ਤਤਃ ਪੂਰ੍ਵੇਣ ਤੌ ਗਤ੍ਵਾ ਤ੍ਰਿਕ੍ਰੋਸ਼ਂ ਭ੍ਰਾਤਰੌ ਤਦਾ। ਕ੍ਰੌਞ੍ਚਾਰਣ੍ਯਮਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਮਤਙ੍ਗਾਸ਼੍ਰਮਮਨ੍ਤਰੇ
ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ ਭਰਾ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਤਿੰਨ ਕੋਸ ਚੱਲ ਕੇ, ਕ੍ਰਉਂਚ ਜੰਗਲ ਪਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਮਤੰਗ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਤਦ੍ ਵਨਂ ਘੋਰਂ ਬਹੁਭੀਮਮृਗਦ੍ਵਿਜਮ੍। ਨਾਨਾਵृਕ੍ਸ਼ਸਮਾਕੀਰ੍ਣਂ ਸਰ੍ਵਂ ਗਹਨਪਾਦਪਮ੍
ਉਥੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਹ ਡਰਾਉਣਾ ਜੰਗਲ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕਈ ਭਿਆਨਕ ਜਾਨਵਰ ਤੇ ਪੰਛੀ ਸਨ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਘਣੀ ਛਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਦਦृਸ਼ਾਤੇ ਗਿਰੌ ਤਤ੍ਰ ਦਰੀਂ ਦਸ਼ਰਥਾਤ੍ਮਜੌ। ਪਾਤਾਲਸਮਗਮ੍ਭੀਰਾਂ ਤਮਸਾ ਨਿਤ੍ਯਸਂਵृਤਾਮ੍
ਉਥੇ, ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਇੱਕ ਗੁਫਾ ਵੇਖੀ, ਜੋ ਪਾਤਾਲ ਵਾਂਗ ਡੂੰਘੀ ਸੀ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਢੱਕੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ।
ਆਸਾਦ੍ਯ ਚ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰੌ ਦਰ੍ਯਾਸ੍ਤਸ੍ਯਾਵਿਦੂਰਤਃ। ਦਦਰ੍ਸ਼ਤੁਰ੍ਮਹਾਰੂਪਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਂ ਵਿਕृਤਾਨਨਾਮ੍
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਨਰ-ਸ਼ੇਰ ਗੁਫਾ ਦੇ ਨੇੜੇ ਜਾ ਕੇ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੂਰੀ 'ਤੇ, ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਆਕਾਰ ਵਾਲੀ, ਵਿਗੜੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਭਯਦਾਮਲ੍ਪਸਤ੍ਤ੍ਵਾਨਾਂ ਬੀਭਤ੍ਸਾਂ ਰੌਦ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਨਾਮ੍। ਲਮ੍ਬੋਦਰੀਂ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਦਂष੍ਟ੍ਰਾਂ ਕਰਾਲੀਂ ਪਰੁषਤ੍ਵਚਮ੍
ਉਹ ਕਮਜ਼ੋਰ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਡਰਾਉਣੀ, ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਕ੍ਰੂਰ ਦਿਸਦੀ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਪੇਟ ਲਟਕਦਾ ਸੀ, ਦੰਦ ਤੇਜ਼ ਸਨ, ਮੂੰਹ ਕਰੂੜ ਤੇ ਚਮੜੀ ਰੁੱਖੀ ਸੀ।
ਭਕ੍ਸ਼ਯਨ੍ਤੀਂ ਮृਗਾਨ੍ ਭੀਮਾਨ੍ ਵਿਕਟਾਂ ਮੁਕ੍ਤਮੂਰ੍ਧਜਾਮ੍। ਅਵੈਕ੍ਸ਼ਤਾਂ ਤੁ ਤੌ ਤਤ੍ਰ ਭ੍ਰਾਤਰੌ ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੌ
ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਵਿਲੱਖਣ, ਵਾਲ ਖੁਲ੍ਹੇ ਹੋਏ ਸਨ—ਉਥੇ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਸਾ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਤੌ ਵੀਰੌ ਵ੍ਰਜਨ੍ਤਂ ਭ੍ਰਾਤੁਰਗ੍ਰਤਃ। ਏਹਿ ਰਂਸ੍ਯਾਵਹੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਮਾਲਮ੍ਭਤ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਮ੍
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵੀਰਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ, ਜਦ ਲਕਸ਼ਮਣ ਅੱਗੇ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਆਓ, ਅਸੀਂ ਰਲ ਕੇ ਮੌਜ ਕਰੀਏ,' ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ।
ਉਵਾਚ ਚੈਨਂ ਵਚਨਂ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਮੁਪਗੁਹ੍ਯ ਚ। ਅਹਂ ਤ੍ਵਯੋਮੁਖੀ ਨਾਮ ਲਾਭਸ੍ਤੇ ਤ੍ਵਮਸਿ ਪ੍ਰਿਯਃ
ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਉਹ ਆਖੀ, 'ਮੇਰਾ ਨਾਂ ਅਯੋਮੁਖੀ ਹੈ; ਤੂੰ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈਂ।'
ਨਾਥ ਪਰ੍ਵਤਦੁਰ੍ਗੇषੁ ਨਦੀਨਾਂ ਪੁਲਿਨੇषੁ ਚ। ਆਯੁਸ਼੍ਚਿਰਮਿਦਂ ਵੀਰ ਤ੍ਵਂ ਮਯਾ ਸਹ ਰਂਸ੍ਯਸੇ
'ਸਵਾਮੀ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਕਿਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਤੇ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢਿਆਂ 'ਤੇ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਮੌਜ ਕਰੇਗਾ, ਵੀਰ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਕੁਪਿਤਃ ਖਡ੍ਗਮੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ। ਕਰ੍ਣਨਾਸਸ੍ਤਨਂ ਤਸ੍ਯਾ ਨਿਚਕਰ੍ਤਾਰਿਸੂਦਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਤਲਵਾਰ ਕੱਢ ਕੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਦੇ ਕੰਨ, ਨੱਕ ਤੇ ਛਾਤੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ।
ਕਰ੍ਣਨਾਸੇ ਨਿਕृਤ੍ਤੇ ਤੁ ਵਿਸ੍ਵਰਂ ਵਿਨਨਾਦ ਸਾ। ਯਥਾਗਤਂ ਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰਾਵ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀ ਘੋਰਦਰ੍ਸ਼ਨਾ
ਕੰਨ ਤੇ ਨੱਕ ਕੱਟੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਕਰਕੜੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਚੀਖੀ ਤੇ ਜਿਥੋਂ ਆਈ ਸੀ, ਉਥੇ ਵਾਪਸ ਭੱਜ ਗਈ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਗਤਾਯਾਂ ਗਹਨਂ ਵ੍ਰਜਨ੍ਤੌ ਵਨਮੋਜਸਾ। ਆਸੇਦਤੁਰਮਿਤ੍ਰਘ੍ਨੌ ਭ੍ਰਾਤਰੌ ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੌ
ਉਸ ਦੇ ਚਲੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਘਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ੍ਤੁ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸਤ੍ਤ੍ਵਵਾਞ੍ਛੀਲਵਾਞ੍ਛੁਚਿਃ। ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਦੀਪ੍ਤਤੇਜਸਮ੍
ਫਿਰ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਜੋਤ ਵਾਲਾ, ਹੌਸਲੇ ਵਾਲਾ, ਚੰਗਾ ਸੁਭਾਵ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ, ਆਖਿਆ।
ਸ੍ਪਨ੍ਦਤੇ ਮੇ ਦृਢਂ ਬਾਹੁਰੁਦ੍ਵਿਗ੍ਨਮਿਵ ਮੇ ਮਨਃ। ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਨਿष੍ਟਾਨਿ ਨਿਮਿਤ੍ਤਾਨ੍ਯੁਪਲਕ੍ਸ਼ਯੇ
ਮੇਰਾ ਬਾਂਹ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਫੜਕਦਾ ਹੈ, ਮਨ ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਤੇ ਮੈਂ ਕਈ ਮਾੜੇ ਸ਼ਕੂਨ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਸਜ੍ਜੀਭਵਾਰ੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਕੁਰੁष੍ਵ ਵਚਨਂ ਮਮ। ਮਮੈਵ ਹਿ ਨਿਮਿਤ੍ਤਾਨਿ ਸਦ੍ਯਃ ਸ਼ਂਸਨ੍ਤਿ ਸਮ੍ਭ੍ਰਮਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਭਾਈ, ਤਿਆਰ ਰਹੋ ਤੇ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ; ਮੇਰੇ ਇਹ ਸ਼ਕੂਨ ਤੁਰੰਤ ਚਿੰਤਾ ਦੀ ਪੇਸ਼ਗੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।
ਏष ਵਞ੍ਜੁਲਕੋ ਨਾਮ ਪਕ੍ਸ਼ੀ ਪਰਮਦਾਰੁਣਃ। ਆਵਯੋਰ੍ਵਿਜਯਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਸ਼ਂਸਨ੍ਨਿਵ ਵਿਨਰ੍ਦਤਿ
ਇਹ ਪੰਛੀ, ਵੰਜੁਲਕਾ ਨਾਂ ਵਾਲਾ, ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣਾ ਹੈ; ਉਹ ਅਜਿਹਾ ਚੀਖਦਾ ਜਿਵੇਂ ਜੰਗ ਵਿਚ ਸਾਡੀ ਜਿੱਤ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਤਯੋਰਨ੍ਵੇषਤੋਰੇਵਂ ਸਰ੍ਵਂ ਤਦ੍ ਵਨਮੋਜਸਾ। ਸਂਜਜ੍ਞੇ ਵਿਪੁਲਃ ਸ਼ਬ੍ਦਃ ਪ੍ਰਭਞ੍ਜਨ੍ਨਿਵ ਤਦ੍ ਵਨਮ੍
ਦੋਵੇਂ ਭਰਾ ਜਦ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਦੀ ਤਲਾਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਥੇ ਵੱਡੀ ਆਵਾਜ਼ ਉਠੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਢਾਹ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।
ਸਂਵੇष੍ਟਿਤਮਿਵਾਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਗਹਨਂ ਮਾਤਰਿਸ਼੍ਵਨਾ। ਵਨਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਬ੍ਦੋऽਭੂਦ੍ ਵਨਮਾਪੂਰਯਨ੍ਨਿਵ
ਉਹ ਆਵਾਜ਼, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਘੇਰ ਲਿਆ ਹੋਵੇ, ਸਾਰੇ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਭਰਦੀ ਹੋਈ ਲੱਗੀ।
ਤਂ ਸ਼ਬ੍ਦਂ ਕਾਂਕ੍ਸ਼ਮਾਣਸ੍ਤੁ ਰਾਮਃ ਖਡ੍ਗੀ ਸਹਾਨੁਜਃ। ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸੁਮਹਾਕਾਯਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਵਿਪੁਲੋਰਸਮ੍
ਉਹ ਆਵਾਜ਼ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਮ ਆਪਣਾ ਤਲਵਾਰ ਲੈ ਕੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ, ਚੌੜੀ ਛਾਤੀ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਆਸੇਦਤੁਸ਼੍ਚ ਤਦ੍ਰਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤਾਵੁਭੌ ਪ੍ਰਮੁਖੇ ਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਵਿਵृਦ੍ਧਮਸ਼ਿਰੋਗ੍ਰੀਵਂ ਕਬਨ੍ਧਮੁਦਰੇਮੁਖਮ੍
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਭਰਾ ਉਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਸਿਰ ਤੇ ਗਰਦਨ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਕਬੰਧ, ਜਿਸਦਾ ਮੂੰਹ ਪੇਟ 'ਤੇ ਸੀ।
ਰੋਮਭਿਰ੍ਨਿਸ਼ਿਤੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰ੍ਮਹਾਗਿਰਿਮਿਵੋਚ੍ਛ੍ਰਿਤਮ੍। ਨੀਲਮੇਘਨਿਭਂ ਰੌਦ੍ਰਂ ਮੇਘਸ੍ਤਨਿਤਨਿਃਸ੍ਵਨਮ੍
ਉਹ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਚੁਭਣ ਵਾਲੇ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਉੱਚਾ, ਕਾਲੀ ਬਦਲੀ ਵਾਂਗ, ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਗਰਜਣ ਵਾਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਅਗ੍ਨਿਜ੍ਵਾਲਾਨਿਕਾਸ਼ੇਨ ਲਲਾਟਸ੍ਥੇਨ ਦੀਪ੍ਯਤਾ। ਮਹਾਪਕ੍ਸ਼ੇਣ ਪਿਙ੍ਗੇਨ ਵਿਪੁਲੇਨਾਯਤੇਨ ਚ
ਉਸਦਾ ਮੱਥਾ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਵੱਡੇ, ਪੀਲੇ, ਫੈਲੇ ਹੋਏ ਪੰਖ ਸੀ।
ਏਕੇਨੋਰਸਿ ਘੋਰੇਣ ਨਯਨੇਨ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਿਨਾ। ਮਹਾਦਂष੍ਟ੍ਰੋਪਪਨ੍ਨਂ ਤਂ ਲੇਲਿਹਾਨਂ ਮਹਾਮੁਖਮ੍
ਉਸਦੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਇੱਕ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਸਾਫ਼ ਦਿਖਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਅੱਖ ਸੀ, ਵੱਡੀਆਂ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ, ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਮੂੰਹ ਚਟਦਾ ਹੋਇਆ।
ਭਕ੍ਸ਼ਯਨ੍ਤਂ ਮਹਾਘੋਰਾਨृਕ੍ਸ਼ਸਿਂਹਮृਗਦ੍ਵਿਜਾਨ੍। ਘੋਰੌ ਭੁਜੌ ਵਿਕੁਰ੍ਵਾਣਮੁਭੌ ਯੋਜਨਮਾਯਤੌ
ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ ਰੀਛ, ਸਿੰਘ, ਹਿਰਣ ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨੂੰ ਖਾਂਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਦੋ ਡਰਾਉਣੇ ਬਾਂਹ, ਜੋ ਹਰ ਇੱਕ ਯੋਜਨ ਲੰਬੀਆਂ ਸਨ, ਹਿਲਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਕਰਾਭ੍ਯਾਂ ਵਿਵਿਧਾਨ੍ ਗृਹ੍ਯ ऋਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ ਪਕ੍ਸ਼ਿਗਣਾਨ੍ ਮृਗਾਨ੍। ਆਕਰ੍षਨ੍ਤਂ ਵਿਕਰ੍षਨ੍ਤਮਨੇਕਾਨ੍ ਮृਗਯੂਥਪਾਨ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੀਛ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਤੇ ਹਿਰਣ ਫੜਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਕਈ ਜੰਗਲੀ ਟੋਲਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਘਸੀਟਦਾ ਤੇ ਖਿੱਚਦਾ ਸੀ।
ਸ੍ਥਿਤਮਾਵृਤ੍ਯ ਪਨ੍ਥਾਨਂ ਤਯੋਰ੍ਭ੍ਰਾਤ੍ਰੋਃ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਯੋਃ। ਅਥ ਤਂ ਸਮਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਕ੍ਰੋਸ਼ਮਾਤ੍ਰਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ਤੁਃ
ਉਹ ਦੋ ਭਰਾਵਾਂ ਦੇ ਰਾਹ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਦ ਉਹ ਅੱਗੇ ਵਧੇ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਕੋਸ਼ ਦੀ ਦੂਰੀ 'ਤੇ ਵੇਖਿਆ।
ਮਹਾਨ੍ਤਂ ਦਾਰੁਣਂ ਭੀਮਂ ਕਬਨ੍ਧਂ ਭੁਜਸਂਵृਤਮ੍। ਕਬਨ੍ਧਮਿਵ ਸਂਸ੍ਥਾਨਾਦਤਿਘੋਰਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਬੰਧ ਨੂੰ, ਵੱਡਾ, ਡਰਾਉਣਾ, ਭਿਆਨਕ, ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਤਣੇ ਵਾਂਗ ਵੇਖਿਆ।
ਸ ਮਹਾਬਾਹੁਰਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਸਾਰ੍ਯ ਵਿਪੁਲੌ ਭੁਜੌ। ਜਗ੍ਰਾਹ ਸਹਿਤਾਵੇਵ ਰਾਘਵੌ ਪੀਡਯਨ੍ ਬਲਾਤ੍
ਉਹ ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੀਆਂ ਚੌੜੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਫੈਲ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਰਾਘਵ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ।
ਖਡ੍ਗਿਨੌ ਦृਢਧਨ੍ਵਾਨੌ ਤਿਗ੍ਮਤੇਜੌ ਮਹਾਭੁਜੌ। ਭ੍ਰਾਤਰੌ ਵਿਵਸ਼ਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਕृष੍ਯਮਾਣੌ ਮਹਾਬਲੌ
ਦੋਵੇਂ ਭਰਾ, ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਧਨੁਸ਼ ਲੈ ਕੇ, ਤੇਜ਼ ਜੋਸ਼ ਵਾਲੇ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਉਸ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਦੇ ਹੱਥੀਂ ਘਸੀਟੇ ਜਾਂਦੇ, ਬਿਲਕੁਲ ਬੇਬਸ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤ੍ਰ ਧੈਰ੍ਯਾਚ੍ਚ ਸ਼ੂਰਸ੍ਤੁ ਰਾਘਵੋ ਨੈਵ ਵਿਵ੍ਯਥੇ। ਬਾਲ੍ਯਾਦਨਾਸ਼੍ਰਯਾਚ੍ਚੈਵ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ੍ਤ੍ਵਭਿਵਿਵ੍ਯਥੇ
ਉਥੇ, ਆਪਣੀ ਹਿੰਮਤ ਕਰਕੇ, ਸ਼ੂਰਾ ਰਾਘਵ ਬਿਲਕੁਲ ਨਹੀਂ ਡਰਿਆ; ਪਰ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਆਪਣੀ ਨੌਜਵਾਨੀ ਤੇ ਸਹਾਰੇ ਦੀ ਘਾਟ ਕਰਕੇ, ਡਰ ਗਿਆ।