ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਵੀਰੋ ਰਾਵਣੋ ਰਜਨੀਚਰਃ। ਅਲਂ ਵ੍ਰੀਡੇਨ ਵੈਦੇਹਿ ਧਰ੍ਮਲੋਪਕृਤੇਨ ਤੇ
ਫਿਰ ਰਾਵਣ, ਰਾਤ ਦਾ ਚਲਣ ਵਾਲਾ, ਇਹ ਬੋਲ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: 'ਵੈਦੇਹੀ, ਤੇਰੇ ਧਰਮ ਤੋਂ ਹਟਣ ਕਾਰਨ ਇਹ ਲੱਜਾ ਕਾਫੀ ਹੈ।'
ਆਰ੍षੋऽਯਂ ਦੇਵਿ ਨਿष੍ਪਨ੍ਦੋ ਯਸ੍ਤ੍ਵਾਮਭਿਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਏਤੌ ਪਾਦੌ ਮਯਾ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧੌ ਸ਼ਿਰੋਭਿਃ ਪਰਿਪੀਡਿਤੌ
'ਦੇਵੀ, ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਵੇਗਾ, ਇਹ ਅਚਲਤਾ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਸ਼ਾਪ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਪੈਰ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਲਈ ਮਿੱਠੇ ਹਨ, ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਨਾਲ ਦਬੇ ਹੋਏ ਹਨ।'
ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਕੁਰੁ ਮੇ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਵਸ਼੍ਯੋ ਦਾਸੋऽਹਮਸ੍ਮਿ ਤੇ। ਇਮਾਃ ਸ਼ੂਨ੍ਯਾ ਮਯਾ ਵਾਚਃ ਸ਼ੁष੍ਯਮਾਣੇਨ ਭਾषਿਤਾਃ
'ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਜਲਦੀ ਦਇਆ ਕਰ; ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਆਗਿਆਕਾਰੀ ਦਾਸ ਹਾਂ। ਇਹ ਬੋਲ, ਜੋ ਮੈਂ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਅੰਦਰੋਂ ਸੁੱਕ ਗਏ ਹਨ।'
ਨ ਚਾਪਿ ਰਾਵਣਃ ਕਾਂਚਿਨ੍ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਾ ਸ੍ਤ੍ਰੀਂ ਪ੍ਰਣਮੇਤ ਹ। ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵੋ ਮੈਥਿਲੀਂ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾਮ੍। ਕृਤਾਨ੍ਤਵਸ਼ਮਾਪਨ੍ਨੋ ਮਮੇਯਮਿਤਿ ਮਨ੍ਯਤੇ
'ਰਾਵਣ ਕਿਸੇ ਵੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਵਾਂਦਾ ਨਹੀਂ।' ਐਸਾ ਕਹਿ ਕੇ, ਦਸ ਸਿਰ ਵਾਲਾ, ਮੈਥਿਲੀ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ, ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਸੋਚਦਾ ਹੈ, 'ਇਹ ਮੇਰੀ ਹੈ।'
thumb|षਟ੍ਪਞ੍ਚਾਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਅਰਣ੍ਯਕਾਣ੍ਡੇ षਟ੍ਪਞ੍ਚਾਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੩-
ਹੁਣ ਛਪਣਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਸਾ ਤਥੋਕ੍ਤਾ ਤੁ ਵੈਦੇਹੀ ਨਿਰ੍ਭਯਾ ਸ਼ੋਕਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾ। ਤृਣਮਨ੍ਤਰਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਰਾਵਣਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲੀ ਵੈਦੇਹੀ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਸੀ, ਪਰ ਨਿਡਰ ਹੋ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਰਾਵਣ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਘਾਹ ਦਾ ਟੁਕੜਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥੋ ਨਾਮ ਧਰ੍ਮਸੇਤੁਰਿਵਾਚਲਃ। ਸਤ੍ਯਸਂਧਃ ਪਰਿਜ੍ਞਾਤੋ ਯਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸ ਰਾਘਵਃ
ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਹੈ ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਦਸ਼ਰਥ ਹੈ, ਜੋ ਸੱਚ ਤੇ ਟਿਕਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਧਰਮ ਦਾ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸਥੰਭ ਹੈ। ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰਾਘਵ ਹੈ।
ਰਾਮੋ ਨਾਮ ਸ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ। ਦੀਰ੍ਘਬਾਹੁਰ੍ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ੋ ਦੈਵਤਂ ਸ ਪਤਿਰ੍ਮਮ
ਉਹ ਰਾਮ, ਜੋ ਧਰਮਵਾਨ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਲੰਬੇ ਬਾਹਾਂ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗਾ।
ਇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੂਣਾਂ ਕੁਲੇ ਜਾਤਃ ਸਿਂਹਸ੍ਕਨ੍ਧੋ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ। ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਨ ਸਹ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਯਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ ਵਧਿष੍ਯਤਿ
ਉਹ ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮਿਆ, ਸਿੰਘ ਦੀ ਪਿੱਠ ਵਾਲਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਜਾਨ ਲੈ ਲਵੇਗਾ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਯਦ੍ਯਹਂ ਤਸ੍ਯ ਤ੍ਵਯਾ ਵੈ ਧਰ੍षਿਤਾ ਬਲਾਤ੍। ਸ਼ਯਿਤਾ ਤ੍ਵਂ ਹਤਃ ਸਂਖ੍ਯੇ ਜਨਸ੍ਥਾਨੇ ਯਥਾ ਖਰਃ
ਜੇ ਤੂੰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅੱਗੇ ਜਬਰ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਅਪਮਾਨ ਕਰੇਂ, ਤਾਂ ਜਨਸਥਾਨ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਖਰ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੂੰ ਵੀ ਮਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਪਿਆ ਹੋਵੇਂਗਾ।
ਯ ਏਤੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਘੋਰਰੂਪਾ ਮਹਾਬਲਾਃ। ਰਾਘਵੇ ਨਿਰ੍ਵਿषਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਪਰ੍ਣੇ ਪਨ੍ਨਗਾ ਯਥਾ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਤੂੰ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਜੋ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਹਨ, ਉਹ ਰਾਘਵ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬਿਲਕੁਲ ਬੇਅਸਰ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ ਗਰੁੜ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸੱਪ।
ਤਸ੍ਯ ਜ੍ਯਾਵਿਪ੍ਰਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਸ਼ਰਾਃ ਕਾਞ੍ਚਨਭੂषਣਾਃ। ਸ਼ਰੀਰਂ ਵਿਧਮਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਗਙ੍ਗਾਕੂਲਮਿਵੋਰ੍ਮਯਃ
ਉਸ ਦੇ ਧਨੁ ਤੇ ਚੜ੍ਹੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਤੀਰ ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਵੱਜਣਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ 'ਤੇ ਲਹਿਰਾਂ ਟਕਰਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅਸੁਰੈਰ੍ਵਾ ਸੁਰੈਰ੍ਵਾ ਤ੍ਵਂ ਯਦ੍ਯਵਧ੍ਯੋऽਸਿ ਰਾਵਣ। ਉਤ੍ਪਾਦ੍ਯ ਸੁਮਹਦ੍ ਵੈਰਂ ਜੀਵਂਸ੍ਤਸ੍ਯ ਨ ਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ
ਚਾਹੇ ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਜਾਂ ਅਸੁਰਾਂ ਲਈ ਅਜੈ ਹੈਂ, ਰਾਵਣ, ਪਰ ਇੰਨਾ ਵੱਡਾ ਵੈਰ ਪੈਦਾ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਉਸ ਤੋਂ ਜਿੰਦਾ ਨਹੀਂ ਬਚ ਸਕੇਂਗਾ।
ਸ ਤੇ ਜੀਵਿਤਸ਼ੇषਸ੍ਯ ਰਾਘਵੋऽਨ੍ਤਕਰੋ ਬਲੀ। ਪਸ਼ੋਰ੍ਯੂਪਗਤਸ੍ਯੇਵ ਜੀਵਿਤਂ ਤਵ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਉਹ ਤਾਕਤਵਰ ਰਾਘਵ ਤੇਰੇ ਬਚੀ ਹੋਈ ਜਿੰਦ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰੇਗਾ; ਤੇਰੀ ਜਾਨ ਬਚਣੀ ਔਖੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੁਰਬਾਨੀ ਵਾਲਾ ਜਾਨਵਰ ਜੋ ਯੂਪ 'ਤੇ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਵੇ।
ਯਦਿ ਪਸ਼੍ਯੇਤ੍ ਸ ਰਾਮਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਰੋषਦੀਪ੍ਤੇਨ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ। ਰਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਵਮਦ੍ਯ ਨਿਰ੍ਦਗ੍ਧੋ ਯਥਾ ਰੁਦ੍ਰੇਣ ਮਨ੍ਮਥਃ
ਜੇ ਰਾਮ ਤੈਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਅੱਜ ਤੂੰ, ਰਾਕਸ਼ਸ, ਰੁਦ੍ਰ ਵਲੋਂ ਕਾਮਦੇਵ ਵਾਂਗ ਸੜ ਜਾਵੇਂਗਾ।
ਯਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਂ ਨਭਸੋ ਭੂਮੌ ਪਾਤਯੇਨ੍ਨਾਸ਼ਯੇਤ ਵਾ। ਸਾਗਰਂ ਸ਼ੋषਯੇਦ੍ ਵਾਪਿ ਸ ਸੀਤਾਂ ਮੋਚਯੇਦਿਹ
ਜੋ ਚੰਦ ਨੂੰ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਡਿੱਗਾ ਸਕੇ, ਜਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਸਕੇ, ਜਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਸਕੇ, ਉਹ ਹੀ ਇੱਥੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਛੁਡਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਗਤਾਸੁਸ੍ਤ੍ਵਂ ਗਤਸ਼੍ਰੀਕੋ ਗਤਸਤ੍ਤ੍ਵੋ ਗਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ। ਲਙ੍ਕਾ ਵੈਧਵ੍ਯਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਤ੍ਵਤ੍ਕृਤੇਨ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਤੂੰ ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ, ਤੇਰੀ ਸ਼ਾਨ ਖਤਮ ਹੋ ਚੁਕੀ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਵੀ ਗਈਆਂ; ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਲੰਕਾ ਵੀ ਵਿੱਧਵਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।
ਨ ਤੇ ਪਾਪਮਿਦਂ ਕਰ੍ਮ ਸੁਖੋਦਰ੍ਕਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਯਾਹਂ ਨੀਤਾ ਵਿਨਾਭਾਵਂ ਪਤਿਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਾਤ੍ ਤ੍ਵਯਾ ਬਲਾਤ੍
ਤੇਰਾ ਇਹ ਮੰਦ ਕੰਮ ਤੈਨੂੰ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਦੇਵੇਗਾ; ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਦੇ ਪਾਸੋਂ ਵੱਖ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ।
ਸ ਹਿ ਦੇਵਰਸਂਯੁਕ੍ਤੋ ਮਮ ਭਰ੍ਤਾ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ। ਨਿਰ੍ਭਯੋ ਵੀਰ੍ਯਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਸ਼ੂਨ੍ਯੇ ਵਸਤਿ ਦਣ੍ਡਕੇ
ਮੇਰਾ ਪਤੀ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਡੰਡਕਾ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀ ਵਿਰਤਾ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰ ਕੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਸ ਤੇ ਵੀਰ੍ਯਂ ਬਲਂ ਦਰ੍ਪਮੁਤ੍ਸੇਕਂ ਚ ਤਥਾਵਿਧਮ੍। ਅਪਨੇष੍ਯਤਿ ਗਾਤ੍ਰੇਭ੍ਯਃ ਸ਼ਰਵਰ੍षੇਣ ਸਂਯੁਗੇ
ਉਹ ਤੇਰੇ ਵਿਰਤਾ, ਤਾਕਤ, ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਗਰੂਰ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਖਤਮ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ।
ਯਦਾ ਵਿਨਾਸ਼ੋ ਭੂਤਾਨਾਂ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਕਾਲਚੋਦਿਤਃ। ਤਦਾ ਕਾਰ੍ਯੇ ਪ੍ਰਮਾਦ੍ਯਨ੍ਤਿ ਨਰਾਃ ਕਾਲਵਸ਼ਂ ਗਤਾਃ
ਜਦੋਂ ਜੀਵਾਂ 'ਤੇ ਕਾਲ ਦੇ ਕਾਰਨ ਨਾਸ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਲੋਕ, ਜੋ ਕਾਲ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲਾਪਰਵਾਹ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਮਾਂ ਪ੍ਰਧृष੍ਯ ਸ ਤੇ ਕਾਲਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋऽਯਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਮ। ਆਤ੍ਮਨੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਚ ਵਧਾਯਾਨ੍ਤਃਪੁਰਸ੍ਯ ਚ
ਮੈਨੂੰ ਅਪਮਾਨ ਕੇ ਤेरा ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਮੰਦ, ਹੁਣ ਤੇਰੇ, ਤੇਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਮਹਲ ਦੇ ਨਾਸ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਾ ਯਜ੍ਞਮਧ੍ਯਸ੍ਥਾ ਵੇਦਿਃ ਸ੍ਰੁਗ੍ਭਾਣ੍ਡਮਣ੍ਡਿਤਾ। ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਮਨ੍ਤ੍ਰਸਮ੍ਪੂਤਾ ਚਣ੍ਡਾਲੇਨਾਵਮਰ੍ਦਿਤੁਮ੍
ਜੋ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖੀ ਹੋਈ, ਭਾਂਡਿਆਂ ਤੇ ਚਮਚਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ, ਦੋਵਾਂ ਜਾਤੀਆਂ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਵੇਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਡਾਲ ਦੁਆਰਾ ਅਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਤਥਾਹਂ ਧਰ੍ਮਨਿਤ੍ਯਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮਪਤ੍ਨੀ ਦृਢਵ੍ਰਤਾ। ਤ੍ਵਯਾ ਸ੍ਪ੍ਰष੍ਟੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਾਹਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਮ ਪਾਪਿਨਾ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਧਰਮਵਾਨ ਪਤੀ ਦੀ ਨਿਸ਼ਠਾਵਾਨ ਪਤਨੀ ਹਾਂ, ਆਪਣੀ ਵਚਨਬੱਧਤਾ 'ਤੇ ਟਿਕੀ ਹੋਈ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਮੰਦ, ਛੂਹ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਤੀ ਰਾਜਹਂਸੇਨ ਪਦ੍ਮषਣ੍ਡੇषੁ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ। ਹਂਸੀ ਸਾ ਤृਣਮਧ੍ਯਸ੍ਥਂ ਕਥਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯੇਤ ਮਦ੍ਗੁਕਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਹੰਸ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਮਲਾਂ ਵਿਚ ਖੇਡਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਘਾਹਾਂ ਵਿਚ ਲੁਕਿਆ ਮੈਲ-ਪੰਛੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਐਸੇ ਹੀ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹਾਂ।
ਇਦਂ ਸ਼ਰੀਰਂ ਨਿਃਸਂਜ੍ਞਂ ਬਨ੍ਧ ਵਾ ਘਾਤਯਸ੍ਵ ਵਾ। ਨੇਦਂ ਸ਼ਰੀਰਂ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਮੇ ਜੀਵਿਤਂ ਵਾਪਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ
ਇਹ ਸਰੀਰ ਸੁੰਨ ਹੈ; ਚਾਹੇ ਬੰਨ੍ਹ ਲੈ ਜਾਂ ਮਾਰ ਦੇ, ਤੇਰੀ ਮਰਜ਼ੀ। ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਜਾਂ ਜਿੰਦਗੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲੀ ਨਹੀਂ, ਰਾਕਸ਼ਸ।
ਨ ਤੁ ਸ਼ਕ੍ਯਮਪਕ੍ਰੋਸ਼ਂ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਦਾਤੁਮਾਤ੍ਮਨਃ। ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵੈਦੇਹੀ ਕ੍ਰੋਧਾਤ੍ ਸੁਪਰੁषਂ ਵਚਃ
ਪਰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆਪਣੀ ਇਜ਼ਤ ਛੱਡਣਾ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ। ਐਸਾ ਆਖ ਕੇ, ਵਿਦੇਹੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਤਿੱਖਾ ਬੋਲਿਆ।
ਰਾਵਣਂ ਜਾਨਕੀ ਤਤ੍ਰ ਪੁਨਰ੍ਨੋਵਾਚ ਕਿਂਚਨ। ਸੀਤਾਯਾ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪਰੁषਂ ਰੋਮਹਰ੍षਣਮ੍
ਉਥੇ ਜਾਨਕੀ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਆਖਿਆ, ਉਸਦੇ ਬੋਲ ਕਠੋਰ ਤੇ ਰੋਮਾਂ ਖੜੇ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਤਤਃ ਸੀਤਾਂ ਭਯਸਂਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਵਚਃ। ਸ਼ृਣੁ ਮੈਥਿਲਿ ਮਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਮਾਸਾਨ੍ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ ਭਾਮਿਨਿ
ਫਿਰ ਰਾਵਣ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਵਾਲੇ ਬੋਲ ਆਖੇ: 'ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ, ਮੈਥਿਲੀ, ਸੋਹਣੀਏ, ਬਾਰਾਂ ਮਹੀਨੇ ਲਈ।'
ਕਾਲੇਨਾਨੇਨ ਨਾਭ੍ਯੇषਿ ਯਦਿ ਮਾਂ ਚਾਰੁਹਾਸਿਨਿ। ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਾਤਰਾਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਸੂਦਾਸ਼੍ਛੇਤ੍ਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਲੇਸ਼ਸ਼ਃ
ਜੇ ਤੂੰ ਇਸ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਆਈ, ਸੋਹਣੀ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਰਸੋਈਏ ਤੈਨੂੰ ਸਵੇਰੇ ਦੇ ਭੋਜਨ ਲਈ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿਚ ਵੰਡ ਦੇਣਗੇ।