ਧਾਰਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਚਿਰਂ ਵਿषਂ ਪੀਤ੍ਵੇਵ ਨਿਰ੍ਘृਣ। ਬਦ੍ਧਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕਾਲਪਾਸ਼ੇਨ ਦੁਰ੍ਨਿਵਾਰੇਣ ਰਾਵਣ
ਤੂੰ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਜ਼ਹਿਰ ਪੀ ਕੇ, ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਨਿਰਦਈ। ਤੂੰ ਸਮੇਂ ਦੇ ਫੰਦੇ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ, ਰਾਵਣ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਕੋਈ ਬਚ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਕ੍ਵ ਗਤੋ ਲਪ੍ਸ੍ਯਸੇ ਸ਼ਰ੍ਮ ਮਮ ਭਰ੍ਤੁਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਨਿਮੇषਾਨ੍ਤਰਮਾਤ੍ਰੇਣ ਵਿਨਾ ਭ੍ਰਾਤਰਮਾਹਵੇ
ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਕੇ ਸੁਖ ਲੱਭੇਗਾ, ਮੇਰੇ ਪਤੀ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਤੇਰੇ ਭਰਾ ਦੇ ਬਿਨਾ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ?
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਨਿਹਤਾ ਯੇਨ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼। ਕਥਂ ਸ ਰਾਘਵੋ ਵੀਰਃ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰਕੁਸ਼ਲੋ ਬਲੀ
ਜਿਸ ਨੇ ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਉਹ ਰਘੁਕੁਲ ਦਾ ਵੀਰ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦਾ ਮਾਹਰ ਤੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਹਾਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਨ ਤ੍ਵਾਂ ਹਨ੍ਯਾਚ੍ਛਰੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰਿष੍ਟਭਾਰ੍ਯਾਪਹਾਰਿਣਮ੍। ਏਤਚ੍ਚਾਨ੍ਯਚ੍ਚ ਪਰੁषਂ ਵੈਦੇਹੀ ਰਾਵਣਾਙ੍ਕਗਾ। ਭਯਸ਼ੋਕਸਮਾਵਿष੍ਟਾ ਕਰੁਣਂ ਵਿਲਲਾਪ ਹ
ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਾਰੇਗਾ, ਭਾਵੇਂ ਤੂੰ ਉਸ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਚੁਰਾ ਲਿਆ। ਇਹ ਤੇ ਹੋਰ ਕਠੋਰ ਗੱਲਾਂ, ਵੈਦੇਹੀ, ਰਾਵਣ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬੈਠੀ, ਡਰ ਤੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਰੋਈ।
ਤਦਾ ਭृਸ਼ਾਰ੍ਤਾਂ ਬਹੁ ਚੈਵ ਭਾषਿਣੀਂ ਵਿਲਾਪਪੂਰ੍ਵਂ ਕਰੁਣਂ ਚ ਭਾਮਿਨੀਮ੍। ਜਹਾਰ ਪਾਪਸ੍ਤਰੁਣੀਂ ਵਿਚੇष੍ਟਤੀਂ ਨृਪਾਤ੍ਮਜਾਮਾਗਤਗਾਤ੍ਰਵੇਪਥੁਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋਈ ਤੇ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਬੋਲ ਰਹੀ, ਚਮਕਦਾਰ ਕੁੜੀ, ਜੋ ਕਰੁਣਾ ਨਾਲ ਵਿਲਾਪ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਪੀ ਰਾਵਣ ਨੇ ਜਬਰਦਸਤੀ ਫੜ ਲਿਆ। ਉਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਆਪਣੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿਚ ਕੰਬ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਬਚਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।
thumb|ਚਤੁਃਪਞ੍ਚਾਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਅਰਣ੍ਯਕਾਣ੍ਡੇ ਚਤੁਃਪਞ੍ਚਾਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੩-
ਸੁਣੋ, ਮਹਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਰਣਿ ਕਾਂਡ ਦਾ ਚੌਵੰਜਾ ਸਰਗ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਹ੍ਰਿਯਮਾਣਾ ਤੁ ਵੈਦੇਹੀ ਕਂਚਿਨ੍ਨਾਥਮਪਸ਼੍ਯਤੀ। ਦਦਰ੍ਸ਼ ਗਿਰਿਸ਼ृਙ੍ਗਸ੍ਥਾਨ੍ ਪਞ੍ਚ ਵਾਨਰਪੁਙ੍ਗਵਾਨ੍
ਜਦ ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਕੋਈ ਰੱਖਵਾਲਾ ਨਾ ਵੇਖਿਆ। ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਖੜੇ ਪੰਜ ਵਧੀਆ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ।
ਤੇषਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ੀ ਕੌਸ਼ੇਯਂ ਕਨਕਪ੍ਰਭਮ੍। ਉਤ੍ਤਰੀਯਂ ਵਰਾਰੋਹਾ ਸ਼ੁਭਾਨ੍ਯਾਭਰਣਾਨਿ ਚ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਸੁੰਦਰ ਆਕਰਤੀ ਵਾਲੀ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਰੇਸ਼ਮੀ ਚੁੰਨੀ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਚੰਗੇ ਗਹਣੇ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਔਰਤ ਸੀ।
ਮੁਮੋਚ ਯਦਿ ਰਾਮਾਯ ਸ਼ਂਸੇਯੁਰਿਤਿ ਭਾਮਿਨੀ। ਵਸ੍ਤ੍ਰਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਤਨ੍ਮਧ੍ਯੇ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਸਹਭੂषਣਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਹ ਰਾਮ ਨੂੰ ਦੱਸ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਆਪਣਾ ਵਸਤ੍ਰ ਤੇ ਗਹਣੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੇ।
ਸਮ੍ਭ੍ਰਮਾਤ੍ ਤੁ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਸ੍ਤਤ੍ਕਰ੍ਮ ਚ ਨ ਬੁਦ੍ਧਵਾਨ੍। ਪਿਙ੍ਗਾਕ੍ਸ਼ਾਸ੍ਤਾਂ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ੀਂ ਨੇਤ੍ਰੈਰਨਿਮਿषੈਰਿਵ
ਰਾਵਣ, ਜੋ ਦਸ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਘਬਰਾਹਟ ਵਿਚ ਇਹ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਿਆ। ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਉਹ ਪਿੰਗਾ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਵਾਨਰ ਅੱਖਾਂ ਨਚੁਕਦੇ ਹੋਏ ਤੱਕ ਰਹੇ ਸੀ।
ਵਿਕ੍ਰੋਸ਼ਨ੍ਤੀਂ ਤਦਾ ਸੀਤਾਂ ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਵਾਨਰੋਤ੍ਤਮਾਃ। ਸ ਚ ਪਮ੍ਪਾਮਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਲਙ੍ਕਾਮਭਿਮੁਖਃ ਪੁਰੀਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਵਧੀਆ ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਚੀਲਦੀ ਹੋਈ ਦੇਖਿਆ। ਰਾਵਣ, ਪੰਪਾ ਝੀਲ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਲੰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਿਆ।
ਜਗਾਮ ਮੈਥਿਲੀਂ ਗृਹ੍ਯ ਰੁਦਤੀਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਤਾਂ ਜਹਾਰ ਸੁਸਂਹृष੍ਟੋ ਰਾਵਣੋ ਮृਤ੍ਯੁਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਰੋ ਰਹੀ ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਲੈ ਗਿਆ। ਰਾਵਣ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ, ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਮੌਤ ਸੀ।
ਉਤ੍ਸਙ੍ਗੇਨੈਵ ਭੁਜਗੀਂ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਦਂष੍ਟ੍ਰਾਂ ਮਹਾਵਿषਾਮ੍। ਵਨਾਨਿ ਸਰਿਤਃ ਸ਼ੈਲਾਨ੍ ਸਰਾਂਸਿ ਚ ਵਿਹਾਯਸਾ
ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਤੇਜ਼ ਦੰਦਾਂ ਤੇ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਵਿਸ਼ ਵਾਲਾ ਸੱਪ, ਉਹ ਜੰਗਲਾਂ, ਦਰਿਆਵਾਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਝੀਲਾਂ ਉੱਤੇ ਉੱਡ ਗਿਆ।
ਸ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਸਮਤੀਯਾਯ ਸ਼ਰਸ਼੍ਚਾਪਾਦਿਵ ਚ੍ਯੁਤਃ। ਤਿਮਿਨਕ੍ਰਨਿਕੇਤਂ ਤੁ ਵਰੁਣਾਲਯਮਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਉਹ ਜਲਦੀ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਤੀਰ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਛੁੱਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਵਾਰੁਣ ਦੇ ਘਰ, ਜੋ ਮਛਲੀਆਂ ਤੇ ਮਗਰਮੱਛਾਂ ਦਾ ਅਟੱਲ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਸਰਿਤਾਂ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸਮਤੀਯਾਯ ਸਾਗਰਮ੍। ਸਮ੍ਭ੍ਰਮਾਤ੍ ਪਰਿਵृਤ੍ਤੋਰ੍ਮੀ ਰੁਦ੍ਧਮੀਨਮਹੋਰਗਃ
ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੇ ਆਸਰੇ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਘਬਰਾਹਟ ਕਰਕੇ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਈਆਂ, ਮੱਛੀਆਂ ਤੇ ਵੱਡੇ ਸੱਪ ਰੋਕ ਦਿੱਤੇ ਗਏ।
ਵੈਦੇਹ੍ਯਾਂ ਹ੍ਰਿਯਮਾਣਾਯਾਂ ਬਭੂਵ ਵਰੁਣਾਲਯਃ। ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਗਤਾ ਵਾਚਃ ਸਸृਜੁਸ਼੍ਚਾਰਣਾਸ੍ਤਦਾ
ਜਦ ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵਾਰੁਣ ਦਾ ਆਸਰਾ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚਾਰਣਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਉਠੀਆਂ।
ਏਤਦਨ੍ਤੋ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵ ਇਤਿ ਸਿਦ੍ਧਾਸ੍ਤਥਾਬ੍ਰੁਵਨ੍। ਸ ਤੁ ਸੀਤਾਂ ਵਿਚੇष੍ਟਨ੍ਤੀਮਙ੍ਕੇਨਾਦਾਯ ਰਾਵਣਃ
ਸਿੱਧ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਦਸ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲੇ ਦਾ ਅੰਤ ਹੈ।' ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਬਚਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿਚ ਲੈ ਲਿਆ।
ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਪੁਰੀਂ ਲਙ੍ਕਾਂ ਰੂਪਿਣੀਂ ਮृਤ੍ਯੁਮਾਤ੍ਮਨਃ। ਸੋऽਭਿਗਮ੍ਯ ਪੁਰੀਂ ਲਙ੍ਕਾਂ ਸੁਵਿਭਕ੍ਤਮਹਾਪਥਾਮ੍
ਉਹ ਲੰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ, ਜੋ ਉਸ ਲਈ ਮੌਤ ਦਾ ਰੂਪ ਸੀ, ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਲੰਕਾ ਦੇ ਵੱਡੇ ਤੇ ਸਾਫ ਰਸਤੇ ਵਾਲੀ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ,
ਸਂਰੂਢਕਕ੍ਸ਼੍ਯਾਂ ਬਹੁਲਾਂ ਸ੍ਵਮਨ੍ਤਃਪੁਰਮਾਵਿਸ਼ਤ੍। ਤਤ੍ਰ ਤਾਮਸਿਤਾਪਾਙ੍ਗੀਂ ਸ਼ੋਕਮੋਹਸਮਨ੍ਵਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਹਲ, ਜੋ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਵੱਡਾ ਸੀ, ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਉਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਾਲੀਆਂ ਤੇ ਜੋ ਦੁਖ ਤੇ ਭੁਲੇਖੇ ਵਿਚ ਸੀ, ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਨਿਦਧੇ ਰਾਵਣਃ ਸੀਤਾਂ ਮਯੋ ਮਾਯਾਮਿਵਾਸੁਰੀਮ੍। ਅਬ੍ਰਵੀਚ੍ਚ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਃ ਪਿਸ਼ਾਚੀਰ੍ਘੋਰਦਰ੍ਸ਼ਨਾਃ
ਰਾਵਣ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਉਥੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਮਾਇਆ ਨੇ ਆਪਣੇ ਜਾਦੂਈ ਦੈਵੀ ਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਸੀ। ਫਿਰ ਦਸ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲਾ, ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਦਿੱਖ ਵਾਲੀਆਂ ਦੈਵੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ:
ਯਥਾ ਨੈਨਾਂ ਪੁਮਾਨ੍ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਵਾ ਸੀਤਾਂ ਪਸ਼੍ਯਤ੍ਯਸਮ੍ਮਤਃ। ਮੁਕ੍ਤਾਮਣਿਸੁਵਰ੍ਣਾਨਿ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯਾਭਰਣਾਨਿ ਚ
ਕੋਈ ਮਰਦ ਜਾਂ ਔਰਤ, ਜਦ ਤੱਕ ਮਨਜ਼ੂਰ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖੇ। ਮੋਤੀ, ਗਹਣੇ, ਸੋਨਾ, ਕਪੜੇ ਤੇ ਗਹਣੇ—
ਯਦ੍ ਯਦਿਚ੍ਛੇਤ੍ ਤਦੈਵਾਸ੍ਯਾ ਦੇਯਂ ਮਚ੍ਛਨ੍ਦਤੋ ਯਥਾ। ਯਾ ਚ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਵੈਦੇਹੀਂ ਵਚਨਂ ਕਿਂਚਿਦਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਉਹ ਜੋ ਕੁਝ ਚਾਹੇ, ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿਓ। ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਵੀ ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵੀ ਨਾਪਸੰਦ ਸ਼ਬਦ ਆਖੇ—
ਅਜ੍ਞਾਨਾਦ੍ ਯਦਿ ਵਾ ਜ੍ਞਾਨਾਨ੍ਨ ਤਸ੍ਯਾ ਜੀਵਿਤਂ ਪ੍ਰਿਯਮ੍। ਤਥੋਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਸ੍ਤਾਸ੍ਤੁ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਚਾਹੇ ਅਣਜਾਣੀ ਵਿਚੋਂ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਜਾਣ-ਬੂਝ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਜੀਵਨ ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਲਈ ਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸੀਆਂ ਨੂੰ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ।
ਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯਾਨ੍ਤਃਪੁਰਾਤ੍ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਕਿਂ ਕृਤ੍ਯਮਿਤਿ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍। ਦਦਰ੍ਸ਼ਾष੍ਟੌ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਾਨ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ ਪਿਸ਼ਿਤਾਸ਼ਨਾਨ੍
ਉਹ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਇਆ, ਸੋਚਦਾ ਰਹਿਆ ਕਿ ਹੁਣ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਉਸ ਨੇ ਅੱਠ ਬੜੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਸ ਤਾਨ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੋ ਵਰਦਾਨੇਨ ਮੋਹਿਤਃ। ਉਵਾਚ ਤਾਨਿਦਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਯ ਬਲਵੀਰ੍ਯਤਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜੋ ਵਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਮਗਨ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ੌਰ ਨੂੰ ਸਲਾਹਾ ਕਰ, ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਨਾਨਾਪ੍ਰਹਰਣਾਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਿਤੋ ਗਚ੍ਛਤ ਸਤ੍ਵਰਾਃ। ਜਨਸ੍ਥਾਨਂ ਹਤਸ੍ਥਾਨਂ ਭੂਤਪੂਰ੍ਵਂ ਖਰਾਲਯਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ, ਫ਼ੌਰਨ ਇੱਥੋਂ ਜਾਓ। ਜਨਸਥਾਨ ਨੂੰ ਜਾਓ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਖਰਾ ਦਾ ਘਰ ਸੀ, ਹੁਣ ਉਜੜ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰਾਸ੍ਯਤਾਂ ਜਨਸ੍ਥਾਨੇ ਸ਼ੂਨ੍ਯੇ ਨਿਹਤਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇ। ਪੌਰੁषਂ ਬਲਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਤ੍ਰਾਸਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਦੂਰਤਃ
ਉਸ ਜਨਸਥਾਨ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਹੁਣ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਰਹੋ। ਆਪਣੀ ਹਿੰਮਤ ਤੇ ਤਾਕਤ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਰੱਖੋ, ਡਰ-ਭੈ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਕੇ।
ਬਹੁਸੈਨ੍ਯਂ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਂ ਜਨਸ੍ਥਾਨੇ ਨਿਵੇਸ਼ਿਤਮ੍। ਸਦੂषਣਖਰਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਨਿਹਤਂ ਰਾਮਸਾਯਕੈਃ
ਜਨਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਫੌਜ, ਖਰਾ ਤੇ ਦੂਸ਼ਣ ਸਮੇਤ, ਲੜਾਈ ਲਈ ਰੱਖੀ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਾਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਤਤਃ ਕ੍ਰੋਧੋ ਮਮਾਪੂਰ੍ਵੋ ਧੈਰ੍ਯਸ੍ਯੋਪਰਿ ਵਰ੍ਧਤੇ। ਵੈਰਂ ਚ ਸੁਮਹਜ੍ਜਾਤਂ ਰਾਮਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਾ ਆਇਆ ਗੁੱਸਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਗਿਆ। ਰਾਮ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਭਿਆਨਕ ਵੈਰ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
ਨਿਰ੍ਯਾਤਯਿਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤਚ੍ਚ ਵੈਰਂ ਮਹਾਰਿਪੋਃ। ਨਹਿ ਲਪ੍ਸ੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਨਿਦ੍ਰਾਮਹਤ੍ਵਾ ਸਂਯੁਗੇ ਰਿਪੁਮ੍
ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਸ ਵੈਰ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਉੱਤੇ ਉਤਾਰਾਂ। ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਰਾਮ ਨੂੰ ਮਾਰ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ, ਮੈਨੂੰ ਨੀਂਦ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗੀ।