ਬ੍ਰੂਹਿ ਬ੍ਰੂਹੀਤਿ ਰਾਮਸ੍ਯ ਬ੍ਰੁਵਾਣਸ੍ਯ ਕृਤਾਞ੍ਜਲੇਃ। ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਰੀਰਂ ਗृਧ੍ਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਣਾ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਵਿਹਾਯਸਮ੍
ਜਦ ਰਾਮ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ 'ਦੱਸ, ਦੱਸ' ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਗਿੱਧ ਦੇ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਨੇ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕਰ ਲਿਆ।
ਸ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਸ਼ਿਰੋ ਭੂਮੌ ਪ੍ਰਸਾਰ੍ਯ ਚਰਣੌ ਤਥਾ। ਵਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਚ ਸ਼ਰੀਰਂ ਸ੍ਵਂ ਪਪਾਤ ਧਰਣੀਤਲੇ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਪੈਰ ਪਸਾਰੇ, ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਢੀਲਾ ਕਰਕੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਤਂ ਗृਧ੍ਰਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਾਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਗਤਾਸੁਮਚਲੋਪਮਮ੍। ਰਾਮਃ ਸੁਬਹੁਭਿਰ੍ਦੁਃਖੈਰ੍ਦੀਨਃ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਤਾਂਬੇ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਮਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਗਿੱਧ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ, ਬਹੁਤ ਦੁੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਸੋਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਬਹੂਨਿ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਵਾਸੇ ਵਰ੍षਾਣਿ ਵਸਤਾ ਸੁਖਮ੍। ਅਨੇਨ ਦਣ੍ਡਕਾਰਣ੍ਯੇ ਵਿਸ਼ੀਰ੍ਣਮਿਹ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਾ
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਤਕ, ਇਹ ਪੰਛੀ ਦੰਡਕ ਅਰਣ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਇਆ, ਹੁਣ ਇੱਥੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਨੇਕਵਾਰ੍षਿਕੋ ਯਸ੍ਤੁ ਚਿਰਕਾਲਸਮੁਤ੍ਥਿਤਃ। ਸੋऽਯਮਦ੍ਯ ਹਤਃ ਸ਼ੇਤੇ ਕਾਲੋ ਹਿ ਦੁਰਤਿਕ੍ਰਮਃ
ਜੋ ਕਈ ਸਾਲ ਜੀਵਿਆ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਉਠਿਆ, ਉਹ ਅੱਜ ਮਰ ਕੇ ਪਿਆ ਹੈ; ਸਮਾਂ ਤਾਂ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਪਸ਼੍ਯ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣ ਗृਧ੍ਰੋऽਯਮੁਪਕਾਰੀ ਹਤਸ਼੍ਚ ਮੇ। ਸੀਤਾਮਭ੍ਯਵਪਨ੍ਨੋ ਹਿ ਰਾਵਣੇਨ ਬਲੀਯਸਾ
ਲਖਸ਼ਮਣ, ਵੇਖ, ਇਹ ਗਿੱਧ, ਮੇਰਾ ਉਪਕਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਰਾਵਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਸੀ।
ਗृਧ੍ਰਰਾਜ੍ਯਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਪਿਤृਪੈਤਾਮਹਂ ਮਹਤ੍। ਮਮ ਹੇਤੋਰਯਂ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ ਮੁਮੋਚ ਪਤਗੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਪਿਤਾ ਤੇ ਦਾਦਾ ਤੋਂ ਮਿਲੀ ਵੱਡੀ ਗਿੱਧ-ਰਾਜ ਦੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਖਲੁ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਸਾਧਵੋ ਧਰ੍ਮਚਾਰਿਣਃ। ਸ਼ੂਰਾਃ ਸ਼ਰਣ੍ਯਾਃ ਸੌਮਿਤ੍ਰੇ ਤਿਰ੍ਯਗ੍ਯੋਨਿਗਤੇष੍ਵਪਿ
ਸੋਮਿਤ੍ਰ, ਧਰਮ ਵਾਲੇ, ਨੇਕ, ਬਹਾਦਰ ਤੇ ਆਸਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਰ ਥਾਂ ਮਿਲਦੇ ਹਨ—even ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ।
ਸੀਤਾਹਰਣਜਂ ਦੁਃਖਂ ਨ ਮੇ ਸੌਮ੍ਯ ਤਥਾਗਤਮ੍। ਯਥਾ ਵਿਨਾਸ਼ੋ ਗृਧ੍ਰਸ੍ਯ ਮਤ੍ਕृਤੇ ਚ ਪਰਂਤਪ
ਸੀਤਾ ਦੇ ਹਰਨ ਨਾਲ ਆਇਆ ਦੁੱਖ, ਸੋਮਿਤ੍ਰ, ਮੈਨੂੰ ਇੰਨਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਾ, ਜਿੰਨਾ ਗਿੱਧ ਦੀ ਮੌਤ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਲਈ ਮਰਿਆ, ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਪੀੜ੍ਹਾ ਦਿੱਤੀ।
ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਯਥਾ ਮਮ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ। ਪੂਜਨੀਯਸ਼੍ਚ ਮਾਨ੍ਯਸ਼੍ਚ ਤਥਾਯਂ ਪਤਗੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ, ਆਦਰ ਤੇ ਸਤਕਾਰ ਯੋਗ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਪੰਛੀਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਵੀ ਹੈ।
ਸੌਮਿਤ੍ਰੇ ਹਰ ਕਾष੍ਠਾਨਿ ਨਿਰ੍ਮਥਿष੍ਯਾਮਿ ਪਾਵਕਮ੍। ਗृਧ੍ਰਰਾਜਂ ਦਿਧਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਮਤ੍ਕृਤੇ ਨਿਧਨਂ ਗਤਮ੍
ਸੋਮਿਤ੍ਰ, ਲੱਕੜ ਲਿਆ; ਮੈਂ ਅੱਗ ਲਾਵਾਂਗਾ ਤੇ ਗਿੱਧ-ਰਾਜ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਲਈ ਮਰ ਗਿਆ, ਦਾ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਾਂਗਾ।
ਨਾਥਂ ਪਤਗਲੋਕਸ੍ਯ ਚਿਤਿਮਾਰੋਪਯਾਮ੍ਯਹਮ੍। ਇਮਂ ਧਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸੌਮਿਤ੍ਰੇ ਹਤਂ ਰੌਦ੍ਰੇਣ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ
ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਦਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਮੈਂ ਚਿਤਾ ਤੇ ਰੱਖਾਂਗਾ; ਸੋਮਿਤ੍ਰ, ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਜਲਾਵਾਂਗਾ, ਜੋ ਕਠੋਰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਮਾਰਿਆ।
ਯਾ ਗਤਿਰ੍ਯਜ੍ਞਸ਼ੀਲਾਨਾਮਾਹਿਤਾਗ੍ਨੇਸ਼੍ਚ ਯਾ ਗਤਿਃ। ਅਪਰਾਵਰ੍ਤਿਨਾਂ ਯਾ ਚ ਯਾ ਚ ਭੂਮਿਪ੍ਰਦਾਯਿਨਾਮ੍
ਜੋ ਯਜਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਅੱਗ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਮੁੜਦੇ, ਤੇ ਜੋ ਧਰਤੀ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜੋ ਮੰਜ਼ਿਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ,
ਮਯਾ ਤ੍ਵਂ ਸਮਨੁਜ੍ਞਾਤੋ ਗਚ੍ਛ ਲੋਕਾਨਨੁਤ੍ਤਮਾਨ੍। ਗृਧ੍ਰਰਾਜ ਮਹਾਸਤ੍ਤ੍ਵ ਸਂਸ੍ਕृਤਸ਼੍ਚ ਮਯਾ ਵ੍ਰਜ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ: ਤੂੰ ਉੱਚੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾ, ਗ੍ਰਿਧਰ ਰਾਜਾ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ; ਮੇਰੀ ਇਜ਼ਤ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਤੂੰ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਜਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚਿਤਾਂ ਦੀਪ੍ਤਾਮਾਰੋਪ੍ਯ ਪਤਗੇਸ਼੍ਵਰਮ੍। ਦਦਾਹ ਰਾਮੋ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸ੍ਵਬਨ੍ਧੁਮਿਵ ਦੁਃਖਿਤਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਚਿਤਾ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਬੰਧੀ ਵਾਂਗ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅੱਗ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਰਾਮੋऽਥ ਸਹਸੌਮਿਤ੍ਰਿਰ੍ਵਨਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਸ੍ਥੂਲਾਨ੍ ਹਤ੍ਵਾ ਮਹਾਰੋਹੀਨਨੁਤਸ੍ਤਾਰ ਤਂ ਦ੍ਵਿਜਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜੋ ਬਹਾਦਰ ਸਨ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਏ, ਵੱਡੇ ਤੇ ਭਾਰੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਉਹ ਮਾਸ ਉਸ ਪੰਛੀ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕੀਤਾ।
ਰੋਹਿਮਾਂਸਾਨਿ ਚੋਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਪੇਸ਼ੀਕृਤ੍ਵਾ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ। ਸ਼ਕੁਨਾਯ ਦਦੌ ਰਾਮੋ ਰਮ੍ਯੇ ਹਰਿਤਸ਼ਾਦ੍ਵਲੇ
ਉਹ ਮਾਸ ਲੈ ਕੇ, ਕੱਟ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲੇ ਰਾਮ ਨੇ ਸੁੰਦਰ ਹਰੀ ਚਰਾਗਾਹ 'ਤੇ ਪੰਛੀ ਨੂੰ ਭੇਟ ਦਿੱਤਾ।
ਯਤ੍ ਤਤ੍ ਪ੍ਰੇਤਸ੍ਯ ਮਰ੍ਤ੍ਯਸ੍ਯ ਕਥਯਨ੍ਤਿ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯਃ। ਤਤ੍ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਮਨਂ ਪਿਤ੍ਰ੍ਯਂ ਤਸ੍ਯ ਰਾਮੋ ਜਜਾਪ ਹ
ਜੋ ਰਸਮ ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਲਈ ਦੋਵਾਂ ਜਾਤੀਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਦੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਪਿਤਰ ਰਸਮ ਰਾਮ ਨੇ ਉਸ ਲਈ ਕੀਤੀ।
ਤਤੋ ਗੋਦਾਵਰੀਂ ਗਤ੍ਵਾ ਨਦੀਂ ਨਰਵਰਾਤ੍ਮਜੌ। ਉਦਕਂ ਚਕ੍ਰਤੁਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਗृਧ੍ਰਰਾਜਾਯ ਤਾਵੁਭੌ
ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ, ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਗੋਦਾਵਰੀ ਨਦੀ 'ਤੇ ਗਏ ਤੇ ਗ੍ਰਿਧਰ ਰਾਜਾ ਲਈ ਪਾਣੀ ਦੀ ਭੇਟ ਦਿੱਤੀ।
ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਦृष੍ਟੇਨ ਵਿਧਿਨਾ ਜਲਂ ਗृਧ੍ਰਾਯ ਰਾਘਵੌ। ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਤੌ ਗृਧ੍ਰਰਾਜਾਯ ਉਦਕਂ ਚਕ੍ਰਤੁਸ੍ਤਦਾ
ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਦੱਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਰਾਘਵਾਂ ਨੇ ਗ੍ਰਿਧਰ ਰਾਜਾ ਲਈ ਪਾਣੀ ਦੀ ਰਸਮ ਕੀਤੀ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਉਸ ਸਮੇਂ।
ਸ ਗृਧ੍ਰਰਾਜਃ ਕृਤਵਾਨ੍ ਯਸ਼ਸ੍ਕਰਂ ਸੁਦੁष੍ਕਰਂ ਕਰ੍ਮ ਰਣੇ ਨਿਪਾਤਿਤਃ। ਮਹਰ੍षਿਕਲ੍ਪੇਨ ਚ ਸਂਸ੍ਕृਤਸ੍ਤਦਾ ਜਗਾਮ ਪੁਣ੍ਯਾਂ ਗਤਿਮਾਤ੍ਮਨਃ ਸ਼ੁਭਾਮ੍
ਉਹ ਗ੍ਰਿਧਰ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ ਤੇ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਰ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀ ਵਾਂਗ ਇਜ਼ਤ ਮਿਲੀ ਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਜ਼ਿਲ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਕृਤੋਦਕੌ ਤਾਵਪਿ ਪਕ੍ਸ਼ਿਸਤ੍ਤਮੇ ਸ੍ਥਿਰਾਂ ਚ ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਪ੍ਰਣਿਧਾਯ ਜਗ੍ਮਤੁਃ। ਪ੍ਰਵੇਸ਼੍ਯ ਸੀਤਾਧਿਗਮੇ ਤਤੋ ਮਨੋ ਵਨਂ ਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਵਿਵ ਵਿष੍ਣੁਵਾਸਵੌ
ਉਹਨਾਂ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਲਈ ਪਾਣੀ ਦੀ ਰਸਮ ਕੀਤੀ, ਫਿਰ ਸੀਤਾ ਦੀ ਖੋਜ 'ਤੇ ਮਨ ਪੱਕਾ ਕਰ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਵਾਂਗ।
thumb|ਏਕੋਨਸਪ੍ਤਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਅਰਣ੍ਯਕਾਣ੍ਡੇ ਏਕੋਨਸਪ੍ਤਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੩-
ਹੁਣ ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਰਣਯ ਕਾਂਡ ਦਾ ਉਣਹੱਤਰਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਕृਤ੍ਵੈਵਮੁਦਕਂ ਤਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤੌ ਰਾਘਵੌ ਤਦਾ। ਅਵੇਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੌ ਵਨੇ ਸੀਤਾਂ ਜਗ੍ਮਤੁਃ ਪਸ਼੍ਚਿਮਾਂ ਦਿਸ਼ਮ੍
ਉਸ ਲਈ ਪਾਣੀ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਰਾਘਵ ਫਿਰ ਰਵਾਨਾ ਹੋਏ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਲੱਭਦੇ ਹੋਏ ਪੱਛਮੀ ਪਾਸੇ ਚਲੇ।
ਤਾਂ ਦਿਸ਼ਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸ਼ਰਚਾਪਾਸਿਧਾਰਿਣੌ। ਅਵਿਪ੍ਰਹਤਮੈਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੌ ਪਨ੍ਥਾਨਂ ਪ੍ਰਤਿਪੇਦਤੁਃ
ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਜਾ ਕੇ, ਧਨੁ, ਤੀਰ ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਲੈ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ, ਜੋ ਰੁਕਦੇ ਨਹੀਂ, ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਚੱਲ ਪਏ।
ਗੁਲ੍ਮੈਰ੍ਵृਕ੍ਸ਼ੈਸ਼੍ਚ ਬਹੁਭਿਰ੍ਲਤਾਭਿਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਵੇष੍ਟਿਤਮ੍। ਆਵृਤਂ ਸਰ੍ਵਤੋ ਦੁਰ੍ਗਂ ਗਹਨਂ ਘੋਰਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਬਹੁਤ ਘਣੇ ਬੂਟੇ, ਦਰੱਖਤ ਤੇ ਲਤਾਵਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ, ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਘਿਰਿਆ, ਔਖਾ, ਘਣਾ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਜੰਗਲ ਸੀ।
ਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਤੁ ਵੇਗੇਨ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਦਿਸ਼ਮ੍। ਸੁਭੀਮਂ ਤਨ੍ਮਹਾਰਣ੍ਯਂ ਵ੍ਯਤਿਯਾਤੌ ਮਹਾਬਲੌ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਹ ਜੰਗਲ ਪਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਦੱਖਣ ਪਾਸੇ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਡਰਾਉਣੇ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘ ਗਏ।
ਤਤਃ ਪਰਂ ਜਨਸ੍ਥਾਨਾਤ੍ ਤ੍ਰਿਕੋਸ਼ਂ ਗਮ੍ਯ ਰਾਘਵੌ। ਕ੍ਰੌਞ੍ਚਾਰਣ੍ਯਂ ਵਿਵਿਸ਼ਤੁਰ੍ਗਹਨਂ ਤੌ ਮਹੌਜਸੌ
ਫਿਰ ਜਨਸਥਾਨ ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਕੋਸ ਦੂਰ ਜਾ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਰਾਘਵ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਘਣੇ ਕ੍ਰੌਂਚ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ।
ਨਾਨਾਮੇਘਘਨਪ੍ਰਖ੍ਯਂ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਮਿਵ ਸਰ੍ਵਤਃ। ਨਾਨਾਵਰ੍ਣੈਃ ਸ਼ੁਭੈਃ ਪੁष੍ਪੈਰ੍ਮृਗਪਕ੍ਸ਼ਿਗਣੈਰ੍ਯੁਤਮ੍
ਉਹ ਜੰਗਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਫੁੱਲਾਂ, ਹਿਰਣਾਂ ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ।
ਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਮਾਣੌ ਵੈਦੇਹੀਂ ਤਦ੍ ਵਨਂ ਤੌ ਵਿਚਿਕ੍ਯਤੁਃ। ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰਾਵਤਿष੍ਠਨ੍ਤੌ ਸੀਤਾਹਰਣਦੁਃਖਿਤੌ
ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਦੋਵੇਂ ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹੇ, ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਰੁਕਦੇ, ਸੀਤਾ ਦੇ ਅਪਹਰਨ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦੇ।