ਵ੍ਯਸਨਂ ਜੀਵਿਤਾਨ੍ਤਾਯ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤਾਂ ਪ੍ਰਿਯਾਮ੍। ਕਾਲਸ੍ਯ ਸੁਮਹਦ੍ ਵੀਰ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇषੁ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣ
"ਇਹ ਦੁੱਖ ਜਿੰਦਗੀ ਦੇ ਅੰਤ ਲਈ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਲਿਆ। ਲਕਸ਼ਮਣ, ਸਮੇਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਹੈ।"
ਤ੍ਵਾਂ ਚ ਮਾਂ ਚ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਵ੍ਯਸਨੈਃ ਪਸ਼੍ਯ ਮੋਹਿਤੌ। ਨਹਿ ਭਾਰੋऽਸ੍ਤਿ ਦੈਵਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇषੁ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣ
"ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਵੇਖ ਕਿ ਤੂੰ ਤੇ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਵਿਚ ਭਟਕ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਲਕਸ਼ਮਣ, ਕਿਸਮਤ ਲਈ ਕੋਈ ਭਾਰ ਵੱਡਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ।"
ਸ਼ੂਰਾਸ਼੍ਚ ਬਲਵਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਕृਤਾਸ੍ਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਰਣਾਜਿਰੇ। ਕਾਲਾਭਿਪਨ੍ਨਾਃ ਸੀਦਨ੍ਤਿ ਯਥਾ ਵਾਲੁਕਸੇਤਵਃ
"ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰ ਵੀ, ਜਦ ਸਮਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆ ਘੇਰਦਾ ਹੈ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਰੇਤ ਦੇ ਟੀਲੇ ਢਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।"
ਇਤਿ ਬ੍ਰੁਵਾਣੋ ਦृਢਸਤ੍ਯਵਿਕ੍ਰਮੋ ਮਹਾਯਸ਼ਾ ਦਾਸ਼ਰਥਿਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍। ਅਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਮੁਦਗ੍ਰਵਿਕ੍ਰਮਃ ਸ੍ਥਿਰਾਂ ਤਦਾ ਸ੍ਵਾਂ ਮਤਿਮਾਤ੍ਮਨਾਕਰੋਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਦਸ਼ਰਥ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਸੱਚਾ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ ਤੇ ਪ੍ਰਤਾਪੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਲਕਸ਼ਮਣ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਪੱਕਾ ਕਰ ਲਿਆ।
thumb|ਸਪ੍ਤਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਅਰਣ੍ਯਕਾਣ੍ਡੇ ਸਪ੍ਤਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੩-
ਇੱਥੇ ਸੱਤਵੇਂ ਸਰਗ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੈ। ਸੁਣੋ।
ਤੌ ਤੁ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਥਿਤੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭ੍ਰਾਤਰੌ ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੌ। ਬਾਹੁਪਾਸ਼ਪਰਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤੌ ਕਬਨ੍ਧੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਥੇ, ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੋ ਭਰਾ, ਕਬੰਧ ਦੇ ਬਾਹਾਂ ਦੀ ਫੜ ਵਿਚ ਖੜੇ ਸਨ। ਕਬੰਧ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਇਹ ਬਚਨ ਕਹੇ:
ਤਿष੍ਠਤਃ ਕਿਂ ਨੁ ਮਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਰ੍ਤਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਰ੍षਭੌ। ਆਹਾਰਾਰ੍ਥਂ ਤੁ ਸਂਦਿष੍ਟੌ ਦੈਵੇਨ ਹਤਚੇਤਨੌ
"ਤੁਸੀਂ, ਸ਼ੂਰਵੀਰੋ, ਮੈਨੂੰ ਭੁੱਖੀ ਵੇਖ ਕੇ ਕਿਉਂ ਖੜੇ ਹੋ? ਕਿਸਮਤ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮੇਰੇ ਭੋਜਨ ਲਈ ਇੱਥੇ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਅਕਲ ਮਾਰੀ ਹੋਈ ਹੈ।"
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਕਾਲਂ ਹਿਤਂ ਤਦਾ। ਉਵਾਚਾਰ੍ਤਿਸਮਾਪਨ੍ਨੋ ਵਿਕ੍ਰਮੇ ਕृਤਨਿਸ਼੍ਚਯਃ
ਉਹ ਸਹੀ ਸਮੇਂ ਤੇ ਕਹੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੁੱਖੀ ਪਰ ਨਿਸਚੈ ਵਾਲਾ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਫ਼ੈਸਲਾ ਕਰਕੇ ਬਚਨ ਕਿਹਾ।
ਤ੍ਵਾਂ ਚ ਮਾਂ ਚ ਪੁਰਾ ਤੂਰ੍ਣਮਾਦਤ੍ਤੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਮਃ। ਤਸ੍ਮਾਦਸਿਭ੍ਯਾਮਸ੍ਯਾਸ਼ੁ ਬਾਹੂ ਛਿਨ੍ਦਾਵਹੇ ਗੁਰੂ
"ਉਹ ਮੰਦ ਰਾਖਸ ਸਾਨੂੰ ਜਲਦੀ ਫੜ ਲਵੇਗਾ; ਇਸ ਲਈ, ਆਓ ਅਸੀਂ ਆਪਣੀਆਂ ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਤੁਰੰਤ ਕੱਟੀਏ।"
ਭੀषਣੋऽਯਂ ਮਹਾਕਾਯੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਭੁਜਵਿਕ੍ਰਮਃ। ਲੋਕਂ ਹ੍ਯਤਿਜਿਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਹ੍ਯਾਵਾਂ ਹਨ੍ਤੁਮਿਹੇਚ੍ਛਤਿ
"ਇਹ ਡਰਾਉਣਾ, ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ ਰਾਖਸ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਹਨ, ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਹੁਣ ਸਾਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।"
ਨਿਸ਼੍ਚੇष੍ਟਾਨਾਂ ਵਧੋ ਰਾਜਨ੍ ਕੁਤ੍ਸਿਤੋ ਜਗਤੀਪਤੇਃ। ਕ੍ਰਤੁਮਧ੍ਯੋਪਨੀਤਾਨਾਂ ਪਸ਼ੂਨਾਮਿਵ ਰਾਘਵ
"ਰਾਘਵ, ਰਾਜੇ ਲਈ, ਬੇਬਸ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਬੜੀ ਨਿੰਦਿਆ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਯਜਨ ਵਿਚ ਲਿਆਂਦੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ।"
ਏਤਤ੍ ਸਂਜਲ੍ਪਿਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਯੋਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਤੁ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਵਿਦਾਰ੍ਯਾਸ੍ਯਂ ਤਤੋ ਰੌਦ੍ਰਂ ਤੌ ਭਕ੍ਸ਼ਯਿਤੁਮਾਰਭਤ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਖਸ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਆਪਣੇ ਡਰਾਉਣੇ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਖੋਲ ਕੇ, ਦੋਨਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਤਤਸ੍ਤੌ ਦੇਸ਼ਕਾਲਜ੍ਞੌ ਖਡ੍ਗਾਭ੍ਯਾਮੇਵ ਰਾਘਵੌ। ਅਚ੍ਛਿਨ੍ਦਨ੍ਤਾਂ ਸੁਸਂਹृष੍ਟੌ ਬਾਹੂ ਤਸ੍ਯਾਂਸਦੇਸ਼ਤਃ
ਫਿਰ, ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਤੇ ਥਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਰੱਖਦੇ ਸਨ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਮੋਢਿਆਂ ਤੋਂ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਬਾਹੁਮਸਕ੍ਤਮਸਿਨਾ ਤਤਃ। ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਰਾਮੋ ਵੇਗੇਨ ਸਵ੍ਯਂ ਵੀਰਸ੍ਤੁ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ
ਰਾਮ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਰਾਖਸ ਦੀ ਸੱਜੀ ਬਾਹ ਕੱਟੀ, ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਵੀਰਤਾ ਨਾਲ ਖੱਬੀ ਬਾਹ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਸ ਪਪਾਤ ਮਹਾਬਾਹੁਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਬਾਹੁਰ੍ਮਹਾਸ੍ਵਨਃ। ਖਂ ਚ ਗਾਂ ਚ ਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚੈਵ ਨਾਦਯਞ੍ਜਲਦੋ ਯਥਾ
ਉਹ ਮਹਾਬਲੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ, ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਅਸਮਾਨ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜੀ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਵਾਲਾ ਬੱਦਲ ਗੜਗੜਾਂਦਾ ਹੋਵੇ।
ਸ ਨਿਕृਤ੍ਤੌ ਭੁਜੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ੋਣਿਤੌਘਪਰਿਪ੍ਲੁਤਃ। ਦੀਨਃ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਤੌ ਵੀਰੌ ਕੌ ਯੁਵਾਮਿਤਿ ਦਾਨਵਃ
ਆਪਣੀਆਂ ਕੱਟੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਲਹੂ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਦਾਨਵ ਉਦਾਸ ਹੋ ਕੇ ਦੋਹਾਂ ਵਿਰਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗਾ, 'ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ?'
ਇਤਿ ਤਸ੍ਯ ਬ੍ਰੁਵਾਣਸ੍ਯ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ ਸ਼ੁਭਲਕ੍ਸ਼ਣਃ। ਸ਼ਸ਼ਂਸ ਤਸ੍ਯ ਕਾਕੁਸ੍ਤ੍ਥਂ ਕਬਨ੍ਧਸ੍ਯ ਮਹਾਬਲਃ
ਜਦ ਉਹ ਐਸਾ ਬੋਲਿਆ, ਤਾਂ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜਿਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਚੰਗੇ ਲਕੜ ਹਨ, ਉਸ ਮਹਾਬਲੀ ਕਬੰਧ ਨੂੰ ਕਕੁਤਥ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਗੱਲ ਦੱਸਣ ਲੱਗਾ।
ਅਯਮਿਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਦਾਯਾਦੋ ਰਾਮੋ ਨਾਮ ਜਨੈਃ ਸ਼੍ਰੁਤਃ। ਤਸ੍ਯੈਵਾਵਰਜਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਮਾਂ ਚ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਮ੍
ਇਹ ਰਾਮ ਹੈ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਵਾਰਸ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਲਕਸ਼ਮਣ ਜਾਣੋ।
ਮਾਤ੍ਰਾ ਪ੍ਰਤਿਹਤੇ ਰਾਜ੍ਯੇ ਰਾਮਃ ਪ੍ਰਵ੍ਰਾਜਿਤੋ ਵਨਮ੍। ਮਯਾ ਸਹ ਚਰਤ੍ਯੇष ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਚ ਮਹਦ੍ ਵਨਮ੍
ਜਦ ਮਾਂ ਨੇ ਰਾਜ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਰਾਮ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਨਿਕਾਲ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ; ਹੁਣ ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਤੇ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਲ ਇਸ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਅਸ੍ਯ ਦੇਵਪ੍ਰਭਾਵਸ੍ਯ ਵਸਤੋ ਵਿਜਨੇ ਵਨੇ। ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਪਹृਤਾ ਭਾਰ੍ਯਾ ਯਾਮਿਚ੍ਛਨ੍ਤਾਵਿਹਾਗਤੌ
ਇਸ ਦੇਵਤਾਈ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਰਾਮ ਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਰਾਖਸ ਨੇ ਚੁੱਕ ਲਿਆ; ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ।
ਤ੍ਵਂ ਤੁ ਕੋ ਵਾ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਵਾ ਕਬਨ੍ਧਸਦृਸ਼ੋ ਵਨੇ। ਆਸ੍ਯੇਨੋਰਸਿ ਦੀਪ੍ਤੇਨ ਭਗ੍ਨਜਙ੍ਘੋ ਵਿਚੇष੍ਟਸੇ
ਪਰ ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਤੇ ਕਿਸ ਕਾਰਨ, ਕਬੰਧ ਵਾਂਗ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਮੂੰਹ ਤੇ ਟੁੱਟੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਨਾਲ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਕਬਨ੍ਧਸ੍ਤੁ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਨੋਤ੍ਤਰਂ ਵਚਃ। ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਪ੍ਰੀਤਸ੍ਤਦਿਨ੍ਦ੍ਰਵਚਨਂ ਸ੍ਮਰਨ੍
ਲਕਸ਼ਮਣ ਵੱਲੋਂ ਐਸਾ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਕਬੰਧ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਬਚਨ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ੍ਵਾਗਤਂ ਵਾਂ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰੌ ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਵਾਮਹਮ੍। ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਚੇਮੌ ਨਿਕृਤ੍ਤੌ ਮੇ ਯੁਵਾਭ੍ਯਾਂ ਬਾਹੁਬਨ੍ਧਨੌ
ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਸਵਾਗਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰੋ; ਭਾਗ ਨਾਲ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਭਾਗ ਨਾਲ ਹੀ ਮੇਰੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਤੁਸੀਂ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਵਿਰੂਪਂ ਯਚ੍ਚ ਮੇ ਰੂਪਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਹ੍ਯਵਿਨਯਾਦ੍ ਯਥਾ। ਤਨ੍ਮੇ ਸ਼ृਣੁ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ ਸ਼ਂਸਤਸ੍ਤਵ
ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰੋ, ਸੁਣੋ ਕਿ ਮੈਂ ਇਹ ਵਿਅੰਗ ਰੂਪ ਆਪਣੇ ਹੀ ਬੁਰੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਕਿਵੇਂ ਪਾਇਆ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
thumb|ਏਕਸਪ੍ਤਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਅਰਣ੍ਯਕਾਣ੍ਡੇ ਏਕਸਪ੍ਤਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੩-
ਇਕਹੱਤਰਵਾਂ ਸਰਗ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਸੁਣੋ।
ਪੁਰਾ ਰਾਮ ਮਹਾਬਾਹੋ ਮਹਾਬਲਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍। ਰੂਪਮਾਸੀਨ੍ਮਮਾਚਿਨ੍ਤ੍ਯਂ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਰਾਮਾ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਸੀ—ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਅਸੰਭਵ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ।
ਯਥਾ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਸੋਮਸ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਚ ਯਥਾ ਵਪੁਃ। ਸੋऽਹਂ ਰੂਪਮਿਦਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਲੋਕਵਿਤ੍ਰਾਸਨਂ ਮਹਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ, ਚੰਦ ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਚਮਕ ਹੈ, ਐਸਾ ਹੀ ਮੇਰਾ ਰੂਪ ਸੀ; ਇਹ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਮੈਂ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਵੱਡਾ ਡਰ ਬਣ ਗਿਆ।
ऋषੀਨ੍ ਵਨਗਤਾਨ੍ ਰਾਮ ਤ੍ਰਾਸਯਾਮਿ ਤਤਸ੍ਤਤਃ। ਤਤਃ ਸ੍ਥੂਲਸ਼ਿਰਾ ਨਾਮ ਮਹਰ੍षਿਃ ਕੋਪਿਤੋ ਮਯਾ
ਰਾਮਾ, ਮੈਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਇधर-ਉਧਰ ਡਰਾਉਂਦਾ ਸੀ; ਫਿਰ, ਇੱਕ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸਥੂਲਸ਼ਿਰਾ ਸੀ, ਮੇਰੇ ਕਰਤੂਤਾਂ ਨਾਲ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ ਚਿਨ੍ਵਨ੍ ਵਿਵਿਧਂ ਵਨ੍ਯਂ ਰੂਪੇਣਾਨੇਨ ਧਰ੍षਿਤਃ। ਤੇਨਾਹਮੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯੈਵਂ ਘੋਰਸ਼ਾਪਾਭਿਧਾਯਿਨਾ
ਜਦ ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੰਗਲੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮੈਂ ਇਸ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕੀਤਾ; ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਡਰਾਉਣਾ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਏਤਦੇਵਂ ਨृਸ਼ਂਸਂ ਤੇ ਰੂਪਮਸ੍ਤੁ ਵਿਗਰ੍ਹਿਤਮ੍। ਸ ਮਯਾ ਯਾਚਿਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸ਼ਾਪਸ੍ਯਾਨ੍ਤੋ ਭਵੇਦਿਤਿ
ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਤੇਰਾ ਇਹ ਨਿਰਦਈ ਰੂਪ ਨਿੰਦਤ ਹੋਵੇ!' ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਕਿ ਸ਼ਾਪ ਦਾ ਅੰਤ ਹੋ ਜਾਵੇ।