ਤਤੋ ਦਾਸ਼ਰਥੀ ਰਾਮ ਉਵਾਚ ਚ ਸ਼ਿਲੋਚ੍ਚਯਮ੍। ਮਮ ਬਾਣਾਗ੍ਨਿਨਿਰ੍ਦਗ੍ਧੋ ਭਸ੍ਮੀਭੂਤੋ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਫਿਰ ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤ ਰਾਮ ਨੇ ਪੱਥਰਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਮੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਤੂੰ ਸੜ ਕੇ ਰਾਖ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ।'
ਅਸੇਵ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਤਸ਼੍ਚੈਵ ਨਿਸ੍ਤृਣਦ੍ਰੁਮਪਲ੍ਲਵਃ। ਇਮਾਂ ਵਾ ਸਰਿਤਂ ਚਾਦ੍ਯ ਸ਼ੋषਯਿष੍ਯਾਮਿ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣ
'ਤੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਅਜਿਹਾ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ ਕਿ ਕੋਈ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕੇਗਾ, ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਘਾਹ, ਰੁੱਖ ਜਾਂ ਪੱਤੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣਗੇ; ਜਾਂ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਇਹ ਦਰਿਆ ਸੁੱਕਾ ਦੇਵਾਂਗਾ।'
ਯਦਿ ਨਾਖ੍ਯਾਤਿ ਮੇ ਸੀਤਾਮਦ੍ਯ ਚਨ੍ਦ੍ਰਨਿਭਾਨਨਾਮ੍। ਏਵਂ ਪ੍ਰਰੁषਿਤੋ ਰਾਮੋ ਦਿਧਕ੍ਸ਼ਨ੍ਨਿਵ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ
'ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਅੱਜ ਚੰਦ ਵਰਗਾ ਚਿਹਰਾ ਵਾਲੀ ਸੀਤਾ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਦੱਸਦਾ।' ਰਾਮ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਜਿਵੇਂ ਸਾੜਦਾ ਹੋਇਆ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਭੂਮੌ ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ੍ਯ ਪਦਂ ਮਹਤ੍। ਤ੍ਰਸ੍ਤਾਯਾ ਰਾਮਕਾਂਕ੍ਸ਼ਿਣ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਧਾਵਨ੍ਤ੍ਯਾ ਇਤਸ੍ਤਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦਾ ਵੱਡਾ ਪੈਰ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਡਰੀ ਹੋਈ ਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀਤਾ ਦੇ ਇधर-ਉਧਰ ਭੱਜਣ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਸੀ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨਾਨੁਸृਪ੍ਤਾਯਾ ਵੈਦੇਹ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਪਦਾਨਿ ਤੁ। ਸ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪਰਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਸੀਤਾਯਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ੍ਯ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਵੈਦੇਹੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਭੱਜਣ ਨਾਲ ਇधर-ਉਧਰ ਪਏ ਹੋਏ ਹਨ; ਸੀਤਾ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲ ਗਏ ਹਨ।
ਭਗ੍ਨਂ ਧਨੁਸ਼੍ਚ ਤੂਣੀ ਚ ਵਿਕੀਰ੍ਣਂ ਬਹੁਧਾ ਰਥਮ੍। ਸਮ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਹृਦਯੋ ਰਾਮਃ ਸ਼ਸ਼ਂਸ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਇੱਕ ਟੁੱਟਿਆ ਹੋਇਆ ਧਨੁ, ਤੀਰਾਂ ਵਾਲਾ ਠੋਲਾ, ਤੇ ਕਈ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਟੁੱਟਿਆ ਰਥ; ਰਾਮ ਦਾ ਦਿਲ ਡਰ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ।
ਪਸ਼੍ਯ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣ ਵੈਦੇਹ੍ਯਾ ਕੀਰ੍ਣਾਃ ਕਨਕਬਿਨ੍ਦਵਃ। ਭੂषਣਾਨਾਂ ਹਿ ਸੌਮਿਤ੍ਰੇ ਮਾਲ੍ਯਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ
'ਲਕਸ਼ਮਣ, ਵੇਖ ਵੈਦੇਹੀ ਦੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਇਥੇ-ਉਥੇ ਪਈਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਾਲਾਵਾਂ ਵੀ, ਹੇ ਸੌਮਿਤ੍ਰ।'
ਤਪ੍ਤਬਿਨ੍ਦੁਨਿਕਾਸ਼ੈਸ਼੍ਚ ਚਿਤ੍ਰੈਃ ਕ੍ਸ਼ਤਜਬਿਨ੍ਦੁਭਿਃ। ਆਵृਤਂ ਪਸ਼੍ਯ ਸੌਮਿਤ੍ਰੇ ਸਰ੍ਵਤੋ ਧਰਣੀਤਲਮ੍
'ਸੌਮਿਤ੍ਰ, ਵੇਖ ਧਰਤੀ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤਪਦੇ ਸੋਨੇ ਵਰਗੀਆਂ ਚਮਕਦਾਰ ਬੂੰਦਾਂ ਤੇ ਅਜੀਬ ਖੂਨ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਹੈ।'
ਮਨ੍ਯੇ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣ ਵੈਦੇਹੀ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ ਕਾਮਰੂਪਿਭਿਃ। ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਭਕ੍ਤਾ ਵਾ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਵਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
'ਮੈਨੂੰ ਲਗਦਾ ਹੈ, ਲਕਸ਼ਮਣ, ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜੋ ਜਿਹੜਾ ਰੂਪ ਚਾਹੁਣ ਲੈ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਮਾਰ ਕੇ, ਚੀਰ ਕੇ ਜਾਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਖਾ ਹੀ ਗਏ ਹੋਣ।'
ਤਸ੍ਯਾ ਨਿਮਿਤ੍ਤਂ ਸੀਤਾਯਾ ਦ੍ਵਯੋਰ੍ਵਿਵਦਮਾਨਯੋਃ। ਬਭੂਵ ਯੁਦ੍ਧਂ ਸੌਮਿਤ੍ਰੇ ਘੋਰਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਯੋਰਿਹ
'ਸੀਤਾ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਸੌਮਿਤ੍ਰ, ਇੱਥੇ ਦੋ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਡਰਾਉਣਾ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ ਸੀ।'
ਮੁਕ੍ਤਾਮਣਿਚਿਤਂ ਚੇਦਂ ਰਮਣੀਯਂ ਵਿਭੂषਿਤਮ੍। ਧਰਣ੍ਯਾਂ ਪਤਿਤਂ ਸੌਮ੍ਯ ਕਸ੍ਯ ਭਗ੍ਨਂ ਮਹਦ੍ ਧਨੁਃ
'ਪਿਆਰੇ, ਇਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੋਤੀ-ਮਣਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਕਿਸ ਦਾ ਵੱਡਾ ਧਨੁ ਟੁੱਟਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ?'
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਮਿਦਂ ਵਤ੍ਸ ਸੁਰਾਣਾਮਥਵਾਪਿ ਵਾ। ਤਰੁਣਾਦਿਤ੍ਯਸਂਕਾਸ਼ਂ ਵੈਦੂਰ੍ਯਗੁਲਿਕਾਚਿਤਮ੍
'ਪੁੱਤਰ, ਇਹ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਧਨੁ ਹੈ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ? ਇਹ ਨਵੇਂ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਤੇ ਵੈਦੂਰਿਆਂ ਦੇ ਮਣਕਿਆਂ ਨਾਲ ਜੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।'
ਵਿਸ਼ੀਰ੍ਣਂ ਪਤਿਤਂ ਭੂਮੌ ਕਵਚਂ ਕਸ੍ਯ ਕਾਞ੍ਚਨਮ੍। ਛਤ੍ਰਂ ਸ਼ਤਸ਼ਲਾਕਂ ਚ ਦਿਵ੍ਯਮਾਲ੍ਯੋਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
'ਕਿਸ ਦਾ ਸੋਨੇ ਦਾ ਕਵਚ ਟੁੱਟ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ? ਤੇ ਇਹ ਕੌਣ ਦਾ ਰਾਜਸੀ ਛਤਰਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸੌ ਸਲਾਖਾਂ ਹਨ ਤੇ ਦੇਵ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ?'
ਭਗ੍ਨਦਣ੍ਡਮਿਦਂ ਸੌਮ੍ਯ ਭੂਮੌ ਕਸ੍ਯ ਨਿਪਾਤਿਤਮ੍। ਕਾਞ੍ਚਨੋਰਸ਼੍ਛਦਾਸ਼੍ਚੇਮੇ ਪਿਸ਼ਾਚਵਦਨਾਃ ਖਰਾਃ
'ਪਿਆਰੇ, ਇਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਟੁੱਟਿਆ ਡੰਡਾ ਕਿਸ ਦਾ ਹੈ? ਤੇ ਇਹ ਖਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਡਰਾਉਣੇ ਹਨ ਤੇ ਛਾਤੀ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਹੈ—'
ਭੀਮਰੂਪਾ ਮਹਾਕਾਯਾਃ ਕਸ੍ਯ ਵਾ ਨਿਹਤਾ ਰਣੇ। ਦੀਪ੍ਤਪਾਵਕਸਂਕਾਸ਼ੋ ਦ੍ਯੁਤਿਮਾਨ੍ ਸਮਰਧ੍ਵਜਃ
'ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ—ਇਹ ਕੌਣ ਹਨ ਜੋ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ? ਤੇ ਇਹ ਕੌਣ ਦਾ ਯੁੱਧ-ਝੰਡਾ ਹੈ, ਜੋ ਤਪਦੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਹੈ?'
ਅਪਵਿਦ੍ਧਸ਼੍ਚ ਭਗ੍ਨਸ਼੍ਚ ਕਸ੍ਯ ਸਾਙ੍ਗ੍ਰਾਮਿਕੋ ਰਥਃ। ਰਥਾਕ੍ਸ਼ਮਾਤ੍ਰਾ ਵਿਸ਼ਿਖਾਸ੍ਤਪਨੀਯਵਿਭੂषਣਾਃ
'ਪਿਆਰੇ, ਇਹ ਕੌਣ ਦਾ ਯੁੱਧ-ਰਥ ਹੈ ਜੋ ਟੁੱਟ ਕੇ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ? ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਏ ਵਾਂਗ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਤੀਰ ਇਥੇ-ਉਥੇ ਪਏ ਹਨ।'
ਕਸ੍ਯੇਮੇ ਨਿਹਤਾ ਬਾਣਾਃ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਣਾ ਘੋਰਦਰ੍ਸ਼ਨਾਃ। ਸ਼ਰਾਵਰੌ ਸ਼ਰੈਃ ਪੂਰ੍ਣੌ ਵਿਧ੍ਵਸ੍ਤੌ ਪਸ਼੍ਯ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣ
ਲਕ੍ਸ਼ਮਣ, ਇਹ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਵਧੇਰੇ ਤੀਰ ਕਿਹੜੇ ਹਨ ਜੋ ਇੱਥੇ ਮਰੇ ਪਏ ਹਨ ਤੇ ਚੌਂਕਦੇ ਹੋਏ ਪਏ ਹਨ? ਵੇਖ, ਦੋ ਤੀਰ-ਦਾਨਾਂ ਚੱਕੀ ਹੋਏ ਹਨ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤੋਦਾਭੀषੁਹਸ੍ਤੋऽਯਂ ਕਸ੍ਯ ਵਾ ਸਾਰਥਿਰ੍ਹਤਃ। ਪਦਵੀ ਪੁਰੁषਸ੍ਯੈषਾ ਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਕਸ੍ਯਾਪਿ ਰਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਇਹ ਮਰੇ ਹੋਏ ਰਥੀ ਕਿਹੜਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਚਾਬਕ ਤੇ ਸੂਟ ਹੈ? ਇਹ ਸਪਸ਼ਟ ਰਸਤਾ ਕਿਸੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦਾ ਹੈ।
ਵੈਰਂ ਸ਼ਤਗੁਣਂ ਪਸ਼੍ਯ ਮਮ ਤੈਰ੍ਜੀਵਿਤਾਨ੍ਤਕਮ੍। ਸੁਘੋਰਹृਦਯੈਃ ਸੌਮ੍ਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ ਕਾਮਰੂਪਿਭਿਃ
ਸੁਖੀ ਜੀ, ਮੇਰਾ ਵੈਰ ਉਹਨਾਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਡਰਾਉਣੇ ਦਿਲ ਵਾਲੇ ਤੇ ਰੂਪ ਬਦਲਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਹੁਣ ਸੌ ਗੁਣਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ ਤੇ ਮੌਤ ਲਿਆਇਆ ਹੈ।
ਹृਤਾ ਮृਤਾ ਵਾ ਵੈਦੇਹੀ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਵਾ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀ। ਨ ਧਰ੍ਮਸ੍ਤ੍ਰਾਯਤੇ ਸੀਤਾਂ ਹ੍ਰਿਯਮਾਣਾਂ ਮਹਾਵਨੇ
ਜੇ ਵੈਦੇਹੀ ਲੈ ਗਈ, ਮਾਰੀ ਗਈ ਜਾਂ ਖਾ ਲਈ ਗਈ—ਜੇ ਤਪਸਵਿਨੀ ਸੀਤਾ ਖੋ ਗਈ—ਤਾਂ ਧਰਮ ਉਸ ਨੂੰ ਇਸ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਬਚਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਾਯਾਂ ਹਿ ਵੈਦੇਹ੍ਯਾਂ ਹृਤਾਯਾਮਪਿ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣ। ਕੇ ਹਿ ਲੋਕੇ ਪ੍ਰਿਯਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤਾਃ ਸੌਮ੍ਯ ਮਮੇਸ਼੍ਵਰਾਃ
ਜੇ ਵੈਦੇਹੀ ਖਾ ਲਈ ਜਾਂ ਲੈ ਗਈ, ਲਕ੍ਸ਼ਮਣ, ਫਿਰ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਸੁਖੀ ਜੀ, ਇਸ਼ਵਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵੀ, ਕੌਣ ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਕਰ੍ਤਾਰਮਪਿ ਲੋਕਾਨਾਂ ਸ਼ੂਰਂ ਕਰੁਣਵੇਦਿਨਮ੍। ਅਜ੍ਞਾਨਾਦਵਮਨ੍ਯੇਰਨ੍ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣ
ਲਕ੍ਸ਼ਮਣ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਸ਼ੂਰ ਤੇ ਦਇਆਲੂ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਅਗਿਆਨ ਦੇ ਕਾਰਨ ਸਭ ਜੀਵ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਮृਦੁਂ ਲੋਕਹਿਤੇ ਯੁਕ੍ਤਂ ਦਾਨ੍ਤਂ ਕਰੁਣਵੇਦਿਨਮ੍। ਨਿਰ੍ਵੀਰ੍ਯ ਇਤਿ ਮਨ੍ਯਨ੍ਤੇ ਨੂਨਂ ਮਾਂ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੇਸ਼੍ਵਰਾਃ
ਨਿਸ਼ਚਿਤ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਮੈਨੂੰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਨਰਮ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਸੰਜਮ ਵਾਲਾ ਤੇ ਦਇਆਲੂ ਹਾਂ।
ਮਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਹਿ ਗੁਣੋ ਦੋषਃ ਸਂਵृਤ੍ਤਃ ਪਸ਼੍ਯ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣ। ਅਦ੍ਯੈਵ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮਭਵਾਯ ਚ
ਲਕ੍ਸ਼ਮਣ, ਵੇਖ ਕਿ ਮੇਰੀ ਭਲਾਈ ਹੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਅਬ ਗਲਤੀ ਬਣ ਗਈ ਹੈ; ਅੱਜ ਇਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਨਾਸ ਕਰੇਗੀ।
ਸਂਹृਤ੍ਯੈਵ ਸ਼ਸ਼ਿਜ੍ਯੋਤ੍ਸ੍ਨਾਂ ਮਹਾਨ੍ ਸੂਰ੍ਯ ਇਵੋਦਿਤਃ। ਸਂਹृਤ੍ਯੈਵ ਗੁਣਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਮਮ ਤੇਜਃ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤੇ
ਜਿਵੇਂ ਵੱਡਾ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਚੰਦ ਦੀ ਚਾਨਣ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਮੇਰੀ ਸਾਰੀ ਗੁਣਤਾ ਹਟਾ ਕੇ ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਚਮਕ ਉਠੇਗੀ।
ਨੈਵ ਯਕ੍ਸ਼ਾ ਨ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ਨ ਪਿਸ਼ਾਚਾ ਨ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ। ਕਿਂਨਰਾ ਵਾ ਮਨੁष੍ਯਾ ਵਾ ਸੁਖਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣ
ਲਕ੍ਸ਼ਮਣ, ਨਾ ਯਕਸ਼, ਨਾ ਗੰਧਰਵ, ਨਾ ਪਿਸਾਚ, ਨਾ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਨਾ ਕਿੰਨਰ, ਨਾ ਮਨੁੱਖ—ਕੋਈ ਵੀ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਪਾਵੇਗਾ।
ਮਮਾਸ੍ਤ੍ਰਬਾਣਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣਮਾਕਾਸ਼ਂ ਪਸ਼੍ਯ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣ। ਅਸਮ੍ਪਾਤਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਹ੍ਯਦ੍ਯ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਚਾਰਿਣਾਮ੍
ਲਕ੍ਸ਼ਮਣ, ਵੇਖ ਅਕਾਸ਼ ਮੇਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਅੱਜ ਮੈਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਇਹ ਅਕਾਸ਼ ਪਾਰ ਨਾ ਹੋਣ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਸਂਨਿਰੁਦ੍ਧਗ੍ਰਹਗਣਮਾਵਾਰਿਤਨਿਸ਼ਾਕਰਮ੍। ਵਿਪ੍ਰਣष੍ਟਾਨਲਮਰੁਦ੍ਭਾਸ੍ਕਰਦ੍ਯੁਤਿਸਂਵृਤਮ੍
ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਰੋਕੇ ਹੋਏ, ਚੰਦ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਅੱਗ ਤੇ ਹਵਾ ਮਿਟ ਗਈ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਢੱਕੀ ਹੋਈ—
ਵਿਨਿਰ੍ਮਥਿਤਸ਼ੈਲਾਗ੍ਰਂ ਸ਼ੁष੍ਯਮਾਣਜਲਾਸ਼ਯਮ੍। ਧ੍ਵਸ੍ਤਦ੍ਰੁਮਲਤਾਗੁਲ੍ਮਂ ਵਿਪ੍ਰਣਾਸ਼ਿਤਸਾਗਰਮ੍
ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਟੁੱਟੀਆਂ, ਝੀਲਾਂ ਸੁੱਕ ਰਹੀਆਂ, ਦਰੱਖਤ, ਬੇਲਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲ ਨਾਸ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵੀ ਮਿਟ ਗਿਆ—
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਤੁ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਕਾਲਕਰ੍ਮਣਾ। ਨ ਤੇ ਕੁਸ਼ਲਿਨੀਂ ਸੀਤਾਂ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਮੇਸ਼੍ਵਰਾਃ
ਮੈਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕਾਲ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਨਾਸ ਕਰ ਦੇਵਾਂਗਾ; ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਾਜਾ ਮੈਨੂੰ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਦੇਣਗੇ।