ਮਹਰ੍षਿਰ੍ਯੋ ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਤੁ ਯਃ ਪਿਤੁਰ੍ਨਃ ਪੁਰੋਹਿਤਃ। ਅਹ੍ਨਾ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ਤਂ ਜਜ੍ਞੇ ਤਥੈਵਾਸ੍ਯ ਪੁਨਰ੍ਹਤਮ੍
ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵਸਿਸ਼ਠ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਸਨ, ਇਕ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਸੌ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਸਭ ਹੀ ਖੋ ਗਏ।
ਯਾ ਚੇਯਂ ਜਗਤੋ ਮਾਤਾ ਸਰ੍ਵਲੋਕਨਮਸ੍ਕृਤਾ। ਅਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਚਲਨਂ ਭੂਮੇਰ੍ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਕੋਸਲੇਸ਼੍ਵਰ
ਇਹ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈ ਤੇ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਕੋਸਲ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਇਸ ਦਾ ਕੰਬਣਾ ਵੀ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯੌ ਧਰ੍ਮੌ ਜਗਤੋ ਨੇਤ੍ਰੌ ਯਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍। ਆਦਿਤ੍ਯਚਨ੍ਦ੍ਰੌ ਗ੍ਰਹਣਮਭ੍ਯੁਪੇਤੌ ਮਹਾਬਲੌ
ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਦੋ ਆਧਾਰ ਹਨ, ਸੰਸਾਰ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ—ਉਹ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ ਵੀ ਗ੍ਰਹਣ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸੁਮਹਾਨ੍ਤ੍ਯਪਿ ਭੂਤਾਨਿ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ। ਨ ਦੈਵਸ੍ਯ ਪ੍ਰਮੁਞ੍ਚਨ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਦੇਹਿਨਃ
ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਵੱਡੇ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਜੀਵ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਕਿਸਮਤ ਤੋਂ ਬਚ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ; ਹਰ ਜੀਵਾਤਮਾ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਹੈ।
ਸ਼ਕ੍ਰਾਦਿष੍ਵਪਿ ਦੇਵੇषੁ ਵਰ੍ਤਮਾਨੌ ਨਯਾਨਯੌ। ਸ਼੍ਰੂਯੇਤੇ ਨਰਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਨ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ੋਚਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਹੇ ਸ਼ੇਰ ਵਰਗੇ ਮਨੁੱਖ, ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਚੰਗੀ ਤੇ ਮਾੜੀ ਕਿਸਮਤ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਤੂੰ ਦੁਖੀ ਨਾ ਹੋ।
ਮृਤਾਯਾਮਪਿ ਵੈਦੇਹ੍ਯਾਂ ਨष੍ਟਾਯਾਮਪਿ ਰਾਘਵ। ਸ਼ੋਚਿਤੁਂ ਨਾਰ੍ਹਸੇ ਵੀਰ ਯਥਾਨ੍ਯਃ ਪ੍ਰਾਕृਤਸ੍ਤਥਾ
ਜੇ ਵੈਦੇਹੀ ਮਰ ਗਈ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਈ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਰਾਘਵ, ਤੂੰ ਵੀਰ ਹੋ ਕੇ ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਵਾਂਗ ਦੁਖੀ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਤ੍ਵਦ੍ਵਿਧਾ ਨਹਿ ਸ਼ੋਚਨ੍ਤਿ ਸਤਤਂ ਸਰ੍ਵਦਰ੍ਸ਼ਨਾਃ। ਸੁਮਹਤ੍ਸ੍ਵਪਿ ਕृਚ੍ਛ੍ਰੇषੁ ਰਾਮਾਨਿਰ੍ਵਿਣ੍ਣਦਰ੍ਸ਼ਨਾਃ
ਤੇਰੇ ਵਰਗੇ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੱਡੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁਖੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ, ਹੇ ਰਾਮ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕਦੇ ਡੋਲਦੀ ਨਹੀਂ।
ਤਤ੍ਤ੍ਵਤੋ ਹਿ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਸਮਨੁਚਿਨ੍ਤਯ। ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਯੁਕ੍ਤਾ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਾ ਵਿਜਾਨਨ੍ਤਿ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭੇ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਅਕਲ ਨਾਲ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਸੋਚ; ਵੱਡੀ ਸਮਝ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਅਕਲ ਨਾਲ ਚੰਗਾ ਤੇ ਮਾੜਾ ਸਮਝ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਅਦृष੍ਟਗੁਣਦੋषਾਣਾਮਧ੍ਰੁਵਾਣਾਂ ਤੁ ਕਰ੍ਮਣਾਮ੍। ਨਾਨ੍ਤਰੇਣ ਕ੍ਰਿਯਾਂ ਤੇषਾਂ ਫਲਮਿष੍ਟਂ ਚ ਵਰ੍ਤਤੇ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਗੁਣ ਤੇ ਦੋਸ਼ ਅਣਜਾਣੇ ਹਨ ਤੇ ਨਤੀਜੇ ਅਣਪੱਕੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਚਾਹਿਆ ਫਲ ਬਿਨਾ ਜਤਨ ਦੇ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਮਾਮੇਵਂ ਹਿ ਪੁਰਾ ਵੀਰ ਤ੍ਵਮੇਵ ਬਹੁਸ਼ੋਕ੍ਤਵਾਨ੍। ਅਨੁਸ਼ਿष੍ਯਾਦ੍ਧਿ ਕੋ ਨੁ ਤ੍ਵਾਮਪਿ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ
ਹੇ ਵੀਰ, ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਆਖੀਆਂ ਹਨ; ਤੈਨੂੰ ਕੌਣ ਸਿੱਖਾ ਸਕਦਾ ਹੈ—even ਬ੍ਰਹਸਪਤਿ ਵੀ ਨਹੀਂ।
ਬੁਦ੍ਧਿਸ਼੍ਚ ਤੇ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਦੇਵੈਰਪਿ ਦੁਰਨ੍ਵਯਾ। ਸ਼ੋਕੇਨਾਭਿਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤਂ ਤੇ ਜ੍ਞਾਨਂ ਸਮ੍ਬੋਧਯਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਤੇਰੀ ਅਕਲ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਗਿਆਨੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਸਮਝਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ; ਪਰ ਤੇਰਾ ਗਿਆਨ ਦੁਖ ਨਾਲ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜਗਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਦਿਵ੍ਯਂ ਚ ਮਾਨੁषਂ ਚੈਵਮਾਤ੍ਮਨਸ਼੍ਚ ਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍। ਇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਵृषਭਾਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਯਤਸ੍ਵ ਦ੍ਵਿषਤਾਂ ਵਧੇ
ਤੇਰੀ ਦਿਵਿਆ ਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਬਹਾਦਰੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੇ ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਤੂੰ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਯਤਨ ਕਰ।
ਕਿਂ ਤੇ ਸਰ੍ਵਵਿਨਾਸ਼ੇਨ ਕृਤੇਨ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ। ਤਮੇਵ ਤੁ ਰਿਪੁਂ ਪਾਪਂ ਵਿਜ੍ਞਾਯੋਦ੍ਧਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸਭ ਕੁਝ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ? ਤੂੰ ਉਸ ਮਾੜੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਕੇ ਹੀ ਨਾਸ ਕਰ।
thumb|ਸਪ੍ਤषष੍ਠਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਅਰਣ੍ਯਕਾਣ੍ਡੇ ਸਪ੍ਤषष੍ਠਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੩-
ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕੀ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਰਣਯ ਕਾਂਡ ਵਿੱਚ ਸਤਾਹਠਵਾਂ ਸਰਗ।
ਪੂਰ੍ਵਜੋऽਪ੍ਯੁਕ੍ਤਮਾਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਨ ਸੁਭਾषਿਤਮ੍। ਸਾਰਗ੍ਰਾਹੀ ਮਹਾਸਾਰਂ ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਰਾਘਵਃ
ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੀ ਸੁਚੱਜੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਭਰਾ ਰਾਘਵ, ਜੋ ਸਾਰ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਗਹਿਰੀ ਸਲਾਹ ਨੂੰ ਮੰਨ ਲਿਆ।
ਸ ਨਿਗृਹ੍ਯ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਪ੍ਰਵृਦ੍ਧਂ ਰੋषਮਾਤ੍ਮਨਃ। ਅਵष੍ਟਭ੍ਯ ਧਨੁਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਂ ਰਾਮੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਹ ਮਹਾਂਬਾਹੁ, ਆਪਣੇ ਵਧਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਚਿਤਰ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਕਿਂ ਕਰਿष੍ਯਾਵਹੇ ਵਤ੍ਸ ਕ੍ਵ ਵਾ ਗਚ੍ਛਾਵ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣ। ਕੇਨੋਪਾਯੇਨ ਪਸ਼੍ਯਾਵਃ ਸੀਤਾਮਿਹ ਵਿਚਿਨ੍ਤਯ
ਅਸੀਂ ਕੀ ਕਰੀਏ, ਪੁੱਤ? ਕਿੱਥੇ ਜਾਈਏ, ਲਕਸ਼ਮਣ? ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਲੱਭੀਏ? ਇਸ ਬਾਰੇ ਸੋਚ।
ਤਂ ਤਥਾ ਪਰਿਤਾਪਾਰ੍ਤਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਇਦਮੇਵ ਜਨਸ੍ਥਾਨਂ ਤ੍ਵਮਨ੍ਵੇषਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਦੁਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਉਸ ਨੂੰ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਤੂੰ ਇਸ ਜਨਸਥਾਨ ਨੂੰ ਹੀ ਖੋਜਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਰ੍ਬਹੁਭਿਃ ਕੀਰ੍ਣਂ ਨਾਨਾਦ੍ਰੁਮਲਤਾਯੁਤਮ੍। ਸਨ੍ਤੀਹ ਗਿਰਿਦੁਰ੍ਗਾਣਿ ਨਿਰ੍ਦਰਾਃ ਕਨ੍ਦਰਾਣਿ ਚ
ਇਹ ਜਗ੍ਹਾ ਰਾਖਸਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਰੱਖਤਾਂ ਤੇ ਬੇਲਾਂ ਨਾਲ ਝੂੜੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਕਿਲੇ, ਖੱਡਾਂ ਤੇ ਗੁਫਾਵਾਂ ਹਨ।
ਗੁਹਾਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧਾ ਘੋਰਾ ਨਾਨਾਮृਗਗਣਾਕੁਲਾਃ। ਆਵਾਸਾਃ ਕਿਂਨਰਾਣਾਂ ਚ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਭਵਨਾਨਿ ਚ
ਇੱਥੇ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਕਈ ਗੁਫਾਵਾਂ ਹਨ, ਕਿੰਨਰਾਂ ਦੇ ਵਾਸ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵੀ ਹਨ।
ਤਾਨਿ ਯੁਕ੍ਤੋ ਮਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸਮਨ੍ਵੇषਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ। ਤ੍ਵਦ੍ਵਿਧਾ ਬੁਦ੍ਧਿਸਮ੍ਪਨ੍ਨਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਨਰਰ੍षਭਾਃ
ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਉਹ ਥਾਵਾਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੋਜਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਤੇਰੇ ਵਰਗੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਤੇ ਮਹਾਨ ਮਨੁੱਖ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਐਸਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਆਪਤ੍ਸੁ ਨ ਪ੍ਰਕਮ੍ਪਨ੍ਤੇ ਵਾਯੁਵੇਗੈਰਿਵਾਚਲਾਃ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤਦ੍ ਵਨਂ ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਚਚਾਰ ਸਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ
ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਹਵਾ ਦੇ ਜੋੜ ਨਾਲ ਵੀ ਹਿਲਦੇ ਨਹੀਂ। ਐਸਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਖੋਜ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਰਾਮਃ ਸ਼ਰਂ ਘੋਰਂ ਸਂਧਾਯ ਧਨੁषਿ ਕ੍ਸ਼ੁਰਮ੍। ਤਤਃ ਪਰ੍ਵਤਕੂਟਾਭਂ ਮਹਾਭਾਗਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਰਾਮ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਧਨੁ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਕਾਤਰ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਇਕ ਮਹਾਨ ਪੰਛੀ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਪਤਿਤਂ ਭੂਮੌ ਕ੍ਸ਼ਤਜਾਰ੍ਦ੍ਰਂ ਜਟਾਯੁषਮ੍। ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗਿਰਿਸ਼ृਙ੍ਗਾਭਂ ਰਾਮੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਜਟਾਯੁ ਨੂੰ ਖੂਨ ਨਾਲ ਭਿੱਜਿਆ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਅਨੇਨ ਸੀਤਾ ਵੈਦੇਹੀ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਗृਧ੍ਰਰੂਪਮਿਦਂ ਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਭ੍ਰਮਤਿ ਕਾਨਨਮ੍
ਇਸ ਪੰਛੀ ਨੇ ਹੀ ਸੀਤਾ, ਵਿਦੇਹ ਦੀ ਧੀ, ਨੂੰ ਖਾ ਲਿਆ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਗ੍ਰਿਧਰ-ਰੂਪ ਰਾਖਸ ਸਪਸ਼ਟ ਤੌਰ 'ਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਭਕ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ੀਮਾਸ੍ਤੇ ਸੀਤਾਂ ਯਥਾਸੁਖਮ੍। ਏਨਂ ਵਧਿष੍ਯੇ ਦੀਪ੍ਤਾਗ੍ਰੈਃ ਸ਼ਰੈਰ੍ਘੋਰੈਰਜਿਹ੍ਮਗੈਃ
ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਖਾ ਕੇ, ਹੁਣ ਇਹ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਪਿਆ ਹੈ। ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਜਲਦੇ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ, ਸਿੱਧੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾਭ੍ਯਪਤਦ੍ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਸਂਧਾਯ ਧਨੁषਿ ਕ੍ਸ਼ੁਰਮ੍। ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਰਾਮਃ ਸਮੁਦ੍ਰਾਨ੍ਤਾਂ ਚਾਲਯਨ੍ਨਿਵ ਮੇਦਿਨੀਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਮ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਤੱਕ ਹਿਲਾ ਦੇਣ ਵਾਂਗ, ਵੇਖਣ ਲਈ ਤੇ ਧਨੁ ਤੇ ਕਾਤਰ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਤਂ ਦੀਨਦੀਨਯਾ ਵਾਚਾ ਸਫੇਨਂ ਰੁਧਿਰਂ ਵਮਨ੍। ਅਭ੍ਯਭਾषਤ ਪਕ੍ਸ਼ੀ ਸ ਰਾਮਂ ਦਸ਼ਰਥਾਤ੍ਮਜਮ੍
ਉਹ ਪੰਛੀ, ਝੱਗ ਵਾਲਾ ਖੂਨ ਉਲਟੀ ਕਰਦਿਆਂ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਖੀ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰਾਮ, ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਯਾਮੋषਧੀਮਿਵਾਯੁष੍ਮਨ੍ਨਨ੍ਵੇषਸਿ ਮਹਾਵਨੇ। ਸਾ ਦੇਵੀ ਮਮ ਚ ਪ੍ਰਾਣਾ ਰਾਵਣੇਨੋਭਯਂ ਹृਤਮ੍
ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਇਸ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਲੱਭ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤੇ ਮੇਰੀ ਜਿੰਦ ਨੂੰ ਦੋਵੇਂ ਲੈ ਗਿਆ।
ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਰਹਿਤਾ ਦੇਵੀ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਨ ਚ ਰਾਘਵ। ਹ੍ਰਿਯਮਾਣਾ ਮਯਾ ਦृष੍ਟਾ ਰਾਵਣੇਨ ਬਲੀਯਸਾ
ਰਾਘਵ, ਜਦ ਤੂੰ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਮੈਂ ਉਸ ਮਹਿਲਾ ਨੂੰ ਰਾਵਣ ਦੇ ਵਲੋਂ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਵੇਖਿਆ।