ਤ੍ਵਂ ਤੁ ਕੋ ਵਾ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਵਾ ਕਬਨ੍ਧਸਦृਸ਼ੋ ਵਨੇ। ਆਸ੍ਯੇਨੋਰਸਿ ਦੀਪ੍ਤੇਨ ਭਗ੍ਨਜਙ੍ਘੋ ਵਿਚੇष੍ਟਸੇ
ਪਰ ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਤੇ ਕਿਸ ਕਾਰਨ, ਕਬੰਧ ਵਾਂਗ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਮੂੰਹ ਤੇ ਟੁੱਟੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਨਾਲ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਕਬਨ੍ਧਸ੍ਤੁ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਨੋਤ੍ਤਰਂ ਵਚਃ। ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਪ੍ਰੀਤਸ੍ਤਦਿਨ੍ਦ੍ਰਵਚਨਂ ਸ੍ਮਰਨ੍
ਲਕਸ਼ਮਣ ਵੱਲੋਂ ਐਸਾ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਕਬੰਧ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਬਚਨ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ੍ਵਾਗਤਂ ਵਾਂ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰੌ ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਵਾਮਹਮ੍। ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਚੇਮੌ ਨਿਕृਤ੍ਤੌ ਮੇ ਯੁਵਾਭ੍ਯਾਂ ਬਾਹੁਬਨ੍ਧਨੌ
ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਸਵਾਗਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰੋ; ਭਾਗ ਨਾਲ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਭਾਗ ਨਾਲ ਹੀ ਮੇਰੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਤੁਸੀਂ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਵਿਰੂਪਂ ਯਚ੍ਚ ਮੇ ਰੂਪਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਹ੍ਯਵਿਨਯਾਦ੍ ਯਥਾ। ਤਨ੍ਮੇ ਸ਼ृਣੁ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ ਸ਼ਂਸਤਸ੍ਤਵ
ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰੋ, ਸੁਣੋ ਕਿ ਮੈਂ ਇਹ ਵਿਅੰਗ ਰੂਪ ਆਪਣੇ ਹੀ ਬੁਰੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਕਿਵੇਂ ਪਾਇਆ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
thumb|ਏਕਸਪ੍ਤਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਅਰਣ੍ਯਕਾਣ੍ਡੇ ਏਕਸਪ੍ਤਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੩-
ਇਕਹੱਤਰਵਾਂ ਸਰਗ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਸੁਣੋ।
ਪੁਰਾ ਰਾਮ ਮਹਾਬਾਹੋ ਮਹਾਬਲਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍। ਰੂਪਮਾਸੀਨ੍ਮਮਾਚਿਨ੍ਤ੍ਯਂ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਰਾਮਾ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਸੀ—ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਅਸੰਭਵ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ।
ਯਥਾ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਸੋਮਸ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਚ ਯਥਾ ਵਪੁਃ। ਸੋऽਹਂ ਰੂਪਮਿਦਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਲੋਕਵਿਤ੍ਰਾਸਨਂ ਮਹਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ, ਚੰਦ ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਚਮਕ ਹੈ, ਐਸਾ ਹੀ ਮੇਰਾ ਰੂਪ ਸੀ; ਇਹ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਮੈਂ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਵੱਡਾ ਡਰ ਬਣ ਗਿਆ।
ऋषੀਨ੍ ਵਨਗਤਾਨ੍ ਰਾਮ ਤ੍ਰਾਸਯਾਮਿ ਤਤਸ੍ਤਤਃ। ਤਤਃ ਸ੍ਥੂਲਸ਼ਿਰਾ ਨਾਮ ਮਹਰ੍षਿਃ ਕੋਪਿਤੋ ਮਯਾ
ਰਾਮਾ, ਮੈਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਇधर-ਉਧਰ ਡਰਾਉਂਦਾ ਸੀ; ਫਿਰ, ਇੱਕ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸਥੂਲਸ਼ਿਰਾ ਸੀ, ਮੇਰੇ ਕਰਤੂਤਾਂ ਨਾਲ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ ਚਿਨ੍ਵਨ੍ ਵਿਵਿਧਂ ਵਨ੍ਯਂ ਰੂਪੇਣਾਨੇਨ ਧਰ੍षਿਤਃ। ਤੇਨਾਹਮੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯੈਵਂ ਘੋਰਸ਼ਾਪਾਭਿਧਾਯਿਨਾ
ਜਦ ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੰਗਲੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮੈਂ ਇਸ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕੀਤਾ; ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਡਰਾਉਣਾ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਏਤਦੇਵਂ ਨृਸ਼ਂਸਂ ਤੇ ਰੂਪਮਸ੍ਤੁ ਵਿਗਰ੍ਹਿਤਮ੍। ਸ ਮਯਾ ਯਾਚਿਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸ਼ਾਪਸ੍ਯਾਨ੍ਤੋ ਭਵੇਦਿਤਿ
ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਤੇਰਾ ਇਹ ਨਿਰਦਈ ਰੂਪ ਨਿੰਦਤ ਹੋਵੇ!' ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਕਿ ਸ਼ਾਪ ਦਾ ਅੰਤ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਅਭਿਸ਼ਾਪਕृਤਸ੍ਯੇਤਿ ਤੇਨੇਦਂ ਭਾषਿਤਂ ਵਚਃ। ਯਦਾ ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਭੁਜੌ ਰਾਮਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਦਹੇਦ੍ ਵਿਜਨੇ ਵਨੇ
ਸ਼ਾਪ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਬਚਨ ਕਿਹਾ: 'ਜਦ ਰਾਮਾ ਤੇਰੇ ਬਾਂਹਾਂ ਕੱਟ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਤੈਨੂੰ ਸਾੜੇਗਾ—'
ਤਦਾ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸੇ ਰੂਪਂ ਸ੍ਵਮੇਵ ਵਿਪੁਲਂ ਸ਼ੁਭਮ੍। ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਵਿਰਾਜਿਤਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਦਨੋਸ੍ਤ੍ਵਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣ
'ਤਦ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਤੇ ਸੋਹਣਾ ਰੂਪ ਮੁੜ ਪਾਵੇਗਾ, ਜੋ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਵੇ। ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜਾਣ ਲੈ ਕਿ ਤੂੰ ਦਾਨੂ ਦਾ ਪੁੱਤ੍ਰ ਹੈਂ।'
ਇਨ੍ਦ੍ਰਕੋਪਾਦਿਦਂ ਰੂਪਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮੇਵਂ ਰਣਾਜਿਰੇ। ਅਹਂ ਹਿ ਤਪਸੋਗ੍ਰੇਣ ਪਿਤਾਮਹਮਤੋषਯਮ੍
ਇੰਦਰ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਇਹ ਰੂਪ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ ਸੀ; ਕਿਉਂਕਿ ਕਠੋਰ ਤਪ ਨਾਲ ਮੈਂ ਪਿਤਾਮਾ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਦੀਰ੍ਘਮਾਯੁਃ ਸ ਮੇ ਪ੍ਰਾਦਾਤ੍ ਤਤੋ ਮਾਂ ਵਿਭ੍ਰਮੋऽਸ੍ਪृਸ਼ਤ੍ । ਦੀਰ੍ਘਮਾਯੁਰ੍ਮਯਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਕਿਂ ਮਾਂ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਕਰਿष੍ਯਤਿ
ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਦਿੱਤੀ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਭਟਕਾਵਾ ਮੈਨੂੰ ਛੂਹ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ। ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇੰਦਰ ਮੇਰਾ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ?
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਸ੍ਥਾਯ ਰਣੇ ਸ਼ਕ੍ਰਮਧਰ੍षਯਮ੍। ਤਸ੍ਯ ਬਾਹੁਪ੍ਰਮੁਕ੍ਤੇਨ ਵਜ੍ਰੇਣ ਸ਼ਤਪਰ੍ਵਣਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੱਤੀ; ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੌ ਕਾਂਡਿਆਂ ਵਾਲੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਪੱਟ ਤੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸਕ੍ਥਿਨੀ ਚ ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਚੈਵ ਸ਼ਰੀਰੇ ਸਮ੍ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਿਤਮ੍। ਸ ਮਯਾ ਯਾਚ੍ਯਮਾਨਃ ਸਨ੍ ਨਾਨਯਦ੍ ਯਮਸਾਦਨਮ੍
ਮੇਰੇ ਪੱਟ ਤੇ ਸਿਰ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਘੁਸ ਗਏ; ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਨਹੀਂ ਭੇਜਿਆ।
ਪਿਤਾਮਹਵਚਃ ਸਤ੍ਯਂ ਤਦਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਮਮਾਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਅਨਾਹਾਰਃ ਕਥਂ ਸ਼ਕ੍ਤੋ ਭਗ੍ਨਸਕ੍ਥਿਸ਼ਿਰੋਮੁਖਃ
ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਪਿਤਾਮਾ ਦਾ ਵਚਨ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇ।' ਬਿਨਾ ਖਾਧਾ ਤੇ ਟੁੱਟੇ ਪੱਟ, ਸਿਰ ਤੇ ਮੂੰਹ ਨਾਲ—
ਵਜ੍ਰੇਣਾਭਿਹਤਃ ਕਾਲਂ ਸੁਦੀਰ੍ਘਮਪਿ ਜੀਵਿਤੁਮ੍। ਸ ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਮੇ ਬਾਹੂ ਯੋਜਨਮਾਯਤੌ
ਵਜਰ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਲੰਬਾ ਸਮਾਂ ਜੀ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਇੰਦਰ ਨੇ ਮੇਰੇ ਬਾਹ ਇੱਕ ਯੋਜਨ ਲੰਬੇ ਕਰ ਦਿੱਤੇ—
ਤਦਾ ਚਾਸ੍ਯਂ ਚ ਮੇ ਕੁਕ੍ਸ਼ੌ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਦਂष੍ਟ੍ਰਮਕਲ੍ਪਯਤ੍ । ਸੋऽਹਂ ਭੁਜਾਭ੍ਯਾਂ ਦੀਰ੍ਘਾਭ੍ਯਾਂ ਸਂਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯਾਸ੍ਮਿਨ੍ ਵਨੇਚਰਾਨ੍
ਤੇ ਮੇਰਾ ਮੂੰਹ ਮੇਰੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ। ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਲੰਬੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਇਥੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ—
ਸਿਂਹਦ੍ਵੀਪਿਮृਗਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾਨ੍ ਭਕ੍ਸ਼ਯਾਮਿ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਸ ਤੁ ਮਾਮਬ੍ਰਵੀਦਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਯਦਾ ਰਾਮਃ ਸਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ
ਸਿੰਘ, ਹਾਥੀ, ਹਿਰਨ ਤੇ ਬਾਘਾਂ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਖਾਂ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ। ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਲਕਸ਼ਮਣ ਸਮੇਤ—'
ਛੇਤ੍ਸ੍ਯਤੇ ਸਮਰੇ ਬਾਹੂ ਤਦਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਗਮਿष੍ਯਸਿ। ਅਨੇਨ ਵਪੁषਾ ਤਾਤ ਵਨੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਰਾਜਸਤ੍ਤਮ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਬਾਹ ਕੱਟੇਗਾ, ਤਦ ਤੂੰ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਜਾਵੇਂਗਾ। ਇਸ ਰੂਪ ਨਾਲ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਇਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ—
ਯਦ੍ ਯਤ੍ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਗ੍ਰਹਣਂ ਸਾਧੁ ਰੋਚਯੇ। ਅਵਸ਼੍ਯਂ ਗ੍ਰਹਣਂ ਰਾਮੋ ਮਨ੍ਯੇऽਹਂ ਸਮੁਪੈष੍ਯਤਿ
ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਮੈਂ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਫੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ, ਮੈਂ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਰਾਮ ਮੈਨੂੰ ਫੜਨ ਆਵੇਗਾ।
ਇਮਾਂ ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਦੇਹਨ੍ਯਾਸਕृਤਸ਼੍ਰਮਃ। ਸ ਤ੍ਵਂ ਰਾਮੋऽਸਿ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਨਾਹਮਨ੍ਯੇਨ ਰਾਘਵ
ਇਹ ਨਿਸਚਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਣ ਵਿੱਚ ਥੱਕ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹਾਂ: ਤੂੰ ਰਾਮ ਹੈਂ—ਤੈਨੂੰ ਚੰਗੀ ਵਧਾਈ ਹੋਵੇ, ਰਾਘਵ—ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵੱਲੋਂ ਮਰ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਸ਼ਕ੍ਯੋ ਹਨ੍ਤੁਂ ਯਥਾ ਤਤ੍ਤ੍ਵਮੇਵਮੁਕ੍ਤਂ ਮਹਰ੍षਿਣਾ। ਅਹਂ ਹਿ ਮਤਿਸਾਚਿਵ੍ਯਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਨਰਰ੍षਭ
ਜਿਵੇਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਸੱਚ ਆਖਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਸਲਾਹ ਤੇ ਸਹਾਇਤਾ ਦਿਆਂਗਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।
ਮਿਤ੍ਰਂ ਚੈਵੋਪਦੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯੁਵਾਭ੍ਯਾਂ ਸਂਸ੍ਕृਤੋऽਗ੍ਨਿਨਾ। ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਦਨੁਨਾ ਤੇਨ ਰਾਘਵਃ
ਮੈਂ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਈ ਮਿੱਤਰਤਾ ਦੀ ਰੀਤ ਵੀ ਸਿਖਾਵਾਂਗਾ।
ਇਦਂ ਜਗਾਦ ਵਚਨਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ੍ਯ ਚ ਪਸ਼੍ਯਤਃ। ਰਾਵਣੇਨ ਹृਤਾ ਭਾਰ੍ਯਾ ਸੀਤਾ ਮਮ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਰਮਵਾਨ ਰਾਘਵ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਸੁਣਦੇ ਹੋਏ: 'ਮੇਰੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪਤਨੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਰਾਵਣ ਲੈ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਨ੍ਤਸ੍ਯ ਜਨਸ੍ਥਾਨਾਤ੍ ਸਹ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਯਥਾਸੁਖਮ੍। ਨਾਮਮਾਤ੍ਰਂ ਤੁ ਜਾਨਾਮਿ ਨ ਰੂਪਂ ਤਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਜਨਸਥਾਨ ਤੋਂ ਭਰਾ ਸਮੇਤ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਰਾਖਸ਼ਸ ਦਾ ਸਿਰਫ ਨਾਮ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਰੂਪ ਨਹੀਂ।
ਨਿਵਾਸਂ ਵਾ ਪ੍ਰਭਾਵਂ ਵਾ ਵਯਂ ਤਸ੍ਯ ਨ ਵਿਦ੍ਮਹੇ। ਸ਼ੋਕਾਰ੍ਤਾਨਾਮਨਾਥਾਨਾਮੇਵਂ ਵਿਪਰਿਧਾਵਤਾਮ੍
ਅਸੀਂ ਉਸ ਦਾ ਵਾਸ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ; ਅਸੀਂ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ, ਬਿਨਾ ਸਹਾਰੇ, ਪਰੇਸ਼ਾਨੀ ਵਿੱਚ ਭਟਕ ਰਹੇ ਹਾਂ।
ਕਾਰੁਣ੍ਯਂ ਸਦृਸ਼ਂ ਕਰ੍ਤੁਮੁਪਕਾਰੇਣ ਵਰ੍ਤਤਾਮ੍। ਕਾष੍ਠਾਨ੍ਯਾਨੀਯ ਭਗ੍ਨਾਨਿ ਕਾਲੇ ਸ਼ੁष੍ਕਾਣਿ ਕੁਞ੍ਜਰੈਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਇੰਝ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਤੇ ਮਦਦ ਕਰਨੀ ਚੰਗੀ ਹੈ; ਹਾਥੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਟੁੱਟੀ ਹੋਈ ਸੁੱਕੀ ਲੱਕੜ ਸਮੇਂ ਤੇ ਲਿਆਉਣੀ।
ਧਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਵਯਂ ਵੀਰ ਸ਼੍ਵਭ੍ਰੇ ਮਹਤਿ ਕਲ੍ਪਿਤੇ। ਸ ਤ੍ਵਂ ਸੀਤਾਂ ਸਮਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਯੇਨ ਵਾ ਯਤ੍ਰ ਵਾ ਹृਤਾ
ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ, ਵੀਰ, ਵੱਡੀ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਸਾੜਾਂਗੇ ਜੋ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਸਾਨੂੰ ਸੀਤਾ ਬਾਰੇ ਦੱਸ—ਕਿਸ ਨੇ ਜਾਂ ਕਿੱਥੇ ਲੈ ਗਿਆ।