ਤਂ ਤ੍ਵਿਦਾਨੀਮਹਂ ਹਤ੍ਵਾ ਖਰਦੂषਣਘਾਤਿਨਮ੍। ਰਾਮਂ ਸ਼ਰ੍ਮੋਪਲਪ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਧਨਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵੇਵ ਨਿਰ੍ਧਨਃ
ਹੁਣ, ਖਰਾ ਤੇ ਦੂਸ਼ਣ ਦੇ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਰਾਮ ਪਾਵਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਗਰੀਬ ਆਦਮੀ ਧਨ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਸੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਜਨਸ੍ਥਾਨੇ ਵਸਦ੍ਭਿਸ੍ਤੁ ਭਵਦ੍ਭੀ ਰਾਮਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾ। ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਿਰੁਪਨੇਤਵ੍ਯਾ ਕਿਂ ਕਰੋਤੀਤਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ
ਤੁਸੀਂ ਜਨਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਰਾਮ 'ਤੇ ਨਜ਼ਰ ਰੱਖੋ ਅਤੇ ਉਹ ਜੋ ਕੁਝ ਕਰੇ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਰੀ ਖਬਰ ਮੈਨੂੰ ਦਿਓ।
ਅਪ੍ਰਮਾਦਾਚ੍ਚ ਗਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵੈਰੇਵ ਨਿਸ਼ਾਚਰੈਃ। ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸਦਾ ਯਤ੍ਨੋ ਰਾਘਵਸ੍ਯ ਵਧਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਸਾਰੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਚੋਖੀ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਰਾਘਵ ਦੇ ਸੰਘਾਰ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਯਤਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯੁष੍ਮਾਕਂ ਤੁ ਬਲਂ ਜ੍ਞਾਤਂ ਬਹੁਸ਼ੋ ਰਣਮੂਰ੍ਧਨਿ। ਅਤਸ਼੍ਚਾਸ੍ਮਿਞ੍ਜਨਸ੍ਥਾਨੇ ਮਯਾ ਯੂਯਂ ਨਿਵੇਸ਼ਿਤਾਃ
ਤੁਹਾਡੀ ਤਾਕਤ ਮੈਂ ਕਈ ਵਾਰੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜਨਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਹੈ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਿਯਂ ਵਾਕ੍ਯਮੁਪੇਤ੍ਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਮਹਾਰ੍ਥਮष੍ਟਾਵਭਿਵਾਦ੍ਯ ਰਾਵਣਮ੍। ਵਿਹਾਯ ਲਙ੍ਕਾਂ ਸਹਿਤਾਃ ਪ੍ਰਤਸ੍ਥਿਰੇ ਯਤੋ ਜਨਸ੍ਥਾਨਮਲਕ੍ਸ਼੍ਯਦਰ੍ਸ਼ਨਾਃ
ਫਿਰ, ਉਹ ਅੱਠ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਇਜ਼ਤ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਪਿਆਰੀ ਗੱਲਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਲੰਕਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਜਨਸਥਾਨ ਵੱਲ ਅਦਿੱਖੇ ਹੋ ਕੇ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਸੀਤਾਮੁਪਲਭ੍ਯ ਰਾਵਣਃ ਸੁਸਮ੍ਪ੍ਰਹृष੍ਟਃ ਪਰਿਗृਹ੍ਯ ਮੈਥਿਲੀਮ੍। ਪ੍ਰਸਜ੍ਯ ਰਾਮੇਣ ਚ ਵੈਰਮੁਤ੍ਤਮਂ ਬਭੂਵ ਮੋਹਾਨ੍ਮੁਦਿਤਃ ਸ ਰਾਵਣਃ
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ। ਮੈਥਿਲਾ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਰਾਮ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਵੈਰ ਬਣ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਵਣ ਮੋਹ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
thumb|ਪਞ੍ਚਪਞ੍ਚਾਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਅਰਣ੍ਯਕਾਣ੍ਡੇ ਪਞ੍ਚਪਞ੍ਚਾਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੩-
ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਰਣਿਆ ਕਾਂਡ ਵਿਚ ਪੰਜਵਾਂ-ਪੰਜਵਾਂ ਸਰਗ ਹੁਣ ਸੁਣੋ।
ਸਂਦਿਸ਼੍ਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ ਘੋਰਾਨ੍ ਰਾਵਣੋऽष੍ਟੌ ਮਹਾਬਲਾਨ੍। ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਬੁਦ੍ਧਿਵੈਕ੍ਲਵ੍ਯਾਤ੍ ਕृਤ੍ਕृਤ੍ਯਮਮਨ੍ਯਤ
ਰਾਵਣ ਨੇ ਅੱਠ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਮਨ ਵਿਚ ਉਲਝਣ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਕੰਮ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ ਚਿਨ੍ਤਯਾਨੋ ਵੈਦੇਹੀਂ ਕਾਮਬਾਣੈਃ ਪ੍ਰਪੀਡਿਤਃ। ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਗृਹਂ ਰਮ੍ਯਂ ਸੀਤਾਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਭਿਤ੍ਵਰਨ੍
ਵੈਦੇਹੀ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿਚ, ਇੱਛਾ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੋਹਣੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਗਿਆ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਸੀ।
ਸ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਤੁ ਤਦ੍ਵੇਸ਼੍ਮ ਰਾਵਣੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਃ। ਅਪਸ਼੍ਯਦ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਮਧ੍ਯੇ ਸੀਤਾਂ ਦੁਃਖਪਰਾਯਣਾਮ੍
ਉਹ ਮਹਲ ਵਿਚ ਜਾ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਸਰਤਾਜ ਰਾਵਣ, ਰਾਕਸ਼ਸੀਆਂ ਵਿਚ ਸੀਤਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਡੂਬੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਵੇਖਿਆ।
ਅਸ਼੍ਰੁਪੂਰ੍ਣਮੁਖੀਂ ਦੀਨਾਂ ਸ਼ੋਕਭਾਰਾਵਪੀਡਿਤਾਮ੍। ਵਾਯੁਵੇਗੈਰਿਵਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾਂ ਮਜ੍ਜਨ੍ਤੀਂ ਨਾਵਮਰ੍ਣਵੇ
ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਉਦਾਸ ਤੇ ਦੁਖੀ ਸੀ, ਗਮ ਦੇ ਭਾਰ ਹੇਠ ਪੀੜਤ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਨਾਵ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਵਗਦੇ ਹੋਏ ਡੁੱਬ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।
ਮृਗਯੂਥਪਰਿਭ੍ਰष੍ਟਾਂ ਮृਗੀਂ ਸ਼੍ਵਭਿਰਿਵਾਵृਤਾਮ੍। ਅਧੋਗਤਮੁਖੀਂ ਸੀਤਾਂ ਤਾਮਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ
ਉਹ ਮ੍ਰਿਗੀ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਝੁੰਡ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਗਈ ਹੋਵੇ ਤੇ ਕੁੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਸੀਤਾ ਆਪਣਾ ਚਿਹਰਾ ਥੱਲੇ ਕਰਕੇ ਖੜੀ ਸੀ, ਜਦ ਰਾਤ ਦਾ ਭਟਕਣ ਵਾਲਾ ਉਸ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਇਆ।
ਤਾਂ ਤੁ ਸ਼ੋਕਵਸ਼ਾਦ੍ ਦੀਨਾਮਵਸ਼ਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਃ। ਸਬਲਾਦ੍ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਗृਹਂ ਦੇਵਗृਹੋਪਮਮ੍
ਉਸ ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਨੇ, ਜੋ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਗਮ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਤੇ ਬੇਬਸ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਆਪਣਾ ਮਹਲ, ਜੋ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਖਾਇਆ।
ਹਰ੍ਮ੍ਯਪ੍ਰਾਸਾਦਸਮ੍ਬਾਧਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਸਹਸ੍ਰਨਿषੇਵਿਤਮ੍। ਨਾਨਾਪਕ੍ਸ਼ਿਗਣੈਰ੍ਜੁष੍ਟਂ ਨਾਨਾਰਤ੍ਨਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਹ ਹਾਲ ਤੇ ਮਹਲ ਵਿਖਾਏ, ਜੋ ਇਕੱਠੇ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਔਰਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਤੇ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ।
ਦਾਨ੍ਤਕੈਸ੍ਤਾਪਨੀਯੈਸ਼੍ਚ ਸ੍ਫਾਟਿਕੈ ਰਾਜਤੈਸ੍ਤਥਾ। ਵਜ੍ਰਵੈਦੂਰ੍ਯਚਿਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਸ੍ਤਮ੍ਭੈਰ੍ਦृष੍ਟਿਮਨੋਰਮੈਃ
ਉਹ ਥਾਂ ਹਾਥੀਦੰਦ, ਸੋਨੇ, ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਸਤੰਭਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਹੀਰੇ ਤੇ ਬਿਲੌਰ ਦੀਆਂ ਵਖਰੀਆਂ ਨਕਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਜੋ ਵੇਖਣ ਵਿੱਚ ਮਨਭਾਵਨ ਸਨ।
ਦਿਵ੍ਯਦੁਨ੍ਦੁਭਿਨਿਰ੍ਘੋषਂ ਤਪ੍ਤਕਾਞ੍ਚਨਭੂषਣਮ੍। ਸੋਪਾਨਂ ਕਾਞ੍ਚਨਂ ਚਿਤ੍ਰਮਾਰੁਰੋਹ ਤਯਾ ਸਹ
ਉਹ ਥਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਡੋਲ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਪਦੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਰੰਗੀਨ ਸੋਨੇ ਦੀ ਸੀੜ੍ਹੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਦਾਨ੍ਤਕਾ ਰਾਜਤਾਸ਼੍ਚੈਵ ਗਵਾਕ੍ਸ਼ਾਃ ਪ੍ਰਿਯਦਰ੍ਸ਼ਨਾਃ। ਹੇਮਜਾਲਾਵृਤਾਸ਼੍ਚਾਸਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਸਾਦਪਙ੍ਕ੍ਤਯਃ
ਉਥੇ ਮਹਲਾਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹਾਥੀਦੰਦ ਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਸੁਹਣੇ ਜ਼ਰੋਕੇ ਸਨ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਦੀ ਜਾਲੀ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਸੁਧਾਮਣਿਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਭੂਮਿਭਾਗਾਨਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਃ ਸ੍ਵਭਵਨੇ ਪ੍ਰਾਦਰ੍ਸ਼ਯਤ ਮੈਥਿਲੀਮ੍
ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਚੂਨਾ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀਆਂ ਅਜੋਕੇ ਅੰਗਣੀਆਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵਿਖਾਈਆਂ।
ਦੀਰ੍ਘਿਕਾਃ ਪੁष੍ਕਰਿਣ੍ਯਸ਼੍ਚ ਨਾਨਾਪੁष੍ਪਸਮਾਵृਤਾਃ। ਰਾਵਣੋ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਸੀਤਾਂ ਸ਼ੋਕਪਰਾਯਣਾਮ੍
ਰਾਵਣ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਗਮ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਝੀਲਾਂ ਤੇ ਪੋਖਰਾਂ ਵਿਖਾਈਆਂ।
ਦਰ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵੈਦੇਹੀਂ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਂ ਤਦ੍ਭਵਨੋਤ੍ਤਮਮ੍। ਉਵਾਚ ਵਾਕ੍ਯਂ ਪਾਪਾਤ੍ਮਾ ਸੀਤਾਂ ਲੋਭਿਤੁਮਿਚ੍ਛਯਾ
ਉਸ ਨੇ ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਉਹ ਸਾਰਾ ਸੁੰਦਰ ਮਹਲ ਵਿਖਾ ਕੇ, ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਲੁਭਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਦਸ਼ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਕੋਟ੍ਯਸ਼੍ਚ ਦ੍ਵਾਵਿਂਸ਼ਤਿਰਥਾਪਰਾਃ। ਵਰ੍ਜਯਿਤ੍ਵਾ ਜਰਾਵृਦ੍ਧਾਨ੍ ਬਾਲਾਂਸ਼੍ਚ ਰਜਨੀਚਰਾਨ੍
ਇੱਥੇ ਦਸ ਕਰੋੜ ਰਾਖਸ ਹਨ ਤੇ ਬਾਈ ਹਜ਼ਾਰ ਰਥਾਂ ਹਨ, ਬੁਜ਼ੁਰਗ, ਬੱਚਿਆਂ ਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਭਟਕਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ।
ਤੇषਾਂ ਪ੍ਰਭੁਰਹਂ ਸੀਤੇ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਭੀਮਕਰ੍ਮਣਾਮ੍। ਸਹਸ੍ਰਮੇਕਮੇਕਸ੍ਯ ਮਮ ਕਾਰ੍ਯਪੁਰਃਸਰਮ੍
ਸੀਤੇ, ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਭਿਆਨਕ ਕਰਤਬ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਸਰਦਾਰ ਹਾਂ; ਹਰ ਇੱਕ ਲਈ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਹਜ਼ਾਰ ਲੋਕ ਹਨ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਕੰਮ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਨ।
ਯਦਿਦਂ ਰਾਜ੍ਯਤਨ੍ਤ੍ਰਂ ਮੇ ਤ੍ਵਯਿ ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍। ਜੀਵਿਤਂ ਚ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਿ ਤ੍ਵਂ ਮੇ ਪ੍ਰਾਣੈਰ੍ਗਰੀਯਸੀ
ਇਹ ਸਾਰਾ ਰਾਜ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਮੇਰੀ ਜਿੰਦ ਵੀ, ਸੀਤੇ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਸਾਹ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਪਿਆਰੀ ਹੈ।
ਬਹ੍ਵੀਨਾਮੁਤ੍ਤਮਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਮਮ ਯੋऽਸੌ ਪਰਿਗ੍ਰਹਃ। ਤਾਸਾਂ ਤ੍ਵਮੀਸ਼੍ਵਰੀ ਸੀਤੇ ਮਮ ਭਾਰ੍ਯਾ ਭਵ ਪ੍ਰਿਯੇ
ਮੇਰੀਆਂ ਕਈ ਉੱਚੀ ਜਾਤ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਸੀਤੇ, ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਾਲਕਣ ਹੈ; ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਬਣ, ਪਿਆਰੀ।
ਸਾਧੁ ਕਿਂ ਤੇऽਨ੍ਯਥਾਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਰੋਚਯਸ੍ਵ ਵਚੋ ਮਮ। ਭਜਸ੍ਵ ਮਾਭਿਤਪ੍ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਤੂੰ ਹੋਰ ਸੋਚ ਕਿਉਂ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ? ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨ, ਮੈਨੂੰ ਜੋ ਤੜਫ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰ ਤੇ ਮਿਹਰਬਾਨੀ ਕਰ।
ਪਰਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾ ਸਮੁਦ੍ਰੇਣ ਲਙ੍ਕੇਯਂ ਸ਼ਤਯੋਜਨਾ। ਨੇਯਂ ਧਰ੍षਯਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਯਾ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰੈਰਪਿ ਸੁਰਾਸੁਰੈਃ
ਇਹ ਲੰਕਾ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਹੈ ਤੇ ਸੌ ਯੋਜਨ ਚੌੜੀ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਜਾਂ ਅਸੁਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵੀ ਜਬਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ।
ਨ ਦੇਵੇषੁ ਨ ਯਕ੍ਸ਼ੇषੁ ਨ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੇषੁ ਨਰ੍षਿषੁ। ਅਹਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਲੋਕੇषੁ ਯੋ ਮੇ ਵੀਰ੍ਯਸਮੋ ਭਵੇਤ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਜਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ ਜੋ ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋਵੇ।
ਰਾਜ੍ਯਭ੍ਰष੍ਟੇਨ ਦੀਨੇਨ ਤਾਪਸੇਨ ਪਦਾਤਿਨਾ। ਕਿਂ ਕਰਿष੍ਯਸਿ ਰਾਮੇਣ ਮਾਨੁषੇਣਾਲ੍ਪਤੇਜਸਾ
ਤੂੰ ਰਾਜ ਤੋਂ ਵੰਝੇ, ਉਦਾਸ, ਤਪਸਵੀ, ਪੈਦਲ ਚੱਲਣ ਵਾਲੇ, ਆਮ ਇਨਸਾਨ ਰਾਮ ਨਾਲ ਕੀ ਕਰੇਗੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਘੱਟ ਤਾਕਤ ਹੈ?
ਭਜਸ੍ਵ ਸੀਤੇ ਮਾਮੇਵ ਭਰ੍ਤਾਹਂ ਸਦृਸ਼ਸ੍ਤਵ। ਯੌਵਨਂ ਤ੍ਵਧ੍ਰੁਵਂ ਭੀਰੁ ਰਮਸ੍ਵੇਹ ਮਯਾ ਸਹ
ਸੀਤੇ, ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਆਪਣਾ ਪਤੀ ਮੰਨ ਲੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਜੋੜ ਦਾ ਹਾਂ। ਨੌਜਵਾਨੀ ਕਦੇ ਠਹਿਰਦੀ ਨਹੀਂ, ਡਰਪੋਕ ਜੀ, ਇੱਥੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਜੀ ਲੈ।
ਦਰ੍ਸ਼ਨੇ ਮਾ ਕृਥਾ ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਰਾਘਵਸ੍ਯ ਵਰਾਨਨੇ। ਕਾਸ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰਿਹਾਗਨ੍ਤੁਮਪਿ ਸੀਤੇ ਮਨੋਰਥੈਃ
ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਾ ਪੈਦਾ ਕਰ। ਇੱਥੇ, ਸੀਤੇ, ਕਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੈ ਜੋ ਕੇਵਲ ਸੋਚ ਕੇ ਵੀ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਸਕੇ?