ਵਿਕ੍ਰੋਸ਼ਨ੍ਤੀਂ ਤਦਾ ਸੀਤਾਂ ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਵਾਨਰੋਤ੍ਤਮਾਃ। ਸ ਚ ਪਮ੍ਪਾਮਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਲਙ੍ਕਾਮਭਿਮੁਖਃ ਪੁਰੀਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਵਧੀਆ ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਚੀਲਦੀ ਹੋਈ ਦੇਖਿਆ। ਰਾਵਣ, ਪੰਪਾ ਝੀਲ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਲੰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਿਆ।
ਜਗਾਮ ਮੈਥਿਲੀਂ ਗृਹ੍ਯ ਰੁਦਤੀਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਤਾਂ ਜਹਾਰ ਸੁਸਂਹृष੍ਟੋ ਰਾਵਣੋ ਮृਤ੍ਯੁਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਰੋ ਰਹੀ ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਲੈ ਗਿਆ। ਰਾਵਣ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ, ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਮੌਤ ਸੀ।
ਉਤ੍ਸਙ੍ਗੇਨੈਵ ਭੁਜਗੀਂ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਦਂष੍ਟ੍ਰਾਂ ਮਹਾਵਿषਾਮ੍। ਵਨਾਨਿ ਸਰਿਤਃ ਸ਼ੈਲਾਨ੍ ਸਰਾਂਸਿ ਚ ਵਿਹਾਯਸਾ
ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਤੇਜ਼ ਦੰਦਾਂ ਤੇ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਵਿਸ਼ ਵਾਲਾ ਸੱਪ, ਉਹ ਜੰਗਲਾਂ, ਦਰਿਆਵਾਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਝੀਲਾਂ ਉੱਤੇ ਉੱਡ ਗਿਆ।
ਸ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਸਮਤੀਯਾਯ ਸ਼ਰਸ਼੍ਚਾਪਾਦਿਵ ਚ੍ਯੁਤਃ। ਤਿਮਿਨਕ੍ਰਨਿਕੇਤਂ ਤੁ ਵਰੁਣਾਲਯਮਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਉਹ ਜਲਦੀ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਤੀਰ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਛੁੱਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਵਾਰੁਣ ਦੇ ਘਰ, ਜੋ ਮਛਲੀਆਂ ਤੇ ਮਗਰਮੱਛਾਂ ਦਾ ਅਟੱਲ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਸਰਿਤਾਂ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸਮਤੀਯਾਯ ਸਾਗਰਮ੍। ਸਮ੍ਭ੍ਰਮਾਤ੍ ਪਰਿਵृਤ੍ਤੋਰ੍ਮੀ ਰੁਦ੍ਧਮੀਨਮਹੋਰਗਃ
ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੇ ਆਸਰੇ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਘਬਰਾਹਟ ਕਰਕੇ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਈਆਂ, ਮੱਛੀਆਂ ਤੇ ਵੱਡੇ ਸੱਪ ਰੋਕ ਦਿੱਤੇ ਗਏ।
ਵੈਦੇਹ੍ਯਾਂ ਹ੍ਰਿਯਮਾਣਾਯਾਂ ਬਭੂਵ ਵਰੁਣਾਲਯਃ। ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਗਤਾ ਵਾਚਃ ਸਸृਜੁਸ਼੍ਚਾਰਣਾਸ੍ਤਦਾ
ਜਦ ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵਾਰੁਣ ਦਾ ਆਸਰਾ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚਾਰਣਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਉਠੀਆਂ।
ਏਤਦਨ੍ਤੋ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵ ਇਤਿ ਸਿਦ੍ਧਾਸ੍ਤਥਾਬ੍ਰੁਵਨ੍। ਸ ਤੁ ਸੀਤਾਂ ਵਿਚੇष੍ਟਨ੍ਤੀਮਙ੍ਕੇਨਾਦਾਯ ਰਾਵਣਃ
ਸਿੱਧ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਦਸ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲੇ ਦਾ ਅੰਤ ਹੈ।' ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਬਚਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿਚ ਲੈ ਲਿਆ।
ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਪੁਰੀਂ ਲਙ੍ਕਾਂ ਰੂਪਿਣੀਂ ਮृਤ੍ਯੁਮਾਤ੍ਮਨਃ। ਸੋऽਭਿਗਮ੍ਯ ਪੁਰੀਂ ਲਙ੍ਕਾਂ ਸੁਵਿਭਕ੍ਤਮਹਾਪਥਾਮ੍
ਉਹ ਲੰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ, ਜੋ ਉਸ ਲਈ ਮੌਤ ਦਾ ਰੂਪ ਸੀ, ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਲੰਕਾ ਦੇ ਵੱਡੇ ਤੇ ਸਾਫ ਰਸਤੇ ਵਾਲੀ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ,
ਸਂਰੂਢਕਕ੍ਸ਼੍ਯਾਂ ਬਹੁਲਾਂ ਸ੍ਵਮਨ੍ਤਃਪੁਰਮਾਵਿਸ਼ਤ੍। ਤਤ੍ਰ ਤਾਮਸਿਤਾਪਾਙ੍ਗੀਂ ਸ਼ੋਕਮੋਹਸਮਨ੍ਵਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਹਲ, ਜੋ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਵੱਡਾ ਸੀ, ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਉਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਾਲੀਆਂ ਤੇ ਜੋ ਦੁਖ ਤੇ ਭੁਲੇਖੇ ਵਿਚ ਸੀ, ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਨਿਦਧੇ ਰਾਵਣਃ ਸੀਤਾਂ ਮਯੋ ਮਾਯਾਮਿਵਾਸੁਰੀਮ੍। ਅਬ੍ਰਵੀਚ੍ਚ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਃ ਪਿਸ਼ਾਚੀਰ੍ਘੋਰਦਰ੍ਸ਼ਨਾਃ
ਰਾਵਣ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਉਥੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਮਾਇਆ ਨੇ ਆਪਣੇ ਜਾਦੂਈ ਦੈਵੀ ਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਸੀ। ਫਿਰ ਦਸ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲਾ, ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਦਿੱਖ ਵਾਲੀਆਂ ਦੈਵੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ:
ਯਥਾ ਨੈਨਾਂ ਪੁਮਾਨ੍ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਵਾ ਸੀਤਾਂ ਪਸ਼੍ਯਤ੍ਯਸਮ੍ਮਤਃ। ਮੁਕ੍ਤਾਮਣਿਸੁਵਰ੍ਣਾਨਿ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯਾਭਰਣਾਨਿ ਚ
ਕੋਈ ਮਰਦ ਜਾਂ ਔਰਤ, ਜਦ ਤੱਕ ਮਨਜ਼ੂਰ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖੇ। ਮੋਤੀ, ਗਹਣੇ, ਸੋਨਾ, ਕਪੜੇ ਤੇ ਗਹਣੇ—
ਯਦ੍ ਯਦਿਚ੍ਛੇਤ੍ ਤਦੈਵਾਸ੍ਯਾ ਦੇਯਂ ਮਚ੍ਛਨ੍ਦਤੋ ਯਥਾ। ਯਾ ਚ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਵੈਦੇਹੀਂ ਵਚਨਂ ਕਿਂਚਿਦਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਉਹ ਜੋ ਕੁਝ ਚਾਹੇ, ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿਓ। ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਵੀ ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵੀ ਨਾਪਸੰਦ ਸ਼ਬਦ ਆਖੇ—
ਅਜ੍ਞਾਨਾਦ੍ ਯਦਿ ਵਾ ਜ੍ਞਾਨਾਨ੍ਨ ਤਸ੍ਯਾ ਜੀਵਿਤਂ ਪ੍ਰਿਯਮ੍। ਤਥੋਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਸ੍ਤਾਸ੍ਤੁ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਚਾਹੇ ਅਣਜਾਣੀ ਵਿਚੋਂ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਜਾਣ-ਬੂਝ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਜੀਵਨ ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਲਈ ਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸੀਆਂ ਨੂੰ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ।
ਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯਾਨ੍ਤਃਪੁਰਾਤ੍ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਕਿਂ ਕृਤ੍ਯਮਿਤਿ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍। ਦਦਰ੍ਸ਼ਾष੍ਟੌ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਾਨ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ ਪਿਸ਼ਿਤਾਸ਼ਨਾਨ੍
ਉਹ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਇਆ, ਸੋਚਦਾ ਰਹਿਆ ਕਿ ਹੁਣ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਉਸ ਨੇ ਅੱਠ ਬੜੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਸ ਤਾਨ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੋ ਵਰਦਾਨੇਨ ਮੋਹਿਤਃ। ਉਵਾਚ ਤਾਨਿਦਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਯ ਬਲਵੀਰ੍ਯਤਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜੋ ਵਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਮਗਨ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ੌਰ ਨੂੰ ਸਲਾਹਾ ਕਰ, ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਨਾਨਾਪ੍ਰਹਰਣਾਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਿਤੋ ਗਚ੍ਛਤ ਸਤ੍ਵਰਾਃ। ਜਨਸ੍ਥਾਨਂ ਹਤਸ੍ਥਾਨਂ ਭੂਤਪੂਰ੍ਵਂ ਖਰਾਲਯਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ, ਫ਼ੌਰਨ ਇੱਥੋਂ ਜਾਓ। ਜਨਸਥਾਨ ਨੂੰ ਜਾਓ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਖਰਾ ਦਾ ਘਰ ਸੀ, ਹੁਣ ਉਜੜ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰਾਸ੍ਯਤਾਂ ਜਨਸ੍ਥਾਨੇ ਸ਼ੂਨ੍ਯੇ ਨਿਹਤਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇ। ਪੌਰੁषਂ ਬਲਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਤ੍ਰਾਸਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਦੂਰਤਃ
ਉਸ ਜਨਸਥਾਨ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਹੁਣ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਰਹੋ। ਆਪਣੀ ਹਿੰਮਤ ਤੇ ਤਾਕਤ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਰੱਖੋ, ਡਰ-ਭੈ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਕੇ।
ਬਹੁਸੈਨ੍ਯਂ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਂ ਜਨਸ੍ਥਾਨੇ ਨਿਵੇਸ਼ਿਤਮ੍। ਸਦੂषਣਖਰਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਨਿਹਤਂ ਰਾਮਸਾਯਕੈਃ
ਜਨਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਫੌਜ, ਖਰਾ ਤੇ ਦੂਸ਼ਣ ਸਮੇਤ, ਲੜਾਈ ਲਈ ਰੱਖੀ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਾਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਤਤਃ ਕ੍ਰੋਧੋ ਮਮਾਪੂਰ੍ਵੋ ਧੈਰ੍ਯਸ੍ਯੋਪਰਿ ਵਰ੍ਧਤੇ। ਵੈਰਂ ਚ ਸੁਮਹਜ੍ਜਾਤਂ ਰਾਮਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਾ ਆਇਆ ਗੁੱਸਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਗਿਆ। ਰਾਮ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਭਿਆਨਕ ਵੈਰ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
ਨਿਰ੍ਯਾਤਯਿਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤਚ੍ਚ ਵੈਰਂ ਮਹਾਰਿਪੋਃ। ਨਹਿ ਲਪ੍ਸ੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਨਿਦ੍ਰਾਮਹਤ੍ਵਾ ਸਂਯੁਗੇ ਰਿਪੁਮ੍
ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਸ ਵੈਰ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਉੱਤੇ ਉਤਾਰਾਂ। ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਰਾਮ ਨੂੰ ਮਾਰ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ, ਮੈਨੂੰ ਨੀਂਦ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗੀ।
ਤਂ ਤ੍ਵਿਦਾਨੀਮਹਂ ਹਤ੍ਵਾ ਖਰਦੂषਣਘਾਤਿਨਮ੍। ਰਾਮਂ ਸ਼ਰ੍ਮੋਪਲਪ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਧਨਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵੇਵ ਨਿਰ੍ਧਨਃ
ਹੁਣ, ਖਰਾ ਤੇ ਦੂਸ਼ਣ ਦੇ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਰਾਮ ਪਾਵਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਗਰੀਬ ਆਦਮੀ ਧਨ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਸੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਜਨਸ੍ਥਾਨੇ ਵਸਦ੍ਭਿਸ੍ਤੁ ਭਵਦ੍ਭੀ ਰਾਮਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾ। ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਿਰੁਪਨੇਤਵ੍ਯਾ ਕਿਂ ਕਰੋਤੀਤਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ
ਤੁਸੀਂ ਜਨਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਰਾਮ 'ਤੇ ਨਜ਼ਰ ਰੱਖੋ ਅਤੇ ਉਹ ਜੋ ਕੁਝ ਕਰੇ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਰੀ ਖਬਰ ਮੈਨੂੰ ਦਿਓ।
ਅਪ੍ਰਮਾਦਾਚ੍ਚ ਗਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵੈਰੇਵ ਨਿਸ਼ਾਚਰੈਃ। ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸਦਾ ਯਤ੍ਨੋ ਰਾਘਵਸ੍ਯ ਵਧਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਸਾਰੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਚੋਖੀ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਰਾਘਵ ਦੇ ਸੰਘਾਰ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਯਤਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯੁष੍ਮਾਕਂ ਤੁ ਬਲਂ ਜ੍ਞਾਤਂ ਬਹੁਸ਼ੋ ਰਣਮੂਰ੍ਧਨਿ। ਅਤਸ਼੍ਚਾਸ੍ਮਿਞ੍ਜਨਸ੍ਥਾਨੇ ਮਯਾ ਯੂਯਂ ਨਿਵੇਸ਼ਿਤਾਃ
ਤੁਹਾਡੀ ਤਾਕਤ ਮੈਂ ਕਈ ਵਾਰੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜਨਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਹੈ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਿਯਂ ਵਾਕ੍ਯਮੁਪੇਤ੍ਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਮਹਾਰ੍ਥਮष੍ਟਾਵਭਿਵਾਦ੍ਯ ਰਾਵਣਮ੍। ਵਿਹਾਯ ਲਙ੍ਕਾਂ ਸਹਿਤਾਃ ਪ੍ਰਤਸ੍ਥਿਰੇ ਯਤੋ ਜਨਸ੍ਥਾਨਮਲਕ੍ਸ਼੍ਯਦਰ੍ਸ਼ਨਾਃ
ਫਿਰ, ਉਹ ਅੱਠ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਇਜ਼ਤ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਪਿਆਰੀ ਗੱਲਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਲੰਕਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਜਨਸਥਾਨ ਵੱਲ ਅਦਿੱਖੇ ਹੋ ਕੇ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਸੀਤਾਮੁਪਲਭ੍ਯ ਰਾਵਣਃ ਸੁਸਮ੍ਪ੍ਰਹृष੍ਟਃ ਪਰਿਗृਹ੍ਯ ਮੈਥਿਲੀਮ੍। ਪ੍ਰਸਜ੍ਯ ਰਾਮੇਣ ਚ ਵੈਰਮੁਤ੍ਤਮਂ ਬਭੂਵ ਮੋਹਾਨ੍ਮੁਦਿਤਃ ਸ ਰਾਵਣਃ
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ। ਮੈਥਿਲਾ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਰਾਮ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਵੈਰ ਬਣ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਵਣ ਮੋਹ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
thumb|ਪਞ੍ਚਪਞ੍ਚਾਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਅਰਣ੍ਯਕਾਣ੍ਡੇ ਪਞ੍ਚਪਞ੍ਚਾਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੩-
ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਰਣਿਆ ਕਾਂਡ ਵਿਚ ਪੰਜਵਾਂ-ਪੰਜਵਾਂ ਸਰਗ ਹੁਣ ਸੁਣੋ।
ਸਂਦਿਸ਼੍ਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ ਘੋਰਾਨ੍ ਰਾਵਣੋऽष੍ਟੌ ਮਹਾਬਲਾਨ੍। ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਬੁਦ੍ਧਿਵੈਕ੍ਲਵ੍ਯਾਤ੍ ਕृਤ੍ਕृਤ੍ਯਮਮਨ੍ਯਤ
ਰਾਵਣ ਨੇ ਅੱਠ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਮਨ ਵਿਚ ਉਲਝਣ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਕੰਮ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ ਚਿਨ੍ਤਯਾਨੋ ਵੈਦੇਹੀਂ ਕਾਮਬਾਣੈਃ ਪ੍ਰਪੀਡਿਤਃ। ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਗृਹਂ ਰਮ੍ਯਂ ਸੀਤਾਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਭਿਤ੍ਵਰਨ੍
ਵੈਦੇਹੀ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿਚ, ਇੱਛਾ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੋਹਣੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਗਿਆ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਸੀ।
ਸ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਤੁ ਤਦ੍ਵੇਸ਼੍ਮ ਰਾਵਣੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਃ। ਅਪਸ਼੍ਯਦ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਮਧ੍ਯੇ ਸੀਤਾਂ ਦੁਃਖਪਰਾਯਣਾਮ੍
ਉਹ ਮਹਲ ਵਿਚ ਜਾ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਸਰਤਾਜ ਰਾਵਣ, ਰਾਕਸ਼ਸੀਆਂ ਵਿਚ ਸੀਤਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਡੂਬੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਵੇਖਿਆ।