ਅਸ਼੍ਰੁਪੂਰ੍ਣਮੁਖੀਂ ਦੀਨਾਂ ਸ਼ੋਕਭਾਰਾਵਪੀਡਿਤਾਮ੍। ਵਾਯੁਵੇਗੈਰਿਵਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾਂ ਮਜ੍ਜਨ੍ਤੀਂ ਨਾਵਮਰ੍ਣਵੇ
ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਉਦਾਸ ਤੇ ਦੁਖੀ ਸੀ, ਗਮ ਦੇ ਭਾਰ ਹੇਠ ਪੀੜਤ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਨਾਵ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਵਗਦੇ ਹੋਏ ਡੁੱਬ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।
ਮृਗਯੂਥਪਰਿਭ੍ਰष੍ਟਾਂ ਮृਗੀਂ ਸ਼੍ਵਭਿਰਿਵਾਵृਤਾਮ੍। ਅਧੋਗਤਮੁਖੀਂ ਸੀਤਾਂ ਤਾਮਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ
ਉਹ ਮ੍ਰਿਗੀ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਝੁੰਡ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਗਈ ਹੋਵੇ ਤੇ ਕੁੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਸੀਤਾ ਆਪਣਾ ਚਿਹਰਾ ਥੱਲੇ ਕਰਕੇ ਖੜੀ ਸੀ, ਜਦ ਰਾਤ ਦਾ ਭਟਕਣ ਵਾਲਾ ਉਸ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਇਆ।
ਤਾਂ ਤੁ ਸ਼ੋਕਵਸ਼ਾਦ੍ ਦੀਨਾਮਵਸ਼ਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਃ। ਸਬਲਾਦ੍ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਗृਹਂ ਦੇਵਗृਹੋਪਮਮ੍
ਉਸ ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਨੇ, ਜੋ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਗਮ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਤੇ ਬੇਬਸ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਆਪਣਾ ਮਹਲ, ਜੋ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਖਾਇਆ।
ਹਰ੍ਮ੍ਯਪ੍ਰਾਸਾਦਸਮ੍ਬਾਧਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਸਹਸ੍ਰਨਿषੇਵਿਤਮ੍। ਨਾਨਾਪਕ੍ਸ਼ਿਗਣੈਰ੍ਜੁष੍ਟਂ ਨਾਨਾਰਤ੍ਨਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਹ ਹਾਲ ਤੇ ਮਹਲ ਵਿਖਾਏ, ਜੋ ਇਕੱਠੇ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਔਰਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਤੇ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ।
ਦਾਨ੍ਤਕੈਸ੍ਤਾਪਨੀਯੈਸ਼੍ਚ ਸ੍ਫਾਟਿਕੈ ਰਾਜਤੈਸ੍ਤਥਾ। ਵਜ੍ਰਵੈਦੂਰ੍ਯਚਿਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਸ੍ਤਮ੍ਭੈਰ੍ਦृष੍ਟਿਮਨੋਰਮੈਃ
ਉਹ ਥਾਂ ਹਾਥੀਦੰਦ, ਸੋਨੇ, ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਸਤੰਭਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਹੀਰੇ ਤੇ ਬਿਲੌਰ ਦੀਆਂ ਵਖਰੀਆਂ ਨਕਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਜੋ ਵੇਖਣ ਵਿੱਚ ਮਨਭਾਵਨ ਸਨ।
ਦਿਵ੍ਯਦੁਨ੍ਦੁਭਿਨਿਰ੍ਘੋषਂ ਤਪ੍ਤਕਾਞ੍ਚਨਭੂषਣਮ੍। ਸੋਪਾਨਂ ਕਾਞ੍ਚਨਂ ਚਿਤ੍ਰਮਾਰੁਰੋਹ ਤਯਾ ਸਹ
ਉਹ ਥਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਡੋਲ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਪਦੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਰੰਗੀਨ ਸੋਨੇ ਦੀ ਸੀੜ੍ਹੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਦਾਨ੍ਤਕਾ ਰਾਜਤਾਸ਼੍ਚੈਵ ਗਵਾਕ੍ਸ਼ਾਃ ਪ੍ਰਿਯਦਰ੍ਸ਼ਨਾਃ। ਹੇਮਜਾਲਾਵृਤਾਸ਼੍ਚਾਸਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਸਾਦਪਙ੍ਕ੍ਤਯਃ
ਉਥੇ ਮਹਲਾਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹਾਥੀਦੰਦ ਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਸੁਹਣੇ ਜ਼ਰੋਕੇ ਸਨ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਦੀ ਜਾਲੀ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਸੁਧਾਮਣਿਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਭੂਮਿਭਾਗਾਨਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਃ ਸ੍ਵਭਵਨੇ ਪ੍ਰਾਦਰ੍ਸ਼ਯਤ ਮੈਥਿਲੀਮ੍
ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਚੂਨਾ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀਆਂ ਅਜੋਕੇ ਅੰਗਣੀਆਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵਿਖਾਈਆਂ।
ਦੀਰ੍ਘਿਕਾਃ ਪੁष੍ਕਰਿਣ੍ਯਸ਼੍ਚ ਨਾਨਾਪੁष੍ਪਸਮਾਵृਤਾਃ। ਰਾਵਣੋ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਸੀਤਾਂ ਸ਼ੋਕਪਰਾਯਣਾਮ੍
ਰਾਵਣ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਗਮ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਝੀਲਾਂ ਤੇ ਪੋਖਰਾਂ ਵਿਖਾਈਆਂ।
ਦਰ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵੈਦੇਹੀਂ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਂ ਤਦ੍ਭਵਨੋਤ੍ਤਮਮ੍। ਉਵਾਚ ਵਾਕ੍ਯਂ ਪਾਪਾਤ੍ਮਾ ਸੀਤਾਂ ਲੋਭਿਤੁਮਿਚ੍ਛਯਾ
ਉਸ ਨੇ ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਉਹ ਸਾਰਾ ਸੁੰਦਰ ਮਹਲ ਵਿਖਾ ਕੇ, ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਲੁਭਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਦਸ਼ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਕੋਟ੍ਯਸ਼੍ਚ ਦ੍ਵਾਵਿਂਸ਼ਤਿਰਥਾਪਰਾਃ। ਵਰ੍ਜਯਿਤ੍ਵਾ ਜਰਾਵृਦ੍ਧਾਨ੍ ਬਾਲਾਂਸ਼੍ਚ ਰਜਨੀਚਰਾਨ੍
ਇੱਥੇ ਦਸ ਕਰੋੜ ਰਾਖਸ ਹਨ ਤੇ ਬਾਈ ਹਜ਼ਾਰ ਰਥਾਂ ਹਨ, ਬੁਜ਼ੁਰਗ, ਬੱਚਿਆਂ ਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਭਟਕਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ।
ਤੇषਾਂ ਪ੍ਰਭੁਰਹਂ ਸੀਤੇ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਭੀਮਕਰ੍ਮਣਾਮ੍। ਸਹਸ੍ਰਮੇਕਮੇਕਸ੍ਯ ਮਮ ਕਾਰ੍ਯਪੁਰਃਸਰਮ੍
ਸੀਤੇ, ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਭਿਆਨਕ ਕਰਤਬ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਸਰਦਾਰ ਹਾਂ; ਹਰ ਇੱਕ ਲਈ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਹਜ਼ਾਰ ਲੋਕ ਹਨ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਕੰਮ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਨ।
ਯਦਿਦਂ ਰਾਜ੍ਯਤਨ੍ਤ੍ਰਂ ਮੇ ਤ੍ਵਯਿ ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍। ਜੀਵਿਤਂ ਚ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਿ ਤ੍ਵਂ ਮੇ ਪ੍ਰਾਣੈਰ੍ਗਰੀਯਸੀ
ਇਹ ਸਾਰਾ ਰਾਜ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਮੇਰੀ ਜਿੰਦ ਵੀ, ਸੀਤੇ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਸਾਹ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਪਿਆਰੀ ਹੈ।
ਬਹ੍ਵੀਨਾਮੁਤ੍ਤਮਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਮਮ ਯੋऽਸੌ ਪਰਿਗ੍ਰਹਃ। ਤਾਸਾਂ ਤ੍ਵਮੀਸ਼੍ਵਰੀ ਸੀਤੇ ਮਮ ਭਾਰ੍ਯਾ ਭਵ ਪ੍ਰਿਯੇ
ਮੇਰੀਆਂ ਕਈ ਉੱਚੀ ਜਾਤ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਸੀਤੇ, ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਾਲਕਣ ਹੈ; ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਬਣ, ਪਿਆਰੀ।
ਸਾਧੁ ਕਿਂ ਤੇऽਨ੍ਯਥਾਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਰੋਚਯਸ੍ਵ ਵਚੋ ਮਮ। ਭਜਸ੍ਵ ਮਾਭਿਤਪ੍ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਤੂੰ ਹੋਰ ਸੋਚ ਕਿਉਂ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ? ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨ, ਮੈਨੂੰ ਜੋ ਤੜਫ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰ ਤੇ ਮਿਹਰਬਾਨੀ ਕਰ।
ਪਰਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾ ਸਮੁਦ੍ਰੇਣ ਲਙ੍ਕੇਯਂ ਸ਼ਤਯੋਜਨਾ। ਨੇਯਂ ਧਰ੍षਯਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਯਾ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰੈਰਪਿ ਸੁਰਾਸੁਰੈਃ
ਇਹ ਲੰਕਾ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਹੈ ਤੇ ਸੌ ਯੋਜਨ ਚੌੜੀ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਜਾਂ ਅਸੁਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵੀ ਜਬਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ।
ਨ ਦੇਵੇषੁ ਨ ਯਕ੍ਸ਼ੇषੁ ਨ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੇषੁ ਨਰ੍षਿषੁ। ਅਹਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਲੋਕੇषੁ ਯੋ ਮੇ ਵੀਰ੍ਯਸਮੋ ਭਵੇਤ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਜਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ ਜੋ ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋਵੇ।
ਰਾਜ੍ਯਭ੍ਰष੍ਟੇਨ ਦੀਨੇਨ ਤਾਪਸੇਨ ਪਦਾਤਿਨਾ। ਕਿਂ ਕਰਿष੍ਯਸਿ ਰਾਮੇਣ ਮਾਨੁषੇਣਾਲ੍ਪਤੇਜਸਾ
ਤੂੰ ਰਾਜ ਤੋਂ ਵੰਝੇ, ਉਦਾਸ, ਤਪਸਵੀ, ਪੈਦਲ ਚੱਲਣ ਵਾਲੇ, ਆਮ ਇਨਸਾਨ ਰਾਮ ਨਾਲ ਕੀ ਕਰੇਗੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਘੱਟ ਤਾਕਤ ਹੈ?
ਭਜਸ੍ਵ ਸੀਤੇ ਮਾਮੇਵ ਭਰ੍ਤਾਹਂ ਸਦृਸ਼ਸ੍ਤਵ। ਯੌਵਨਂ ਤ੍ਵਧ੍ਰੁਵਂ ਭੀਰੁ ਰਮਸ੍ਵੇਹ ਮਯਾ ਸਹ
ਸੀਤੇ, ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਆਪਣਾ ਪਤੀ ਮੰਨ ਲੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਜੋੜ ਦਾ ਹਾਂ। ਨੌਜਵਾਨੀ ਕਦੇ ਠਹਿਰਦੀ ਨਹੀਂ, ਡਰਪੋਕ ਜੀ, ਇੱਥੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਜੀ ਲੈ।
ਦਰ੍ਸ਼ਨੇ ਮਾ ਕृਥਾ ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਰਾਘਵਸ੍ਯ ਵਰਾਨਨੇ। ਕਾਸ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰਿਹਾਗਨ੍ਤੁਮਪਿ ਸੀਤੇ ਮਨੋਰਥੈਃ
ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਾ ਪੈਦਾ ਕਰ। ਇੱਥੇ, ਸੀਤੇ, ਕਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੈ ਜੋ ਕੇਵਲ ਸੋਚ ਕੇ ਵੀ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਸਕੇ?
ਨ ਸ਼ਕ੍ਯੋ ਵਾਯੁਰਾਕਾਸ਼ੇ ਪਾਸ਼ੈਰ੍ਬਦ੍ਧੁਂ ਮਹਾਜਵਃ। ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਸ੍ਯ ਵਾਪ੍ਯਗ੍ਨੇਰ੍ਗ੍ਰਹੀਤੁਂ ਵਿਮਲਾਃ ਸ਼ਿਖਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਨੂੰ ਰੱਸੀਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਜਾਂ ਜਲਦੀ ਜਲਦੇ ਅੱਗ ਦੀ ਸਾਫ ਲੌ ਨੂੰ ਫੜਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ—
ਤ੍ਰਯਾਣਾਮਪਿ ਲੋਕਾਨਾਂ ਨ ਤਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼ੋਭਨੇ। ਵਿਕ੍ਰਮੇਣ ਨਯੇਦ੍ ਯਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਮਦ੍ਬਾਹੁਪਰਿਪਾਲਿਤਾਮ੍
ਸੁੰਦਰ ਜੀ, ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ ਜੋ ਮੇਰੀ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਤੈਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾ ਸਕੇ।
ਲਙ੍ਕਾਯਾਃ ਸੁਮਹਦ੍ਰਾਜ੍ਯਮਿਦਂ ਤ੍ਵਮਨੁਪਾਲਯ। ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰੇष੍ਯਾ ਮਦ੍ਵਿਧਾਸ਼੍ਚੈਵ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਚਰਾਚਰਮ੍
ਲੰਕਾ ਦੇ ਵੱਡੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਤੂੰ ਹੀ ਸੰਭਾਲ। ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ, ਤੇ ਇੱਥੇ ਤੱਕ ਕਿ ਦੇਵਤੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਚਲਦੇ ਤੇ ਰੁਕਦੇ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਸੇਵਕ ਬਣ ਜਾਣ।
ਅਭਿषੇਕਜਲਕ੍ਲਿਨ੍ਨਾ ਤੁष੍ਟਾ ਚ ਰਮਯਸ੍ਵ ਚ। ਦੁष੍ਕृਤਂ ਯਤ੍ਪੁਰਾ ਕਰ੍ਮ ਵਨਵਾਸੇਨ ਤਦ੍ਗਤਮ੍
ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਤੂੰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਜੀ। ਜੋ ਕੁਝ ਪਹਲੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ ਗਲਤ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਹੁਣ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਯਚ੍ਚ ਤੇ ਸੁਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਤਸ੍ਯੇਹ ਫਲਮਾਪ੍ਨੁਹਿ। ਇਹ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਮਾਲ੍ਯਾਨਿ ਦਿਵ੍ਯਗਨ੍ਧਾਨਿ ਮੈਥਿਲਿ
ਤੇਰੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਇੱਥੇ ਹੀ ਮਿਲੇ। ਇੱਥੇ, ਮੈਥਿਲੀ, ਸਾਰੇ ਸੁਗੰਧਤ ਹਾਰ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹਨ।
ਭੂषਣਾਨਿ ਚ ਮੁਖ੍ਯਾਨਿ ਤਾਨਿ ਸੇਵ ਮਯਾ ਸਹ। ਪੁष੍ਪਕਂ ਨਾਮ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਭ੍ਰਾਤੁਰ੍ਵੈਸ਼੍ਰਵਣਸ੍ਯ ਮੇ
ਇੱਥੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗਹਣੇ ਹਨ; ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਇਹਨਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈ। ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਪੁਸ਼ਪਕ ਮੇਰੇ ਭਰਾ ਵਿਸ਼ਰਵਣ ਦਾ ਹੈ—
ਵਿਮਾਨਂ ਸੂਰ੍ਯਸਂਕਾਸ਼ਂ ਤਰਸਾ ਨਿਰ੍ਜਿਤਂ ਰਣੇ। ਵਿਸ਼ਾਲਂ ਰਮਣੀਯਂ ਚ ਤਦ੍ਵਿਮਾਨਂ ਮਨੋਜਵਮ੍
ਇਹ ਰਥ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਬਰ ਨਾਲ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਵੱਡਾ ਤੇ ਸੁਹਣਾ, ਇਹ ਹਵਾਈ ਰਥ ਮਨ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਸੀਤੇ ਮਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਵਿਹਰਸ੍ਵ ਯਥਾਸੁਖਮ੍। ਵਦਨਂ ਪਦ੍ਮਸਂਕਾਸ਼ਂ ਵਿਮਲਂ ਚਾਰੁਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਉਥੇ, ਸੀਤੇ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਜੀ। ਤੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਕਮਲ ਵਾਂਗ, ਸਾਫ ਤੇ ਸੁੰਦਰ, ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ—
ਸ਼ੋਕਾਰ੍ਤਂ ਤੁ ਵਰਾਰੋਹੇ ਨ ਭ੍ਰਾਜਤਿ ਵਰਾਨਨੇ। ਏਵਂ ਵਦਤਿ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਸਾ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਨ੍ਤੇਨ ਵਰਾਙ੍ਗਨਾ
ਪਰ, ਸੁੰਦਰ ਜੀ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਤੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਚਮਕਦਾ ਨਹੀਂ। ਜਦ ਉਹ ਐਸਾ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਨਾਰੀ ਆਪਣੇ ਕਪੜੇ ਦੇ ਕੋਨੇ ਨਾਲ—
ਪਿਧਾਯੇਨ੍ਦੁਨਿਭਂ ਸੀਤਾ ਮਨ੍ਦਮਸ਼੍ਰੂਣ੍ਯਵਰ੍ਤਯਤ੍। ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਤੀਂ ਤਾਮਿਵਾਸ੍ਵਸ੍ਥਾਂ ਸੀਤਾਂ ਚਿਨ੍ਤਾਹਤਪ੍ਰਭਾਮ੍
ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਚਿਹਰਾ ਵਾਲੀ ਸੀਤਾ ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਅੰਸੂ ਰੋਕਦੀ ਰਹੀ। ਸੋਚ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ, ਉਹ ਬੇਚੈਨ ਸੀ, ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਮਲਿਨ ਹੋ ਗਈ।