ਰੁਦਨ੍ਤਮਿਵ ਵृਕ੍ਸ਼ੈਸ਼੍ਚ ਗ੍ਲਾਨਪੁष੍ਪਮृਗਦ੍ਵਿਜਮ੍। ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਵਿਹੀਨਂ ਵਿਧ੍ਵਸ੍ਤਂ ਸਂਤ੍ਯਕ੍ਤਂ ਵਨਦੈਵਤੈਃ
ਉਥੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵੀ ਰੋ ਰਹੇ ਜਾਪਦੇ, ਫੁੱਲ, ਹਿਰਣ ਤੇ ਪੰਛੀ ਸਭ ਮੁਰਝਾਏ ਹੋਏ, ਥਾਂ ਵੀ ਸੁੰਞੀ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਛੱਡ ਚੁੱਕੇ।
ਵਿਪ੍ਰਕੀਰ੍ਣਾਜਿਨਕੁਸ਼ਂ ਵਿਪ੍ਰਵਿਦ੍ਧਬृਸੀਕਟਮ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ੂਨ੍ਯੋਟਜਸ੍ਥਾਨਂ ਵਿਲਲਾਪ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਝੋਪੜੀ ਵਿੱਚ ਚਮੜੇ ਤੇ ਕੁਸ਼ ਬੇਤਰਤੀਬ ਪਏ, ਬਿਸਤਰਾ ਉਲਟਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਮੁੜ ਮੁੜ ਵਿਲਾਪ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਹृਤਾ ਮृਤਾ ਵਾ ਨष੍ਟਾ ਵਾ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਵਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਨਿਲੀਨਾਪ੍ਯਥਵਾ ਭੀਰੁਰਥਵਾ ਵਨਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾ
ਉਹ ਲਗਾਤਾਰ ਸੋਚਦਾ, 'ਉਹ ਲੈ ਜਾਈ ਗਈ, ਮਾਰੀ ਗਈ, ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਈ ਜਾਂ ਖਾ ਲਈ ਗਈ; ਜਾਂ ਡਰ ਕੇ ਕਿਤੇ ਲੁਕ ਗਈ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪਨਾਹ ਲੈ ਲਈ ਹੋਵੇ।'
ਗਤਾ ਵਿਚੇਤੁਂ ਪੁष੍ਪਾਣਿ ਫਲਾਨ੍ਯਪਿ ਚ ਵਾ ਪੁਨਃ। ਅਥਵਾ ਪਦ੍ਮਿਨੀਂ ਯਾਤਾ ਜਲਾਰ੍ਥਂ ਵਾ ਨਦੀਂ ਗਤਾ
'ਸ਼ਾਇਦ ਉਹ ਫੁੱਲ ਜਾਂ ਫਲ ਲੈਣ ਗਈ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੀ ਝੀਲ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਲਈ ਨਦੀ ਉੱਤੇ ਗਈ ਹੋਵੇ।'
ਯਤ੍ਨਾਨ੍ਮृਗਯਮਾਣਸ੍ਤੁ ਨਾਸਸਾਦ ਵਨੇ ਪ੍ਰਿਯਾਮ੍। ਸ਼ੋਕਰਕ੍ਤੇਕ੍ਸ਼ਣਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨੁਨ੍ਮਤ੍ਤ ਇਵ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ
ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਖੋਜਦਾ ਰਿਹਾ, ਪਰ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕਿਆ; ਦੁਖ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਉਹ ਸੋਭਾ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਪਾਗਲਾਂ ਵਾਂਗ ਫਿਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਵृਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ ਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਪ੍ਰਧਾਵਨ੍ ਸ ਗਿਰੀਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਨਦੀਨਦਮ੍। ਬਭ੍ਰਾਮ ਵਿਲਪਨ੍ ਰਾਮਃ ਸ਼ੋਕਪਙ੍ਕਾਰ੍ਣਵਪ੍ਲੁਤਃ
ਉਹ ਦਰੱਖਤ ਤੋਂ ਦਰੱਖਤ, ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਨਦੀਆਂ ਵਿਚ ਦੌੜਦਾ, ਰਾਮਾ ਵਿਲਾਪ ਕਰਦਾ, ਦੁਖ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਫਿਰਦਾ।
ਅਸ੍ਤਿ ਕਚ੍ਚਿਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਦृष੍ਟਾ ਸਾ ਕਦਮ੍ਬਪ੍ਰਿਯਾ ਪ੍ਰਿਯਾ। ਕਦਮ੍ਬ ਯਦਿ ਜਾਨੀषੇ ਸ਼ਂਸ ਸੀਤਾਂ ਸ਼ੁਭਾਨਨਾਮ੍
ਕਦੰਬ ਦਰੱਖਤ, ਕੀ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ, ਜੋ ਕਦੰਬ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ? ਜੇ ਤੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਸੀਤਾ, ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਸੋਹਣਾ ਹੈ, ਬਾਰੇ ਦੱਸ।
ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਪਲ੍ਲਵਸਂਕਾਸ਼ਾਂ ਪੀਤਕੌਸ਼ੇਯਵਾਸਿਨੀਮ੍। ਸ਼ਂਸਸ੍ਵ ਯਦਿ ਸਾ ਦृष੍ਟਾ ਬਿਲ੍ਵ ਬਿਲ੍ਵੋਪਮਸ੍ਤਨੀ
ਬਿਲਵਾ ਦਰੱਖਤ, ਜੇ ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਨਰਮ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹੈ ਤੇ ਪੀਲੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨਦੀ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਸਤਨ ਬਿਲਵਾ ਫਲ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਤਾਂ ਦੱਸ।
ਅਥਵਾਰ੍ਜੁਨ ਸ਼ਂਸ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਤਾਮਰ੍ਜੁਨਪ੍ਰਿਯਾਮ੍। ਜਨਕਸ੍ਯ ਸੁਤਾ ਤਨ੍ਵੀ ਯਦਿ ਜੀਵਤਿ ਵਾ ਨ ਵਾ
ਅਰਜੁਨ ਦਰੱਖਤ, ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ, ਜੋ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਦੱਸ; ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ, ਪਤਲੀ, ਜਿਉਂਦੀ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ।
ਕਕੁਭਃ ਕਕੁਭੋਰੁਂ ਤਾਂ ਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਜਾਨਾਤਿ ਮੈਥਿਲੀਮ੍। ਲਤਾਪਲ੍ਲਵਪੁष੍ਪਾਢ੍ਯੋ ਭਾਤਿ ਹ੍ਯੇष ਵਨਸ੍ਪਤਿਃ
ਕਕੁਭ ਦਰੱਖਤ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਟੰਗਾਂ ਕਕੁਭ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਉਹ ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਜਰੂਰ ਜਾਣਦੇ ਹੋਣਗੇ; ਇਹ ਦਰੱਖਤ, ਲਤਾਵਾਂ, ਪੱਤਿਆਂ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਭ੍ਰਮਰੈਰੁਪਗੀਤਸ਼੍ਚ ਯਥਾ ਦ੍ਰੁਮਵਰੋ ਹ੍ਯਸਿ। ਏष ਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਵਿਜਾਨਾਤਿ ਤਿਲਕਸ੍ਤਿਲਕਪ੍ਰਿਯਾਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਭੰਬੀਰਿਆਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਗਾਇਆ, ਵਧੀਆ ਦਰੱਖਤ, ਤਿਵੇਂ ਇਹ ਤਿਲਕਾ ਦਰੱਖਤ ਜਰੂਰ ਤਿਲਕਾ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੋਵੇਗਾ।
ਅਸ਼ੋਕ ਸ਼ੋਕਾਪਨੁਦ ਸ਼ੋਕੋਪਹਤਚੇਤਨਮ੍। ਤ੍ਵਨ੍ਨਾਮਾਨਂ ਕੁਰੁ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਪ੍ਰਿਯਾਸਂਦਰ੍ਸ਼ਨੇਨ ਮਾਮ੍
ਅਸ਼ੋਕ ਦਰੱਖਤ, ਜੋ ਦੁਖ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਦੁਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੈ; ਜਲਦੀ ਆਪਣਾ ਨਾਂ ਸੱਚਾ ਕਰ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਦੀ ਝਲਕ ਦੇ।
ਯਦਿ ਤਾਲ ਤ੍ਵਯਾ ਦृष੍ਟਾ ਪਕ੍ਵਤਾਲੋਪਮਸ੍ਤਨੀ। ਕਥਯਸ੍ਵ ਵਰਾਰੋਹਾਂ ਕਾਰੁਣ੍ਯਂ ਯਦਿ ਤੇ ਮਯਿ
ਜੇ ਤੂੰ, ਤਾਲ ਦੇ ਰੁੱਖ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਹੈ ਜਿਸ ਦੇ ਸਤਨ ਪੱਕੇ ਤਾਲ ਫਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਸੋਹਣੀ ਦੇ ਬਾਰੇ ਦੱਸ, ਜੇ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਲਈ ਦਇਆ ਹੈ।
ਯਦਿ ਦृष੍ਟਾ ਤ੍ਵਯਾ ਜਮ੍ਬੋ ਜਾਮ੍ਬੂਨਦਸਮਪ੍ਰਭਾ। ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਯਦਿ ਵਿਜਾਨਾਸਿ ਨਿਃਸ਼ਙ੍ਕ ਕਥਯਸ੍ਵ ਮੇ
ਜੇ ਤੂੰ, ਜੰਬੂ ਦੇ ਰੁੱਖ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਹੈ ਜਿਸ ਦੀ ਚਮਕ ਜੰਬੂਨਦ ਦੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ।
ਅਹੋ ਤ੍ਵਂ ਕਰ੍ਣਿਕਾਰਾਦ੍ਯ ਪੁष੍ਪਿਤਃ ਸ਼ੋਭਸੇ ਭृਸ਼ਮ੍। ਕਰ੍ਣਿਕਾਰਪ੍ਰਿਯਾਂ ਸਾਧ੍ਵੀਂ ਸ਼ਂਸ ਦृष੍ਟਾ ਯਦਿ ਪ੍ਰਿਯਾ
ਅਹੋ, ਤੂੰ ਕਰਣਿਕਾਰ ਦੇ ਰੁੱਖ, ਪੂਰੇ ਫੁੱਲਿਆਂ ਹੋਏ ਸੋਹਣੇ ਲੱਗਦੇ ਹੋ; ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ, ਜੋ ਕਰਣਿਕਾਰ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ।
ਚੂਤਨੀਪਮਹਾਸਾਲਾਨ੍ ਪਨਸਾਨ੍ ਕੁਰਵਾਨ੍ ਧਵਾਨ੍। ਦਾਡਿਮਾਨਪਿ ਤਾਨ੍ ਗਤ੍ਵਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਮੋ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਰਾਮ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਸਭ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ, ਆਮ, ਨੀਪਾ, ਵੱਡੇ ਸਾਲ, ਫਣਸ, ਕੁਰਵਾ, ਧਵਾ ਅਤੇ ਦਾਦੀਮ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ।
ਬਕੁਲਾਨਥ ਪੁਨ੍ਨਾਗਾਂਸ਼੍ਚਨ੍ਦਨਾਨ੍ ਕੇਤਕਾਂਸ੍ਤਥਾ। ਪृਚ੍ਛਨ੍ ਰਾਮੋ ਵਨੇ ਭ੍ਰਾਨ੍ਤ ਉਨ੍ਮਤ੍ਤ ਇਵ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ
ਫਿਰ, ਰਾਮ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦਾ ਹੋਇਆ ਬਕੁਲ, ਪੁੰਨਾਗ, ਚੰਦਨ ਅਤੇ ਕੇਤਕਾ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਪਾਗਲ ਵਰਗਾ ਦਿਸਦਾ ਸੀ।
ਅਥਵਾ ਮृਗਸ਼ਾਵਾਕ੍ਸ਼ੀਂ ਮृਗ ਜਾਨਾਸਿ ਮੈਥਿਲੀਮ੍। ਮृਗਵਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਣੀ ਕਾਨ੍ਤਾ ਮृਗੀਭਿਃ ਸਹਿਤਾ ਭਵੇਤ੍
ਅਥਵਾ, ਹੇ ਹਿਰਣ, ਕੀ ਤੂੰ ਮੈਥਲੀ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹਿਰਣ ਦੇ ਬੱਚੇ ਵਾਂਗ ਹਨ? ਉਹ ਸੋਹਣੀ, ਹਿਰਣ-ਵਾਂਗ ਨਿਗਾਹ ਵਾਲੀ, ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਹਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਹੋਵੇ।
ਗਜ ਸਾ ਗਜਨਾਸੋਰੁਰ੍ਯਦਿ ਦृष੍ਟਾ ਤ੍ਵਯਾ ਭਵੇਤ੍। ਤਾਂ ਮਨ੍ਯੇ ਵਿਦਿਤਾਂ ਤੁਭ੍ਯਮਾਖ੍ਯਾਹਿ ਵਰਵਾਰਣ
ਹੇ ਹਾਥੀ, ਜੇ ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਰਾਣਾਂ ਹਾਥੀ ਦੀ ਸੁੰਡ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ; ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀ।
ਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਯਦਿ ਸਾ ਦृष੍ਟਾ ਪ੍ਰਿਯਾ ਚਨ੍ਦ੍ਰਨਿਭਾਨਨਾ। ਮੈਥਿਲੀ ਮਮ ਵਿਸ੍ਰਬ੍ਧਃ ਕਥਯਸ੍ਵ ਨ ਤੇ ਭਯਮ੍
ਹੇ ਸ਼ੇਰ, ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਥਲੀ ਦੇ ਬਾਰੇ ਮੈਨੂੰ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਦੱਸ; ਤੈਨੂੰ ਡਰਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਕਿਂ ਧਾਵਸਿ ਪ੍ਰਿਯੇ ਨੂਨਂ ਦृष੍ਟਾਸਿ ਕਮਲੇਕ੍ਸ਼ਣੇ। ਵृਕ੍ਸ਼ੈਰਾਚ੍ਛਾਦ੍ਯ ਚਾਤ੍ਮਾਨਂ ਕਿਂ ਮਾਂ ਨ ਪ੍ਰਤਿਭਾषਸੇ
ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਭੱਜਦੀ ਹੈਂ, ਪਿਆਰੀ? ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਤੂੰ ਵੇਖੀ ਗਈ ਹੈਂ, ਹੇ ਕਮਲ-ਅੱਖੀ। ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਲੁਕ ਕੇ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਜਵਾਬ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀ?
ਤਿष੍ਠ ਤਿष੍ਠ ਵਰਾਰੋਹੇ ਨ ਤੇऽਸ੍ਤਿ ਕਰੁਣਾ ਮਯਿ। ਨਾਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਹਾਸ੍ਯਸ਼ੀਲਾਸਿ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਮਾਮੁਪੇਕ੍ਸ਼ਸੇ
ਠਹਿਰ, ਠਹਿਰ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ; ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਲਈ ਦਇਆ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਹੰਸਣ ਵਾਲੀ ਨਹੀਂ, ਫਿਰ ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਉਪੇਖਾ ਕਰਦੀ ਹੈਂ?
ਪੀਤਕੌਸ਼ੇਯਕੇਨਾਸਿ ਸੂਚਿਤਾ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨਿ। ਧਾਵਨ੍ਤ੍ਯਪਿ ਮਯਾ ਦृष੍ਟਾ ਤਿष੍ਠ ਯਦ੍ਯਸ੍ਤਿ ਸੌਹृਦਮ੍
ਤੇਰਾ ਪੀਲਾ ਰੇਸ਼ਮੀ ਕਪੜਾ ਤੈਨੂੰ ਸਪਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਚਿੱਟੀ ਚਮੜੀ ਵਾਲੀ; ਭੱਜਦੀ ਹੋਈ ਵੀ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ। ਜੇ ਕੋਈ ਪਿਆਰ ਹੈ, ਤਾਂ ਠਹਿਰ।
ਨੈਵ ਸਾ ਨੂਨਮਥਵਾ ਹਿਂਸਿਤਾ ਚਾਰੁਹਾਸਿਨੀ। ਕृਚ੍ਛ੍ਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਨ ਮਾਂ ਨੂਨਂ ਯਥੋਪੇਕ੍ਸ਼ਿਤੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ, ਉਹ ਸੋਹਣੀ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਹੋਈ; ਉਹ, ਜਦੋਂ ਮੁਸ਼ਕਲ ਵਿੱਚ ਆਈ, ਮੈਨੂੰ ਉਪੇਖਾ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗੀ।
ਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਸਾ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਬਾਲਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ ਪਿਸ਼ਿਤਾਸ਼ਨੈਃ। ਵਿਭਜ੍ਯਾਙ੍ਗਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਮਯਾ ਵਿਰਹਿਤਾ ਪ੍ਰਿਯਾ
ਸਪਸ਼ਟ ਹੈ, ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਵੱਲੋਂ ਖਾ ਲਈ ਗਈ, ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਵਿਛੜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਨੂਨਂ ਤਚ੍ਛੁਭਦਨ੍ਤੋष੍ਠਂ ਸੁਨਾਸਂ ਸ਼ੁਭਕੁਣ੍ਡਲਮ੍। ਪੂਰ੍ਣਚਨ੍ਦ੍ਰਨਿਭਂ ਗ੍ਰਸ੍ਤਂ ਮੁਖਂ ਨਿष੍ਪ੍ਰਭਤਾਂ ਗਤਮ੍
ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ, ਉਹ ਚਿਹਰਾ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸੋਹਣੇ ਦੰਦ, ਹੋਠ, ਸੁੰਦਰ ਨੱਕ, ਚੰਗੇ ਕੁੰਡਲ, ਪੂਰੇ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਉਹ ਖਾ ਲਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਗੁਆ ਬੈਠਾ।
ਸਾ ਹਿ ਚਮ੍ਪਕਵਰ੍ਣਾਭਾ ਗ੍ਰੀਵਾ ਗ੍ਰੈਵੇਯਕੋਚਿਤਾ। ਕੋਮਲਾ ਵਿਲਪਨ੍ਤ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਕਾਨ੍ਤਾਯਾ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਸ਼ੁਭਾ
ਉਹ ਸੋਹਣੀ ਗਲ, ਚੰਪਕਾ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਂਗ ਸੁਨਹਰੀ, ਗਲ-ਬੰਦ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਨਰਮ, ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਜੋ ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ—ਉਹ ਸੋਹਣੀ ਖਾ ਲਈ ਗਈ।
ਨੂਨਂ ਵਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯਮਾਣੌ ਤੌ ਬਾਹੂ ਪਲ੍ਲਵਕੋਮਲੌ। ਭਕ੍ਸ਼ਿਤੌ ਵੇਪਮਾਨਾਗ੍ਰੌ ਸਹਸ੍ਤਾਭਰਣਾਙ੍ਗਦੌ
ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ, ਉਹ ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ, ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਨਰਮ, ਸਿਰਿਆਂ 'ਤੇ ਕੰਬਦੀਆਂ, ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਫੜ ਕੇ ਖਾ ਲਈਆਂ ਗਈਆਂ।
ਮਯਾ ਵਿਰਹਿਤਾ ਬਾਲਾ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਭਕ੍ਸ਼ਣਾਯ ਵੈ। ਸਾਰ੍ਥੇਨੇਵ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤਾ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਬਹੁਬਾਨ੍ਧਵਾ
ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਵਿਛੜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਖਾ ਲਈ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਕਾਫਲੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਖਾ ਲਈ ਗਈ।
ਹਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣ ਮਹਾਬਾਹੋ ਪਸ਼੍ਯਸੇ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍। ਹਾ ਪ੍ਰਿਯੇ ਕ੍ਵ ਗਤਾ ਭਦ੍ਰੇ ਹਾ ਸੀਤੇਤਿ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਹਾ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਕੀ ਤੂੰ ਕਿਤੇ ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ? ਹਾ ਪਿਆਰੀ, ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਗਈ, ਹਾ ਭਲੀ ਸੀਤਾ, ਹਾ ਸੀਤਾ!—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਰੋਇਆ।