ਯਦਾ ਵਿਨਾਸ਼ੋ ਭੂਤਾਨਾਂ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਕਾਲਚੋਦਿਤਃ। ਤਦਾ ਕਾਰ੍ਯੇ ਪ੍ਰਮਾਦ੍ਯਨ੍ਤਿ ਨਰਾਃ ਕਾਲਵਸ਼ਂ ਗਤਾਃ
ਜਦੋਂ ਜੀਵਾਂ 'ਤੇ ਕਾਲ ਦੇ ਕਾਰਨ ਨਾਸ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਲੋਕ, ਜੋ ਕਾਲ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲਾਪਰਵਾਹ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਮਾਂ ਪ੍ਰਧृष੍ਯ ਸ ਤੇ ਕਾਲਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋऽਯਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਮ। ਆਤ੍ਮਨੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਚ ਵਧਾਯਾਨ੍ਤਃਪੁਰਸ੍ਯ ਚ
ਮੈਨੂੰ ਅਪਮਾਨ ਕੇ ਤेरा ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਮੰਦ, ਹੁਣ ਤੇਰੇ, ਤੇਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਮਹਲ ਦੇ ਨਾਸ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਾ ਯਜ੍ਞਮਧ੍ਯਸ੍ਥਾ ਵੇਦਿਃ ਸ੍ਰੁਗ੍ਭਾਣ੍ਡਮਣ੍ਡਿਤਾ। ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਮਨ੍ਤ੍ਰਸਮ੍ਪੂਤਾ ਚਣ੍ਡਾਲੇਨਾਵਮਰ੍ਦਿਤੁਮ੍
ਜੋ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖੀ ਹੋਈ, ਭਾਂਡਿਆਂ ਤੇ ਚਮਚਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ, ਦੋਵਾਂ ਜਾਤੀਆਂ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਵੇਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਡਾਲ ਦੁਆਰਾ ਅਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਤਥਾਹਂ ਧਰ੍ਮਨਿਤ੍ਯਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮਪਤ੍ਨੀ ਦृਢਵ੍ਰਤਾ। ਤ੍ਵਯਾ ਸ੍ਪ੍ਰष੍ਟੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਾਹਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਮ ਪਾਪਿਨਾ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਧਰਮਵਾਨ ਪਤੀ ਦੀ ਨਿਸ਼ਠਾਵਾਨ ਪਤਨੀ ਹਾਂ, ਆਪਣੀ ਵਚਨਬੱਧਤਾ 'ਤੇ ਟਿਕੀ ਹੋਈ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਮੰਦ, ਛੂਹ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਤੀ ਰਾਜਹਂਸੇਨ ਪਦ੍ਮषਣ੍ਡੇषੁ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ। ਹਂਸੀ ਸਾ ਤृਣਮਧ੍ਯਸ੍ਥਂ ਕਥਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯੇਤ ਮਦ੍ਗੁਕਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਹੰਸ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਮਲਾਂ ਵਿਚ ਖੇਡਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਘਾਹਾਂ ਵਿਚ ਲੁਕਿਆ ਮੈਲ-ਪੰਛੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਐਸੇ ਹੀ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹਾਂ।
ਇਦਂ ਸ਼ਰੀਰਂ ਨਿਃਸਂਜ੍ਞਂ ਬਨ੍ਧ ਵਾ ਘਾਤਯਸ੍ਵ ਵਾ। ਨੇਦਂ ਸ਼ਰੀਰਂ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਮੇ ਜੀਵਿਤਂ ਵਾਪਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ
ਇਹ ਸਰੀਰ ਸੁੰਨ ਹੈ; ਚਾਹੇ ਬੰਨ੍ਹ ਲੈ ਜਾਂ ਮਾਰ ਦੇ, ਤੇਰੀ ਮਰਜ਼ੀ। ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਜਾਂ ਜਿੰਦਗੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲੀ ਨਹੀਂ, ਰਾਕਸ਼ਸ।
ਨ ਤੁ ਸ਼ਕ੍ਯਮਪਕ੍ਰੋਸ਼ਂ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਦਾਤੁਮਾਤ੍ਮਨਃ। ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵੈਦੇਹੀ ਕ੍ਰੋਧਾਤ੍ ਸੁਪਰੁषਂ ਵਚਃ
ਪਰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆਪਣੀ ਇਜ਼ਤ ਛੱਡਣਾ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ। ਐਸਾ ਆਖ ਕੇ, ਵਿਦੇਹੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਤਿੱਖਾ ਬੋਲਿਆ।
ਰਾਵਣਂ ਜਾਨਕੀ ਤਤ੍ਰ ਪੁਨਰ੍ਨੋਵਾਚ ਕਿਂਚਨ। ਸੀਤਾਯਾ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪਰੁषਂ ਰੋਮਹਰ੍षਣਮ੍
ਉਥੇ ਜਾਨਕੀ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਆਖਿਆ, ਉਸਦੇ ਬੋਲ ਕਠੋਰ ਤੇ ਰੋਮਾਂ ਖੜੇ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਤਤਃ ਸੀਤਾਂ ਭਯਸਂਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਵਚਃ। ਸ਼ृਣੁ ਮੈਥਿਲਿ ਮਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਮਾਸਾਨ੍ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ ਭਾਮਿਨਿ
ਫਿਰ ਰਾਵਣ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਵਾਲੇ ਬੋਲ ਆਖੇ: 'ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ, ਮੈਥਿਲੀ, ਸੋਹਣੀਏ, ਬਾਰਾਂ ਮਹੀਨੇ ਲਈ।'
ਕਾਲੇਨਾਨੇਨ ਨਾਭ੍ਯੇषਿ ਯਦਿ ਮਾਂ ਚਾਰੁਹਾਸਿਨਿ। ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਾਤਰਾਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਸੂਦਾਸ਼੍ਛੇਤ੍ਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਲੇਸ਼ਸ਼ਃ
ਜੇ ਤੂੰ ਇਸ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਆਈ, ਸੋਹਣੀ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਰਸੋਈਏ ਤੈਨੂੰ ਸਵੇਰੇ ਦੇ ਭੋਜਨ ਲਈ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿਚ ਵੰਡ ਦੇਣਗੇ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਰੁषਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਰਾਵਣਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਰਾਵਣਃ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਸ਼੍ਚ ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧ ਇਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਸ ਤਿੱਖੇ ਬੋਲ ਆਖ ਕੇ, ਰਾਵਣ — ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਵੈਰੀ ਹੈ — ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਰਾਕਸ਼ਸੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਸ਼ੀਘ੍ਰਮੇਵ ਹਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯੋ ਵਿਰੂਪਾ ਘੋਰਦਰ੍ਸ਼ਨਾਃ। ਦਰ੍ਪਮਸ੍ਯਾਪਨੇष੍ਯਨ੍ਤੁ ਮਾਂਸਸ਼ੋਣਿਤਭੋਜਨਾਃ
ਤੁਰੰਤ ਹੀ, ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਸੀ, ਜੋ ਮਾਸ ਤੇ ਖੂਨ ਖਾਂਦੀਆਂ, ਉਸਦੀ ਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਠੰਡਾ ਕਰ ਦੇਣਗੀਆਂ।
ਵਚਨਾਦੇਵ ਤਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸੁਘੋਰਾ ਘੋਰਦਰ੍ਸ਼ਨਾਃ। ਕृਤਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਯੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਮੈਥਿਲੀਂ ਪਰ੍ਯਵਾਰਯਨ੍
ਉਸਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ, ਉਹ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਰਾਕਸ਼ਸੀਆਂ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਸ ਤਾਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਰਾਜਾਸੌ ਰਾਵਣੋ ਘੋਰਦਰ੍ਸ਼ਨਾਃ। ਪ੍ਰਚਲ੍ਯ ਚਰਣੋਤ੍ਕਰ੍षੈਰ੍ਦਾਰਯਨ੍ਨਿਵ ਮੇਦਿਨੀਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਵਣ, ਜੋ ਰਾਜਾ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੈਰ ਪਿਟਦੇ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੀਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਆਖਿਆ।
ਅਸ਼ੋਕਵਨਿਕਾਮਧ੍ਯੇ ਮੈਥਿਲੀ ਨੀਯਤਾਮਿਤਿ। ਤਤ੍ਰੇਯਂ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਤਾਂ ਗੂਢਂ ਯੁष੍ਮਾਭਿਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਾ
ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਅਸ਼ੋਕ ਵਨ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਲੈ ਜਾਓ; ਉਥੇ ਉਸਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਲੁਕ ਕੇ ਤੇ ਘੇਰ ਕੇ ਰੱਖੋ।
ਤਤ੍ਰੈਨਾਂ ਤਰ੍ਜਨੈਰ੍ਘੋਰੈਃ ਪੁਨਃ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵੈਸ਼੍ਚ ਮੈਥਿਲੀਮ੍। ਆਨਯਧ੍ਵਂ ਵਸ਼ਂ ਸਰ੍ਵਾ ਵਨ੍ਯਾਂ ਗਜਵਧੂਮਿਵ
ਉਥੇ, ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਧਮਕੀਆਂ ਤੇ ਫਿਰ ਮਨਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ, ਇਸ ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਲਿਆਓ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲੀ ਹਾਥਣੀ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਇਤਿ ਪ੍ਰਤਿਸਮਾਦਿष੍ਟਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯੋ ਰਾਵਣੇਨ ਤਾਃ। ਅਸ਼ੋਕਵਨਿਕਾਂ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਮੈਥਿਲੀਂ ਪਰਿਗृਹ੍ਯ ਤੁ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਵਣ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ, ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸੀਆਂ ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਅਸ਼ੋਕ ਵਨ ਵੱਲ ਚਲ ਪਈਆਂ।
ਸਰ੍ਵਕਾਮਫਲੈਰ੍ਵृਕ੍ਸ਼ੈਰ੍ਨਾਨਾਪੁष੍ਪਫਲੈਰ੍ਵृਤਾਮ੍। ਸਰ੍ਵਕਾਲਮਦੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਦ੍ਵਿਜੈਃ ਸਮੁਪਸੇਵਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਵਨ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾ ਵਾਲੀਆਂ ਫਲਾਂ ਵਾਲੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਸੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫੁੱਲ ਤੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਸ਼ੇ ਵਿਚ ਮਸਤ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ।
ਸਾ ਤੁ ਸ਼ੋਕਪਰੀਤਾਙ੍ਗੀ ਮੈਥਿਲੀ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਵਸ਼ਮਾਪਨ੍ਨਾ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰੀਣਾਂ ਹਰਿਣੀ ਯਥਾ
ਉਥੇ, ਜਾਨਕਾ ਦੀ ਧੀ ਮੈਥਿਲੀ, ਜਿਸਦਾ ਸਰੀਰ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੀ, ਰਾਕਸ਼ਸੀਆਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਹਿਰਣੀ ਬਾਘਾਂ ਵਿਚ।
ਸ਼ੋਕੇਨ ਮਹਤਾ ਗ੍ਰਸ੍ਤਾ ਮੈਥਿਲੀ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾ। ਨ ਸ਼ਰ੍ਮ ਲਭਤੇ ਭੀਰੁਃ ਪਾਸ਼ਬਦ੍ਧਾ ਮृਗੀ ਯਥਾ
ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਫਸੀ, ਜਾਨਕਾ ਦੀ ਧੀ ਮੈਥਿਲੀ, ਡਰੀ ਹੋਈ ਹਿਰਣੀ ਵਾਂਗ ਪਾਸ਼ ਵਿਚ ਬੰਨ੍ਹੀ, ਕੋਈ ਚੈਨ ਨਾ ਪਾ ਸਕੀ।
ਨ ਵਿਨ੍ਦਤੇ ਤਤ੍ਰ ਤੁ ਸ਼ਰ੍ਮ ਮੈਥਿਲੀ ਵਿਰੂਪਨੇਤ੍ਰਾਭਿਰਤੀਵ ਤਰ੍ਜਿਤਾ। ਪਤਿਂ ਸ੍ਮਰਨ੍ਤੀ ਦਯਿਤਂ ਚ ਦੇਵਰਂ ਵਿਚੇਤਨਾਭੂਦ੍ ਭਯਸ਼ੋਕਪੀਡਿਤਾ
ਉਥੇ, ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਕੋਈ ਆਰਾਮ ਨਾ ਮਿਲਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਰਾਕਸ਼ਸੀਆਂ ਵਲੋਂ ਬਹੁਤ ਧਮਕਾਈ ਗਈ; ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਪਤੀ ਤੇ ਉਸਦੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀ, ਡਰ ਤੇ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਈ।
thumb|ਸਪ੍ਤਪਞ੍ਚਾਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਅਰਣ੍ਯਕਾਣ੍ਡੇ ਸਪ੍ਤਪਞ੍ਚਾਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੩-
ਹੁਣ ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕੀ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਰਣਯ ਕਾਂਡ ਦਾ ਸਤਪੰਜਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਮृਗਰੂਪੇਣ ਚਰਨ੍ਤਂ ਕਾਮਰੂਪਿਣਮ੍। ਨਿਹਤ੍ਯ ਰਾਮੋ ਮਾਰੀਚਂ ਤੂਰ੍ਣਂ ਪਥਿ ਨ੍ਯਵਰ੍ਤਤ
ਰਾਮ ਨੇ ਕਾਮਰੂਪੀ ਮ੍ਰਿਗ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਮਾਰੀਚਾ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਸਂਤ੍ਵਰਮਾਣਸ੍ਯ ਦ੍ਰष੍ਟੁਕਾਮਸ੍ਯ ਮੈਥਿਲੀਮ੍। ਕ੍ਰੂਰਸ੍ਵਨੋऽਥ ਗੋਮਾਯੁਰ੍ਵਿਨਨਾਦਾਸ੍ਯ ਪृष੍ਠਤਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਵਿੱਚ ਜਲਦੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਇੱਕ ਜੰਗਲੀ ਕੁੱਤੇ ਨੇ ਕਠੋਰ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਹੋਕਾ ਮਾਰਿਆ।
ਸ ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਵਰਮਾਜ੍ਞਾਯ ਦਾਰੁਣਂ ਰੋਮਹਰ੍षਣਮ੍। ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਗੋਮਾਯੋਃ ਸ੍ਵਰੇਣ ਪਰਿਸ਼ਙ੍ਕਿਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਰੋਮ ਖੜੇ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ, ਤਾਂ ਰਾਮ ਨੂੰ ਸ਼ੱਕ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਉਹ ਜੰਗਲੀ ਕੁੱਤੇ ਦੀ ਹੋਕਾ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਅਸ਼ੁਭਂ ਬਤ ਮਨ੍ਯੇऽਹਂ ਗੋਮਾਯੁਰ੍ਵਾਸ਼੍ਯਤੇ ਯਥਾ। ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਸ੍ਯਾਦਪਿ ਵੈਦੇਹ੍ਯਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਰ੍ਭਕ੍ਸ਼ਣਂ ਵਿਨਾ
ਹਾਏ, ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਜੰਗਲੀ ਕੁੱਤੇ ਦੀ ਹੋਕਾ ਕੋਈ ਅਸ਼ੁਭ ਸੰਕੇਤ ਹੈ; ਵੈਦੇਹੀ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਤੋਂ ਬਚੀ ਰਹੇ।
ਮਾਰੀਚੇਨ ਤੁ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਸ੍ਵਰਮਾਲਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮਾਮਕਮ੍। ਵਿਕ੍ਰੁष੍ਟਂ ਮृਗਰੂਪੇਣ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ ਸ਼ृਣੁਯਾਦ੍ ਯਦਿ
ਪਰ ਜੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਮ੍ਰਿਗ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮਾਰੀਚਾ ਦੁਆਰਾ ਮੇਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਕਲ ਕਰਕੇ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਹੋਕਾ ਸੁਣ ਲਵੇ—
ਸ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਃ ਸ੍ਵਰਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਾਂ ਚ ਹਿਤ੍ਵਾਥ ਮੈਥਿਲੀਮ੍। ਤਯੈਵ ਪ੍ਰਹਿਤਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਮਤ੍ਸਕਾਸ਼ਮਿਹੈष੍ਯਤਿ
ਤਾਂ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ, ਉਹ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇ ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਸੇ ਦੀ ਆਗਿਆ 'ਤੇ ਜਲਦੀ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਜਾਵੇਗਾ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ ਸਹਿਤੈਰ੍ਨੂਨਂ ਸੀਤਾਯਾ ਈਪ੍ਸਿਤੋ ਵਧਃ। ਕਾਞ੍ਚਨਸ਼੍ਚ ਮृਗੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਵ੍ਯਪਨੀਯਾਸ਼੍ਰਮਾਤ੍ਤੁ ਮਾਮ੍
ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਸੀਤਾ ਦੀ ਮੌਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ; ਸੋਨੇ ਦੇ ਮ੍ਰਿਗ ਬਣ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਦੂਰ ਕਰ ਲਿਆ।
ਦੂਰਂ ਨੀਤ੍ਵਾਥ ਮਾਰੀਚੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋऽਭੂਚ੍ਛਰਾਹਤਃ। ਹਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣ ਹਤੋऽਸ੍ਮੀਤਿ ਯਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਵ੍ਯਾਜਹਾਰ ਹ
ਮਾਰੀਚਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦੂਰ ਲੈ ਗਿਆ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ, 'ਹਾਏ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਮੈਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ!' ਚੀਕ ਪਾਈ।