ਨ ਸ਼ਕ੍ਯੋ ਵਾਯੁਰਾਕਾਸ਼ੇ ਪਾਸ਼ੈਰ੍ਬਦ੍ਧੁਂ ਮਹਾਜਵਃ। ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਸ੍ਯ ਵਾਪ੍ਯਗ੍ਨੇਰ੍ਗ੍ਰਹੀਤੁਂ ਵਿਮਲਾਃ ਸ਼ਿਖਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਨੂੰ ਰੱਸੀਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਜਾਂ ਜਲਦੀ ਜਲਦੇ ਅੱਗ ਦੀ ਸਾਫ ਲੌ ਨੂੰ ਫੜਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ—
ਤ੍ਰਯਾਣਾਮਪਿ ਲੋਕਾਨਾਂ ਨ ਤਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼ੋਭਨੇ। ਵਿਕ੍ਰਮੇਣ ਨਯੇਦ੍ ਯਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਮਦ੍ਬਾਹੁਪਰਿਪਾਲਿਤਾਮ੍
ਸੁੰਦਰ ਜੀ, ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ ਜੋ ਮੇਰੀ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਤੈਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾ ਸਕੇ।
ਲਙ੍ਕਾਯਾਃ ਸੁਮਹਦ੍ਰਾਜ੍ਯਮਿਦਂ ਤ੍ਵਮਨੁਪਾਲਯ। ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰੇष੍ਯਾ ਮਦ੍ਵਿਧਾਸ਼੍ਚੈਵ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਚਰਾਚਰਮ੍
ਲੰਕਾ ਦੇ ਵੱਡੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਤੂੰ ਹੀ ਸੰਭਾਲ। ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ, ਤੇ ਇੱਥੇ ਤੱਕ ਕਿ ਦੇਵਤੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਚਲਦੇ ਤੇ ਰੁਕਦੇ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਸੇਵਕ ਬਣ ਜਾਣ।
ਅਭਿषੇਕਜਲਕ੍ਲਿਨ੍ਨਾ ਤੁष੍ਟਾ ਚ ਰਮਯਸ੍ਵ ਚ। ਦੁष੍ਕृਤਂ ਯਤ੍ਪੁਰਾ ਕਰ੍ਮ ਵਨਵਾਸੇਨ ਤਦ੍ਗਤਮ੍
ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਤੂੰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਜੀ। ਜੋ ਕੁਝ ਪਹਲੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ ਗਲਤ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਹੁਣ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਯਚ੍ਚ ਤੇ ਸੁਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਤਸ੍ਯੇਹ ਫਲਮਾਪ੍ਨੁਹਿ। ਇਹ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਮਾਲ੍ਯਾਨਿ ਦਿਵ੍ਯਗਨ੍ਧਾਨਿ ਮੈਥਿਲਿ
ਤੇਰੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਇੱਥੇ ਹੀ ਮਿਲੇ। ਇੱਥੇ, ਮੈਥਿਲੀ, ਸਾਰੇ ਸੁਗੰਧਤ ਹਾਰ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹਨ।
ਭੂषਣਾਨਿ ਚ ਮੁਖ੍ਯਾਨਿ ਤਾਨਿ ਸੇਵ ਮਯਾ ਸਹ। ਪੁष੍ਪਕਂ ਨਾਮ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਭ੍ਰਾਤੁਰ੍ਵੈਸ਼੍ਰਵਣਸ੍ਯ ਮੇ
ਇੱਥੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗਹਣੇ ਹਨ; ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਇਹਨਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈ। ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਪੁਸ਼ਪਕ ਮੇਰੇ ਭਰਾ ਵਿਸ਼ਰਵਣ ਦਾ ਹੈ—
ਵਿਮਾਨਂ ਸੂਰ੍ਯਸਂਕਾਸ਼ਂ ਤਰਸਾ ਨਿਰ੍ਜਿਤਂ ਰਣੇ। ਵਿਸ਼ਾਲਂ ਰਮਣੀਯਂ ਚ ਤਦ੍ਵਿਮਾਨਂ ਮਨੋਜਵਮ੍
ਇਹ ਰਥ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਬਰ ਨਾਲ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਵੱਡਾ ਤੇ ਸੁਹਣਾ, ਇਹ ਹਵਾਈ ਰਥ ਮਨ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਸੀਤੇ ਮਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਵਿਹਰਸ੍ਵ ਯਥਾਸੁਖਮ੍। ਵਦਨਂ ਪਦ੍ਮਸਂਕਾਸ਼ਂ ਵਿਮਲਂ ਚਾਰੁਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਉਥੇ, ਸੀਤੇ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਜੀ। ਤੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਕਮਲ ਵਾਂਗ, ਸਾਫ ਤੇ ਸੁੰਦਰ, ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ—
ਸ਼ੋਕਾਰ੍ਤਂ ਤੁ ਵਰਾਰੋਹੇ ਨ ਭ੍ਰਾਜਤਿ ਵਰਾਨਨੇ। ਏਵਂ ਵਦਤਿ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਸਾ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਨ੍ਤੇਨ ਵਰਾਙ੍ਗਨਾ
ਪਰ, ਸੁੰਦਰ ਜੀ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਤੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਚਮਕਦਾ ਨਹੀਂ। ਜਦ ਉਹ ਐਸਾ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਨਾਰੀ ਆਪਣੇ ਕਪੜੇ ਦੇ ਕੋਨੇ ਨਾਲ—
ਪਿਧਾਯੇਨ੍ਦੁਨਿਭਂ ਸੀਤਾ ਮਨ੍ਦਮਸ਼੍ਰੂਣ੍ਯਵਰ੍ਤਯਤ੍। ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਤੀਂ ਤਾਮਿਵਾਸ੍ਵਸ੍ਥਾਂ ਸੀਤਾਂ ਚਿਨ੍ਤਾਹਤਪ੍ਰਭਾਮ੍
ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਚਿਹਰਾ ਵਾਲੀ ਸੀਤਾ ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਅੰਸੂ ਰੋਕਦੀ ਰਹੀ। ਸੋਚ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ, ਉਹ ਬੇਚੈਨ ਸੀ, ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਮਲਿਨ ਹੋ ਗਈ।
ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਵੀਰੋ ਰਾਵਣੋ ਰਜਨੀਚਰਃ। ਅਲਂ ਵ੍ਰੀਡੇਨ ਵੈਦੇਹਿ ਧਰ੍ਮਲੋਪਕृਤੇਨ ਤੇ
ਫਿਰ ਰਾਵਣ, ਰਾਤ ਦਾ ਚਲਣ ਵਾਲਾ, ਇਹ ਬੋਲ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: 'ਵੈਦੇਹੀ, ਤੇਰੇ ਧਰਮ ਤੋਂ ਹਟਣ ਕਾਰਨ ਇਹ ਲੱਜਾ ਕਾਫੀ ਹੈ।'
ਆਰ੍षੋऽਯਂ ਦੇਵਿ ਨਿष੍ਪਨ੍ਦੋ ਯਸ੍ਤ੍ਵਾਮਭਿਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਏਤੌ ਪਾਦੌ ਮਯਾ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧੌ ਸ਼ਿਰੋਭਿਃ ਪਰਿਪੀਡਿਤੌ
'ਦੇਵੀ, ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਵੇਗਾ, ਇਹ ਅਚਲਤਾ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਸ਼ਾਪ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਪੈਰ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਲਈ ਮਿੱਠੇ ਹਨ, ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਨਾਲ ਦਬੇ ਹੋਏ ਹਨ।'
ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਕੁਰੁ ਮੇ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਵਸ਼੍ਯੋ ਦਾਸੋऽਹਮਸ੍ਮਿ ਤੇ। ਇਮਾਃ ਸ਼ੂਨ੍ਯਾ ਮਯਾ ਵਾਚਃ ਸ਼ੁष੍ਯਮਾਣੇਨ ਭਾषਿਤਾਃ
'ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਜਲਦੀ ਦਇਆ ਕਰ; ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਆਗਿਆਕਾਰੀ ਦਾਸ ਹਾਂ। ਇਹ ਬੋਲ, ਜੋ ਮੈਂ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਅੰਦਰੋਂ ਸੁੱਕ ਗਏ ਹਨ।'
ਨ ਚਾਪਿ ਰਾਵਣਃ ਕਾਂਚਿਨ੍ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਾ ਸ੍ਤ੍ਰੀਂ ਪ੍ਰਣਮੇਤ ਹ। ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵੋ ਮੈਥਿਲੀਂ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾਮ੍। ਕृਤਾਨ੍ਤਵਸ਼ਮਾਪਨ੍ਨੋ ਮਮੇਯਮਿਤਿ ਮਨ੍ਯਤੇ
'ਰਾਵਣ ਕਿਸੇ ਵੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਵਾਂਦਾ ਨਹੀਂ।' ਐਸਾ ਕਹਿ ਕੇ, ਦਸ ਸਿਰ ਵਾਲਾ, ਮੈਥਿਲੀ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ, ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਸੋਚਦਾ ਹੈ, 'ਇਹ ਮੇਰੀ ਹੈ।'
thumb|षਟ੍ਪਞ੍ਚਾਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਅਰਣ੍ਯਕਾਣ੍ਡੇ षਟ੍ਪਞ੍ਚਾਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੩-
ਹੁਣ ਛਪਣਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਸਾ ਤਥੋਕ੍ਤਾ ਤੁ ਵੈਦੇਹੀ ਨਿਰ੍ਭਯਾ ਸ਼ੋਕਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾ। ਤृਣਮਨ੍ਤਰਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਰਾਵਣਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲੀ ਵੈਦੇਹੀ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਸੀ, ਪਰ ਨਿਡਰ ਹੋ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਰਾਵਣ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਘਾਹ ਦਾ ਟੁਕੜਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥੋ ਨਾਮ ਧਰ੍ਮਸੇਤੁਰਿਵਾਚਲਃ। ਸਤ੍ਯਸਂਧਃ ਪਰਿਜ੍ਞਾਤੋ ਯਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸ ਰਾਘਵਃ
ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਹੈ ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਦਸ਼ਰਥ ਹੈ, ਜੋ ਸੱਚ ਤੇ ਟਿਕਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਧਰਮ ਦਾ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸਥੰਭ ਹੈ। ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰਾਘਵ ਹੈ।
ਰਾਮੋ ਨਾਮ ਸ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ। ਦੀਰ੍ਘਬਾਹੁਰ੍ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ੋ ਦੈਵਤਂ ਸ ਪਤਿਰ੍ਮਮ
ਉਹ ਰਾਮ, ਜੋ ਧਰਮਵਾਨ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਲੰਬੇ ਬਾਹਾਂ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗਾ।
ਇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੂਣਾਂ ਕੁਲੇ ਜਾਤਃ ਸਿਂਹਸ੍ਕਨ੍ਧੋ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ। ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਨ ਸਹ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਯਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ ਵਧਿष੍ਯਤਿ
ਉਹ ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮਿਆ, ਸਿੰਘ ਦੀ ਪਿੱਠ ਵਾਲਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਜਾਨ ਲੈ ਲਵੇਗਾ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਯਦ੍ਯਹਂ ਤਸ੍ਯ ਤ੍ਵਯਾ ਵੈ ਧਰ੍षਿਤਾ ਬਲਾਤ੍। ਸ਼ਯਿਤਾ ਤ੍ਵਂ ਹਤਃ ਸਂਖ੍ਯੇ ਜਨਸ੍ਥਾਨੇ ਯਥਾ ਖਰਃ
ਜੇ ਤੂੰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅੱਗੇ ਜਬਰ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਅਪਮਾਨ ਕਰੇਂ, ਤਾਂ ਜਨਸਥਾਨ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਖਰ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੂੰ ਵੀ ਮਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਪਿਆ ਹੋਵੇਂਗਾ।
ਯ ਏਤੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਘੋਰਰੂਪਾ ਮਹਾਬਲਾਃ। ਰਾਘਵੇ ਨਿਰ੍ਵਿषਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਪਰ੍ਣੇ ਪਨ੍ਨਗਾ ਯਥਾ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਤੂੰ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਜੋ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਹਨ, ਉਹ ਰਾਘਵ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬਿਲਕੁਲ ਬੇਅਸਰ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ ਗਰੁੜ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸੱਪ।
ਤਸ੍ਯ ਜ੍ਯਾਵਿਪ੍ਰਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਸ਼ਰਾਃ ਕਾਞ੍ਚਨਭੂषਣਾਃ। ਸ਼ਰੀਰਂ ਵਿਧਮਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਗਙ੍ਗਾਕੂਲਮਿਵੋਰ੍ਮਯਃ
ਉਸ ਦੇ ਧਨੁ ਤੇ ਚੜ੍ਹੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਤੀਰ ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਵੱਜਣਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ 'ਤੇ ਲਹਿਰਾਂ ਟਕਰਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅਸੁਰੈਰ੍ਵਾ ਸੁਰੈਰ੍ਵਾ ਤ੍ਵਂ ਯਦ੍ਯਵਧ੍ਯੋऽਸਿ ਰਾਵਣ। ਉਤ੍ਪਾਦ੍ਯ ਸੁਮਹਦ੍ ਵੈਰਂ ਜੀਵਂਸ੍ਤਸ੍ਯ ਨ ਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ
ਚਾਹੇ ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਜਾਂ ਅਸੁਰਾਂ ਲਈ ਅਜੈ ਹੈਂ, ਰਾਵਣ, ਪਰ ਇੰਨਾ ਵੱਡਾ ਵੈਰ ਪੈਦਾ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਉਸ ਤੋਂ ਜਿੰਦਾ ਨਹੀਂ ਬਚ ਸਕੇਂਗਾ।
ਸ ਤੇ ਜੀਵਿਤਸ਼ੇषਸ੍ਯ ਰਾਘਵੋऽਨ੍ਤਕਰੋ ਬਲੀ। ਪਸ਼ੋਰ੍ਯੂਪਗਤਸ੍ਯੇਵ ਜੀਵਿਤਂ ਤਵ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਉਹ ਤਾਕਤਵਰ ਰਾਘਵ ਤੇਰੇ ਬਚੀ ਹੋਈ ਜਿੰਦ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰੇਗਾ; ਤੇਰੀ ਜਾਨ ਬਚਣੀ ਔਖੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੁਰਬਾਨੀ ਵਾਲਾ ਜਾਨਵਰ ਜੋ ਯੂਪ 'ਤੇ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਵੇ।
ਯਦਿ ਪਸ਼੍ਯੇਤ੍ ਸ ਰਾਮਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਰੋषਦੀਪ੍ਤੇਨ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ। ਰਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਵਮਦ੍ਯ ਨਿਰ੍ਦਗ੍ਧੋ ਯਥਾ ਰੁਦ੍ਰੇਣ ਮਨ੍ਮਥਃ
ਜੇ ਰਾਮ ਤੈਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਅੱਜ ਤੂੰ, ਰਾਕਸ਼ਸ, ਰੁਦ੍ਰ ਵਲੋਂ ਕਾਮਦੇਵ ਵਾਂਗ ਸੜ ਜਾਵੇਂਗਾ।
ਯਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਂ ਨਭਸੋ ਭੂਮੌ ਪਾਤਯੇਨ੍ਨਾਸ਼ਯੇਤ ਵਾ। ਸਾਗਰਂ ਸ਼ੋषਯੇਦ੍ ਵਾਪਿ ਸ ਸੀਤਾਂ ਮੋਚਯੇਦਿਹ
ਜੋ ਚੰਦ ਨੂੰ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਡਿੱਗਾ ਸਕੇ, ਜਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਸਕੇ, ਜਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਸਕੇ, ਉਹ ਹੀ ਇੱਥੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਛੁਡਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਗਤਾਸੁਸ੍ਤ੍ਵਂ ਗਤਸ਼੍ਰੀਕੋ ਗਤਸਤ੍ਤ੍ਵੋ ਗਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ। ਲਙ੍ਕਾ ਵੈਧਵ੍ਯਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਤ੍ਵਤ੍ਕृਤੇਨ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਤੂੰ ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ, ਤੇਰੀ ਸ਼ਾਨ ਖਤਮ ਹੋ ਚੁਕੀ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਵੀ ਗਈਆਂ; ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਲੰਕਾ ਵੀ ਵਿੱਧਵਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।
ਨ ਤੇ ਪਾਪਮਿਦਂ ਕਰ੍ਮ ਸੁਖੋਦਰ੍ਕਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਯਾਹਂ ਨੀਤਾ ਵਿਨਾਭਾਵਂ ਪਤਿਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਾਤ੍ ਤ੍ਵਯਾ ਬਲਾਤ੍
ਤੇਰਾ ਇਹ ਮੰਦ ਕੰਮ ਤੈਨੂੰ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਦੇਵੇਗਾ; ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਦੇ ਪਾਸੋਂ ਵੱਖ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ।
ਸ ਹਿ ਦੇਵਰਸਂਯੁਕ੍ਤੋ ਮਮ ਭਰ੍ਤਾ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ। ਨਿਰ੍ਭਯੋ ਵੀਰ੍ਯਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਸ਼ੂਨ੍ਯੇ ਵਸਤਿ ਦਣ੍ਡਕੇ
ਮੇਰਾ ਪਤੀ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਡੰਡਕਾ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀ ਵਿਰਤਾ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰ ਕੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਸ ਤੇ ਵੀਰ੍ਯਂ ਬਲਂ ਦਰ੍ਪਮੁਤ੍ਸੇਕਂ ਚ ਤਥਾਵਿਧਮ੍। ਅਪਨੇष੍ਯਤਿ ਗਾਤ੍ਰੇਭ੍ਯਃ ਸ਼ਰਵਰ੍षੇਣ ਸਂਯੁਗੇ
ਉਹ ਤੇਰੇ ਵਿਰਤਾ, ਤਾਕਤ, ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਗਰੂਰ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਖਤਮ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ।