ਜਿਜ੍ਞਾਸਮਾਨਾ ਵੈਦੇਹੀ ਤ੍ਵਾਂ ਮਾਂ ਚ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ। ਤਸ੍ਯਾ ਹ੍ਯਨ੍ਵੇषਣੇ ਸ਼੍ਰੀਮਨ੍ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮੇਵ ਯਤਾਵਹੇ
ਵੈਦੇਹੀ ਤੇਰੇ ਤੇ ਮੇਰੀ ਖੋਜ ਕਰ ਰਹੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ। ਇਸ ਲਈ, ਮਹਾਨ, ਆਉਂ ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਖੋਜ ਲਈ ਜਲਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੀਏ।
ਵਨਂ ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਚਿਨੁਵੋ ਯਤ੍ਰ ਸਾ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾ। ਮਨ੍ਯਸੇ ਯਦਿ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥ ਮਾ ਸ੍ਮ ਸ਼ੋਕੇ ਮਨਃ ਕृਥਾਃ
ਆਉਂ, ਅਸੀਂ ਸਾਰਾ ਜੰਗਲ ਖੋਜੀਏ ਜਿੱਥੇ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਤੂੰ ਸਹਿਮਤ ਹੈਂ, ਕਾਕੁਤਸਥ, ਆਪਣਾ ਮਨ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਨਾ ਭਰ ਲੈ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸ ਸੌਹਾਰ੍ਦਾਲ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਨ ਸਮਾਹਿਤਃ। ਸਹ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਣਾ ਰਾਮੋ ਵਿਚੇਤੁਮੁਪਚਕ੍ਰਮੇ
ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਦਿਲੋਂ ਦੱਸਿਆ, ਤਾਂ ਰਾਮ ਨੇ ਸੰਯਤ ਹੋ ਕੇ, ਸੁਮੀਤਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖੋਜਣ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ।
ਤੌ ਵਨਾਨਿ ਗਿਰੀਂਸ਼੍ਚੈਵ ਸਰਿਤਸ਼੍ਚ ਸਰਾਂਸਿ ਚ। ਨਿਖਿਲੇਨ ਵਿਚਿਨ੍ਵਨ੍ਤੌ ਸੀਤਾਂ ਦਸ਼ਰਥਾਤ੍ਮਜੌ
ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਸੀਤਾ ਦੀ ਖੋਜ ਲਈ ਜੰਗਲ, ਪਹਾੜ, ਦਰਿਆ ਤੇ ਝੀਲਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੋਜਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਸ਼ੈਲਸ੍ਯ ਸਾਨੂਨਿ ਸ਼ਿਲਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਖਰਾਣਿ ਚ। ਨਿਖਿਲੇਨ ਵਿਚਿਨ੍ਵਨ੍ਤੌ ਨੈਵ ਤਾਮਭਿਜਗ੍ਮਤੁਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਢਲਾਨਾਂ, ਚੱਟਾਨਾਂ ਤੇ ਚੋਟੀਆਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੋਜਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕੇ।
ਵਿਚਿਤ੍ਯ ਸਰ੍ਵਤਃ ਸ਼ੈਲਂ ਰਾਮੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਨੇਹ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸੌਮਿਤ੍ਰੇ ਵੈਦੇਹੀਂ ਪਰ੍ਵਤੇ ਸ਼ੁਭਾਮ੍
ਸਾਰਾ ਪਹਾੜ ਖੋਜਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਮ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਸੁਮੀਤਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਮੈਂ ਇਸ ਪਹਾੜ ਤੇ ਵੈਦੇਹੀ, ਜੋ ਮੰਗਲਮਈ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ।'
ਤਤੋ ਦੁਃਖਾਭਿਸਂਤਪ੍ਤੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਵਿਚਰਨ੍ ਦਣ੍ਡਕਾਰਣ੍ਯਂ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਦੀਪ੍ਤਤੇਜਸਮ੍
ਫਿਰ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਦੰਡਕ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਈ ਭਰਾ ਨੂੰ ਇਹ ਬਾਤ ਆਖੀ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸੇ ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਮੈਥਿਲੀਂ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾਮ੍। ਯਥਾ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਬਲਿਂ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਮਹੀਮਿਮਾਮ੍
ਤੂੰ, ਮਹਾਨ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਮੈਥਲੀ ਨੂੰ ਜਰੂਰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਆਵੇਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੇ ਬਲੀ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਇਹ ਧਰਤੀ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਈ ਸੀ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਵੀਰੇਣ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਨ ਸ ਰਾਘਵਃ। ਉਵਾਚ ਦੀਨਯਾ ਵਾਚਾ ਦੁਃਖਾਭਿਹਤਚੇਤਨਃ
ਵੀਰ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਘਵ ਨੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੌਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਵਨਂ ਸੁਵਿਚਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਪਦ੍ਮਿਨ੍ਯਃ ਫੁਲ੍ਲਪਙ੍ਕਜਾਃ। ਗਿਰਿਸ਼੍ਚਾਯਂ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਬਹੁਕਨ੍ਦਰਨਿਰ੍ਝਰਃ। ਨਹਿ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਵੈਦੇਹੀਂ ਪ੍ਰਾਣੇਭ੍ਯੋऽਪਿ ਗਰੀਯਸੀਮ੍
ਸਾਰਾ ਜੰਗਲ ਖੋਜਿਆ, ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਝੀਲਾਂ ਫੁੱਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਪਹਾੜ ਛਾਂ ਵਾਲਾ, ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ, ਬਹੁਤ ਗੁਫਾਵਾਂ ਤੇ ਝਰਨਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਂ ਵੈਦੇਹੀ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਪਿਆਰੀ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ।
ਏਵਂ ਸ ਵਿਲਪਨ੍ ਰਾਮਃ ਸੀਤਾਹਰਣਕਰ੍षਿਤਃ। ਦੀਨਃ ਸ਼ੋਕਸਮਾਵਿष੍ਟੋ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਵਿਹ੍ਵਲੋऽਭਵਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਲਾਪ ਕਰਦਾ ਰਾਮ, ਜੋ ਸੀਤਾ ਦੇ ਅਪਹਰਨ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਸੀ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ ਵਿਹ੍ਵਲਿਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੋ ਗਤਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਵਿਚੇਤਨਃ। ਨਿषਸਾਦਾਤੁਰੋ ਦੀਨੋ ਨਿਃਸ਼੍ਵਸ੍ਯਾਸ਼ੀਤਮਾਯਤਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮਨ ਗੁੰਮ ਤੇ ਬੇਹੋਸ਼, ਉਹ ਦੁਖੀ ਤੇ ਹਾਲਾਤੀ ਹੋ ਕੇ, ਲੰਬਾ ਤੇ ਡੂੰਘਾ ਸਾਹ ਲੈ ਕੇ, ਥੱਲੇ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਬਹੁਸ਼ਃ ਸ ਤੁ ਨਿਃਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਰਾਮੋ ਰਾਜੀਵਲੋਚਨਃ। ਹਾ ਪ੍ਰਿਯੇਤਿ ਵਿਚੁਕ੍ਰੋਸ਼ ਬਹੁਸ਼ੋ ਬਾष੍ਪਗਦ੍ਗਦਃ
ਰਾਮ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਹਨ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਡੂੰਘਾ ਸਾਹ ਲੈ ਕੇ, 'ਹਾਏ ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ!' ਕਹਿ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਰੁੰਝੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਰੋਇਆ।
ਤਂ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਾਮਾਸ ਤਤੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ ਪ੍ਰਿਯਬਾਨ੍ਧਵਮ੍। ਬਹੁਪ੍ਰਕਾਰਂ ਸ਼ੋਕਾਰ੍ਤਃ ਪ੍ਰਸ਼੍ਰਿਤਃ ਪ੍ਰਸ਼੍ਰਿਤਾਞ੍ਜਲਿਃ
ਫਿਰ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜੋ ਉਸ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਸਾਥੀ ਸੀ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੰਦਾ।
ਅਨਾਦृਤ੍ਯ ਤੁ ਤਦ੍ ਵਾਕ੍ਯਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੋष੍ਠਪੁਟਚ੍ਯੁਤਮ੍। ਅਪਸ਼੍ਯਂਸ੍ਤਾਂ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਸੀਤਾਂ ਪ੍ਰਾਕ੍ਰੋਸ਼ਤ੍ ਸ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਪਰ ਰਾਮ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੀਆਂ ਹੋਠਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖ ਸਕਿਆ ਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਉਸ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ।
thumb|ਦ੍ਵਿषष੍ਠਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਅਰਣ੍ਯਕਾਣ੍ਡੇ ਦ੍ਵਿषष੍ਠਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੩-
ਹੁਣ ਮਹਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਰਣਯ ਕਾਂਡ ਦਾ ਬਾਹਠਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਸੀਤਾਮਪਸ਼੍ਯਨ੍ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸ਼ੋਕੋਪਹਤਚੇਤਨਃ। ਵਿਲਲਾਪ ਮਹਾਬਾਹੂ ਰਾਮਃ ਕਮਲਲੋਚਨਃ
ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਰਾਮ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਢਕ ਗਿਆ ਸੀ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਰੋ ਪਿਆ।
ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਨਿਵ ਚ ਤਾਂ ਸੀਤਾਮਪਸ਼੍ਯਨ੍ਮਨ੍ਮਥਾਰ੍ਦਿਤਃ। ਉਵਾਚ ਰਾਘਵੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਿਲਾਪਾਸ਼੍ਰਯਦੁਰ੍ਵਚਮ੍
ਉਹ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਜਾਪਦਾ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਨਾ ਵੇਖ ਸਕਦਾ, ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਤਕਲੀਫ਼ ਵਿੱਚ ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ ਰਾਮ ਦੁੱਖ ਭਰੇ ਬੋਲ ਬੋਲਿਆ, ਜੋ ਰੋਣ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕਹਿਣ ਔਖੇ ਸਨ।
ਤ੍ਵਮਸ਼ੋਕਸ੍ਯ ਸ਼ਾਖਾਭਿਃ ਪੁष੍ਪਪ੍ਰਿਯਤਰਾ ਪ੍ਰਿਯੇ। ਆਵृਣੋषਿ ਸ਼ਰੀਰਂ ਤੇ ਮਮ ਸ਼ੋਕਵਿਵਰ੍ਧਨੀ
ਪਿਆਰੀ, ਤੂੰ ਅਸ਼ੋਕ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਢੱਕਦੀ ਹੈਂ, ਪਰ ਇਹ ਮੇਰੇ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵਧਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਕਦਲੀਕਾਣ੍ਡਸਦृਸ਼ੌ ਕਦਲ੍ਯਾ ਸਂਵृਤਾਵੁਭੌ। ਊਰੂ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਦੇਵਿ ਨਾਸਿ ਸ਼ਕ੍ਤਾ ਨਿਗੂਹਿਤੁਮ੍
ਦੇਵੀ, ਤੇਰੇ ਦੋਣੇ ਪੱਟੇ ਕਦਲੀ ਦੇ ਡੰਡੇ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਕਦਲੀ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ, ਪਰ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲੁਕਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ।
ਕਰ੍ਣਿਕਾਰਵਨਂ ਭਦ੍ਰੇ ਹਸਨ੍ਤੀ ਦੇਵਿ ਸੇਵਸੇ। ਅਲਂ ਤੇ ਪਰਿਹਾਸੇਨ ਮਮ ਬਾਧਾਵਹੇਨ ਵੈ
ਭਲੀਏ, ਤੂੰ ਕਰਣਿਕਾਰ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਹੱਸਦੀ ਹੋਈ ਖੇਡਦੀ ਹੈਂ, ਦੇਵੀ; ਹੁਣ ਇਹ ਮਜ਼ਾਕ ਛੱਡ ਦੇ, ਇਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਿਰਫ਼ ਦੁੱਖ ਹੀ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਸ਼ੇषੇਣਾਸ਼੍ਰਮਸ੍ਥਾਨੇ ਹਾਸੋऽਯਂ ਨ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਯਤੇ। ਅਵਗਚ੍ਛਾਮਿ ਤੇ ਸ਼ੀਲਂ ਪਰਿਹਾਸਪ੍ਰਿਯਂ ਪ੍ਰਿਯੇ
ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਹਾਸਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ; ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸੁਭਾਵ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਪਿਆਰੀ, ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਜ਼ਾਕ ਕਰਣੀ ਪਸੰਦ ਕਰਦੀ ਹੈਂ।
ਆਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਿ ਸ਼ੂਨ੍ਯੋऽਯਮੁਟਜਸ੍ਤਵ। ਸੁਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ ਸੀਤਾ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਵਾ ਹृਤਾਪਿ ਵਾ
ਆ ਜਾ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੇਰਾ ਝੋਪੜਾ ਖਾਲੀ ਹੈ; ਪੱਕਾ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਖਾ ਲਿਆ ਜਾਂ ਲੈ ਗਏ ਹਨ।
ਨ ਹਿ ਸਾ ਵਿਲਪਨ੍ਤਂ ਮਾਮੁਪਸਮ੍ਪ੍ਰੈਤਿ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣ। ਏਤਾਨਿ ਮृਗਯੂਥਾਨਿ ਸਾਸ਼੍ਰੁਨੇਤ੍ਰਾਣਿ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣ
ਉਹ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਰੋਦਾ ਹੋਇਆ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਲਕਸ਼ਮਣ; ਵੇਖ, ਇਹ ਹਿਰਣਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹਨ, ਲਕਸ਼ਮਣ।
ਸ਼ਂਸਨ੍ਤੀਵ ਹਿ ਮੇ ਦੇਵੀਂ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਾਂ ਰਜਨੀਚਰੈਃ। ਹਾ ਮਮਾਰ੍ਯੇ ਕ੍ਵ ਯਾਤਾਸਿ ਹਾ ਸਾਧ੍ਵਿ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨਿ
ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ ਰਹੇ ਹਨ ਕਿ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਰਾਤ ਦੇ ਦੈਤਾਂ ਨੇ ਖਾ ਲਿਆ; ਹਾਏ ਮੇਰੀ ਭਲੀ, ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਚਲੀ ਗਈ? ਹਾਏ, ਨੇਕ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਵਤੀ।
ਹਾ ਸਕਾਮਾਦ੍ਯ ਕੈਕੇਯੀ ਦੇਵਿ ਮੇऽਦ੍ਯ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਸੀਤਯਾ ਸਹ ਨਿਰ੍ਯਾਤੋ ਵਿਨਾ ਸੀਤਾਮੁਪਾਗਤਃ
ਹਾਏ, ਅੱਜ ਕੈਕੇਈ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ, ਦੇਵੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਸੀਤਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਵਾਪਸ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਜਦ ਕਿ ਮੈਂ ਉਸ ਨਾਲ ਹੀ ਨਿਕਲਿਆ ਸੀ।
ਕਥਂ ਨਾਮ ਪ੍ਰਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼ੂਨ੍ਯਮਨ੍ਤਃਪੁਰਂ ਮਮ। ਨਿਰ੍ਵੀਰ੍ਯ ਇਤਿ ਲੋਕੋ ਮਾਂ ਨਿਰ੍ਦਯਸ਼੍ਚੇਤਿ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਖਾਲੀ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਜਾਵਾਂ? ਲੋਕ ਕਹਿਣਗੇ ਕਿ ਮੈਂ ਬੇਬਸ ਤੇ ਨਿਰਦਈ ਹਾਂ।
ਕਾਤਰਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਂ ਹਿ ਸੀਤਾਪਨਯਨੇਨ ਮੇ। ਨਿਵृਤ੍ਤਵਨਵਾਸਸ਼੍ਚ ਜਨਕਂ ਮਿਥਿਲਾਧਿਪਮ੍
ਸੀਤਾ ਦੇ ਲੈ ਜਾਣ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਡਰਪੋਕੀ ਸਭ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਈ; ਤੇ ਜਦ ਮੈਂ ਵਨਵਾਸ ਮੁਕਾ ਕੇ ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਜਨਕ ਕੋਲ ਵਾਪਸ ਜਾਵਾਂ।
ਕੁਸ਼ਲਂ ਪਰਿਪृਚ੍ਛਨ੍ਤਂ ਕਥਂ ਸ਼ਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਿਤੁਮ੍। ਵਿਦੇਹਰਾਜੋ ਨੂਨਂ ਮਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਰਹਿਤਂ ਤਯਾ
ਜਦ ਵਿਦੇਹ ਦੇ ਰਾਜਾ ਜਨਕ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਸੀਤਾ ਦੀ ਖੈਰ-ਖ਼ਬਰ ਪੁੱਛਣਗੇ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋਇਆ ਵੇਖਣਗੇ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਮੁੱਖ ਵੇਖਾਂਗਾ?
ਸੁਤਾਵਿਨਾਸ਼ਸਂਤਪ੍ਤੋ ਮੋਹਸ੍ਯ ਵਸ਼ਮੇष੍ਯਤਿ। ਅਥਵਾ ਨ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਪੁਰੀਂ ਭਰਤਪਾਲਿਤਾਮ੍
ਪੁੱਤ ਦੀ ਗੁੰਮ ਹੋਣ ਦੀ ਤਕਲੀਫ਼ ਨਾਲ ਉਹ ਪੱਕਾ ਗੁਮਰਾਹ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ; ਜਾਂ ਮੈਂ ਭਰਤਾ ਦੇ ਰਾਜ ਵਾਲੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗਾ।