਾਨਿ ਕਾਲੇ ਸ਼ੁष੍ਕਾਣਿ ਕੁਞ੍ਜਰੈਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਇੰਝ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਤੇ ਮਦਦ ਕਰਨੀ ਚੰਗੀ ਹੈ; ਹਾਥੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਟੁੱਟੀ ਹੋਈ ਸੁੱਕੀ ਲੱਕੜ ਸਮੇਂ ਤੇ ਲਿਆਉਣੀ।
ਧਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਵਯਂ ਵੀਰ ਸ਼੍ਵਭ੍ਰੇ ਮਹਤਿ ਕਲ੍ਪਿਤੇ। ਸ ਤ੍ਵਂ ਸੀਤਾਂ ਸਮਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਯੇਨ ਵਾ ਯਤ੍ਰ ਵਾ ਹृਤਾ
ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ, ਵੀਰ, ਵੱਡੀ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਸਾੜਾਂਗੇ ਜੋ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਸਾਨੂੰ ਸੀਤਾ ਬਾਰੇ ਦੱਸ—ਕਿਸ ਨੇ ਜਾਂ ਕਿੱਥੇ ਲੈ ਗਿਆ।
ਕੁਰੁ ਕਲ੍ਯਾਣਮਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਯਦਿ ਜਾਨਾਸਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ। ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਰਾਮੇਣ ਵਾਕ੍ਯਂ ਦਨੁਰਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਜੇ ਤੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਵੱਡਾ ਭਲਾ ਕਰ। ਰਾਮ ਦੇ ਇਹ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੈਤ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਕੁਸ਼ਲੋ ਵਕ੍ਤਾ ਵਕ੍ਤਾਰਮਪਿ ਰਾਘਵਮ੍। ਦਿਵ੍ਯਮਸ੍ਤਿ ਨ ਮੇ ਜ੍ਞਾਨਂ ਨਾਭਿਜਾਨਾਮਿ ਮੈਥਿਲੀਮ੍
ਉਹ, ਜੋ ਬੋਲਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਰਾਘਵ ਨੂੰ, ਜੋ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਆਖਿਆ: 'ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਕੋਈ ਦਿਵਿਆ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਮੈਂ ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।'
ਯਸ੍ਤਾਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਤਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਦਗ੍ਧਃ ਸ੍ਵਂ ਰੂਪਮਾਸ੍ਥਿਤਃ। ਯੋऽਭਿਜਾਨਾਤਿ ਤਦ੍ਰਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤਦ੍ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਰਾਮ ਤਤ੍ਪਰਮ੍
ਜਦ ਮੈਂ ਸੜ ਕੇ ਆਪਣਾ ਅਸਲੀ ਰੂਪ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਦੱਸਾਂਗਾ ਕਿ ਕੌਣ ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ; ਰਾਮਾ, ਮੈਂ ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸਾ ਦੱਸਾਂਗਾ ਜੋ ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ।
ਅਦਗ੍ਧਸ੍ਯ ਹਿ ਵਿਜ੍ਞਾਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰਸ੍ਤਿ ਨ ਮੇ ਪ੍ਰਭੋ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਤੁ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਂ ਸੀਤਾ ਯੇਨ ਹृਤਾ ਤਵ
ਜਦ ਤਕ ਮੈਂ ਸੜਿਆ ਨਹੀਂ, ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਜਾਣਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ, ਪ੍ਰਭੂ। ਪਰ ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਕਸ਼ਸਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਤੇਰੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ—
ਵਿਜ੍ਞਾਨਂ ਹਿ ਮਹਦ੍ ਭ੍ਰष੍ਟਂ ਸ਼ਾਪਦੋषੇਣ ਰਾਘਵ। ਸ੍ਵਕृਤੇਨ ਮਯਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਰੂਪਂ ਲੋਕਵਿਗਰ੍ਹਿਤਮ੍
ਰਾਘਵ, ਮੇਰਾ ਵੱਡਾ ਗਿਆਨ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ ਖੋ ਗਿਆ; ਆਪਣੀ ਕਰਤੂਤ ਨਾਲ ਮੈਂ ਇਹ ਰੂਪ ਪਾਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਨਫ਼ਰਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਿਂ ਤੁ ਯਾਵਨ੍ਨ ਯਾਤ੍ਯਸ੍ਤਂ ਸਵਿਤਾ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਵਾਹਨਃ। ਤਾਵਨ੍ਮਾਮਵਟੇ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤ੍ਵਾ ਦਹ ਰਾਮ ਯਥਾਵਿਧਿ
ਪਰ ਜਦ ਤਕ ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬਦਾ ਨਹੀਂ, ਮੈਨੂੰ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਕੇ, ਰਾਮਾ, ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ ਹੈ, ਸਾੜ ਦੇ।
ਦਗ੍ਧਸ੍ਤ੍ਵਯਾਹਮਵਟੇ ਨ੍ਯਾਯੇਨ ਰਘੁਨਨ੍ਦਨ। ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਂ ਮਹਾਵੀਰ ਯਸ੍ਤਂ ਵੇਤ੍ਸ੍ਯਤਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਮ੍
ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ, ਜਦ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਨਿਆਂ ਨਾਲ ਸਾੜੇਂਗਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਵੱਡਾ ਵੀਰ ਦੱਸਾਂਗਾ ਜੋ ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸਾ ਲੱਭ ਲਵੇਗਾ।
ਤੇਨ ਸਖ੍ਯਂ ਚ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਨ੍ਯਾਯ੍ਯਵृਤ੍ਤੇਨ ਰਾਘਵ। ਕਲ੍ਪਯਿष੍ਯਤਿ ਤੇ ਵੀਰ ਸਾਹਾਯ੍ਯਂ ਲਘੁਵਿਕ੍ਰਮ
ਰਾਘਵ, ਤੈਨੂੰ ਉਸ ਨਾਲ ਦੋਸਤੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਨਿਆਂਪ੍ਰੀ ਹੈ; ਵੀਰ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਸਹਾਇਤਾ ਲੱਭੇਗਾ।
ਨਹਿ ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਯਵਿਜ੍ਞਾਤਂ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਰਾਘਵ। ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਪਰਿਵृਤੋ ਲੋਕਾਨ੍ ਪੁਰਾ ਵੈ ਕਾਰਣਾਨ੍ਤਰੇ
ਰਾਘਵ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਤੋਂ ਕੁਝ ਵੀ ਲੁਕਿਆ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਕਾਰਨ ਲਈ ਫਿਰਦਾ ਸੀ।
thumb|ਦ੍ਵਿਸਪ੍ਤਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਅਰਣ੍ਯਕਾਣ੍ਡੇ ਦ੍ਵਿਸਪ੍ਤਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੩-
ਇਥੇ ਬਹੱਤਰਵਾਂ ਸਰਗਾ ਮੁਕਦਾ ਹੈ। ਸੁਣੋ।