ਨ ਤ੍ਵਂ ਤਯੋਃ ਸ਼ਰਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਂ ਸੋਢੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤਃ ਕਥਂਚਨ। ਵਨੇ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਿਤਸ੍ਯੇਵ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਮਗ੍ਨੇਰ੍ਵਿਹਂਗਮਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਚੋਟ ਤੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਨੂੰ ਪੰਛੀ ਛੂਹ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਸਾਧੁ ਕृਤ੍ਵਾऽऽਤ੍ਮਨਃ ਪਥ੍ਯਂ ਸਾਧੁ ਮਾਂ ਮੁਞ੍ਚ ਰਾਵਣ। ਮਤ੍ਪ੍ਰਧਰ੍षਣਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਸਹ ਪਤਿਰ੍ਮਮ
ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸੋਚ, ਰਾਵਣ, ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ। ਮੇਰੇ ਪਤੀ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਅਪਮਾਨ 'ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਸਮੇਤ ਤੇਰਾ ਨਾਸ ਕਰ ਦੇਣਗੇ।
ਵਿਧਾਸ੍ਯਤਿ ਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਤ੍ਵਂ ਮਾਂ ਯਦਿ ਨ ਮੁਞ੍ਚਸਿ। ਯੇਨ ਤ੍ਵਂ ਵ੍ਯਵਸਾਯੇਨ ਬਲਾਨ੍ਮਾਂ ਹਰ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ, ਉਹ ਤੇਰਾ ਨਾਸ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ। ਜਿਸ ਜ਼ਿੱਦ ਨਾਲ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਲੈ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਉਸੀ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਮੌਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।
ਵ੍ਯਵਸਾਯਸ੍ਤੁ ਤੇ ਨੀਚ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨਿਰਰ੍ਥਕਃ। ਨਹ੍ਯਹਂ ਤਮਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੀ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਵਿਬੁਧੋਪਮਮ੍
ਤੇਰੀ ਇਹ ਜ਼ਿੱਦ, ਨਿਕੰਮੇ, ਬੇਕਾਰ ਰਹਿ ਜਾਵੇਗੀ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੈਰੀ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ, ਲੰਮਾ ਜੀਉਂ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ।
ਉਤ੍ਸਹੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਵਸ਼ਗਾ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ ਧਾਰਯਿਤੁਂ ਚਿਰਮ੍। ਨ ਨੂਨਂ ਚਾਤ੍ਮਨਃ ਸ਼੍ਰੇਯਃ ਪਥ੍ਯਂ ਵਾ ਸਮਵੇਕ੍ਸ਼ਸੇ
ਵੈਰੀ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਜੀਉਂ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ। ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਜਾਂ ਲਾਭ ਦੀ ਸੋਚ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਮृਤ੍ਯੁਕਾਲੇ ਯਥਾ ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਵਿਪਰੀਤਾਨਿ ਸੇਵਤੇ। ਮੁਮੂਰ੍षੂਣਾਂ ਤੁ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਯਤ੍ ਪਥ੍ਯਂ ਤਨ੍ਨ ਰੋਚਤੇ
ਜਿਵੇਂ ਮੌਤ ਦੇ ਵੇਲੇ ਮਨੁੱਖ ਉਲਟ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਐਸੇ ਹੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਨੇੜੇ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਭਲਾਈ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ਪਸ਼੍ਯਾਮੀਹ ਹਿ ਕਣ੍ਠੇ ਤ੍ਵਾਂ ਕਾਲਪਾਸ਼ਾਵਪਾਸ਼ਿਤਮ੍। ਯਥਾ ਚਾਸ੍ਮਿਨ੍ ਭਯਸ੍ਥਾਨੇ ਨ ਬਿਭੇषਿ ਨਿਸ਼ਾਚਰ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਥੇ, ਮੌਤ ਦੇ ਫੰਦੇ ਨਾਲ ਗਲ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਰਹੀ ਹਾਂ। ਪਰ ਇਸ ਡਰ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵੀ, ਤੂੰ ਡਰਦਾ ਨਹੀਂ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਫਿਰਣ ਵਾਲੇ।
ਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਹਿਰਣ੍ਮਯਾਂਸ੍ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਸਮ੍ਪਸ਼੍ਯਸਿ ਮਹੀਰੁਹਾਨ੍। ਨਦੀਂ ਵੈਤਰਣੀਂ ਘੋਰਾਂ ਰੁਧਿਰੌਘਵਿਵਾਹਿਨੀਮ੍
ਸਪਸ਼ਟ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਤੂੰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਰੁੱਖ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਵੈਤਰਨੀ ਦਰਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਖੂਨ ਦੇ ਧਾਰਾਂ ਵਹ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹੈਂ।
ਖਡ੍ਗਪਤ੍ਰਵਨਂ ਚੈਵ ਭੀਮਂ ਪਸ਼੍ਯਸਿ ਰਾਵਣ। ਤਪ੍ਤਕਾਞ੍ਚਨਪੁष੍ਪਾਂ ਚ ਵੈਦੂਰ੍ਯਪ੍ਰਵਰਚ੍ਛਦਾਮ੍
ਤੂੰ ਖੜਗ ਦੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ ਵਾਲਾ ਡਰਾਉਣਾ ਜੰਗਲ ਵੀ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਰਾਵਣ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਤਪੇ ਹੋਏ ਸੋਨੇ ਦੇ ਫੁੱਲ ਤੇ ਵਧੀਆ ਪੱਥਰ ਦੀਆਂ ਚਾਦਰਾਂ ਹਨ।
ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ ਸ਼ਾਲ੍ਮਲੀਂ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਮਾਯਸੈਃ ਕਣ੍ਟਕੈਸ਼੍ਚਿਤਾਮ੍। ਨਹਿ ਤ੍ਵਮੀਦृਸ਼ਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯਾਲੀਕਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਤੂੰ ਲੋਹੇ ਦੇ ਨੁੱਕਦਾਰ ਕੰਟਿਆਂ ਨਾਲ ਲੱਤੜੀ ਹੋਈ ਤੇਜ਼ ਸਾਲਮਲੀ ਰੁੱਖ ਵੀ ਵੇਖੇਗਾ। ਐਸਾ ਕੰਮ ਕਰ ਕੇ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦੇ ਕੇ, ਤੂੰ ਇਸ ਤੋਂ ਬਚ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਧਾਰਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਚਿਰਂ ਵਿषਂ ਪੀਤ੍ਵੇਵ ਨਿਰ੍ਘृਣ। ਬਦ੍ਧਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕਾਲਪਾਸ਼ੇਨ ਦੁਰ੍ਨਿਵਾਰੇਣ ਰਾਵਣ
ਤੂੰ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਜ਼ਹਿਰ ਪੀ ਕੇ, ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਨਿਰਦਈ। ਤੂੰ ਸਮੇਂ ਦੇ ਫੰਦੇ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ, ਰਾਵਣ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਕੋਈ ਬਚ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਕ੍ਵ ਗਤੋ ਲਪ੍ਸ੍ਯਸੇ ਸ਼ਰ੍ਮ ਮਮ ਭਰ੍ਤੁਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਨਿਮੇषਾਨ੍ਤਰਮਾਤ੍ਰੇਣ ਵਿਨਾ ਭ੍ਰਾਤਰਮਾਹਵੇ
ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਕੇ ਸੁਖ ਲੱਭੇਗਾ, ਮੇਰੇ ਪਤੀ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਤੇਰੇ ਭਰਾ ਦੇ ਬਿਨਾ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ?
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਨਿਹਤਾ ਯੇਨ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼। ਕਥਂ ਸ ਰਾਘਵੋ ਵੀਰਃ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰਕੁਸ਼ਲੋ ਬਲੀ
ਜਿਸ ਨੇ ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਉਹ ਰਘੁਕੁਲ ਦਾ ਵੀਰ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦਾ ਮਾਹਰ ਤੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਹਾਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਨ ਤ੍ਵਾਂ ਹਨ੍ਯਾਚ੍ਛਰੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰਿष੍ਟਭਾਰ੍ਯਾਪਹਾਰਿਣਮ੍। ਏਤਚ੍ਚਾਨ੍ਯਚ੍ਚ ਪਰੁषਂ ਵੈਦੇਹੀ ਰਾਵਣਾਙ੍ਕਗਾ। ਭਯਸ਼ੋਕਸਮਾਵਿष੍ਟਾ ਕਰੁਣਂ ਵਿਲਲਾਪ ਹ
ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਾਰੇਗਾ, ਭਾਵੇਂ ਤੂੰ ਉਸ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਚੁਰਾ ਲਿਆ। ਇਹ ਤੇ ਹੋਰ ਕਠੋਰ ਗੱਲਾਂ, ਵੈਦੇਹੀ, ਰਾਵਣ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬੈਠੀ, ਡਰ ਤੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਰੋਈ।
ਤਦਾ ਭृਸ਼ਾਰ੍ਤਾਂ ਬਹੁ ਚੈਵ ਭਾषਿਣੀਂ ਵਿਲਾਪਪੂਰ੍ਵਂ ਕਰੁਣਂ ਚ ਭਾਮਿਨੀਮ੍। ਜਹਾਰ ਪਾਪਸ੍ਤਰੁਣੀਂ ਵਿਚੇष੍ਟਤੀਂ ਨृਪਾਤ੍ਮਜਾਮਾਗਤਗਾਤ੍ਰਵੇਪਥੁਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋਈ ਤੇ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਬੋਲ ਰਹੀ, ਚਮਕਦਾਰ ਕੁੜੀ, ਜੋ ਕਰੁਣਾ ਨਾਲ ਵਿਲਾਪ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਪੀ ਰਾਵਣ ਨੇ ਜਬਰਦਸਤੀ ਫੜ ਲਿਆ। ਉਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਆਪਣੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿਚ ਕੰਬ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਬਚਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।
thumb|ਚਤੁਃਪਞ੍ਚਾਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਅਰਣ੍ਯਕਾਣ੍ਡੇ ਚਤੁਃਪਞ੍ਚਾਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੩-
ਸੁਣੋ, ਮਹਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਰਣਿ ਕਾਂਡ ਦਾ ਚੌਵੰਜਾ ਸਰਗ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਹ੍ਰਿਯਮਾਣਾ ਤੁ ਵੈਦੇਹੀ ਕਂਚਿਨ੍ਨਾਥਮਪਸ਼੍ਯਤੀ। ਦਦਰ੍ਸ਼ ਗਿਰਿਸ਼ृਙ੍ਗਸ੍ਥਾਨ੍ ਪਞ੍ਚ ਵਾਨਰਪੁਙ੍ਗਵਾਨ੍
ਜਦ ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਕੋਈ ਰੱਖਵਾਲਾ ਨਾ ਵੇਖਿਆ। ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਖੜੇ ਪੰਜ ਵਧੀਆ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ।
ਤੇषਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ੀ ਕੌਸ਼ੇਯਂ ਕਨਕਪ੍ਰਭਮ੍। ਉਤ੍ਤਰੀਯਂ ਵਰਾਰੋਹਾ ਸ਼ੁਭਾਨ੍ਯਾਭਰਣਾਨਿ ਚ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਸੁੰਦਰ ਆਕਰਤੀ ਵਾਲੀ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਰੇਸ਼ਮੀ ਚੁੰਨੀ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਚੰਗੇ ਗਹਣੇ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਔਰਤ ਸੀ।
ਮੁਮੋਚ ਯਦਿ ਰਾਮਾਯ ਸ਼ਂਸੇਯੁਰਿਤਿ ਭਾਮਿਨੀ। ਵਸ੍ਤ੍ਰਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਤਨ੍ਮਧ੍ਯੇ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਸਹਭੂषਣਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਹ ਰਾਮ ਨੂੰ ਦੱਸ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਆਪਣਾ ਵਸਤ੍ਰ ਤੇ ਗਹਣੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੇ।
ਸਮ੍ਭ੍ਰਮਾਤ੍ ਤੁ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਸ੍ਤਤ੍ਕਰ੍ਮ ਚ ਨ ਬੁਦ੍ਧਵਾਨ੍। ਪਿਙ੍ਗਾਕ੍ਸ਼ਾਸ੍ਤਾਂ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ੀਂ ਨੇਤ੍ਰੈਰਨਿਮਿषੈਰਿਵ
ਰਾਵਣ, ਜੋ ਦਸ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਘਬਰਾਹਟ ਵਿਚ ਇਹ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਿਆ। ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਉਹ ਪਿੰਗਾ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਵਾਨਰ ਅੱਖਾਂ ਨਚੁਕਦੇ ਹੋਏ ਤੱਕ ਰਹੇ ਸੀ।
ਵਿਕ੍ਰੋਸ਼ਨ੍ਤੀਂ ਤਦਾ ਸੀਤਾਂ ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਵਾਨਰੋਤ੍ਤਮਾਃ। ਸ ਚ ਪਮ੍ਪਾਮਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਲਙ੍ਕਾਮਭਿਮੁਖਃ ਪੁਰੀਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਵਧੀਆ ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਚੀਲਦੀ ਹੋਈ ਦੇਖਿਆ। ਰਾਵਣ, ਪੰਪਾ ਝੀਲ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਲੰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਿਆ।
ਜਗਾਮ ਮੈਥਿਲੀਂ ਗृਹ੍ਯ ਰੁਦਤੀਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਤਾਂ ਜਹਾਰ ਸੁਸਂਹृष੍ਟੋ ਰਾਵਣੋ ਮृਤ੍ਯੁਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਰੋ ਰਹੀ ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਲੈ ਗਿਆ। ਰਾਵਣ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ, ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਮੌਤ ਸੀ।
ਉਤ੍ਸਙ੍ਗੇਨੈਵ ਭੁਜਗੀਂ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਦਂष੍ਟ੍ਰਾਂ ਮਹਾਵਿषਾਮ੍। ਵਨਾਨਿ ਸਰਿਤਃ ਸ਼ੈਲਾਨ੍ ਸਰਾਂਸਿ ਚ ਵਿਹਾਯਸਾ
ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਤੇਜ਼ ਦੰਦਾਂ ਤੇ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਵਿਸ਼ ਵਾਲਾ ਸੱਪ, ਉਹ ਜੰਗਲਾਂ, ਦਰਿਆਵਾਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਝੀਲਾਂ ਉੱਤੇ ਉੱਡ ਗਿਆ।
ਸ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਸਮਤੀਯਾਯ ਸ਼ਰਸ਼੍ਚਾਪਾਦਿਵ ਚ੍ਯੁਤਃ। ਤਿਮਿਨਕ੍ਰਨਿਕੇਤਂ ਤੁ ਵਰੁਣਾਲਯਮਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਉਹ ਜਲਦੀ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਤੀਰ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਛੁੱਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਵਾਰੁਣ ਦੇ ਘਰ, ਜੋ ਮਛਲੀਆਂ ਤੇ ਮਗਰਮੱਛਾਂ ਦਾ ਅਟੱਲ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਸਰਿਤਾਂ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸਮਤੀਯਾਯ ਸਾਗਰਮ੍। ਸਮ੍ਭ੍ਰਮਾਤ੍ ਪਰਿਵृਤ੍ਤੋਰ੍ਮੀ ਰੁਦ੍ਧਮੀਨਮਹੋਰਗਃ
ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੇ ਆਸਰੇ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਘਬਰਾਹਟ ਕਰਕੇ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਈਆਂ, ਮੱਛੀਆਂ ਤੇ ਵੱਡੇ ਸੱਪ ਰੋਕ ਦਿੱਤੇ ਗਏ।
ਵੈਦੇਹ੍ਯਾਂ ਹ੍ਰਿਯਮਾਣਾਯਾਂ ਬਭੂਵ ਵਰੁਣਾਲਯਃ। ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਗਤਾ ਵਾਚਃ ਸਸृਜੁਸ਼੍ਚਾਰਣਾਸ੍ਤਦਾ
ਜਦ ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵਾਰੁਣ ਦਾ ਆਸਰਾ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚਾਰਣਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਉਠੀਆਂ।
ਏਤਦਨ੍ਤੋ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵ ਇਤਿ ਸਿਦ੍ਧਾਸ੍ਤਥਾਬ੍ਰੁਵਨ੍। ਸ ਤੁ ਸੀਤਾਂ ਵਿਚੇष੍ਟਨ੍ਤੀਮਙ੍ਕੇਨਾਦਾਯ ਰਾਵਣਃ
ਸਿੱਧ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਦਸ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲੇ ਦਾ ਅੰਤ ਹੈ।' ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਬਚਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿਚ ਲੈ ਲਿਆ।
ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਪੁਰੀਂ ਲਙ੍ਕਾਂ ਰੂਪਿਣੀਂ ਮृਤ੍ਯੁਮਾਤ੍ਮਨਃ। ਸੋऽਭਿਗਮ੍ਯ ਪੁਰੀਂ ਲਙ੍ਕਾਂ ਸੁਵਿਭਕ੍ਤਮਹਾਪਥਾਮ੍
ਉਹ ਲੰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ, ਜੋ ਉਸ ਲਈ ਮੌਤ ਦਾ ਰੂਪ ਸੀ, ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਲੰਕਾ ਦੇ ਵੱਡੇ ਤੇ ਸਾਫ ਰਸਤੇ ਵਾਲੀ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ,
ਸਂਰੂਢਕਕ੍ਸ਼੍ਯਾਂ ਬਹੁਲਾਂ ਸ੍ਵਮਨ੍ਤਃਪੁਰਮਾਵਿਸ਼ਤ੍। ਤਤ੍ਰ ਤਾਮਸਿਤਾਪਾਙ੍ਗੀਂ ਸ਼ੋਕਮੋਹਸਮਨ੍ਵਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਹਲ, ਜੋ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਵੱਡਾ ਸੀ, ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਉਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਾਲੀਆਂ ਤੇ ਜੋ ਦੁਖ ਤੇ ਭੁਲੇਖੇ ਵਿਚ ਸੀ, ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਨਿਦਧੇ ਰਾਵਣਃ ਸੀਤਾਂ ਮਯੋ ਮਾਯਾਮਿਵਾਸੁਰੀਮ੍। ਅਬ੍ਰਵੀਚ੍ਚ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਃ ਪਿਸ਼ਾਚੀਰ੍ਘੋਰਦਰ੍ਸ਼ਨਾਃ
ਰਾਵਣ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਉਥੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਮਾਇਆ ਨੇ ਆਪਣੇ ਜਾਦੂਈ ਦੈਵੀ ਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਸੀ। ਫਿਰ ਦਸ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲਾ, ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਦਿੱਖ ਵਾਲੀਆਂ ਦੈਵੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: