ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਾਦਥ ਚਾਦਾਯ ਰਾਮੋ ਨਿष੍ਪੀਡ੍ਯ ਕਾਰ੍ਮੁਕਮ੍। ਸ਼ਰਮਾਦਾਯ ਸਂਦੀਪ੍ਤਂ ਘੋਰਮਾਸ਼ੀਵਿषੋਪਮਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਤੋਂ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਲਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਕੇ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਇੱਕ ਭੜਕਦਾ, ਡਰਾਉਣਾ, ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਸਂਦਧੇ ਧਨੁषਿ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਰਾਮਃ ਪਰਪੁਰਞ੍ਜਯਃ। ਯੁਗਾਨ੍ਤਾਗ੍ਨਿਰਿਵ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧ ਇਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉੱਤਮ ਰਾਮ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨੇ ਤੀਰ ਨੂੰ ਧਨੁਸ਼ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਇਹ ਬੋਲ ਕਹੇ:
ਯਥਾ ਜਰਾ ਯਥਾ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਯਥਾ ਕਾਲੋ ਯਥਾ ਵਿਧਿਃ। ਨਿਤ੍ਯਂ ਨ ਪ੍ਰਤਿਹਨ੍ਯਨ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇषੁ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣ। ਤਥਾਹਂ ਕ੍ਰੋਧਸਂਯੁਕ੍ਤੋ ਨ ਨਿਵਾਰ੍ਯੋऽਸ੍ਮ੍ਯਸਂਸ਼ਯਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਬੁਢਾਪਾ, ਮੌਤ, ਸਮਾਂ ਤੇ ਕਿਸਮਤ, ਲਕਸ਼ਮਣ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਕਦੇ ਰੋਕੇ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੇ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਮੈਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਪੁਰੇਵ ਮੇ ਚਾਰੁਦਤੀਮਨਿਨ੍ਦਿਤਾਂ ਦਿਸ਼ਨ੍ਤਿ ਸੀਤਾਂ ਯਦਿ ਨਾਦ੍ਯ ਮੈਥਿਲੀਮ੍। ਸਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਮਨੁष੍ਯਪਨ੍ਨਗਂ ਜਗਤ੍ ਸਸ਼ੈਲਂ ਪਰਿਵਰ੍ਤਯਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਜੇ ਅੱਜ ਉਹ ਮੇਰੀ ਸੀਤਾ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਮੈਥਿਲੀ, ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਮਨੁੱਖ, ਸੱਪ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਸਮੇਤ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਉਲਟ ਦੇਵਾਂਗਾ।
thumb|ਪਞ੍ਚषष੍ਠਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਅਰਣ੍ਯਕਾਣ੍ਡੇ ਪਞ੍ਚषष੍ਠਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੩-
ਹੁਣ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਰਣਿਆ ਕਾਂਡ ਦਾ ਪੈਂਸਠਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਤਪ੍ਯਮਾਨਂ ਤਦਾ ਰਾਮਂ ਸੀਤਾਹਰਣਕਰ੍ਸ਼ਿਤਮ੍। ਲੋਕਾਨਾਮਭਵੇ ਯੁਕ੍ਤਂ ਸਾਂਵਰ੍ਤਕਮਿਵਾਨਲਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸੀਤਾ ਦੇ ਅਪਹਰਨ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਰਾਮ ਸੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸੰਹਾਰਕ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਵੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣਂ ਧਨੁਃ ਸਜ੍ਯਂ ਨਿਃਸ਼੍ਵਸਨ੍ਤਂ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ। ਦਗ੍ਧੁਕਾਮਂ ਜਗਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਯੁਗਾਨ੍ਤੇ ਚ ਯਥਾ ਹਰਮ੍
ਉਹ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਣਿਆ ਹੋਇਆ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਭਾਰੀ ਸਾਹ ਲੈਂਦਾ, ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਦृष੍ਟਪੂਰ੍ਵਂ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਮਂ ਸ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ। ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਮੁਖੇਨ ਪਰਿਸ਼ੁष੍ਯਤਾ
ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਾ ਵੇਖਿਆ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਵੇਖ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਸੁੱਕੇ ਮੂੰਹ ਨਾਲ, ਬੋਲਿਆ।
ਪੁਰਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਮृਦੁਰ੍ਦਾਨ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਹਿਤੇ ਰਤਃ। ਨ ਕ੍ਰੋਧਵਸ਼ਮਾਪਨ੍ਨਃ ਪ੍ਰਕृਤਿਂ ਹਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮਿੱਠੇ, ਸਯੰਮੀ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਆਪਣੀ ਕੁਦਰਤ ਨੂੰ ਛੱਡਣੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦੀ।
ਚਨ੍ਦ੍ਰੇ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਃ ਪ੍ਰਭਾ ਸੂਰ੍ਯੇ ਗਤਿਰ੍ਵਾਯੌ ਭੁਵਿ ਕ੍ਸ਼ਮਾ। ਏਤਚ੍ਚ ਨਿਯਤਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਿ ਚਾਨੁਤ੍ਤਮਂ ਯਸ਼ਃ
ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਿਚ ਸੁੰਦਰਤਾ, ਸੂਰਜ ਵਿਚ ਚਮਕ, ਹਵਾ ਵਿਚ ਚਲਣ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਧੀਰਜ ਹੈ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਾਂਗ, ਉੱਤਮ ਯਸ਼ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਚ ਸਥਿਰ ਹੈ।
ਏਕਸ੍ਯ ਨਾਪਰਾਧੇਨ ਲੋਕਾਨ੍ ਹਨ੍ਤੁਂ ਤ੍ਵਮਰ੍ਹਸਿ। ਨਨੁ ਜਾਨਾਮਿ ਕਸ੍ਯਾਯਂ ਭਗ੍ਨਃ ਸਾਂਗ੍ਰਾਮਿਕੋ ਰਥਃ
ਇੱਕ ਦੀ ਗਲਤੀ ਕਰਕੇ ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਅਜੇ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਕਿ ਇਹ ਟੁੱਟਿਆ ਯੁੱਧ ਦਾ ਰਥ ਕਿਸ ਦਾ ਹੈ।
ਕੇਨ ਵਾ ਕਸ੍ਯ ਵਾ ਹੇਤੋਃ ਸਯੁਗਃ ਸਪਰਿਚ੍ਛਦਃ। ਖੁਰਨੇਮਿਕ੍ਸ਼ਤਸ਼੍ਚਾਯਂ ਸਿਕ੍ਤੋ ਰੁਧਿਰਬਿਨ੍ਦੁਭਿਃ
ਕਿਸ ਨੇ, ਕਿਸ ਲਈ, ਤੇ ਕਿਹੜੇ ਕਾਰਨ ਨਾਲ, ਇਹ ਰਥ, ਜੋ ਜੋੜੇ ਤੇ ਸਾਜ-ਸਮਾਨ ਸਮੇਤ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਪਹੀਿਆਂ ਨਾਲ ਜ਼ਖਮੀ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਖੂਨ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਨਾਲ ਭਿੱਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ?
ਦੇਸ਼ੋ ਨਿਰ੍ਵृਤ੍ਤਸਂਗ੍ਰਾਮਃ ਸੁਘੋਰਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਤ੍ਮਜ। ਏਕਸ੍ਯ ਤੁ ਵਿਮਰ੍ਦੋऽਯਂ ਨ ਦ੍ਵਯੋਰ੍ਵਦਤਾਂ ਵਰ
ਇਹ ਥਾਂ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਦਾ ਮੈਦਾਨ ਹੈ ਜੋ ਹੁਣ ਮੁਕ ਚੁੱਕਾ ਹੈ; ਪਰ ਇਹ ਲੜਾਈ ਸਿਰਫ ਦੋ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਦੇ ਨਾਲ ਹੋਈ ਸੀ, ਦੋਵਾਂ ਵਿਚ ਨਹੀਂ, ਵਧੀਆ ਬੋਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ।
ਨਹਿ ਵृਤ੍ਤਂ ਹਿ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਬਲਸ੍ਯ ਮਹਤਃ ਪਦਮ੍। ਨੈਕਸ੍ਯ ਤੁ ਕृਤੇ ਲੋਕਾਨ੍ ਵਿਨਾਸ਼ਯਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਇੱਥੇ ਕਿਸੇ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਦੇ ਆਉਣ ਜਾਂ ਜਾਣ ਦਾ ਕੋਈ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦਾ; ਤੂੰ ਇਕ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਕਰਤੂਤ ਕਰਕੇ ਸਾਰੀਆਂ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਨਾ ਕਰ।
ਯੁਕ੍ਤਦਣ੍ਡਾ ਹਿ ਮृਦਵਃ ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਾ ਵਸੁਧਾਧਿਪਾਃ। ਸਦਾ ਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਸ਼ਰਣ੍ਯਃ ਪਰਮਾ ਗਤਿਃ
ਨਰਮ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਰਾਜੇ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਜ਼ਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਾਰੀਆਂ ਜੀਆਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਮੰਜਿਲ ਹੈ।
ਕੋ ਨੁ ਦਾਰਪ੍ਰਣਾਸ਼ਂ ਤੇ ਸਾਧੁ ਮਨ੍ਯੇਤ ਰਾਘਵ। ਸਰਿਤਃ ਸਾਗਰਾਃ ਸ਼ੈਲਾ ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਦਾਨਵਾਃ
ਰਾਘਵ, ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਗੁਆਚ ਜਾਣ ਨੂੰ ਕੌਣ ਚੰਗਾ ਮੰਨ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਦਰਿਆ, ਸਮੁੰਦਰ, ਪਹਾੜ, ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਦਾਨਵ—
ਨਾਲਂ ਤੇ ਵਿਪ੍ਰਿਯਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤਸ੍ਯੇਵ ਸਾਧਵਃ। ਯੇਨ ਰਾਜਨ੍ ਹृਤਾ ਸੀਤਾ ਤਮਨ੍ਵੇषਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਕੋਈ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਨੇਕ ਲੋਕ ਇੱਕ ਯਗਿਆ ਕਰ ਰਹੇ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਦੇ; ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰ।
ਮਦ੍ਦ੍ਵਿਤੀਯੋ ਧਨੁष੍ਪਾਣਿਃ ਸਹਾਯੈਃ ਪਰਮਰ੍षਿਭਿਃ। ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਵਾ ਵਿਚੇष੍ਯਾਮਃ ਪਰ੍ਵਤਾਂਸ਼੍ਚ ਵਨਾਨਿ ਚ
ਤੇਰੇ ਨਾਲ, ਜੋ ਬਿਨਾ ਤੁਲ ਦੇ, ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਸਮੁੰਦਰ, ਪਹਾੜ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਾਂਗੇ।
ਗੁਹਾਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧਾ ਘੋਰਾਃ ਪਦ੍ਮਿਨ੍ਯੋ ਵਿਵਿਧਾਸ੍ਤਥਾ। ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਲੋਕਾਂਸ਼੍ਚ ਵਿਚੇष੍ਯਾਮਃ ਸਮਾਹਿਤਾਃ
ਅਸੀਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ, ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਕਮਲ ਵਾਲੇ ਝੀਲ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ-ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਖੋਜਾਂਗੇ।
ਯਾਵਨ੍ਨਾਧਿਗਮਿष੍ਯਾਮਸ੍ਤਵ ਭਾਰ੍ਯਾਪਹਾਰਿਣਮ੍। ਨ ਚੇਤ੍ ਸਾਮ੍ਨਾ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਪਤ੍ਨੀਂ ਤੇ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੇਸ਼੍ਵਰਾਃ। ਕੋਸਲੇਨ੍ਦ੍ਰ ਤਤਃ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਕਾਲਂ ਕਰਿष੍ਯਸਿ
ਜਦ ਤੱਕ ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਲੱਭ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ, ਜੇ ਤ੍ਰਿਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਕੋਸਲ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਫਿਰ ਤੂੰ ਸਮੇਂ ਆਉਣ ਤੇ ਕਾਰਵਾਈ ਕਰੀਂ।
ਸ਼ੀਲੇਨ ਸਾਮ੍ਨਾ ਵਿਨਯੇਨ ਸੀਤਾਂ ਨਯੇਨ ਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਚੇਨ੍ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰ। ਤਤਃ ਸਮੁਤ੍ਸਾਦਯ ਹੇਮਪੁਙ੍ਖੈ- ਰ੍ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਵਜ੍ਰਪ੍ਰਤਿਮੈਃ ਸ਼ਰੌਘੈਃ
ਜੇ ਤੂੰ, ਰਾਜਾ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਨੀਤ, ਪਿਆਰ ਤੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਲੈ ਸਕਦਾ, ਤਾਂ ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ।
thumb|षਟ੍षष੍ਠਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਅਰਣ੍ਯਕਾਣ੍ਡੇ षਟ੍षष੍ਠਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੩-
ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਰਣਯ ਕਾਂਡ ਦੇ ਛਿਆਠਵੇਂ ਸਰਗ ਨੂੰ ਸੁਣੋ।
ਤਂ ਤਥਾ ਸ਼ੋਕਸਂਤਪ੍ਤਂ ਵਿਲਪਨ੍ਤਮਨਾਥਵਤ੍। ਮੋਹੇਨ ਮਹਤਾ ਯੁਕ੍ਤਂ ਪਰਿਦ੍ਯੂਨਮਚੇਤਸਮ੍
ਉਹ, ਦੁਖ ਨਾਲ ਤਪਿਆ ਹੋਇਆ, ਬੇਸਾਹਾਰਿਆਂ ਵਾਂਗ ਰੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵੱਡੀ ਭੁਲਾਵੇ ਵਿਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਦਾਸ ਤੇ ਮਨੋਂ ਹਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤਤਃ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਰਾਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਮੁਹੂਰ੍ਤਾਦਿਵ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ। ਰਾਮਂ ਸਮ੍ਬੋਧਯਾਮਾਸ ਚਰਣੌ ਚਾਭਿਪੀਡਯਨ੍
ਫਿਰ ਸੌਮਿਤ੍ਰੀ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਥੋੜੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ, ਉਸਦੇ ਪੈਰ ਦਬਾਉਂਦੇ ਹੋਏ।
ਮਹਤਾ ਤਪਸਾ ਚਾਪਿ ਮਹਤਾ ਚਾਪਿ ਕਰ੍ਮਣਾ। ਰਾਜ੍ਞਾ ਦਸ਼ਰਥੇਨਾਸੀਲ੍ਲਬ੍ਧੋऽਮृਤਮਿਵਾਮਰੈਃ
ਵੱਡੀ ਤਪस्या ਤੇ ਵੱਡੇ ਕਰਮ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਤਵ ਚੈਵ ਗੁਣੈਰ੍ਬਦ੍ਧਸ੍ਤ੍ਵਦ੍ਵਿਯੋਗਾਨ੍ਮਹੀਪਤਿਃ। ਰਾਜਾ ਦੇਵਤ੍ਵਮਾਪਨ੍ਨੋ ਭਰਤਸ੍ਯ ਯਥਾ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਤੇਰੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਤੇਰੇ ਵਿਛੋੜੇ 'ਤੇ ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਦਰਜਾ ਪਾ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਭਰਤ ਬਾਰੇ ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ।
ਯਦਿ ਦੁਃਖਮਿਦਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥ ਨ ਸਹਿष੍ਯਸੇ। ਪ੍ਰਾਕृਤਸ਼੍ਚਾਲ੍ਪਸਤ੍ਤ੍ਵਸ਼੍ਚ ਇਤਰਃ ਕਃ ਸਹਿष੍ਯਤਿ
ਜੇ ਇਹ ਦੁੱਖ ਤੈਨੂੰ ਆ ਗਿਆ ਹੈ ਤੇ ਕਾਕੁਤਸਥ ਤੂੰ ਇਹ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਤਾਂ ਆਮ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਮਨ ਵਾਲਾ ਹੋਰ ਕੌਣ ਸਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਆਸ਼੍ਵਸਿਹਿ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਪ੍ਰਾਣਿਨਃ ਕਸ੍ਯ ਨਾਪਦਃ। ਸਂਸ੍ਪृਸ਼ਨ੍ਤ੍ਯਗ੍ਨਿਵਦ੍ ਰਾਜਨ੍ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਵ੍ਯਪਯਾਨ੍ਤਿ ਚ
ਹੌਸਲਾ ਰੱਖੋ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੌਣ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੁਸੀਬਤ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ? ਰਾਜਾ, ਇਹ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਪਲਕ ਵਿੱਚ ਛੂਹ ਕੇ ਚਲੇ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਦੁਃਖਿਤੋ ਹਿ ਭਵਾਁਲ੍ਲੋਕਾਂਸ੍ਤੇਜਸਾ ਯਦਿ ਧਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ। ਆਰ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਜਾ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਕ੍ਵ ਨੁ ਯਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਨਿਰ੍ਵृਤਿਮ੍
ਜੇ ਤੂੰ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਵੇਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਤਾਂ ਦੁਖੀ ਲੋਕ ਕਿੱਥੇ ਆਰਾਮ ਲੱਭਣਗੇ?
ਲੋਕਸ੍ਵਭਾਵ ਏਵੈष ਯਯਾਤਿਰ੍ਨਹੁषਾਤ੍ਮਜਃ। ਗਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਸਾਲੋਕ੍ਯਮਨਯਸ੍ਤਂ ਸਮਸ੍ਪृਸ਼ਤ੍
ਇਹ ਦੁਨੀਆਂ ਦਾ ਸੁਭਾਵ ਹੈ: ਨਹੁਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਯਯਾਤਿ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਪਰ ਮੁਸੀਬਤ ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਆਈ।